บทนำ
บท 1
ในยามบ่ายคล้อยพระอาทิตย์พลันอ่อนแสงลงอีกไม่นานก็จะถึงเวลาพลบค่ำ ภายในบ้านหวังเกิดเรื่องราวที่บีบคั้นหัวใจของคุณนายของบ้านอย่างถึงที่สุด เจิ้งฝูหยิบผ้าสีขาวสะอาดชุบน้ำอุ่นมาทำความสะอาดคราบเลือดบริเวณหางคิ้วของลูกสาวอันเป็นที่รักอย่างเบามือ แววตาสั่นไหวมีหยาดน้ำตาคลอหน่วยคล้ายจะหลั่งออกมาอยู่รอมร่อ
คราบเลือดที่ไหลจากหางคิ้วผ่านแก้มขาวใสลงมาจนถึงกรอบหน้าได้รูปของลูกสาวนั้นมากเกินกว่าที่คนเป็นแม่จะรับได้ ผ้าขนหนูสีขาวถูกล้างน้ำอยู่หลายครั้งกว่าจะทำความสะอาดคราบสีแดงบนใบหน้าของลูกสาวจนหมดจด เจิ้งฝูมองน้ำในกะละมังที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานด้วยหัวใจที่บีบรัดอย่างหนัก
ข้างกันมีเด็กชายอายุสิบสามปีอย่าง หยวนห่าวอี้ เฝ้ามองร่างบางของพี่สาวข้างบ้านที่นอนหลับใหลไม่ได้สติด้วยความรู้สึกร้อนใจจนนั่งไม่ติด
หลังจากแบกร่างของอินอินมาจากชายป่าที่อยู่ไม่ไกลจากบ้าน ตลอดทางใช้เวลาราวสิบนาที แต่ทว่าหัวใจของเขานั้นราวกับถูกบีบคั้นในทุกก้าวเดิน ทั้งกังวล ทั้งเป็นห่วง ยิ่งเห็นเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุดจากหางคิ้วของอินอิน และคราบเลือดบนไหล่ของตนเองเขายิ่งรู้สึกกังวลจนทำอะไรไม่ถูก จนกระทั่งมาถึงที่นี่เขาไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย เพียงแค่หวังว่าคนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่จะฟื้นขึ้นมาในไม่ช้านี้ก็เท่านั้น
หลังจากหลับใหลไม่ได้สติมาครึ่งค่อนวัน ในที่สุดเปลือกตาสีอ่อนก็เกิดการเคลื่อนไหวขึ้น สร้างความตื่นตระหนกให้กับทั้งสองคนที่คอยดูแลอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง เจิ้งฝูบีบมือเล็กของลูกสาวเบา ๆ ความกดดันที่กดทับในจิตใจมาตลอดหกชั่วโมงค่อย ๆ ผ่อนคลายลงเมื่อเห็นว่าลูกสาวได้สติบ้างแล้ว
“อินอิน ลูกเป็นอย่างไรบ้าง?”เสียงนุ่มอ่อนโยนถามขึ้น
ผู้เป็นแม่เพียงยิ้มบางด้วยความดีใจ พลันขยับเข้าไปใกล้ลูกสาวอีกสักหน่อย ส่วนเด็กชายที่ยืนอยู่เยื้องออกไปทางด้านหลังก็ไม่ต่างกันนัก หยวนห่าวอี้ขยับเท้าเข้าไปใกล้ร่างบอบบางบนเตียงอีกหนึ่งช่วงเท้า ก่อนจะชะเง้อคอมองใบหน้าไร้สีเลือดของพี่สาวข้างบ้านอย่างรู้สึกผิด
เพราะเขาเองที่ไม่ระวังตัวจนติดกับดักเด็กเกเรพวกนั้น ทำให้พี่สาวที่ร่างกายไม่แข็งแรงต้องไปช่วย ในที่สุดก็เจ็บตัวกันทั้งคู่ เขาเองเพียงแค่เนื้อตัวถลอกเล็กน้อย สำหรับเด็กผู้ชายจะนับเป็นอะไรได้ แต่ทว่ากับอินอินที่ร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็กจะถือเป็นเรื่องเล็กได้อย่างไร
“จะ-เจ็บ”
