บทนำ
คำโปรย
ตอนแรกฉันไม่คิดว่าจะเปิดใจด้วยซ้ำ ตอนนี้กลายเป็นคลั่งรักจนขาดเธอไม่ได้ซะแล้ว...
ธาดา หนุ่มสุดหล่อที่มีความสุขุม ฉายาพ่อน้ำแข็งแห่งเกาะSetterland เรื่องผู้หญิงถ้าไม่ใช่ก็จะไม่สนใจและไม่เข้าใกล้เลย แม้อัคคีกับหมออคินจะส่งมากี่คนก็ถูกโยนราวกับขยะจนไม่มีสาวๆ คนไหนอยากมาหาเลย
วิเวียน สาวสวยที่ขึ้นมาบนเกาะSetterlandเพื่อหางานทำ เธอมีหนี้นอกระบบที่ต้องจ่ายเลยต้องหนีมาบนเกาะแห่งนี้ ทำให้เธอได้เจอกับเด็กน้อยคนนึงที่หนีออกจากบ้าน
หนูอิงอิง ลูกสาวของธาดา เธอถูกคุณแม่พามาส่งไว้ที่ล็อบบี้ของโรงแรมพร้อมกระดาษเอกสารต่างๆ ของหนูอิงอิง พนักงานเลยต้องรีบติดต่อธาดาให้ลงมาดูด้วยตนเอง
บท 1
บทที่1
คุณป๊าของหนูอิงอิง
กริ๊งงงงงง!!
เสียงโทรศัพท์ดังตอน08.00น. ซึ่งมันผิดเวลามากๆ วันนี้เป็นวันหยุดเลขาของผมไม่มีทางโทรมากวนแน่ แต่สายนี้มันเป็นสายตรงจากล็อบบี้แสดงว่าต้องเป็นเรื่องใหญ่มากๆ ผมเลยต้องเอื้อมมือไปรับโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงงัวเงีย
การสนทนา
“ครับ”
(คุณธาดาคะ ขอโทษที่โทรมารบกวนนะคะพอดีมีคนเอาเด็กมาฝากไว้ให้คุณธาดาค่ะ รบกวนคุณธาดาลงมาดูหน่อยได้ไหมคะ)
“เด็กบ้าอะไรไอ้คีหรือไอ้คินส่งมา มาทางไหนก็พากลับไปทางนั้นนี่มันวันหยุดของผม และผมไม่คุยเรื่องไร้สาระพวกนี้ด้วย!!”
(ขอโทษค่ะคุณธาดาแต่คนที่พาเด็กคนนี้มาคือคุณวิวค่ะ)
“ฮะ!!” ผมรีบลุกขึ้นมาตั้งสติก่อนเลยอย่างแรก วิวหายไปหลายปีแล้วนะทำไมจู่ๆ กลับมา
(คุณธาดาคะ...เอ่อ..)
