นางร้ายอันดับ 1 แห่งวังหลัง 后宫的第一任女反派

บทที่ 1

พระสนม

“ช่วยพระสนมด้วยเพคะ ได้โปรดช่วยพระสนมด้วย ฮองเฮาเพคะ โปรดช่วยพระสนมของหม่อมฉันด้วยเพคะ”

เสียงวิงวอนของนางกำนัลคนหนึ่งดังลั่นไปทั้งสวน ด้วยตอนนี้พระสนม เจ้านายของนางตกลงไปในสระน้ำลึก อีกทั้งพระสนมของนางยังว่ายน้ำไม่เป็นอีก

“ได้โปรดช่วยพระสนมด้วยเพคะ ใครก็ได้ช่วยที”

เสียงสะอื้นของนางกำนัลทำเอาหลายคนเก็บสีหน้าไว้แทบไม่อยู่เพราะสะใจที่เห็นว่าอีกฝ่ายตกน้ำเช่นนั้น แต่ละคนต่างเพียงยืนดู ไม่ได้คิดที่จะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลืออะไรสักนิด

“พวกเจ้ายังยืนอยู่อีก ลงไปช่วยเร็วเข้า”

ฮองเฮาแสดงสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนหันไปสั่งข้ารับใช้ด้านหลัง ทำให้ขันทีของพระนางกล้าที่จะกระโดดลงน้ำเพื่อจมหาพระสนมสูงศักดิ์ที่จมหายในน้ำลึก

แม้ว่าจะลงไปยังต้องใช้เวลา ด้วยน้ำที่ลึกมาก ไหนจะสีขุ่นของน้ำมันทำให้เห็นอะไรไม่ชัดเจน

ลี่หนิงกำลังอยู่ในห้วงความเป็นตาย ใบหน้างดงามกำลังเผยความทรมานออกมา นางพยายามดิ้นไปมาเพื่อถีบตัวขึ้นเหนือน้ำ แต่เพราะชุดที่หนักมากเกินไปและแรงกายที่หายไป

เรื่อย ๆ ไม่นานลี่หนิงก็หมดเรี่ยวแรงที่จะฝืนพาตัวเองขึ้นไปบนผืนน้ำอย่างที่ใจต้องการ

นางพยายามกลั้นหายใจให้ได้นานที่สุดเพื่อให้รอดชีวิตรอคอยความช่วยเหลือ น่าเสียดายที่แม้ว่าจะพยายามมากแค่ไหน สุดท้ายนางก็พ่ายแพ้ให้กับโชคชะตา

นานแล้วที่นางพยายาม แต่ไม่มีวี่แววว่าจะมีใครสักคนยื่นมือมาช่วยนางเลย

ดวงตากลมโตเปลี่ยนเป็นแดงก่ำเพราะความแค้นที่สุมเต็มอก ความไม่เข้าใจตีขึ้นมาจนลี่หนิงเก็บอารมณ์ไว้ไม่ได้ นางหรือพยายามดีกลับคนพวกนั้น เมื่อถูกกลั่นแกล้งก็มองข้าม เมื่อถูกหัวเราะเยาะก็ยิ้มสู้ เมื่ออาหารที่มีพิษถูกส่งมานางเลือกทำตาบอด ทั้งที่นางพยายามทำดีแล้วแท้ ๆ ทำไมยังจ้องจะทำร้ายนางอีก

ครั้งนี้คนพวกนั้นหวังกลั่นแกล้งจนทำให้นางตายเลยหรือ

ความดีที่นางสู้กระทำมามันไม่มีประโยชน์อะไรเลยจริงหรือ ทุกอย่างที่นางทำตัว ใจหวังว่าสักวันคนอื่น ๆ จะเข้าใจและมองนางเป็นน้องสาวคนหนึ่ง ช่างเป็นความคิดที่ตื้นเขิน