หวังลี่อิน กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ความรู้สึกปวดตุบ ๆ บริเวณหางคิ้วทำให้หญิงสาวนิ่วหน้าออกมาในทันที พลันมองไปยังภาพตรงหน้าที่ไม่คุ้นเคยก็จำต้องหลับตาลงอีกครั้ง ทว่าเมื่อลืมตาหญิงตรงหน้าและเด็กชายหน้าตอมอมแมมที่อยู่ข้างกันก็ทำให้หัวคิ้วสองข้างขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ
“กินยาก่อนนะลูก อีกเดี๋ยวก็หายเจ็บแล้ว”
เจิ้งฝูมองลูกสาวเพียงคนเดียวด้วยความรู้สึกสงสารจับใจ แม้แผลตรงหางคิ้วจะไม่ได้ใหญ่มาก แต่ก็มีเลือดไหลออกมาไม่น้อย ตั้งแต่เด็กคนนี้เกิดมาแค่ยุงตัวเดียวกัดเธอยังตีจนยุงตายคามือ แล้วเหตุการณ์นี้มีหรือจะปล่อยผ่าน
ต่อให้ใครจะทัดทานว่านี่ ‘เป็นการละเล่นของเด็ก’ แล้วอย่างไร ในเมื่อลูกสาวที่เธอเลี้ยงดูฟูมฟักมาอย่างดีเจ็บตัวขนาดนี้ ถึงขั้นเลือดตกยางออก นอนไม่ได้สติมาครึ่งค่อนวัน เห็นทีต้องเอาเรื่องให้ถึงที่สุด
คนพวกนั้นต่างก็รักลูกตนเองมาก เธอเองก็รักอินอินมากไม่ต่างกัน…
ร่างอ่อนแรงบนเตียงเล็กอ้าปากรับยาจากช้อนอย่างไม่เรื่องมาก หรือจะพูดให้ถูกคือเธอทั้งอ่อนแรงและมึนงงเกินกว่าจะขัดขืนต่างหาก
รู้สึกว่าคนผู้นี้มองเธอด้วยแววตาปรารถนาดี น้ำเสียงนุ่มนั้นทำให้หวังลี่อินรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก หวังว่าคงไม่เอายาพิษกรอกปากเธอหรอกนะ
หลังจากดื่มยารสชาติขมติดลิ้นจนหมดถ้วย หวังลี่อินรับผลไม้เชื่อมมากินอีกหนึ่งเม็ด ก่อนจะกรอกน้ำอุ่นตามเข้าไปแล้วหลับต่อด้วยความอ่อนล้า เจิ้งฝูเพียงขยับห่มผ้าให้กับลูกสาวแล้วพาเด็กชายออกมาจากห้องนั้น
“ผมผิดเองครับคุณน้า เพราะผมอินอินถึงเป็นแบบนี้”เด็กชายวัยสิบสามปีคุกเข่าลงด้วยความรู้สึกผิดอย่างท่วมท้น
เขาเป็นเด็กชายที่ตัวเล็กที่สุดในบรรดาเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกันระแวกนี้ เป็นธรรมดาที่จะถูกกลั่นแกล้ง และทุกครั้งเขาสามารถเอาตัวรอดมาได้อย่างสบาย ๆ ต่างจากครั้งนี้ที่เขาพลาดท่าถูกขังอยู่ในบ้านร้าง นานนับชั่วโมงก็ยังไม่สามารถออกมาได้ จนกระทั่งอินอินไปช่วยเขาเอาไว้
ลำพังแม้อินอินจะอายุมากกว่าเขาถึงสองปีและตัวสูงกว่ามาก แต่ร่างกายเธอก็อ่อนแอมากเช่นกัน ระหว่างทางกลับเมื่อถูกหาเรื่องอีกครั้งจึงพลาดท่าถูกผลักจนหัวกระแทกต้นไม้แล้วหมดสติไป
เขาได้แต่โทษตนเองที่ตัวเล็กและอ่อนปวกเปียก ปกป้องอินอินก็ไม่ได้ ขนาดปกป้องตนเองยังทำไม่ได้เลย…
เจิ้งฝูทอดสายตามองเด็กชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกเอ็นดูไม่น้อย ห่าวอี้ปีนี้นับว่ารู้ความไม่น้อย เธอเห็นเด็กคนนี้มาตั้งแต่แบเบาะ นิสัยใจคอเป็นเช่นไรย่อมรู้ดี หญิงสาวเพียงตบลงบนไหล่ของเด็กชายสองสามครั้ง
“น้าไม่โทษห่าวอี้เลย หนำซ้ำยังต้องขอบคุณที่แบกอินอินมาส่งถึงบ้าน ส่วนต้นเหตุที่จริงแล้วก็เป็นเพราะเด็กพวกนั้นไม่ใช่เหรอ?”
