ตัวร้ายอย่างข้าจะเป็นหญิงงามอันดับ 1 หานซือหนิง 韩思宁

บทที่ 1

การตาย

“เร็วเข้า รีบพาท่านหมอมาดูอาการคุณหนู”

“คุณหนู…คุณหนูเจ้าคะ ทำใจดี ๆ ไว้ก่อนนะเจ้าคะ

ฮือ ๆ”

“หลบไปก่อน ให้ท่านหมอดูอาการ”

เสียงแม่นมร้องสั่งความสาวใช้คนสนิทของผู้ที่หลับใหลไม่ได้สติบนเตียงดังขึ้น ก่อนร่างอ้วนท้วมของนางจะวิ่งเข้ามาในเรือนเพื่อดูอาการของเจ้าของเรือนที่เวลานี้หมดสติไปเพราะพิษไข้ที่รุนแรง ไหนจะเพราะนางเอาแต่เศร้าโศกเสียใจจากการตายของบิดามารดา ทำให้อาการของนางแย่ลงนับวัน

เสียงร้องไห้ของสาวใช้ดังไปทั่ว ตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อน จวนแห่งนี้มีแต่ความสูญเสีย ไม่มีวันใดที่บ่าวรับใช้จะยิ้มออกอย่างที่เคยเป็นมา ตอนนี้คุณหนูเพียงคนเดียวของจวนยังอาการเจ็บป่วยทรุดหนัก เรียกว่าขาข้างหนึ่งก้าวเข้าไปในประตูผี

เสียงฝีเท้าข้ารับใช้ที่ถูกหมอใช้ไปต้มยา จัดการเรื่องการดูแลเช็ดตัวดังไปทั่วทั้งเรือนที่เจ้าของเรือนไร้สติ เกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่

ใบหน้างดงามล่มเมืองหลับตานิ่งบนเตียงไม้หลังใหญ่ สตรีที่นอนนิ่งถือได้ว่างดงามเป็นหนึ่งในเมืองหลวงคนหนึ่ง

ใบหน้าเรียวงาม ผิวขาวเนียนละเอียดเรียบเนียน ขนตางอนยาวงดงาม ริมฝีปากแม้ซีดเซียวยังมีสีชมพูระเรื่อ เส้นผมสีเงินประหลาดตาเหมือนมารดาช่างงามน่าหลงใหล

นางเพิ่งจะผ่านพิธีปักปิ่นมาได้ปีเดียวกลับมาเจอข่าวร้ายที่ทำร้ายจิตใจจนนางตั้งรับไม่ทัน ความเสียใจเศร้าโศกทำให้นางไม่อาจจะกลับไปสดใสมีชีวิตชีวาดังที่ผ่านมาได้

“ท่านหมอ คุณหนูเป็นอย่างไรบ้าง”

หมอที่มารักษาส่ายหน้าเบา ๆ เขาไม่มีปัญญาที่จะยื้อชีวิตสตรีที่นอนนิ่งกลับมามีชีวิตได้ ชีพจรของนางเบาลงทุกที เขาที่เป็นหมอมาครึ่งชีวิต ยังไร้ความสามารถ แม้สงสารแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ชีวิตของนางใกล้ข้ามประตูผีแล้ว

“อาการของนางแย่ลงเรื่อย ๆ พิษที่อยู่ในร่างก็กำเริบขึ้นมา ข้าช่วยอะไรไม่ได้จริง ๆ ช้าเกินไปที่จะช่วยแล้ว”

เมื่อได้ยินคำตอบ เสียงร้องไห้ของข้ารับใช้รอบ ๆ ก็ดังมากกว่าเดิม คุณหนูของพวกนางเป็นคนดี ตลอดมาดีกับเหล่าข้ารับใช้ทุกคน ถึงนางจะร้ายกาจในสายตาผู้อื่นก็ตาม นั่นเพียงด้านการค้าเท่านั้นที่คุณหนูเด็ดขาด

จวนแห่งนี้อยู่อย่างสงบสุขเสมอมา หากว่านายของจวนคนสุดท้ายสิ้นไปแล้ว พวกตนจะอยู่กันยังไงต่อไป

“ไม่อาจจะช่วยได้เลยหรือท่านหมอ ข้ายอมจ่ายหนัก แต่ได้โปรดช่วยคุณหนูของเราด้วย มีท่านคนเดียวที่ยอมมารักษา หมอที่ข้าไปตามก่อนหน้านี้ล้วนติดพัน ไม่มีใครว่างเลยสักคน ไม่มีหมอคนไหนที่คิดจะยื่นมือช่วย พวกเขาบอกว่าคุณหนูเราสมควรแล้วที่จะตาย ได้โปรดเถอะขอรับ”