ความดีไม่อาจจะเอาชนะได้ทุกอย่าง

ชีวิตนี้นางเกิดมาเพื่อเป็นเกราะให้บิดามารดา สิ่งที่เสียใจเพียงสิ่งเดียวนั่นคือนางพลาดทำให้ตัวเองเข้ามาอยู่ในอันตรายทั้ง ๆ ที่หลายคนออกปากเตือนนางแล้วว่าการทำดีไม่ใช่คำตอบ

กัวลี่หนิงเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของเสนาบดีกัวผู้ที่มีตำแหน่งเป็นถึงเสนาบดีกรมขุนนางที่มีหน้าที่โยกย้ายขุนนางและผู้ที่ไม่เหมาะสมออกจากตำแหน่ง ได้รับความโปรดปรานจาก

ฝ่าบาทมากกว่าขุนนางคนอื่น เพราะความซื่อตรงและเที่ยงธรรม จึงเป็นผลให้กัวลี่หนิงที่เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวได้รับเชิญเข้าวังหลังในฐานะสนม

เดิมทีชีวิตของลี่หนิงควรจะมีอิสระที่ภายนอกกำแพงวัง นึกไม่ถึงว่าสิ่งที่นางพยายามหนีมาตลอดจะหนีไม่พ้น นั่นคือการเข้ามาถวายตัวรับใช้โอรสมังกรในฐานะสนมคนหนึ่ง

นางมาที่นี่เพื่อตระกูลและเขาคนนั้นที่ออกปากชวนตัวตัวเอง

จากที่คิดว่าตำแหน่งสนมลำดับเล็ก ๆ คงเป็นสิ่งที่ตนเองได้ แต่เมื่อย่างก้าวเข้ามาราชโองการประกาศตำแหน่งทำให้ลี่หนิงทั้งดีใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน เพราะว่าตำแหน่งที่ได้สูงถึง

เจาอี๋

ไม่ใช่ว่ามันไม่ดีที่ตำแหน่งสูง แต่ข้อเสียก็ตามมาเป็นเงาตามตัว

ทั้งสนมที่อยู่ก่อนและเหล่าขุนนางไม่พอใจกับคำตัดสินเพียงแต่ห้ามปรามอะไรโอรสสวรรค์ไม่ได้

นั่นจึงทำให้ชีวิตในวังหลังของลี่หนิงไม่ได้สุขสบายอย่างที่คิด นางถูกคนรอบข้างรังแก เป็นเหมือนที่ระบายอารมณ์ของใครหลายคน ด้วยลี่หนิงเป็นคนไม่สู้คน นางยอมคนพวกนั้นเสมอ คิดแต่ว่าสักวันพวกเขาจะเลิกราไปเอง

ตำแหน่งเจาอี๋ที่มี ลี่หนิงไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรจากมันด้วยซ้ำ ทั้ง ๆ ที่นางมีฐานะสูงกว่าสตรีกว่าครึ่ง ด้วยฝ่าบาทไม่ชอบรับสนมเข้ามาใหม่ ในวังแห่งนี้จึงมีสนมเพียงหยิบมือ เท่าที่นับนิ้วได้เพียงเท่านั้น

ส่วนลี่หนิง เพราะความงดงาม อ่อนโยน และเก่งกาจด้านทำอาหาร ทำให้ฝ่าบาทโปรดปรานลี่หนิงมากกว่าสนมคนอื่นรวมถึงฮองเอาและซูเฟยที่เคยได้รับความโปรดปรานมาก่อน

ความโปรดปรานและการนิ่งเฉยของลี่หนิงเองที่ทำให้นางมีจุดจบแบบนี้ ถูกวางยาพิษจนร่างกายอ่อนแอ รักษายาก ถูกแกล้งจนจมสระน้ำลึก

พวกเขาเหล่านั้นช่างใจร้ายใจดำ ความอำมหิตของพวกนั้นที่ทำเพียงยืนมองลี่หนิงจมลงไปในน้ำ มันทำให้ลี่หนิงตาสว่าง