หากสืบสาวราวเรื่องจริง ๆ เด็กคนนี้ไม่มีความผิดเลยแม้แต่น้อย ก่อนหน้านี้เธอฟังห่าวอี้เล่าความเป็นมาของเรื่องนี้ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่อาจตัดสินว่าเด็กตรงหน้าเป็นต้นเหตุ เพราะหากจะต้องหาสาเหตุจริง ๆ ก็คงต้องโทษเด็กเกเรพวกนั้นที่คอยแต่จะหาเรื่องเด็กที่อ่อนแอกว่าอย่างห่าวอี้ถึงจะถูก
ลูกสาวของเธอเพียงสนิทสนมกับห่าวอี้มาตั้งแต่จำความได้ เด็กสองคนนี้ไม่ต่างจากพี่น้องที่คลานตามกันมา ลูกสาวของเธอก็นับว่ากล้าหาญมากที่หอบร่างกายที่ไม่แข็งแรงไปช่วยน้องชายอย่างห่าวอี้ถึงที่นั่น
“แต่ผม…”หยวนห่าวอี้กำลังจะเอ่ยแย้ง แต่ก็ต้องเงียบปากลงเมื่อมืออุ่นของคุณน้าลูบลงบนผมของเขาอย่างอ่อนโยน
ด้วยความรู้สึกผิดอย่างท่วมท้น เด็กชายได้แต่มองรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเมตตาของคุณน้าสกุลหวัง
“ไม่ใช่ความผิดของห่าวอี้สักหน่อย กลับบ้านไปกินข้าวแล้วพักผ่อนเถอะนะเด็กดี ทางนี้น้าจะจัดการเอง”
“ครับคุณน้า พรุ่งนี้ผมจะมาใหม่”เด็กชายรับคำหนักแน่น ตั้งมั่นในใจแน่วแน่ว่าจะมาใหม่ในวันพรุ่งนี้พร้อมกับของบำรุงให้คนเจ็บ
เจิ้งฝูมองตามร่างเล็กของเด็กน้อยบ้านหยวนที่วิ่งตึงตังออกจากบ้านไปพร้อมรอยยิ้มเบาบาง ก่อนจะแง้มประตูห้องลูกสาวเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าอินอินยังคงหลับสนิทอยู่บนเตียงก็เบาใจ ปล่อยให้ลูกสาวพักผ่อนต่อไป ส่วนตนเองเดินเข้าครัวไปเตรียมอาหารมื้อเย็นให้กับสามีที่กำลังจะกลับจากทำธุระ
ทันทีที่ หวังเป่า กลับถึงบ้านและได้ฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้นจากปากภรรยา พลันเกิดเสียงตบโต๊ะดัง ‘ปัง’ ขึ้นกลางบ้านหวัง
ด้วยความเป็นห่วงเขาพุ่งตัวไปเปิดประตูห้องลูกสาวเพื่อสำรวจอาการบาดเจ็บ รอยแผลบริเวณหางคิ้วทำให้อารมณ์กรุ่นโกรธพุ่งพล่านจนแทบควบคุมสติไม่อยู่ มือหนากำเข้าหากันแน่น นัยน์ตาคมวาวโรจน์ฉับพลัน
เจิ้งฝูไม่แม้แต่จะห้ามปรามสามีหรือบอกให้เขา ‘ใจเย็นลงสักหน่อย’ เรื่องนี้อย่างไรเธอเองก็ตั้งใจจะไม่ปล่อยผ่านอยู่แล้ว หากว่าสามีจะปล่อยผ่านเธอก็พร้อมจะเดินหน้าปกป้องลูกสาวบ้านเราอย่างสุดกำลังแน่นอน