พ่อบ้านของจวนคุกเข่าลงที่พื้น ทำให้ข้ารับใช้คนอื่น ๆ ทำตาม ใบหน้าทุกคนแสดงความหวาดกลัวที่จะสูญเสียนายเพียงคนเดียว

หมอที่มารักษามึนงง จากที่ได้ยินมา คุณหนูผู้นี้ทุบตีบ่าวไพร่เป็นว่าเล่น เหตุใดบ่าวไพร่จึงไม่มีท่าทีรังเกียจ กลับกัน พวกเขามีความเศร้าโศกเสียใจเจ็บปวดที่คุณหนูของพวกเขาล้มป่วยกำลังจะตายจาก

แต่ถึงสงสารมากแค่ไหน เขาก็ทำอะไรไม่ได้ ความสามารถของเขามีไม่มาก ที่ทำได้ก็ทำไปหมดแล้ว

“ข้าพยายามอย่างที่สุดแล้วจริง ๆ ถ้าจะให้นางรอดคงต้องพึ่งหมอหลวงในวังแล้ว อีกอย่าง พิษในร่างนางข้าก็ไม่รู้จักด้วยซ้ำ แสดงว่าเป็นพิษหายากราคาแพง การรักษาจึงยากขึ้นเท่าตัว”

หานซือหนิงรู้สึกว่าร่างกายของนางดูไร้เรี่ยวแรง ดวงตาของนางพยายามอย่างลำบากเพื่อที่จะลืมตาขึ้นมา เมื่อเริ่มมองเห็นทำให้เห็นเพียงความมืดรอบตัว แสงสว่างเดียวที่มีคือจากเทียนที่อยู่กลางห้อง ใบหน้างดงามรู้สึกแปลกใจว่าเหตุใดตนเองยังไม่ตายอีก แต่กลับฟื้นขึ้นมาได้

นางเอื้อมมือขึ้นมาจับใบหน้าที่ซูบลงเล็กน้อยของตนเองก่อนจะนึกถึงความฝันก่อนที่จะฟื้น ฝันที่ยังคงมีบิดามารดาของนางอยู่เคียงข้าง ไม่เหมือนตอนนี้ที่นางเหลือตัวคนเดียว

นางสูญเสียบิดามารดาจนตรอมใจ ข้าวสักเม็ดนางก็กินไม่ลง ได้แต่ถามสวรรค์เบื้องบนว่าเหตุใดต้องเกิดเรื่องร้ายเช่นนี้กับตัวเองด้วย ตลอดมานางถูกใครมองยังไงไม่เคยสน สนใจเพียงคนรอบข้างที่นางรักเท่านั้น

แต่ไม่นานดวงตาที่เคยอ่อนโยนก็ฉายความชิงชังโกรธเกลียด ในช่วงท้ายของความฝัน นางรู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น สาเหตุแท้จริงที่พรากชีวิตบิดามารดาไปจากนาง คนที่สร้างเรื่องทำให้คนที่นางรักจากไป

มือบางกำผ้าห่มแน่น หยาดน้ำตาสีใสไหลรินลงเปื้อนใบหน้างดงามล่มเมืองที่สตรีทั่วทั้งเมืองหลวงต่างนึกอิจฉาในความงามนี้ เสียดายที่ความงามของซือหนิงคือสิ่งที่นางซ่อนจากผู้อื่น ทั้งใบหน้า รูปร่าง น้ำเสียงหวานใส และความสามารถล้วนไม่มีใครเทียบเคียงนางได้

ร่างบอบบางที่ยังไม่มีเรี่ยวแรงมากเพราะขาดอาหารและน้ำพยายามฝืนตัวเองลุกขึ้นจากเตียง นางเดินช้า ๆ ไปที่โต๊ะกลางห้อง รินชาเย็นชืดขึ้นมาดื่มดับกระหาย กว่าจะดับความกระหายในลำคอได้ก็นับว่าน้ำชาเกือบหมดกา

ร่างกายนี้ถูกวางยาพิษมานานกว่าเดือน ตั้งแต่ที่บิดาและมารดาตกตาย ผู้ที่ลงมือยังเป็นคนที่นางไว้ใจอีกด้วย