น่าตลกที่นางเคยเชื่อว่าพวกเขาจะดีกับนางตอบ

ลมหายใจเฮือกสุดท้ายทำให้ร่างบอบบางใต้น้ำกระตุกไปมาอย่างทรมานก่อนจะหมดสติ ที่ใต้น้ำลึก ร่างของนางจมดิ่งลงไปเรื่อย ๆ จนเกือบถึงก้นสระน้ำ

ในตำหนักใหญ่ ข้ารับใช้ต่างเดินไปมาเพื่อทำหน้าที่ตามที่หมอหลวงสั่ง อาการของเจ้าของตำหนักยากเกินกว่าจะช่วยเอาไว้ ได้แต่ยื้อไม่ให้ตายในคืนนี้นั่นเพราะฮ่องเต้จะกลับมาถึงวังหลวงพรุ่งนี้เช้า

หากพระสนมที่ฝ่าบาทโปรดปรานมากที่สุดตาย เห็นทีในวังคงมีหลายหัวที่ขาดกระเด็น

“นางเป็นยังไงบ้าง”

ผู้ที่ก้าวเข้ามาใหม่มองไปทั่วตำหนักก่อนออกปากถามคนสนิทที่อยู่ที่นี่มาตั้งแต่ต้น

“อาการแย่เพคะ อีกทั้งตอนนี้ฮ่องเต้ได้รับจดหมายก็รีบกลับมาทันที เลยน่าจะมาถึงพรุ่งนี้เช้า คงห่วงนางมาก”

นางกำนัลคนสนิทเอ่ยปากกับนายตัวเองที่ยืนนิ่ง มองร่างที่ไร้สติบนเตียง

“นางจะต้องไม่รอดถึงพรุ่งนี้เช้า”

“แน่นอนเพคะ”

“กัวเจาอี๋นางกล้าเป็นนางจิ้งจอก สมควรแล้วที่มีสภาพแบบนี้”

น้ำเสียงที่พูดออกมาแผ่วเบาเพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นได้ยิน สายตามุ่งร้ายมองไปยังร่างที่นอนนิ่งไม่ได้สติด้วยความสมใจที่ทำลายอีกฝ่ายสำเร็จ

“คือว่า...ยังมีอีกเรื่องเพคะ”

ใบหน้าที่กำลังยิ้มเย้ยหยันให้กับร่างที่นอนนิ่ง รอบกายมีหมอหลวงกว่าสามคนกำลังทำการช่วยเหลือเพื่อให้เจ้าของตำหนักรอดมองมาที่คนสนิท นางเพิ่งมาที่นี่เพราะต้องแสดงความมีน้ำใจ หากว่าสวามีกลับมาจะได้ตอบถูกและดูไม่ใช่คนใจร้ายมากนัก

ในสายตาสวามี ฮองเฮาอย่างนางคือคนที่เปี่ยมไปด้วยเมตตา ใจกว้างกับสตรีอื่นของสามีเสมอ

“เรื่องอะไร”

“คือว่า...หมอหลวงบอกว่าที่จริงพระสนมเจาอี๋ตั้งครรภ์ได้หนึ่งเดือนแล้วเพคะ แต่ว่าตอนนี้นางแท้งออกมาแล้วด้วยร่างกายถูกไอเย็นของน้ำมากจนเกินไป ทำให้รักษาเด็กไว้ไม่ได้ ตอนนี้แค่รักษาชีวิตกัวเจาอี๋ก็นับว่าลำบากแล้ว”

ใบหน้าผู้เป็นมารดาแผนดินถึงกับบิดเบี้ยว แต่อย่างน้อยเมื่อคิดว่าเด็กที่จะเกิดมาเป็นมารขวางทางได้ตายไป ใบหน้าก็ยิ้มออก มันตายทั้งแม่ทั้งลูก

