บทนำ
บท 1
"หล่อเนอะ"
"ใคร ?"
ฉันมองตามสายตาของยัยของขวัญที่นั่งเท้าคางยิ้มกรุ่มกริ่มตาหวานหยาดเยิ้มอยู่คนเดียวในขณะที่เรากำลังนั่งทานอาหารกันอยู่ในโรงอาหารคณะ
"ก็พี่ตุลย์ไง"
"เหอะ แหวะ"
ทันทีที่ได้ยินชื่อฉันก็เบะปากมองบน ไอหล่อน่ะมันก็หล่อจริง แต่นิสัยน่ะเหรอ อย่าให้ฉันพูดเลย
"แกไปเหม็นขี้หน้าอะไรเขาขนาดนั้นไอเดีย"
ของขวัญถามอย่างสนอกสนใจเพราะทุกครั้งที่มันหวีดหรือพูดถึงพี่ตุลย์ฉันไม่เคยอินกับมันเลยสักครั้ง
"ไม่รู้ ไม่ชอบหน้า"
ฉันบอกเหตุผลไปงั้นแต่ความจริงแล้วฉันกับพี่ตุลย์เรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ เพราะสมัยก่อนบ้านเราอยู่ข้าง ๆ กัน
คนตัวสูงเจ้าของหัวข้อบทสนทนาหันมาทางนี้แต่เมื่อเห็นหน้าฉันจากที่เขากำลังหัวเราะพูดคุยกับเพื่อนเขาก็หุบยิ้มลงทันที
"น้องชายเขาก็หล่อนะ สิงห์รุ่นเดียวกับเราเลย"
"เหอะ ๆ "
ยิ่งรายนี้ล่ะหนักเลย ปากจัดอย่างกับผู้หญิง ถึงแม้เราจะรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กแต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทั้งพี่ตุลย์ ทั้งสิงห์ถึงได้ชอบแขวะฉันนักเวลาเดินผ่านหรือบังเอิญเจอกันในมหาลัย
"อะไรของแก ผู้ชายหล่อ ๆ แกก็ชอบไม่ใช่เหรอ ในผับก็เห็นดี๊ด๊าอยู่ทุกที"
"อือ ยกเว้นสองคนนั้นไว้ละกัน"
ฉันพูดอย่างเอือมระอา หล่อแต่ปากหมาก็ไม่ไหว
"เดี๋ยวกลับละ ไว้เจอกัน"
ฉันที่หมดอารมณ์กินข้าวเพราะเห็นหน้าพี่ตุลย์ลุกแล้วโบกมือให้ของขวัญที่กำลังทำหน้างง เห็นแม่บอกว่าวันนี้มีเรื่องจะคุยด้วยเลยอยากให้กลับไวสักหน่อย
ฉันฮัมเพลงเดินเข้าบ้านอย่างมีความสุขเหมือนทุกที ไม่รู้วันนี้แม่ทำขนมไว้ให้อีกรึเปล่า แม่ฉันเปิดร้านเบเกอรี่ชื่อดังวันไหนที่แม่หยุดงานฉันก็มักจะได้ลองชิมขนมอร่อย ๆ อยู่บ่อย ๆ แค่คิดถึงขนมฝีมือแม่ก็อารมณ์ดีแล้ว
"ทำอะไรอะ"
ฉันกอดแม่จากทางด้านหล้งที่กำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ทำอาหารในครัว
"แม่ว่าจะอบคุกกี้ แล้วก็ผัดดอกกะหล่ำใส่กุ้งไว้เป็นกับข้าวเย็นนี้"
น้ำเสียงใจดีของผู้หญิงวัยกลางคนพูดชื่อเมนูโปรดทำให้ฉันอดยิ้มไม่ได้
"น่ากินอะ หิวและ"
ฉันปล่อยมือที่กอดแม่แล้วเดินมานั่งลงที่โต๊ะทานข้าว
"ไม่ได้กินข้าวมาจากข้างนอกเหรอ"
แม่มองฉันด้วยสีหน้างุนงงเพราะปกติแล้ววันที่ไปเรียนฉันมักจะทานมื้อเที่ยงก่อนกลับบ้านเสมอ
"อือ เบื่อกับข้าวที่โรงอาหารแล้ว"
ความจริงคือเป็นเพราะเห็นหน้าพี่ตุลย์เลยหมดอารมณ์จะกินต่างหาก เห็นเขามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นทำเอารู้สึกแย่ชะมัด ฉันไปทำอะไรให้เขาโกรธหรือเกลียดตอนไหนก็ไม่รู้
"แล้วแม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับหนูอะ"
แม่ชะงักหยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่ไปเสี้ยววินาทีก่อนจะหันมามองฉันด้วยสีหน้าจริงจัง
"แม่ต้องไปดูงานเปิดร้านขนมที่สาขาต่างประเทศ"
"ไปนานเหรอ"
เพราะแม่ดูเครียดมากปกติแม่มักจะไปต่างจังหวัดอยู่แล้วบ่อย ๆ เพราะเรื่องวัตถุดิบที่จะใช้ในการทำเบเกอรี่แต่ก็ไปแค่ไม่กี่วันก็กลับไม่เคยมีครั้งไหนทำสีหน้าเคร่งเครียดแบบนี้มาก่อน
"ก็คงต้องอยู่ยาวจนกว่าอะไร ๆ มันจะเรียบร้อยลงตัว"
ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจถึงจะแอบรู้สึกใจหายอยู่บ้างที่ต้องห่างกับแม่นาน ๆ
"หนูเข้าใจ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะ หนูอยู่ได้"
"แม่คุยกับน้าแป้งไว้แล้วว่าจะฝากดูเราหน่อย"
ทันทีที่แม่พูดจบฉันก็ชะงักตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ เหมือนมีใครเอาอะไรมาฟาดหัวทำฉันมึนงงพูดไม่ออก นี่ฉันได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่านะ ?
