ทะลุมิติกลับมาอยู่ที่เดิมยุค60

บรรยากาศภายในห้องทำงานเย็นฉ่ำ ท่ามกลางอากาศภายนอกที่ร้อนระอุ

“อีกแค่สิบวันเอง เหอเสี่ยวหง” หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง หลังเปิดดูปฏิทินประจำปีที่ตั้งไว้บนโต๊ะทำงาน

อีกแค่สิบวันก็จะถึงวันเกิดที่เธอได้ถือกำเนิดขึ้นมาบนโลกใบนี้ เป็นเวลาเกือบสามสิบปีที่รอคอย มันใกล้จะมาถึงแล้ว

เหอเสี่ยวหงยกมือที่ถือปากกาปาดเช็ดน้ำตาที่กำลังจะไหล “ฉันใกล้จะได้กลับไปหาทุกคนแล้ว” เธอยิ้มอย่างยินดี

ก๊อก! ก๊อก!

‘คุณเหอคะ! หยาดฟ้าเองค่ะ’

“เข้ามา!”

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นห้องดังขึ้น ทำให้เหอเสี่ยวหงที่เหม่ออยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมองคนที่เดินเข้ามาภายในห้อง

“มีอะไร” เหอเสี่ยวหงถามเสียงเรียบ พลางก้มหน้าอ่านเอกสารต่อ

“กลีเซอรีนจำนวน 10,000,000 ก้อน ขี้ผึ้งสีขาวจำนวน 3,000,000 ก้อน เทียนคละสีจำนวน 5,000,000 เล่ม หยาดได้สั่งซื้อจากโรงงานให้ไปส่งที่สวนแล้วนะคะ ไม่เกินสองวัน ทางโรงงานน่าจะส่งถึง” หยาดฟ้าก้มหน้าอ่านใบเสร็จจบ เงยหน้าขึ้นบอกแล้วพูดต่อ

“แล้วก็ที่คุณเหอซื้อของทั้งหมดเป็นจำนวนมาก ทางโรงงานเลยแถมน้ำมันรำข้าวกับน้ำมันมะพร้าวให้ชนิดละหนึ่งพันลิตรค่ะ” ว่าจบก็ยื่นใบเสร็จให้ผู้เป็นเจ้านาย

เหอเสี่ยวหงปิดแฟ้มเอกสารแล้วหยิบใบเสร็จขึ้นตรวจก่อนจะถามต่อ “อืม แล้ววันนี้มีอะไรอีกไหม”

“อ้อ! เมื่อกี้คุณนายเหอให้เลขาโทรมานัดคุณค่ะ บอกว่าชวนไปกินข้าวกับครอบครัวที่ร้านคุณเหอหลินหลิน” หยาดฟ้ารายงานต่อ

“ฮึ คุณแม่อยากเจอลูกสาวนอกคอกอย่างฉันคนนี้ด้วยหรือยังไง” เหอเสี่ยวหงหลุดขำด้วยใบหน้าที่นิ่ง

หยาดฟ้าเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง “แล้วคุณเหอต้องการสั่งอะไรเพิ่มไหมคะ หยาดจะได้ไปเตรียมให้”

“เธอไปพักเถอะ เย็นนี้ฉันคงจะต้องเข้าห้างไปซื้อของสักหน่อย” หลังพูดจบก็เปิดแฟ้มเอกสารขึ้นมาอ่าน

“ได้เลยค่ะ ถ้ามีอะไรโทรเรียกหยาดได้ตลอดนะคะ”

“อือ บอกให้คนงานที่ไร่เอารถไปจอดรอหลังห้างเลยนะ”

“ได้เลยค่ะ หยาดจะโทรบอกหัวหน้าคนงานเอง”

เสียงประตูปิดพร้อมกับเหอเสี่ยวหงที่วางปากกาลง ก่อนที่เธอจะหลับตาลงแล้วเอนตัวพิงเก้าอี้ตัวโปรด