สวรรค์ช่างเห็นใจนางจริง ๆ ที่ทำให้แม่ลูกคู่นี้ตายพ้นทาง ในเมื่อคนที่เป็นมารดาแผ่นดินยังไม่อาจจะท้องได้ คนอื่นก็อย่าได้มีหวัง

“เช่นนั้นจงทำให้ข้ามั่นใจเสีย ว่ามันจะตาย”

“ตามประสงค์เพคะ”

ลี่หนิงมองห้องที่มืดมิดด้วยความกลัว นางรู้สึกกังวลก่อนจะรู้สึกเหมือนสะดุดเข้ากับบ้างสิ่งจนต้องล้มลงที่พื้น

บนพื้นสิ่งที่ปรากฏคือก้อนเลือดสีแดงก้อนหนึ่งซึ่งขนาดเล็กมาก มันอยู่ตรงกับหว่างขาของนาง นอกจากนี้บริเวณส่วน

ล่างของลี่หนิงยังเต็มไปด้วยเลือด ลี่หนิงมองก้อนเลือดขนาดเล็กอย่างตั้งใจเพราะอยากรู้ว่าในนั้นมันคืออะไร

เพียงไม่นานภาพตรงหน้าก็สว่างขึ้น มันคือภาพห้องของนางในตำหนักหยางกงที่คนมากมายกำลังเดินไปเดินมา บนเตียงมีร่างของนางที่ซีดเซียว ไร้สีเลือด เรียวปากที่เคยสีแดงระเรื่อกลายเป็นม่วงช้ำเพราะพิษในร่างกายกำเริบ ที่หว่างขามีเลือดสีแดงไหลรินออกมาไม่ขาดเหมือนนางในตอนนี้

ใบหน้าลี่หนิงตกใจสุดขีด แบบนี้แสดงว่านางตายแล้วหรือ แล้วเลือดพวกนี้มาจากไหนกัน

สายตาตื่นกลัวมองไปรอบห้องก่อนจะได้ยินสิ่งที่นางกลัวมากที่สุด สิ่งที่ฮองเฮาและคนสนิทพูดออกมาทำให้รู้แล้วว่าแท้จริงก้อนเลือดที่อยู่บนพื้นตรงหน้าคือสิ่งใด

มันคือบุตรของนางที่อายุเพียงเดือนเดียว บุตรที่ไม่อาจจะมีโอกาสลืมตาดูโลกใบนี้

ทันทีที่รับรู้น้ำตาก็ไหลรินลงมาอีกหน ดวงตาของนางแดงก่ำมากยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ นางเสียลูกไปเพราะความผิดพลาดที่กระทำขึ้นมาด้วยตัวเอง

นางหากไม่ใจดี และคิดว่าความดีจะชนะ ลูกของนางคงได้เติบโต เพราะนางอ่อนแอ ไม่สู้คน เรื่องเลยออกมาเป็นแบบนี้ แล้วนางจะโทษใครได้

ถึงไม่ตกน้ำยังไงลูกก็ต้องตายเพราะพิษที่อยู่ในร่างของนางอยู่ดี

ลี่หนิงนั่งลงที่พื้น มือทั้งสองเอื้อมไปโอบอุ้มก้อนเลือดขนาดเล็กกว่ากำมือมาประคองไว้ ในใจนางได้แต่กล่าวโทษที่ตัวเองอ่อนแอมากเกินไป เรื่องจึงออกมาแบบนี้

“แม่ขอโทษ แม่ผู้นี้ขอโทษที่รักษาเจ้าไว้ไม่ได้”

หยาดน้ำตามากมายที่ไหลรินลงมาไม่ขาดเหมือนว่าใจของนางกำลังแตกสลายออกเป็นเสี่ยง สายใยรักของผู้เป็นแม่เกิดขึ้นเพียงชั่วเวลาก่อนจะขาดสะบั้นลงเพราะบุตรที่เพิ่งเสียไป

ความสูญเสียครั้งนี้นางยากจะทำใจได้