หวังเป่ากินมื้อเย็นพร้อมกับภรรยาเพียงสองคน ความรู้สึกไม่พอใจถูกอัดแน่นอยู่ในอกของชายวัยสามสิบหก หากไม่ติดว่ามืดค่ำแล้วไม่แน่ว่าเขาอาจจะไปเอาเรื่องกับพ่อแม่เด็กคนนั้นแล้วก็ได้
แต่เรื่องเหล่านี้จะวู่วามไม่ได้ เพราะอย่างไรอีกฝ่ายก็ต้องหยิบยกข้ออ้างว่า ‘เด็กเล่นกัน’ ขึ้นมาเพื่อหลบเลี่ยงการรับผิดชอบ เช่นนั้นแล้วคงต้องรอให้เป็นช่วงเช้าที่คนพลุกพล่านสักหน่อยถึงจะเหมาะสม
“ห่าวอี้บอกหรือเปล่าว่าฝีมือใคร?”
“ลูกชายคนเล็กบ้านจางค่ะคุณ”เจิ้งฝูตอบสามีไปตามตรง และหากเดาไม่ผิดพรุ่งนี้สามีคงจัดการเรื่องค้างคานี้อย่างเด็ดขาดแน่นอน
ที่ผ่านมาเธอพอรู้มาบ้างว่า เด็กบ้านจางคนนั้นเกเรและชอบกลั่นแกล้งคนที่อ่อนแอกว่าไปทั่ว คิดไม่ถึงว่าจะกล้าทำเช่นนี้กับลูกสาวของบ้านเราด้วย เด็กเช่นนี้หากไม่กำราบบ้างเห็นทีจะไม่สำนึก โตมาจะนับว่าเป็นคนดีได้อีกหรือ
ในเมื่อพ่อแม่เขาไม่มีใจจะสั่งสอน เห็นทีเธอและสามีก็ควรยื่นมือเข้าไปช่วยสั่งสอนสักหน่อยแล้ว…
บทล่าสุด
#52 บทที่ 52 โตพอจะเป็นสามี(จบ)
อัปเดตล่าสุด: 2/26/2026#51 บทที่ 51 เติบโตแบบก้าวกระโดด
อัปเดตล่าสุด: 2/26/2026#50 บทที่ 50 เติบโตไปพร้อมกัน
อัปเดตล่าสุด: 2/26/2026#49 บทที่ 49 ลองให้โอกาส
อัปเดตล่าสุด: 2/26/2026#48 บทที่ 48 ผลสอบเกาเข่า
อัปเดตล่าสุด: 2/26/2026#47 บทที่ 47 ถูกรักเป็นอย่างดี
อัปเดตล่าสุด: 2/26/2026#46 บทที่ 46 คนที่คู่ควร
อัปเดตล่าสุด: 2/26/2026#45 บทที่ 45 ได้ไม่คุ้มเสีย
อัปเดตล่าสุด: 2/26/2026#44 บทที่ 44 ใส่ปุ๋ยเร่งโต
อัปเดตล่าสุด: 2/26/2026#43 บทที่ 43 หยวนหาวอี้กลับมาแล้ว
อัปเดตล่าสุด: 2/26/2026
คุณอาจชอบ 😍
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
หลังคืนหนึ่งกับอัลฟ่า
ฉันคิดว่าฉันกำลังรอคอยความรัก แต่กลับกลายเป็นว่าฉันถูกอสูรร้ายย่ำยี
โลกของฉันควรจะเบ่งบานในเทศกาลคืนจันทร์เต็มดวงที่อ่าวมูนเชด แชมเปญซาบซ่านอยู่ในสายเลือด ห้องพักในโรงแรมที่จองไว้เพื่อให้ฉันกับเจสันได้ข้ามเส้นความสัมพันธ์นั้นเสียทีหลังจากรอมาสองปี ฉันสวมชุดชั้นในลูกไม้ตัวสวย แง้มประตูทิ้งไว้ แล้วเอนกายลงบนเตียง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า
แต่ชายที่ปีนขึ้นมาบนเตียงของฉันไม่ใช่เจสัน