“เดี๋ยวผมลงไป”
จบการสนทนา
ผมรีบแต่งตัวเพื่อลงมาหาวิวแต่พอมาถึงก็เห็นเด็กผู้หญิงถือกระดาษเหมือนนักโทษดวงตาเศร้าหมอง ในกระดาษมีข้อความถึงผมด้วย ผมเลยนั่งลงเพื่ออ่านกระดาษแผ่นนั้นท่ามกลางสายตาของพนักงานที่มองมาที่ผม
เด็กคนนี้ชื่ออิงอิง เธอเป็นลูกของวิวกับคุณหากคุณไม่เชื่อให้คุณหมออคินตรวจDNAได้เลย วิวต้องไปทำงานที่ต่างประเทศผู้ใหญ่สนใจให้วิวไปร่วมกำกับหนัง ขอโทษที่ไม่ได้บอกเรื่องลูก วิวแค่ไม่อยากให้คุณต้องมารับผิดชอบกับเรื่องนี้ วิวผิดเองตั้งแต่ต้น แต่ครั้งนี้วิวขอฝากอิงอิงก่อนนะคะ ถ้าเสร็จงานวิวจะมารับลูกกลับไปอยู่กับวิวเอง
ผมมองหน้าเด็กคนนี้เธอกำลังจะร้องไห้ ร้องทำไมอย่านะเด็กปีศาจนี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี้ยยยยยย
“คุณธาดาครับ” พงษ์ลูกน้องมือขวารีบเดินเข้ามาหาแต่ธาดากลับลุกขึ้นแล้วมองหน้าเด็กคนนี้ เนื้อตัวไม่ได้มอมแมมแต่ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นเด็กขี้กลัว
“ไอ้คินมันกลับมาหรือยัง” ผมหันไปถามไอ้พงษ์ที่ตกใจเมื่ออ่านป้ายที่มือของเด็กคนนี้
“หมอมาถึงแล้วครับเมื่อกี้ไอ้เทียร์พึ่งพาคุณหนูไอริไปหาคุณท่าน”
“เอาเด็กนี่ไปให้มันตรวจDNA”
“ครับ”
ผมขึ้นรถมายังบ้านของไอ้หมอจากนั้นก็พาเด็กอิงอิงมาส่งซึ่งยูริดูท่าจะตกใจมากที่เห็นเด็กคนนี้ รวมถึงไอริที่เดินกลับมาพร้อมไอ้เทียร์
“ลุงธาดาขา พาใครมาคะไม่เห็นสวยเลย!”
“เฮ้อออ”
ผมเดินเข้าไปคุยกับไอ้หมอและยูริจากนั้นก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ทั้งสองคนฟัง มันเหลือเชื่อมากเลยนะที่ผมจะมาพลาดแบบนี้ ผมกับวิวเราเคยรักกันแต่มันก็ชั่วคราวเพราะเธอไม่ยอมรับข้อเสนอของผม เธอไม่อยากทิ้งลูกน้องนับสิบชีวิตมาอยู่กับผมได้ ผมกับเธอเลยต้องแยกจากกันไป แต่ใครจะไปคิดว่าจู่ๆ ผมก็มีลูกโดยที่ผมไม่ได้ตั้งใจ
“ไม่ต้องห่วงเฮียเดี๋ยวผมจัดการเอง ยูริพาหนูอิงอิงเข้ามาเจาะเลือดก่อน”
“ค่ะ”
“นานไหมกว่าจะรู้ผล”
“3วันเฮียอดทนหน่อย ถ้าหนูอิงอิงเป็นลูกเฮียจะทำยังไงอะ เอามาเล่นกับไอริก็ได้นะ”
“คงต้องเป็นแบบนั้น” ผมมองเด็กอิงอิงถูกเจาะเลือดจนร้องไห้ก็รู้สึกสงสาร เธออ้าแขนให้ผมอุ้มแต่ผมถอยหลังหนียูริเลยต้องอุ้มเธอเพื่อปลอบใจจนเธอเงียบ
“เฮียธาดาคะ นมมีหรือเปล่า ของใช้เด็กจำเป็นมากนะคะ”
ผมส่ายหัวเป็นคำตอบถามจริงจะมีได้ยังไง ผมมองเด็กอิงอิงที่กำลังจะหลับผมก็เลยนึกอะไรออก ผมตัดปัญหาทิ้งเด็กคนนี้ไว้ที่นี่แหละถ้าไม่ใช่ลูกผมค่อยให้คุณท่านรับไปเป็นเด็กในอุปการะเพื่อรอแม่เธอกลับมา แต่ถ้าเป็นลูกผมขึ้นมาล่ะ ลูก.....เครียดโว๊ยยยยย
ผมเดินหนีออกมาจากนั้นก็ให้ไอ้พงษ์รีบขับรถมายังโรงแรมเพื่อติดต่อไปหาวิวแต่เธอไม่รับสายและไม่ตอบไลน์ผมเลย ผมเลยต้องเรียกไอ้ธารามาคุย อย่างน้อยเวลามันว่างจะได้ช่วยผมดูเด็กคนนี้หน่อย
“แล้วเฮียเอาเด็กไปทิ้งไว้บ้านคนอื่นเนี่ยนะ!!”