เหอเสี่ยวหงเป็นลูกสาวคนโตของท่านนายพล นายทหารยศใหญ่และคุณนายร้านเพชรชื่อดัง ปีนี้เหอเสี่ยวหงจะอายุครบสามสิบปีแล้ว เธอมีน้องสาวที่อายุห่างกันเป็นสิบปี ชื่อเหอหลินหลิน ปีนี้หล่อนก็เพิ่งจะยี่สิบปีเหมือนกัน แต่หล่อนเป็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของคนเป็นพ่อและแม่ ช่างแตกต่างกับเหอเสี่ยวหงผู้เป็นพี่สาว

แต่ก่อนในตอนที่เหอเสี่ยวหงยังเด็ก พ่อของเธอยังเป็นเพียงพลทหารเล็ก ๆ ในกองทัพ และแม่ของเธอก็เป็นเพียงพนักงานในร้านเพชรที่เป็นของแม่เธอในปัจจุบัน จึงทำให้ไม่มีเวลาดูแลลูกสาวคนโต เหอเสี่ยวหงจึงถูกส่งให้ไปอยู่กับผู้เป็นย่าตั้งแต่จำความได้

และเมื่อเหอเสี่ยวหงอายุสิบขวบ มีแม่เฒ่าชรามาอ้างว่าเป็นหมอดู มาทำนายว่าลูกสาวผู้หนึ่งจะยิ่งใหญ่มีอำนาจ และลูกสาวอีกคนจะตกต่ำ ซึ่งในเวลานั้นครอบครัวของเหอเสี่ยวหงยังไม่เชื่อมากนัก แต่แล้วพอผ่านไปสองเดือนคุณนายเหอกลับตั้งครรภ์ขึ้นมาอีกครั้ง ทั้ง ๆ ที่หลังจากคลอดเหอเสี่ยวหงแล้ว คุณนายเหอไม่มีท่าทีว่าจะตั้งครรภ์แม้แต่น้อย

และเมื่อคุณนายเหอตั้งครรภ์ได้ห้าเดือน ท่านนายพลเหอที่เป็นเพียงทหารปลายแถว กลับได้รับโอกาสเลื่อนขั้นขึ้นเป็นทหารยศสูง จึงทำให้ท่านทั้งสองเชื่อว่าเด็กในท้องจะยิ่งใหญ่ขึ้นอย่างแน่นอน ลูกสาวคนโตที่ถูกละเลยอยู่แล้วยิ่งถูกละเลยเพิ่มขึ้นอีก ยิ่งเมื่อคลอดลูกสาวคนเล็กออกมา ผู้เป็นเจ้านายของคุณนายเหอก็ย้ายตามสามีไปอยู่ต่างประเทศ ร้านเพชรเล็ก ๆ จึงถูกยกให้คนสนิทที่ทำงานมาตั้งแต่ที่เปิดร้านอย่างคุณนายเหอ

ยิ่งพอมีหน้ามีตาในสังคม ไม่ต้องคอยวิ่งเต้น คอยเดินตามหัวหน้า ทำให้ทั้งสองมีเวลาว่างจากการทำงานมาเลี้ยงเหอหลินหลิน ส่วนเหอเสี่ยวหงที่อายุครบสิบปีก็ถูกส่งกลับไปให้ผู้เป็นย่าเลี้ยง ทั้ง ๆ ที่เพิ่งจะได้กลับมาอยู่กับพ่อแม่เพียงไม่กี่ปี

เมื่อเหอเสี่ยวหงอายุได้ยี่สิบปี คุณย่าเหอก็เสียชีวิตลงด้วยโรคชรา ตอนนั้นเหอเสี่ยวหงที่เรียนมัธยมควบคู่ปริญญาตรีเพิ่งจะเรียนจบพอดี จากที่ควรจะได้พักผ่อนก่อนทำงานสักปี สองปี ก็ต้องมาบริหารไร่พื้นที่หลายร้อยหมู่ ในนามทายาทเพียงคนเดียวของคุณย่าเหอ