ภายในห้องที่มืดสนิท อบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศร้อนแรงชวนมึนหัว ฉันรู้สึกถึงมือคู่หนึ่ง...ร้อนรุ่มและเร่งเร้า...ที่ลูบไล้แผดเผาผิวของฉัน แก่นกายร้อนผ่าวที่กำลังตุบๆ ของเขากดเบียดอยู่กับความอ่อนนุ่มที่เปียกชื้นของฉัน และก่อนที่ฉันจะทันได้อ้าปากคราง เขาก็กระแทกกายเข้ามาอย่างแรง ฉีกกระชากความบริสุทธิ์ของฉันอย่างไร้ความปรานี ความเจ็บปวดแผดเผาไปทั่ว ช่องทางของฉันบีบรัดแน่นขณะที่ฉันจิกเล็บลงบนบ่าที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กของเขา พยายามกลั้นเสียงสะอื้น เสียงเฉอะแฉะดังก้องไปกับทุกจังหวะการสอดใส่ที่รุนแรง ร่างกายของเขาโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้งจนกระทั่งเขากระตุกเกร็ง ปลดปล่อยความอุ่นร้อนเข้ามาลึกล้ำในตัวฉัน
“สุดยอดไปเลยค่ะ เจสัน” ฉันเปล่งเสียงออกไปอย่างยากลำบาก
“เจสันคือใครวะ”
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ แสงไฟสาดส่องใบหน้าของเขา—แบรด เรย์น อัลฟ่าแห่งฝูงมูนเชด เป็นคนหมาป่า ไม่ใช่แฟนของฉัน ความหวาดผวาจุกอยู่ที่ลำคอเมื่อฉันตระหนักได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป
ฉันวิ่งหนีสุดชีวิต!
แต่หลายสัปดาห์ต่อมา ฉันก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับทายาทของเขาในครรภ์!
ว่ากันว่าดวงตาสองสีของฉันเป็นเครื่องหมายบ่งบอกว่าฉันคือ ‘ทรูเมท’ ที่หาได้ยาก แต่ฉันไม่ใช่หมาป่า ฉันเป็นแค่แอล คนธรรมดาจากเขตมนุษย์ ที่ตอนนี้ต้องมาติดอยู่ในโลกของแบรด
สายตาเย็นชาของแบรดตรึงฉันไว้ “ในตัวเธอมีสายเลือดของข้า เธอเป็นของข้า”
ฉันไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากยอมรับกรงขังนี้ ร่างกายของฉันเองก็ทรยศ มันกลับโหยหาสัตว์ร้ายที่ทำลายชีวิตฉัน
คำเตือน: เหมาะสำหรับผู้ใหญ่อายุ 18 ปีขึ้นไป
คุณฮั่ว โปรดรักฉัน
เจ้าสาวตัวแทนของมาเฟีย
เขามัดมือและขาของฉันแยกออกจากกัน ตรึงไว้กับมุมเตียงทั้งสี่ด้าน แล้วค่อยๆ พับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้น
แส้ม้าของเขาลากผ่านร่องสวาทของฉัน
ฉันรู้สึกได้ว่าส่วนนั้นของฉันเริ่มเปียกแฉะ และมีน้ำหยดลงมาตามต้นขา
เขาใช้แส้เฆี่ยนฉันเบาๆ แล้วออกคำสั่ง “บอกมาสิ เธอต้องการอะไร”
