เกิดใหม่มายุค 80 นางร้ายอย่างเธอขอทวงคืนผืนนาแปลงสุดท้าย

ตอนที่ 1

ผืนนาที่ไม่มีวันยอมปล่อย

เสียงอื้ออึงดังลอยเข้ามาในความมืดมิด ราวกับคลื่นที่ซัดกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่หยุด“ผู้หญิงแบบนี้ยังมีหน้ามาอยู่ในหมู่บ้านอีกหรือ”

“แต่งงานกับคนตระกูลหลิวแล้วก็ยังไม่สำนึก!”

“น่าอายจริง ๆ…”เสียงพูดคุยปะปนกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังอยู่รอบด้าน หนักแน่นจนเหมือนกดทับลมหายใจ

หานเยว่ฉีลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพตรงหน้าพร่าเลือน ก่อนจะค่อย ๆ ชัดขึ้นเป็นลานดินกว้างที่รายล้อมด้วยบ้านไม้เก่า ๆ สีซีดจาง กลิ่นดิน กลิ่นฟาง และกลิ่นเหงื่อของผู้คนปะปนกันจนแน่นอก

แสงแดดร้อนจัดส่องลงมาตรงศีรษะ ร่างกายหนักอึ้งราวกับถูกทุบตีมาหลายวัน ความทรงจำไม่ใช่ของตนเองไหลบ่าเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็วผู้หญิงคนนี้…ชื่อเดียวกับตนเอง

หานเยว่ฉี หญิงสาวที่ขึ้นชื่อเรื่องนิสัยร้าย ชอบเอาเปรียบคนอื่น เอะอะโวยวาย และพยายามจับผู้ชายดี ๆ มาแต่งงานเพื่อยกระดับตัวเอง

วันนี้…คือวันที่ถูกจับแต่งงานกับชายหนุ่มคนหนึ่ง หลิวเอ้อกว่าง ชื่อที่ฟังดูธรรมดาจนแทบไม่มีใครเหลียวมอง แต่กลับเป็นเสาหลักของบ้านหลังหนึ่งที่กำลังจะพังลงและผืนนา…แปลงสุดท้ายของครอบครัวเขา กำลังจะถูกยึด

หานเยว่ฉีสูดลมหายใจลึก ความรู้สึกหนาวเย็นแล่นผ่านแผ่นหลัง ไม่ใช่เพราะอากาศแต่เป็นเพราะความทรงจำอีกชุดหนึ่ง…ของตัวเองในโลกเดิมเอกสารปลอม หุ้นส่วนที่ทรยศทรัพย์สินทั้งหมดที่หายไปในคืนเดียว ความสิ้นหวังที่ไม่มีแม้แต่ที่ยืนภาพนั้นยังชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานปลายนิ้วของหานเยว่ฉีกำแน่นโดยไม่รู้ตัวครั้งหนึ่งเคยพลาดเพราะเชื่อใจคนผิด

แต่ครั้งนี้“ฟื้นแล้วหรือ”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นใกล้ตัว

หานเยว่ฉีเงยหน้ามองชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ตรงหน้า เสื้อผ้าธรรมดาแต่สะอาดสะอ้าน ผิวกร้านแดด สายตานิ่งลึกเหมือนบ่อน้ำที่มองไม่เห็นก้น

หลิวเอ้อกว่างสามี…ตามพิธีสายตาของเขามองลงมา ไม่มีความอ่อนโยน ไม่มีความรังเกียจมีเพียงความนิ่งเฉยราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า

หานเยว่ฉีไม่ตอบทันทีเพียงมองเขากลับอย่างเงียบงันความทรงจำของเจ้าของร่างบอกชัดผู้ชายคนนี้ไม่ชอบตนเองและก็สมควรเพราะหญิงคนเดิมไม่เคยทำอะไรดีให้ครอบครัวนี้เลย

“ถ้าลุกไหวก็ลุก” หลิวเอ้อกว่างพูดเสียงเรียบ “ยังมีเรื่องต้องจัดการ”คำพูดสั้น กระชับ ไม่มีคำปลอบใจแต่กลับทำให้หานเยว่ฉีรู้สึกบางอย่างอย่างน้อย…ไม่ใช่คำดูถูก

หญิงสาวค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้น ความเจ็บแล่นขึ้นมาตามแขนขา แต่เธอกลับไม่แสดงออกสายตาของผู้คนรอบด้านยังคงจับจ้องบางคนกระซิบบางคนหัวเราะบางคนมองด้วยความสะใจ