ไม่นึกว่าเพียงเพื่อสมบัติ คนที่นางเห็นว่าเป็นคนดีคนหนึ่งจะร้ายกาจกับนางที่เป็นหลานสาวได้ คนที่นางอุตส่าห์ไว้วางใจเห็นว่าเป็นญาติ ไม่คิดทำร้ายอีกฝ่าย ญาติแท้ ๆ ที่มีสายเลือดเดียวกัน

นางยอมรับว่าตัวเองมีนิสัยเย็นชา ไม่ชอบการเข้าสังคม ไม่คบหาผู้ใด และไม่ใช่คนดีกับทุกคน

ยิ่งกับคนภายนอกที่นางไม่รู้จัก นางไม่เคยคิดให้ความสนใจใด ๆ แต่สำหรับคนที่นางรักเห็นเป็นคนในครอบครัว แม้แต่เหล่าข้ารับใช้ในจวนของนางเองนางยังใส่ใจดูแล

จะมีเพียงในสายตาคนนอกที่นางเป็นสตรีที่น่าชิงชังเพราะข่าวลือที่ถูกพูดถึงว่านางคือสตรีเย็นชาร้ายกาจ ไร้ความสนใจสิ่งรอบข้าง ดูหยิ่งยโส ไม่สนใจสายตาใคร

ซือหนิงชอบอยู่ผู้เดียว ไม่คบหาสหายอายุใกล้เคียง ไม่เข้าร่วมงานเลี้ยงเปิดเผยตัวตน นางมองผ่านข่าวลือเสียหายที่มีของตนเอง ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าข่าวลือที่มากมายของนางมันมาจากไหน นางคิดแค่ว่าคนอื่นไม่ได้รู้จักนางดี นางเลยไม่สนใจ มองผ่านมัน ทำให้นางกลายเป็นสตรีที่คนอื่นบอกว่าร้ายกาจ นิสัยไม่น่าคบหา ที่นางสนใจแค่งานในมือ กิจการร้านค้าต่าง ๆ เท่านั้น จนเกิดเรื่องร้ายที่ส่งผลต่อจิตใจ

การที่นางไม่มีเพื่อน ไม่ไปไหนมาไหน อยู่แต่ในจวน มันทำให้นางถูกเกลียดชังหรือ นี่คือคำถามก่อนหน้านี้ แต่ไม่ใช่…เพราะมันมีคนต้องการให้เป็นแบบนั้น ต้องการให้คนอื่นมองนางร้ายกาจ ไม่น่าคบ ข่าวลือที่นางทุบตีสาวใช้ในจวนคือข่าวที่ได้ยินบ่อยที่สุด แต่ไม่ว่าบิดามารดาหรือข้ารับใช้จะบอกยังไงนางก็นิ่งเฉย นางบอกทุกคนว่าสักวันพวกเขาจะรู้ว่าเรื่องในข่าวลือไม่ใช่เรื่องจริง

แต่นางคิดผิด ยิ่งข่าวเสียหาย คนยิ่งจำยิ่งเชื่อมันมากขึ้นทุกวัน

หานซือหนิงเดินไปที่กระจก นางมองเห็นใบหน้าของตัวเองที่แม้จะซูบผอมซีดเซียว แต่ความงามของนางยังคงประจักษ์ เส้นผมสีเงินทำให้นางดูประหลาดจากผู้อื่น

ตุ้บ…

เสียงผ้าเช็ดตัวที่ชุ่มไปด้วยน้ำตกกระทบพื้น ซือหนิงจึงหันไปมอง นางเห็นคนสนิทของตนเองที่กำลังแสดงสีหน้าตกใจปนไม่อยากจะเชื่อ

“คุณหนู…ท่านฟื้นแล้ว ท่านตื่นแล้วจริง ๆ”

ผิงผิงเดินเข้ามาหาผู้เป็นคุณหนูตนเอง นางยื่นมือที่สั่นไม่หยุดมาจับเรียวแขนขาวผ่อง ก่อนจะเอามืออีกข้างขึ้นปิดปาก ดวงตาแดงก่ำที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ตอนนี้กลั้นน้ำตาไม่อยู่ นางร้องไห้ออกมาอีกแล้ว เพียงแต่มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความเศร้า แต่คือน้ำตาแห่งความดีใจจนอธิบายออกมาไม่ถูก