ตอนที่ฉันมารู้ว่าผู้ชายที่ฉันมีความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนด้วย—ผู้ชายคนเดียวกับที่ไล่ฉันออกจากงาน—คือเดเมียน คาวาเลียรี บอสมาเฟียผู้น่าสะพรึงกลัว มันก็สายเกินไปแล้ว
ฉันตกงาน ถูกแฟนหักหลัง และสูญเสียเงินค่ารักษาน้องสาวไป
ในตอนที่ฉันไม่เหลือหนทางไป เดเมียนก็ยื่นข้อเสนอให้ฉัน นั่นคือการเป็นเจ้าสาวตัวแทนของเขา แล้วเขาจะชดใช้หนี้สินทั้งหมดให้
ฉันไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเลือกฉัน แต่ฉันเข้าใจดีว่าตราบใดที่ฉันมอบทายาทให้เขาได้ ฉันก็จะช่วยชีวิตน้องสาวของฉันได้
ฉันตกลง
สัญญาเรียบง่าย—ไม่มีเซ็กส์ ไม่มีความรู้สึก เป็นเพียงธุรกิจเท่านั้น แต่เดเมียนกลับเป็นคนทำลายกฎของตัวเองด้วยมือของเขาเอง
หนุ่มคอลบอยมหาเศรษฐีกับฉัน
"หุบปาก" เขาพูดเสียงแหบพร่า จิ้กนิ้วลงบนสะโพกฉันแรงขึ้นอีก นำทางให้ฉันขยับบนตักเขาอย่างรวดเร็ว ทำให้ส่วนเว้าแฉะเยิ้มของฉันเสียดสีกับส่วนแข็งขืนของเขา
"ฮ้า... ลูคัส..." ชื่อของเขาหลุดออกมาพร้อมเสียงครางดังลั่น เขาจับสะโพกฉันยกขึ้นอย่างง่ายดายแล้วกดลงมาอีกครั้งจนเกิดเสียงกลวงทึบที่ทำให้ฉันต้องกัดริมฝีปาก ฉันรู้สึกได้ว่าส่วนปลายของเขาจรดเข้ากับปากทางของฉันอย่างหมิ่นเหม่...
แก้มของอาเรียน่าแดงก่ำขณะจ้องมองเพดานอย่างเหม่อลอย ตระหนักได้ว่าเธอเผลอตัวเผลอใจไปแล้ว
"ได้เลย เอาไปให้หมด! ทั้งพ่อใจหิน แม่ที่เอาแต่ใจตัวเองและถูกตามใจจนเคยตัว แล้วก็ไอ้สารเลวอ่อนแอไร้ประโยชน์คนนี้!" อาเรียน่า ซัมเมอร์ ตัดสินใจปลดปล่อยตัวเองและทำทุกอย่างที่ใจต้องการ รวมถึงการมอบกายให้ใครสักคนหลังจากจับได้ว่าคู่หมั้นของเธอแอบไปนอนกับพี่สาวของเธอในอพาร์ตเมนต์ของเขา แต่จะมีใครเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดได้อีกล่ะ ถ้าไม่ใช่เด็กขายจากคลับไดนาสตี้ยอดนิยม?
เด็กขายคนนั้นทั้งมีเสน่ห์และแสนหวาน เธออดใจไม่ไหวที่จะตกหลุมรักเขายิ่งนานวันที่ได้ใช้เวลาร่วมกัน
อาเรียน่าพาเขาไปที่งานหมั้นงานหนึ่ง และทุกคนก็ต้องอุทานออกมา "นายน้อยไฟร์สโตน ลมอะไรหอบท่านมาถึงที่นี่ได้ครับ/คะ"
ดวงตาของอาเรียน่าเบิกกว้างด้วยความตกใจ นายน้อยไฟร์สโตนเหรอ?! เขาคือเจ้าชายผู้โด่งดังแห่งวงสังคมเมืองหลวงไม่ใช่หรือไง?! แล้วตอนนี้เธอจะยังหนีจากใยรักที่เขากางดักไว้ได้อีกหรือ?
เรื่องรักฉบับร้อน (คุณใหญ่/คุณคิงส์/คุณยักษ์)
จันทราพร่างพราว เหมันต์หวนคืน
ทำให้ กัวจื่อหรานได้พบกับหลินอวี้เจิน
เขาต้องตามหาไข่มุกล้ำค่ากลับคืนสู่ตระกูล
ทว่าเขากลับพบว่าสิ่งที่ล้ำค่ายิ่งกว่าคือนางที่มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น
เจ้านายที่หลงใหล
อย่างไรก็ตามเธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะดราม่ามากเท่าวันรุ่งขึ้นเธอพบว่าประธานคนใหม่ของ บริษัท ของเธอเป็นคนที่เธอนอนหลับเมื่อคืนนี้! ยิ่งกว่านั้นเจ้านายใหม่คนนี้ดูใจแคบมากในขณะที่เขาขอให้แชนด์เลอร์มาที่สํานักงานของเขาในวันแรก
รักฉัน เกลียดฉัน
หนึ่งปีต่อมาเธอถูกขอหย่าและไม่เหลืออะไรเลย
เธอไม่ได้บ่นเกี่ยวกับมันเลย เธอรู้ว่าเป็นการแก้แค้นของเธอ สําหรับบาปใหญ่ที่พ่อของเธอได้กระทําต่อครอบครัวของเขา เธอต้องชดใช้... กับร่างกายของเธอ
เธอคิดว่าหลังจากการหย่าร้างเธอสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ ได้ แต่เธอคิดผิดโดยสิ้นเชิง!
โดยบังเอิญเธอกลายเป็นหุ้นส่วนงานของเขาและอยู่กับเขาทุกวัน
เธอคิดว่าเขายังคงเกลียดเธอ แต่เธอก็ค่อยๆตระหนักว่าเขาช่วยเธอในชีวิตและอาชีพและปกป้องเธอ
เขาบอกว่าเขาเกลียดความกล้าของเธอ แต่ทําไมเขาถึงให้ความอ่อนโยนของเธอ?
วันแล้ววันแล้วเธอตกหลุมรักเขา และเลิกวิ่งหนีเขา แต่... เขาจะรักเธอกลับมาไหม?
สามีรอบตัวของฉัน
แต่ค่าผ่าตัดสําหรับแม่สูงเกินไปและดาร์เรนไม่สามารถจ่ายได้เขาต้องขอเงินจากญาติและแม้แต่แฟนเก่า
อย่างไรก็ตามเขาไม่มีอะไรนอกจากความอัปยศอดสูและถูกทุบตีอย่างไร้ความปราณีขวาเมื่อเขามีเลือดออกและกําลังจะหมดสติบนพื้นแสงสีฟ้าที่ตกลงมาจากท้องฟ้าและดาร์เรนได้รับการเสนอข้อตกลงจากพระเจ้าว่าเขาสามารถมีทุกสิ่งที่เขาต้องการในชีวิตของเขารวมถึงชีวิตของแม่ความรักและเหนือสิ่งอื่นใด ศักดิ์ศรีของเขา ก็ต่อเมื่อ...
สามีของฉันอุ่นเตียง!
ในที่สาธารณะเขาเป็นตัวควบคุมเลือดเย็นและเด็ดขาดในหมู่อาณาจักรธุรกิจขนาดใหญ่
ในส่วนตัวเขาเป็นหมาป่าในผิวหนังของแกะเหมือนปิศาจตัวจริง เขาปล่อยเธอไปง่ายๆได้ยังไง?...