“เออ ให้เล่นกับริไปก่อนไม่เป็นไรหรอก”
“รู้ว่าไม่เป็นไร แต่เฮียรู้ไหมว่าไอริพึ่งจะเผาบ้านตัวเองไป ถ้าไอริสอนให้เด็กคนนั้นเผาโรงแรมเราขึ้นมาจะทำยังไง ไม่ไหวๆ เดี๋ยวผมโทรหายูริเองเรื่องของใช้เดี๋ยวผมจัดการให้ เฮียพยายามติดต่อแม่เธอเถอะจะได้รู้เรื่อง”
“อืม”
ผมปล่อยให้ไอ้ธารามันจัดการต่อส่วนผมก็พยายามอ่านเอกสารของเด็กอิงอิง ทำไมชีวิตผมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย วุ่นวายไปหมด
3ชั่วโมงผ่านไป
ผมออกมาจากห้องทำงานก็เห็นเด็กอิงอิงกำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่กับน้องชายผม เธอไม่ดื้อหรือยังไม่คุ้นก็ไม่รู้แต่ที่แน่ๆ เธอน่าสงสารไม่กล้าเสียงดัง เล่นเสร็จก็เก็บของใส่ตะกร้า ถ้าเป็นหลานสาวอย่างไอริเล่นตรงไหนทิ้งตรงนั้น
“ป๊าขา...”
“เฮ้อออ” ผมเดินไปนั่งบนโซฟาเพื่อดูหน้าเธอชัดๆ น้องชายผมมันรักเด็กมันเลยพอเลี้ยงได้แต่สำหรับผมมันยากมาก ยิ่งช่วงนี้ผมต้องทำงานหนักมาก หนักกว่าเมื่อก่อนเพราะช่วงนี้ทัวร์มาลงไหนจะท่าเรือที่ส่งสินค้าและรับสินค้าอีก
“ถ้าไม่ไหวก็หาพี่เลี้ยงดิเฮีย ถ้าผมทำงานอีกคนอิงอิงต้องอยู่คนเดียว”
“ป๊าขา...”
เด็กคนนี้มันอยู่เป็นนอกจากจะเรียกผมแล้วยังลุกขึ้นมานั่งตักผมอีก ให้มันได้แบบนี้สิ ผมมองหน้าเธอพร้อมกับถอนหายใจออกมาแต่เธอกลับถอนหายใจตามผมอีกคน
“เฮ้ออ”
------------------------------------------------
ตายแล้วธาดาของไรท์จู่ๆก็กลายเป็นคุณพ่อเฉยเลย
ประวัติของหนูอิงอิงมีสปอย์ในสองตอนสุดท้ายในเรื่องบทรักมาเฟียนะคะ
บทล่าสุด
#116 บทที่ 116 ตอนพิเศษ
อัปเดตล่าสุด: 2/27/2026#115 บทที่ 115 จุดจบความรัก ตอนจบ
อัปเดตล่าสุด: 2/27/2026#114 บทที่ 114 เผาให้วอด
อัปเดตล่าสุด: 2/27/2026#113 บทที่ 113 รักคนไม่ผิด
อัปเดตล่าสุด: 2/27/2026#112 บทที่ 112 เจ้าหนูอเดล
อัปเดตล่าสุด: 2/27/2026#111 บทที่ 111 ความวุ่นวาย
อัปเดตล่าสุด: 2/27/2026#110 บทที่ 110 สวยสังหาร
อัปเดตล่าสุด: 2/27/2026#109 บทที่ 109 ผู้ต้องสงสัย
อัปเดตล่าสุด: 2/27/2026#108 บทที่ 108 ลอบสังหาร
อัปเดตล่าสุด: 2/27/2026#107 บทที่ 107 เกือบเสียลูกไป
อัปเดตล่าสุด: 2/27/2026
คุณอาจชอบ 😍
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
ขย้ำรักเลขา NC-20
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