หานซือหนิงยิ้มเอ็นดูสาวใช้คนสนิทที่ดวงตาตอนนี้บวมแดงจนดูไม่ได้ คงร้องไห้เพราะนางมามากสินะ

“เจ้าควรหยุดร้องได้แล้ว ตาเจ้าบวมหมดแล้ว”

“ข้า…ข้า ดีใจที่คุณหนูฟื้น คุณหนู ข้าคิดว่าจะไม่ได้ฟังเสียงท่านอีกแล้ว ขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้ท่านปลอดภัย”

ผิงผิงร้องไห้ตัวโยกจนซือหนิงต้องเข้าไปสวมกอดปลอบโยนที่ทำให้อีกฝ่ายคิดมากขนาดนี้

นางเอาแต่จมกับความสูญเสียจนมองข้ามอีกหลายสิบชีวิตที่ห่วงใยนางจากใจจริง ข้ารับใช้ที่ลงแรงดูแลสตรีเช่นนางที่ไม่หายจากฝันร้ายที่เสียบิดามารดา

“ข้าไม่เป็นไรแล้ว เจ้าเลิกร้องไห้เถอะ”

“เจ้าค่ะ…ข้าไม่ร้องแล้ว ข้าเลิกร้องแล้ว”

ผิงผิงเอาแขนเสื้อเช็ดน้ำตา นางยิ้มออกมาด้วยความยินดี ประคองผู้เป็นคุณหนูไปนั่งบนเตียงเช่นเดิม

หานซือหนิงเงียบไป นางมองรอบกาย ตอนนี้คงดึกมากแล้ว ถึงได้มีแค่ผิงผิงที่อยู่รอบเรือน จวนหานของนางใหญ่โตและมากด้วยสมบัติเงินทอง

บิดาทำอาชีพค้าขาย มีเงินทองมากมายจนล้นเรือน ถึงจะไม่ได้รับใช้ราชวงศ์ ทำงานเป็นขุนนางแต่ตระกูลหานก็ได้รับความสนใจจากผู้คนเพราะเป็นตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดตระกูลหนึ่ง ทุกงานเลี้ยงยังต้องมีเทียบเชิญมาถึงนางเสมอในฐานะคุณหนูเพียงคนเดียวของจวน เสียดายที่นางไม่เคยไปมันสักงาน

“ผิงผิง ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า”

“คุณหนูว่ามาได้เลยเจ้าค่ะ บ่าวจะตอบทุกอย่าง แต่คุณหนูต้องกินข้าวกับยานะเจ้าคะ”

“อืม…ข้าจะกินทุกอย่างที่เจ้าอยากให้กินเลย”

“คุณหนูจะถามเรื่องอะไรเจ้าคะ”

“ข่าวลือของข้าตอนนี้กับเรื่องตระกูล”

ผิงผิงเงียบไปทันที นางแสดงความมึนงงออกมาชัดเจน ด้วยตลอดมาคุณหนูไม่เคยให้ความสนใจเรื่องพวกนี้

“มีข่าวว่าคุณหนูก่อกรรมทำร้ายบ่าวไพร่ในเรือนไว้มากสวรรค์จึงลงโทษ ทำให้นายท่านกับฮูหยินต้องตายแล้วตัวคุณหนูเองยังเจ็บป่วย ส่วนเรื่องตระกูลเห็นว่าพรุ่งนี้นายท่านเกาสงจะเข้ามาดูแลจวนต่อ และพาครอบครัวมาอยู่ที่จวนหลังนี้ พวกเขามีจวนตัวเอง แปลกที่อยากจะย้ายมา ตอนนี้จึงเกิดข่าวลือมากมายแต่บ่าวเองไม่แน่ใจ ด้วยวัน ๆ เอาแต่อยู่ในเรือนดูแลคุณหนู ที่รู้เพราะแม่นมฉางพูด”

หานซือหนิงยิ้มเย็น นางยังไม่ตาย ไยพวกเขารีบร้อน อีกอย่างนางปักปิ่นถือว่าเป็นผู้ใหญ่แล้ว จวนนี้สิทธิ์ของข้า ไม่ใช่ของท่านลุงเกาสงเสียหน่อย จะมายึดจวนข้า หน้าด้านเกินไปแล้ว

“ดูท่าพรุ่งนี้คงมีเรื่องสนุกเกิดขึ้น ผิงผิง เจ้าไปยกอาหารมาที และเตรียมชุดที่งดงามที่สุดให้ข้าพรุ่งนี้ด้วย”