นายพลเหอกับคุณนายเหอที่คิดว่าจะได้รับมรดกจากผู้เป็นแม่ก็รีบไปเรียกหาทนายผู้จัดการมรดกทันที แต่แล้วก็ต้องตกใจ เพราะคุณย่าเหอยกทุกอย่างให้กับเหอเสี่ยวหง และให้เงินสดเหอหลินหลินผู้เป็นหลานสาวอีกคนเพียงหนึ่งแสนหยวน

เมื่อชื่อผู้รับมรดกมีเพียงเหอเสี่ยวหง เธอจึงถูกบิดามารดาต่อว่า เพราะคิดว่าเธอเป่าหูคุณย่าเหอให้ยกทรัพย์สินทุกอย่างให้เธอคนเดียว ทั้ง ๆ ที่เหอเสี่ยวหงไม่ได้รับรู้อะไรในส่วนนี้เลย

ต่างจากเหอหลินหลินที่แทบจะกระโดดดีใจที่ได้เงินเป็นแสนหยวน

และแล้วเมื่อเวลาล่วงเลยมาหลายสิบปี ก็ทำให้นายพลเหอกับคุณนายเหอรู้ซึ้งเลยว่าใครจะมีอำนาจยิ่งใหญ่ ใครจะตกต่ำ เหอหลินหลินที่ทุกคนภูมิใจนักหนาได้ขอเงินไปเปิดร้านอาหาร ลูกสาวสุดรักสุดหวงขอทั้งทีทำไมจะไม่ให้ล่ะ แต่ผ่านไปไม่ถึงเดือน เหอหลินหลินก็มาขอเงินไปอีกหลายล้านหยวน ซึ่งหากคนที่ขอเป็นลูกสาวคนโตอย่างเหอเสี่ยวหง ทั้งสองสามีภรรยาคงไม่มีทางให้ แต่นี่เป็นเหอหลินหลินลูกสาวที่พวกเขาไม่กล้าขัดใจ

ยังไม่พอ! เมื่อลูกสาวที่พวกเขาทะนุถนอมมาอย่างดีกลับตั้งครรภ์ขึ้นมาในวัยที่ยังไม่ถึงสิบแปดปี ยิ่งพ่อของเด็กเป็นวัยรุ่นเสเพลติดเหล้าข้างบ้าน ก็ทำให้พวกเขาแทบกระอักเลือด

เหอหลินหลินที่เรียนยังไม่จบมัธยมปลายจึงต้องออกจากโรงเรียนกลางคัน ทั้งนายพลเหอกับคุณนายเหอจึงต้องแบกหน้ามาขอให้เหอเสี่ยวหงช่วยเหลือ จากลูกสาวที่พวกเขาแทบจะไม่ได้เลี้ยง ให้เซ็นรับลูกของน้องสาวเป็นลูกบุญธรรม เพราะต้องการส่งให้เหอหลินหลินเรียนแพทย์ แต่เพราะกลัวจะมีประวัติไม่ดี ซึ่งเหอเสี่ยวหงก็ปฏิเสธ

นายพลเหอกับคุณนายเหอที่บังคับลูกสาวคนโตไม่ได้ก็ต้องกลับบ้านมือเปล่า พอกลับมาถึงบ้านเห็นลูกสาวสุดที่รักท้องป่องก็ต้องคิดหนัก ลูกสาวคนโตที่พวกเขาละเลยกลับได้ดิบได้ดี แต่ลูกสาวที่เลี้ยงมาอย่างดีกลับกำลังตกต่ำแย่ลง

เงินเกือบสี่ล้านหยวนที่เหอหลินหลินได้ขอไปตอนแรกและบอกจะเปิดร้านอาหาร หล่อนเอาไปปรนเปรอให้ผู้ชายจนหมดตัว! เงินสี่ล้านหยวนหายวับไปกับตา ไหนจะบอกปัดไม่รับผิดชอบลูกสาวตนกับหลานในท้องอีก