"น้าแป้งเขาก็โอเคนะ ที่บ้านเขาก็มีห้องว่างพอดี อีกอย่างน้าแป้งเขาก็อยากเจอไอเดีย ไม่ได้เจอกันนานแล้ว"
แม่ฉันพูดไปยิ้มไป ในขณะที่ฉันเริ่มยิ้มไม่ออก
"แม่ หนูบอกแล้วไงว่าหนูอยู่คนเดียวได้อะ"
ฉันพยายามที่จะพูดให้แม่เชื่อใจด้วยน้ำเสียงและสีหน้าจริงจังเผื่อแม่จะนึกเปลี่ยนใจขึ้นมาบ้าง
เมื่อก่อนบ้านของแม่กับน้าแป้งเคยอยู่ติดกัน ก่อนที่ฉันกับแม่จะย้ายมาอยู่บ้านหลังใหม่เพราะแม่หย่ากับพ่อ และน้าแป้งที่ว่านี่ก็คือแม่ของพี่ตุลย์ สิงห์ และพี่ธันวา
"ไอเดีย ถือว่าแม่ขอนะลูก แบบนี้แม่สบายใจกว่าต้องปล่อยให้ลูกอยู่คนเดียว"
"แม่เห็นหนูเป็นเด็กกี่ขวบเนี่ย หนู 20 แล้วนะ"
"ลูกยังเป็นเด็กน้อยในสายตาแม่เสมอมานั่นแหละ"
"หนูอยู่คนเดียวได้ ขับรถเองก็เป็น เพื่อนหนูก็มี"
"แม่รู้ แต่แม่ไม่สบายใจ"
"แค่ไม่กี่เดือนเองแม่"
"ก็เผื่อฉุกเฉินแม่อาจจะกลับช้า"
"ตอนเด็กไอเดียก็ชอบไปบ้านน้าแป้งไม่ใช่เหรอ"
แม่ถามด้วยสีหน้างุนงง
"นั่นมันตอนเด็กไงแม่ ตอนนี้เราไม่ได้.."
ฉันหุบปากที่กำลังจะพูดว่าเราไม่ได้สนิทกันแถมยังไม่ชอบขี้หน้ากันด้วย ริมฝีปากฉันเม้มเขาหากันแน่นเพราะไม่กล้าพูดเมื่อนึกขึ้นได้ว่าแม่ฉันรักและเอ็นดูลูกชายบ้านนั้นแค่ไหน
"ถือว่าแม่ขอร้องนะไอเดีย ไม่งั้นแม่คงไม่สบายใจ"
"เฮ้อออ"
ฉันถอนหายใจกุมขมับเพราะเหนื่อยที่จะเถียงกับแม่แถมไม่รู้จะเถียงยังไงจะพูดความจริงก็ไม่ได้กลัวแม่จะคิดมากซะเปล่า ๆ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ต้องไปอยู่บ้านน้าแป้งหรอก แต่มันอยู่ตรงที่ลูกชายของน้าแป้งนั่นแหละ
ฉันกับลูกชายบ้านนั้นเจอหน้ากันทีไรทะเลาะกันทุกที ทุกวันนี้ที่มหาลัยยังทำเป็นไม่รู้จักกันอยู่เลยไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าพวกเรารู้จักกันแต่ที่พวกผู้ใหญ่ไม่รู้คงเป็นเพราะต่อหน้าพวกเขาพวกเราเสแสร้งทำเป็นดีต่อกันล่ะมั้ง เวลาแม่ถามถึงสิงห์กับพี่ตุลย์ฉันก็โกหกยิ้ม ๆ พูดอวยสองคนนั้นไปเรื่อย
"ไม่รู้แหละแม่คุยกับน้าแป้งไว้แล้ว วันนี้ก็เก็บกระเป๋า พรุ่งนี้ตอนบ่ายแม่ไปส่ง"
โอ้ยยยยยยยย อยากจะบ้าตาย ! ฉันฟึดฟัดอยู่ในใจเพราะทำอะไรไม่ได้
หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จฉันก็ขึ้นมาเก็บเสื้อผ้าและข้าวของจำเป็นตามคำสั่งของแม่ กระเป๋าสีชมพูใบใหญ่ถูกฉันยัดเสื้อผ้าใส่ด้วยความหงุดหงิด ฉันรื้อของไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเจอกรอบรูปที่เก็บไว้ในลิ้นชัก ภาพถ่ายของพวกเราสี่คนที่เคยสนิทกันเมื่อยังเป็นเด็กทำให้ฉันแค่นหัวเราะออกมา ชาตินี้จะมีโอกาสได้ถ่ายรูปแล้วยิ้มให้กันแบบนี้อีกไหมก็ไม่รู้ ฉันเก็บมันไว้ในลิ้นชักเหมือนเดิมก่อนจะเริ่มเก็บเสื้อผ้าดี ๆ เพราะแม่ที่เดินเข้าห้องมาตอนไหนก็ไม่รู้กำลังเท้าสะเอวมองฉันตาเขียวปั๊ดอยู่
"พับผ้าให้มันดี ๆ หน่อยไอเดีย"
"ค่า ค่าาา ~ "
บทล่าสุด
#20 บทที่ 20 ตอนที่ 20 : สภาพ
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026#19 บทที่ 19 ตอนที่ 19 : ไม่ไหวก็ต้องไหว [18+]
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026#18 บทที่ 18 ตอนที่ 18 : หงุดหงิด
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026#17 บทที่ 17 ตอนที่ 17 : เดี๋ยว...มันตื่น
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026#16 บทที่ 16 ตอนที่ 16 : ไม่ติด
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026#15 บทที่ 15 ตอนที่ 15 : วงล้อเจ้าปัญหา
