ย้อนเวลามายุค80ทั้งทีขอหนีสามีไปเป็นเศรษฐีนีสุดปัง

ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วศีรษะราวกับถูกใครเอาค้อนปอนด์มาทุบอย่างแรง หลินเสวี่ยพยายามลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นแป้งราคาถูกลอยมาแตะจมูก มันช่างคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ทั้งที่เธอจำได้แม่นว่าตัวเองน่าจะนอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงคนไข้รวมในโรงพยาบาลซอมซ่อ แวดล้อมด้วยเสียงก่นด่าของเจ้าหนี้และสายตาดูถูกของพยาบาลเวรไม่ใช่หรือ

เมื่อดวงตาปรับสภาพกับแสงสลัวในห้องได้ ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ

ผนังห้องทาสีเขียวตุ่นที่เริ่มลอกร่อน หน้าต่างไม้บานเก่าที่มีกระดาษสีแดงตัดเป็นรูปตัวอักษรซวงสี่หรือมงคลคู่แปะอยู่จนซีดจาง บนโต๊ะเครื่องแป้งไม้เนื้อแข็งมีกระจกบานใหญ่ทรงรีตั้งตระหง่าน ข้างกันคือกะละมังเคลือบสีขาวลายดอกโบตั๋นสีแดงสด และแก้วน้ำคู่ที่มีแปรงสีฟันเก่าปักอยู่

นี่มันห้องหอในบ้านพักสวัสดิการทหารของโจวหยางเมื่อสามสิบปีก่อนไม่ใช่หรือ

หลินเสวี่ยรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ความรู้สึกวิงเวียนทำให้เธอเซเล็กน้อย เธอก้มลงมองมือตัวเอง มันไม่ใช่ฝ่ามือเหี่ยวย่นหยาบกร้านของหญิงชราวัยห้าสิบปีที่ผ่านการใช้แรงงานหนักมาค่อนชีวิต แต่มันคือมือของหญิงสาววัยยี่สิบต้นๆ ผิวพรรณยังเต่งตึงและขาวเนียน แม้จะมีรอยด้านเล็กน้อยจากการทำงานบ้านบ้างก็ตาม

สายตาของเธอเหลือบไปเห็นปฏิทินแบบฉีกรายวันที่แขวนอยู่ข้างฝาผนัง ตัวเลขสีแดงขนาดใหญ่ระบุวันที่ชัดเจน

15 พฤษภาคม 1985

เสียงระฆังในหัวดังสนั่น หลินเสวี่ยยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นที่กำลังจะหลุดออกมา สวรรค์เมตตาเธอแล้ว เธอได้ย้อนเวลากลับมาจริงๆ กลับมาในช่วงเวลาที่ชีวิตยังไม่พังทลาย ยังไม่ได้ตัดสินใจผิดพลาดจนต้องทนทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิต

ในชาติก่อน ช่วงเวลานี้คือจุดเปลี่ยนสำคัญ เธอจำได้ว่าตัวเองทะเลาะกับโจวหยางอย่างรุนแรงเรื่องที่เขาไม่ยอมให้เธอย้ายตามไปเมืองหลวง เธอคิดว่าเขาเกลียดขี้หน้าเธอและมีผู้หญิงอื่นซ่อนไว้ ความหึงหวงหน้ามืดตามัวทำให้เธออาละวาด พังข้าวของ และสุดท้ายก็หนีออกจากบ้านไปพร้อมกับเงินเก็บก้อนสุดท้ายของครอบครัว ทิ้งให้โจวหยางต้องเผชิญหน้ากับคำครหาและความยากลำบากเพียงลำพัง

หลังจากนั้นชีวิตของเธอก็ดิ่งลงเหว ถูกคนโกงเงินจนหมดตัว ต้องระหกระเหินไปทำงานล้างจาน แบกหาม และจบชีวิตลงอย่างน่าเวทนา ในขณะที่โจวหยางกลับก้าวหน้าในหน้าที่การงาน ไต่เต้าจนกลายเป็นนายพลผู้ทรงอิทธิพล แต่เขากลายเป็นคนเย็นชา โหดเหี้ยม และไม่เคยแต่งงานใหม่

ข่าวลือบอกว่าเขารังเกียจผู้หญิงเข้ากระดูกดำเพราะภรรยาเก่าที่เลวร้ายอย่างเธอ

"ไอ้คนบ้าโจวหยาง ทำไมตอนนั้นนายไม่รั้งฉันไว้ให้ดีกว่านี้" หลินเสวี่ยพึมพำน้ำตาคลอเบ้า

แต่เดี๋ยวก่อน ถ้าชาตินี้เธอย้อนกลับมาได้ เธอจะไม่ยอมให้จุดจบเป็นแบบเดิมเด็ดขาด เธอมีความรู้จากอนาคต เธอรู้ว่าที่ดินตรงไหนราคาจะพุ่งสูงเสียดฟ้า เธอรู้ว่าสินค้าอะไรจะขาดตลาด และที่สำคัญที่สุด เธอรู้ว่าโจวหยางคือหุ้นส่วนชีวิตที่มีค่าที่สุด หรือเปล่านะ

ความคิดชะงักลง หลินเสวี่ยขมวดคิ้ว

จริงอยู่ที่โจวหยางในอนาคตจะร่ำรวยและมีอำนาจล้นฟ้า แต่เขาก็เป็นผู้ชายที่อันตรายและน่ากลัวมากเช่นกัน การอยู่กับเขาในฐานะภรรยาที่ไม่ได้รับความรัก มันก็เหมือนกับการนอนกอดระเบิดเวลา ชาติก่อนเขาไม่เคยบอกรักเธอ ไม่เคยแสดงความอ่อนโยน มีแต่ความเงียบขรึมและหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบเท่านั้น

ถ้าเธออยู่ต่อ เธอก็อาจจะเป็นแค่ตัวภาระในสายตาเขาเหมือนเดิม สู้เธอชิงหย่ากับเขาตอนนี้ แบ่งสมบัติกันให้เรียบร้อย แล้วเอาเงินส่วนแบ่งไปลงทุนที่เซินเจิ้น สร้างอาณาจักรของตัวเองไม่ดีกว่าหรือ เป็นเศรษฐินีสาวสวย รวย และโสด สบายใจกว่าต้องมานั่งรบรากับแม่เลี้ยงใจร้ายและญาติพี่น้องจอมดูดเลือดของเขาเป็นไหนๆ

ความคิดนี้เข้าท่าที่สุด

หลินเสวี่ยปาดน้ำตา ลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือเก่าตรงมุมห้อง เธอค้นหากระดาษและปากกาอย่างเร่งรีบ หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น

เธอจรดปากกาลงบนกระดาษ ลายมือบรรจงเขียนหัวข้อตัวโตว่า หนังสือสัญญาหย่า

เนื้อหาในจดหมายระบุชัดเจนว่าเธอ หลินเสวี่ย ขอหย่าขาดจากโจวหยางด้วยความสมัครใจ โดยไม่เรียกร้องค่าเลี้ยงดูรายเดือน แต่ขอแบ่งเงินเก็บที่มีอยู่ในบัญชีร่วมกันคนละครึ่ง เพื่อเป็นทุนตั้งตัว ส่วนข้าวของเครื่องใช้ในบ้าน เธอยกให้เขาทั้งหมด

ขณะที่เขียน สมองของเธอก็ประมวลผลอย่างรวดเร็ว ปี 1985 เป็นปีทองของการปฏิรูปเศรษฐกิจ นโยบายเปิดประเทศกำลังเข้มข้น ที่ดินแถบชายฝั่งทะเลโดยเฉพาะเซินเจิ้นกำลังเนื้อหอม ถ้าเธอรีบไปตอนนี้ กว้านซื้อที่ดินรกร้างที่คนมองข้าม อีกแค่ห้าปีสิบปี มันจะกลายเป็นทองคำฝังเพชร

เธอวางปากกาลง อ่านทวนข้อความในกระดาษอีกครั้งด้วยความพึงพอใจ

"ขอโทษนะโจวหยาง แต่นี่คือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเราทั้งคู่ นายจะได้ไปตามหาผู้หญิงที่คู่ควร คนที่จะช่วยส่งเสริมบารมีนายพลของนาย ส่วนฉันก็จะไปรวยในแบบของฉัน"

หลินเสวี่ยพับกระดาษใส่ซองจดหมาย วางไว้กลางโต๊ะกินข้าว แล้วรีบเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าไม้สักเก่าคร่ำคร่า กลิ่นลูกเหม็นโชยออกมา เธอหยิบกระเป๋าเดินทางใบย่อมออกมา กวาดเสื้อผ้าไม่กี่ชุดที่สภาพดีที่สุดลงไป พร้อมกับกล่องไม้เล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้กองผ้าห่ม ซึ่งเก็บสมุดบัญชีและเงินสดฉุกเฉินเอาไว้

ทุกการกระทำของเธอรวดเร็วและเด็ดขาด ไม่มีร่องรอยของหลินเสวี่ยคนเดิมที่เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญและทำอะไรไม่เป็นอีกต่อไป

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน เป็นจังหวะการเดินที่มั่นคงและสม่ำเสมอ เหมือนเสียงเดินสวนสนามที่เธอจำได้ไม่มีวันลืม

หัวใจของหลินเสวี่ยกระตุกวูบ เธอมองไปที่ประตูไม้บานเก่า แสงแดดยามเย็นลอดผ่านรอยแตกของประตูเข้ามา เห็นเงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงบนพื้น

เสียงไขกุญแจดังกริ๊ก ก่อนที่ลูกบิดประตูจะหมุนช้าๆ