เหอหลินหลินกลัวว่าจะถูกด่าจึงไม่กล้าบอกว่าตั้งครรภ์ กว่าเรื่องจะแดงขึ้นมาก็ไม่สามารถเอาเด็กออกได้แล้ว เพราะคนเป็นแม่จะเป็นอันตราย นายพลเหอกับคุณนายเหอจึงต้องให้ลูกสาวเก็บหลานเอาไว้ แต่ตอนนี้เงินทั้งบ้านเหลือไม่ถึงหนึ่งแสนหยวนแล้ว

นายพลเหอไม่มีทางเลือก จึงเช่าร้านอาหารที่กำลังจะเจ๊งให้ลูกสาวดูแล แต่เขาคงจะลืมไปว่าลูกสาวของตัวเองเป็นคนแบบไหน ต้องจ่ายค่าเช่า ค่าพนักงาน รายได้ที่ได้มาในแต่ละวันไม่เพียงพอให้หล่อนใช้จ่าย

คุณนายเหอจึงหาทางมาพบลูกสาวคนโตซึ่งเป็นนักธุรกิจที่กำลังเติบโต เพื่อให้เหอเสี่ยวหงเอาเสี่ยวตงผู้เป็นหลานชายมาเลี้ยง อีกอย่างถ้าเหอเสี่ยวหงเสียชีวิต อย่างน้อยมรดกก็ต้องถูกส่งให้หลานชายที่รับเลี้ยงอยู่แล้ว แต่ก็ถูกเหอเสี่ยวหงปฏิเสธอยู่ดี

ก๊อก! ก๊อก

‘คุณเหอคะ! คุณนายเหอโทรมาค่ะ!”

เหอเสี่ยวหงยกยิ้ม ทั้งสองคนรักเหอหลินหลินมาก เมื่อลูกสาวสุดที่รักไม่มีเงินใช้ก็ต้องบากหน้าไปหายืมเงิน แต่อีกไม่กี่วันต้องหาเงินจ่ายดอกเบี้ยเงินกู้ เงินที่มีมันก็ไม่พอ ทางเลือกสุดท้ายจึงต้องเข้าหาเหอเสี่ยวหง

“ไม่ต้องรับ!” เหอเสี่ยวหงตะโกนลั่นห้องทำงาน

จริง ๆ แล้วเหอเสี่ยวคือคนจากปี 1960 ในเวลานั้นเธอแท้งลูกเพราะถูกแม่เลี้ยงของสามีโขกสับ เพราะสามีของเธอที่ทำงานเป็นยามในอำเภอถูกส่งไปทำงานที่มณฑลอื่น พ่อสามีก็เสียแล้ว แม่เลี้ยงสามีจึงได้ใจ

เหอเสี่ยวหงเป็นคนที่รักลูกกับสามีมาก พอรู้ตัวว่าแท้งลูกก็เอาหัวโขกเตียงเตาเสียชีวิต นี่คงจะเป็นตราบาปของเธอที่ทำให้เธอไม่อาจลืมเรื่องราวในชาติก่อน

เหอเสี่ยวหงได้เกิดใหม่ในร่างเด็กที่กำลังออกจากท้องแม่ เธอเกิดมาโดยใช้ชื่อและแซ่เดียวกับชาติก่อน ไหนจะเกิดมาพร้อมกับของวิเศษอย่างมิติ

ตึก! ตึก!

“คุณหยาด!”

“เฮ้ย! ตกใจหมด”

เหอเสี่ยวหงหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นท่าทางตกใจของเลขาคนสนิท เธอหยิบเอกสารที่เซ็นแล้วมาวางให้หล่อนพร้อมบอกว่าจะออกจากบริษัทแล้ว

“ฉันจะไปแล้วนะคะ”

“จะไปแล้วเหรอคะ” หล่อนรีบลุกจากเก้าอี้ที่นั่ง “หยาดขอตัวเก็บของก่อน” อาจเพราะมีเอกสารหลายอย่างที่สำคัญ เหอเสี่ยวหงจึงได้เห็นภาพวุ่นวายตรงหน้าที่เห็นแทบจะทุกวัน

“งั้นฉันจะไปรอที่รถนะ” ก่อนจะเดินตรงไปยังลิฟท์

“รอด้วยค่าาาา”

เหอเสี่ยวหงหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข หยาดฟ้าเป็นลูกสาวคนเดียวของคนสนิทของคุณย่าเหอ เมื่อแม่ของหล่อนป่วยและเสียชีวิตลง จึงถูกคุณย่าเหอรับหล่อนมาเป็นหลานบุญธรรม

ทั้งเหอเสี่ยวหงและหยาดฟ้ามีอายุเท่ากัน ทั้งสองจึงสนิทสนมกันและคุยกันได้ทุกเรื่อง โดยเฉพาะความลับของเหอเสี่ยวหงที่หยาดฟ้าบังเอิญได้รู้ เหอเสี่ยวหงจึงต้องบอกหล่อน แต่หล่อนก็เก็บเป็นความลับมาตลอด

เสียงรถยนต์ รถมอเตอร์ไซค์ ดังขึ้นในเวลาเลิกงานของชาวออฟฟิศ เหอเสี่ยวหงที่นั่งข้างคนขับเหม่อมองไปข้างนอกหน้าต่างรถอย่างไร้จุดหมาย ทั้ง ๆ ที่มันเต็มไปด้วยกลุ่มควัน

“ยัยหง หง เสี่ยว… หงหง ยัยหง!” เสียงตะโกนของหยาดฟ้าดังลั่นในรถยนต์

“อะไรยัยฟ้า!” เหอเสี่ยวหงสะดุ้งตกใจ

ตอนนี้เป็นเวลาเลิกงาน ทั้งสองคนจึงพูดกันด้วยความสนิทสนม ต่างจากเวลาทำงาน เพราะหยาดฟ้าเป็นลูกน้องจึงต้องให้เกียรติเจ้านาย หากมีคนอื่นมาว่าหล่อนตีตนเสมอนาย เหอเสี่ยวหงจะมีปัญหา

“ของที่เตรียมไว้แล้วมีอะไรบ้าง” เรื่องการที่เธอต้องย้อนกลับไปในช่วงอดีตที่ผ่านมา หยาดฟ้าก็รู้เช่นกัน!

“ก็มียาสามัญประจำบ้านแล้วก็ยาสำคัญที่ต้องใช้ ผักผลไม้หลายสิบอย่าง สบู่ผลไม้รวมตระกูลเบอร์รีแล้วก็แยกหลายสิบล้านก้อน จักรเย็บผ้าเครื่องเล็กสิบตัว จักรยานที่แกไปเอฟมาหลายเดือนก่อนสิบคัน กล่องใส่อาหาร แก้วพลาสติก กะละมัง หม้อดิน หม้อเหล็ก กระทะ” เหอเสี่ยวหงบอกรายการบางส่วนที่จำได้ บางอย่างก็ถูกเธอเก็บใส่มิติเป็นสิบ ๆ ปีแล้ว เธอจำได้ก็เก่งเกินไปแล้ว

“โห! อย่างนี้แกก็สบายเลยสิ” หยาดฟ้าอุทาน

เหอเสี่ยวหงหัวเราะ “ก็ตอนนั้นมันลำบากมาก พอมีโอกาส ใครจะไม่อยากคว้าไว้ล่ะ”

“อ้อจริงสิ ฉันสั่งผลไม้ตระกูลเบอร์รีทั้งแบบสดแล้วก็แห้งจากต่างประเทศมาให้ด้วย แต่ไม่แน่ใจว่าจะได้เยอะมากแค่ไหน เพราะเขาบอกว่าของตีกลับเยอะมากต้องจำกัด” หยาดฟ้าว่าพลางเลี้ยวรถหาที่จอด

เหอเสี่ยวหงที่เห็นว่าเพื่อนจอดรถแล้วก็เอ่ยบอก “ถ้าลุงฟ่านมาแล้วก็บอกให้แกขึ้นไปรอเลย”