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026#14 บทที่ 14 ตอนที่ 14 : น้ำเย็น [18+]
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026#13 บทที่ 13 ตอนที่ 13 : อึดอัด
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026#12 บทที่ 12 ตอนที่ 12 : ใจร้อน [18+]
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026#11 บทที่ 11 ตอนที่ 11 : ก้าง
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026
คุณอาจชอบ 😍
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ
คนหนึ่งชอบหยอกเย้า อีกคนชอบตอกกลับ จากการร่วมทางอย่างไม่เต็มใจ ทั้งสองกลับต้องเผชิญเรื่องราวในยุทธภพด้วยกัน ตั้งแต่เหล่าจอมยุทธ์ผู้หยิ่งผยอง ไปจนถึงกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นธรรมต่อสำนักเล็ก
ยิ่งเดินทาง กู้ฉางเฟิงยิ่งมองเห็นบาดแผลที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาของนาง ส่วนไป๋รั่วหลีก็เริ่มพบว่า บุรุษเจ้าสำราญผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือและวาจาชวนหงุดหงิด แต่ยังรู้จักเคารพการตัดสินใจของนาง ไม่คิดครอบครองหรือบังคับให้นางเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ทว่า สำหรับสตรีที่รักอิสระยิ่งกว่าชีวิต การเปิดใจให้ใครสักคนกลับยากยิ่งกว่าการรับมือกับยอดฝีมือ และสำหรับบุรุษที่ไม่เคยคิดผูกมัดตัวเอง การรักใครโดยไม่เหนี่ยวรั้งอาจเป็นบทเรียนที่ยากที่สุด
เมื่อจอมยุทธ์เจ้าสำราญต้องรับมือกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ ศึกครั้งนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน ระหว่างคมกระบี่ที่ไร้ความปรานี กับหัวใจที่เริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว?
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
แด๊ดดี้คนคูล
"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ"
เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที
"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ"
"เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..."
"ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณนั้น
"หากจะเลิกกัน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยลูกไปอยู่กับเธอ!"
"ฮึก...ฮื่อ...คูมพ่อ มิลินอยากหาคูมพ่อ"
เสียงเด็กผู้หญิงที่ดังอยู่ทางด้านหลัง ส่งผลให้เขาหมุนตัวกลับไปมองที่ต้นเสียงนั้น พบเด็กหญิงผมยาว เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม ที่บัดนี้แก้มทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
หัวใจคนเป็นพ่อแทบสลาย สัญญาที่ให้ไว้เขาทำให้ลูกไม่ได้ สี่ปีที่ผ่านมา ลูกของเขาไม่เคยมีแม่อยู่ข้างกาย
ในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นวันเกิดของมิลินก็เวียนมาบรรจบอีกจนได้
วันพรุ่งนี้ ที่เขาสัญญาว่าลูกจะต้องมีแม่อยู่ข้างกาย แต่ความจริงที่เขารับรู้อยู่แก่ใจ กำลังย้ำเตือนว่า ก้าวสู่ปีที่ห้า ที่มิลินไม่เคยมีแม่เลย!
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
สมรสแสร้งสมรัก:เจ้าสาวตัวแทน
ครั้งนี้... หากตฤณอยากได้เธอกลับคืน เขาจะต้องพิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่ตัวแทนของใคร ไม่ใช่เงาของผู้หญิงคนอื่น แต่คือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาเลือกด้วยหัวใจ... และจะเลือกทุกวันตลอดชีวิต
อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ













