บทนำ
บท 1
บทที่ 1
มาเฟียสาว
“นี่มันเรื่องบ้าอะไร วิ่งหนีลูกปืนอยู่ดี ๆ กลับต้องมาอยู่ในร่างของคุณแม่ลูกหนึ่ง แถมร่างนี้ช่างขี้ขลาดนัก มีสามี สามีก็มีเมียน้อย ที่สำคัญเจ้าตัวรู้เรื่องกลับยังจะทนอยู่อีก ทำไมไม่หย่า ทั้ง ๆ ที่ตนเองก็มีทรัพย์สินและบ้านเดิมที่รักเธอมากรออยู่”
มาเฟียสาวแทบจะหัวโหม่งกำแพงให้ตายอีกครั้ง นี่มันเรื่องบ้าแท้ ๆ แต่สิ่งที่ทำให้เธอเปลี่ยนใจเพราะเด็กน้อยวัยขวบกว่าที่ยืนเกาะเตียงยิ้มแป้นให้เธออย่างไร้เดียงสา
“แมะ ๆ หม่ำ ๆ”
เด็กน้อยไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นลูกสาวตัวน้อยของร่างนี้มีชื่อว่าหลิงหลิง หรือเมิ่งฟานหลิง ต่อให้เธอจะเย็นชาและโหดเหี้ยมแค่ไหน แต่เพราะใบหน้าและรอยยิ้มของเด็กน้อยทำให้ใจเธออ่อนยวบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
“หลิงหลิงหิวแล้วเหรอลูก มาเช็ดตัวก่อนดีกว่านะ แล้วไปดูกันว่าในครัวมีการเตรียมอาหารของลูกไว้หรือเปล่า”
ตอนนี้น้ำนมของร่างนี้ไม่ไหลแล้ว จึงมีเพียงนมผงและอาหารสำหรับเด็กอ่อนเท่านั้นที่กินได้ เธอควรอาบน้ำแต่งตัวให้ลูกน้อยและตนเองก่อนจะลงไปหาอะไรให้ลูกกินด้านล่าง
สองแม่ลูกพากันเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย แทนที่จะเช็ดตัวกันดี ๆ กลายเป็นสองแม่ลูกเล่นน้ำจนเปียกโชกไปหมด กว่าทั้งคู่จะได้ออกมาจากห้องน้ำเล่นเอานานเหมือนกัน ก่อนจะลงมาที่ห้องครัวของคฤหาสน์ตระกูลเมิ่ง
“คุณหนูตื่นแล้วเหรอคะ ป้าเตรียมข้าวต้มของคุณหนูหลิงหลิงไว้แล้ว ป้ากำลังจะไปตามอยู่พอดีเลย”
หม่าซือ ป้าพี่เลี้ยงของร่างเดิมที่ตามมาอยู่ตระกูลเมิ่งด้วยหลังจากที่ว่านเซียงแต่งเข้ามา ยังมีมู่ตานด้วยอีกคนที่ไม่ยอมให้คุณหนูของเธอมาเพียงคนเดียว
เหอว่านเซียงทบทวนความทรงจำดูว่าคนตรงหน้าเป็นใครพอรู้ว่านี่คงเป็นหนึ่งในสองคนที่ตามร่างเดิมมาหลังจากแต่งงาน เธอจึงยิ้มกว้างให้
“ขอบคุณมากค่ะป้าหม่า”
หม่าซือตาพร่ากับรอยยิ้มของเจ้านาย รอยยิ้มนี้คล้ายกับมีก่อนแต่งงาน แต่หลังจากแต่งกับท่านผู้พันได้เพียงครึ่งปี เจ้านายของเธอกลับไม่มีรอยยิ้มอีกเลย ใครพูดอะไรเธอเก็บไว้ในใจเพียงคนเดียว
เหมือนกับตอนที่คุณนายรู้ว่าท่าผู้พันเลี้ยงหญิงสาวไว้อีกคนนอกบ้าน คุณนายไม่คิดจะบอกหรือโวยวาย ทำเพียงกลืนน้ำตาไว้คนเดียว จนคลอดคุณหนูหลิงหลิงออกมา เรื่องผู้หญิงของท่านผู้พันไม่เคยลดน้อย ลงเลย
“ป้าหม่ากับเสี่ยวตานเตรียมตัวด้วยนะ สายวันนี้ฉันจะกลับตระกูลเหอ มีเรื่องที่ต้องคุยกับพี่ใหญ่และคุณพ่อ มันถึงเวลาแล้วล่ะ”
หญิงสาวยิ้มอย่างอ่อนโยนไปให้ทั้งสองคนที่จริงใจกับเธอเสมอมา ทำให้หม่าซือและมู่ตานน้ำตาซึม ในที่สุดก็ถึงวันที่คุณหนูของพวกเธอคิดได้และพร้อมที่จะสู้เสียที
หม่าซือมองซ้ายมองขวา เธอยังเป็นกังวลกลัวว่าคุณหนูจะหย่ามากกว่าที่จะจัดการแบบอื่น
“คุณหนูคิดจะหย่ากับท่านผู้พันเหรอคะ”
“ใช่ค่ะ ฉันคิดจะหย่า”
“ท่านผู้พันจะยอมใช่ไหม แล้วคุณหนูจะอยู่ยังไงคะ ต้องแบกรับคำว่าหญิงม่ายไปตลอดเลยเหรอ”
“คำว่าหญิงม่ายไม่ใช่เรื่องน่าอายนะป้าหม่า เรื่องที่ฉันควรจะอายมากกว่านั้น คือเรื่องที่สามีมีภรรยาน้อยเลี้ยงไว้นอกบ้าน ที่สำคัญฉันเชื่อว่าตระกูลเหอของเราย่อมต้องเลี้ยงดูลูกสาวและหลานสาวได้ ดังนั้นป้าไม่ต้อง
ห่วงนะ ฉันไหว หรือว่าป้าและเสี่ยวตานรังเกียจหญิงม่ายเช่นคุณหนูของป้าคนนี้”
คำว่าหญิงม่ายไม่สำคัญกับเธอเลย ในเมื่อยุคสมัยที่จากมา คนที่แต่งงานแล้วอยู่กันไม่ได้สุดท้ายจบลงกับการหย่ามีถมเถไป จะมากังวลทำไมกับเรื่องนี้ อีกทั้งต่อให้เธอไม่กลับตระกูลเหอ ทรัพย์สินที่พ่อแม่และพี่ใหญ่ให้กับร่างเดิมมานั้น มันมากพอที่จะเลี้ยงดูเธอและลูกไปจนตาย
แต่ในเมื่อเธอมีมันสมองและสองมือ เธอคงต้องต่อยอดทรัพย์สินให้มันเพิ่มพูน เพื่อลูกสาวตัวน้อยในอนาคต และที่สำคัญต่อให้เธอไม่มีมิติเหมือนกับคนอื่นเหมือนในนิยายที่เคยอ่าน แต่ความสามารถของเธอบวกกับความสามารถของร่างเดิม ไม่ใช่ปัญหาที่จะสร้างทุกอย่างขึ้นมา
“ไม่นะคุณหนู เสี่ยวตานจะไปกับคุณหนูด้วย เสี่ยวตานไม่เคยรังเกียจเลยต่อให้คุณหนูจะเป็นแม่ม่ายก็ตาม เสี่ยวตานดีใจนะที่คุณหนูตัดสินใจทำแบบนี้ แต่ท่านผู้พันจะยอมเหรอคะ”
มู่ตานรีบบอก สิ่งที่เธอกลัวที่สุดคือท่านผู้พันจะไม่ยอมหย่าให้คุณหนูของเธอน่ะสิ
“ป้าก็เหมือนกัน คุณหนูตัดสินใจแล้วป้าก็เห็นดีด้วย เรากลับไปหานายท่านกับคุณชายใหญ่กันนะคะ”
หม่าซือน้ำตาซึมอีกครั้ง เธอดีใจมากกว่าเสียใจ ไม่ว่าคุณหนูที่เธอเลี้ยงมาจนโตจะคิดและตัดสินใจอย่างไรเธอพร้อมที่จะอยู่เคียงข้าง
บรรยากาศที่กำลังหวานปนเศร้าของทุกคนกลับต้องยิ้มกว้างขึ้นมาเมื่อหลิงหลิงตัวน้อยเรียกหาของกินอีกครั้ง “หม่ำ ๆ แมะ หม่ำ”
“ฮ่า ๆ ลูกสาวแม่หิวแล้วใช่ไหมคะ เรามาทานอาหารกันดีกว่านะ เสร็จและจะได้ไปหาคุณตาคุณยายและลุงใหญ่กันที่ตระกูลเหอ ดีไหมคะ”
เหอว่านเซียงบีบจมูกลูกน้อยเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูปนมันเขี้ยว ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารป้อนข้าวลูกสาวอย่างมีความสุข ต่อให้เธอจะไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน แต่จิตใต้สำนึกบอกกับร่างกายทำให้เธอทำทุกอย่างด้วยความชำนาญ
“คุณนาย คุณนายคะ ฉันมีเรื่องมารายงานค่ะ”
แม่บ้านจอมสอดมือขวาของคุณนายของบ้านรีบเสนอหน้าเข้ามารายงานเรื่องที่แอบฟังคุณนายน้อยว่านเซียงคุยกับคนสนิท
“แกมีเรื่องอะไร ทำไมดูรีบร้อนชอบกล”
คุณนายเมิ่งเอ่ยถามพร้อมกับส่งสายตาดุกลับมาให้
“ฉันได้ยินคุณว่านเซียงคุยกับนางหม่าและนังมู่ตานว่าจะกลับสกุลเหอวันนี้ ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นนะคะ ฉันได้ยินว่าเธอจะขอหย่ากับท่านผู้พันด้วย”
“จะบ้าเหรอ จะหย่าได้ยังไง แล้วหลานสาวฉันล่ะ”
ต่อให้ไม่ค่อยชอบลูกสะใภ้คนนี้ที่ดูอ่อนแอและไม่สู้คน แต่เพราะมีหลานสาวให้เธอ เธอจึงหลับตาข้างลืมตาข้าง แล้วนี่สะใภ้ใหญ่เกิดเป็นอะไรขึ้นมานึกจะกลับบ้านเดิม และยังพูดเรื่องหย่าอีก บ้ากันไปหมดแล้ว
“หรือว่าคุณว่านเซียงจะรู้เรื่องที่ท่านผู้พันเลี้ยงหญิงสาวไว้คะ แต่เรื่องเกิดขึ้นมาก่อนที่คุณหนูจะคลอดออกมาอีก ทำไมคุณนายน้อยถึงมาคิดจะหย่าเอาตอนนี้”
แม่บ้านคนสนิทไม่เข้าใจ ทำไมคุณนายน้อยไม่โวยวายตั้งแต่ทีแรก มาคิดจะหย่าตอนนี้มันไม่สายไปเหรอ
คุณนายเมิ่งนั่งคิดทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกสะใภ้ แต่คิดอย่างไรก็หาคำตอบไม่ได้ สุดท้ายจึงเดินมาหาด้วยตนเอง
“ฉันได้ข่าวว่าหล่อนจะกลับตระกูลเหอเหรอ”
“ใช่ค่ะ คุณแม่มีอะไรหรือเปล่า”
ถึงแม้แม่สามีจะไม่เคยรังแก แต่ก็ไม่เคยสนใจหรือช่วยเหลือทั้ง ๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่าลูกชายมีเมียน้อยนอกบ้าน การที่รีบร้อนเดินมาพบเธอคงรู้ข่าวเรื่องที่เธอคุยกับคนสนิทแล้ว แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้จัดการทุกอย่างให้เร็วขึ้น
“หล่อนจะกลับไปทำไมตระกูลเหอ ตั้งแต่แต่งงานมาเกือบสามปี ฉันไม่เคยเห็นหล่อนคิดจะกลับบ้าน”
เธอรู้ดีว่าลูกสะใภ้ยอมตัดขาดกับครอบครัวเพราะต้องการแต่งงานกับลูกชายของเธอ แต่เพราะนายท่านเหอและลูกชายคนโตไม่เห็นด้วย ทำให้ลูกสะใภ้คนนี้ตัดขาดกับพ่อและพี่ชายโดยปริยาย
“ฉันจะพาหลานไปหาลุงกับตาและยายต้องมีเหตุผลด้วยเหรอคะ ก่อนหน้านี้ฉันคิดไม่ได้จึงยอมตัดขาดครอบครัว เพื่อเลือกที่จะแต่งงานกับผู้พันเมิ่ง แต่ตอนนี้ฉันตาสว่างแล้ว”
เหอว่านเซียงยังคงยิ้มให้แม่สามีอย่างอ่อนโยนดังเช่นปกติ แต่ครั้งนี้ดวงตาของเธอไม่ได้ยิ้มด้วย
คุณนายเมิ่งผละไปด้านหลังสองก้าว ทำไมเธออยู่กับลูกสะใภ้ในครั้งนี้กลับรู้สึกกดดันและหวาดกลัวเธอขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกส่วนลึกบอกกับเธอว่าลูกสะใภ้ไม่ใช่คนเดิม แต่เธอบอกไม่ได้ว่าอะไรที่เปลี่ยนไป
บทล่าสุด
#50 บทที่ 50 บทส่งท้าย ครอบครัวที่ต้องการ
อัปเดตล่าสุด: 8/13/2026#49 บทที่ 49 เข้าหอ NC+
อัปเดตล่าสุด: 8/13/2026#48 บทที่ 48 แต่งงาน
อัปเดตล่าสุด: 8/13/2026#47 บทที่ 47 เข้าชิงรางวัล
อัปเดตล่าสุด: 8/13/2026#46 บทที่ 46 โดนเอาคืนปางตาย
อัปเดตล่าสุด: 8/13/2026#45 บทที่ 45 โดนลักพาตัว
อัปเดตล่าสุด: 8/13/2026#44 บทที่ 44 ปีนระเบียง NC+
อัปเดตล่าสุด: 8/13/2026#43 บทที่ 43 อ่อนแอก็แพ้ไป
อัปเดตล่าสุด: 8/13/2026#42 บทที่ 42 แม่ดอกบัวขาวแสนร้าย
อัปเดตล่าสุด: 8/13/2026#41 บทที่ 41 โนสนโนแคร์
อัปเดตล่าสุด: 8/13/2026
คุณอาจชอบ 😍
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
เมื่อฉันทะลุมาเป็นบอดี้การ์ดสาวของนายมาเฟียจอมโหด!
..................................................................
พระเอก: ราฟาเอล มิลเลอร์
มาเฟียหน้าหล่อ แต่นิสัยโหด ไม่เคยได้รับบาดแผลใจอะไรในวัยเด็ก แต่กลับมีนิสัยบิดเบี้ยวอันน่ากลัว เพราะความทะนงตัวทำให้อยากได้อะไรก็ต้องได้ ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ ใครกล้าขัดใจมีอันต้องอันตรธานหายไปจากสายตา สุขุม ซ่อนความใจร้อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่ง แค่เพียงปรายตามองก็ทำเอาคนหายใจแทบไม่ออก
นางเอก: เกรซ โคปา (สีน้ำ)
บอดี้การ์ดสาวสวยฝีมือดี ถูกลักพาตัวมาฝึกเป็นทหารตั้งแต่เด็ก ถูกสอนให้ใช้อาวุธ เรียนศิลปะป้องกันตัว เรียนรู้การอารักขา และลอบฆ่า
นิสัย (เดิม) เงียบขรึม จริงจัง ทะเยอทะยาน
..................................................................
เรื่องย่อ
สีน้ำทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่อ่านอย่างเอาเป็นเอาตายหลังจากสอบเข้ามหาลัยเสร็จหมาด ๆ นิยายเรื่องที่เธออ่านก็คือ 'กรงขังของนายมาเฟีย' นิยายอีโรติกสิบแปดบวกที่พระเอกเป็นมาเฟียจอมยึดติด ราฟาเอล มิลเลอร์ มาเฟียจอมโหดเขาหลงรักนางเอกที่เป็นคนธรรมดา เขาถูกใจในหน้าตาสะสวยของนางเอกของเรื่องอย่าง นาตาลี ตั้งแต่แรกเห็น เขาตกหลุมรักนางเอกในเรื่องอย่างนาตาลีแบบหัวปักหัวปำ แต่เลือกที่จะเข้าหาอีกฝ่ายด้วยวิธีผิด ๆ ซึ่งตัวละครที่สีน้ำทะลุเข้ามาสวมร่างไม่ใช่นางเอก แต่ทว่ากลับเป็นนางร้าย!
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
เกิดใหม่: เทพธิดาแห่งการแก้แค้น
ฉันถูกทั้งคู่หมั้นและพี่สาวทรยศ
ที่น่าเศร้ายิ่งกว่านั้น พวกเขาตัดแขนขาฉัน ตัดลิ้นฉัน มีเพศสัมพันธ์ต่อหน้าฉัน และฆ่าฉันอย่างโหดเหี้ยม!
ฉันเกลียดพวกเขาเหลือเกิน...
โชคดีที่โชคชะตาพลิกผัน ฉันได้เกิดใหม่อีกครั้ง!
ด้วยโอกาสครั้งที่สองในชีวิต ฉันจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง และฉันจะได้เป็นราชินีแห่งวงการบันเทิง!
และฉันจะแก้แค้น!
คนที่เคยรังแกและทำร้ายฉัน ฉันจะชดใช้คืนให้พวกเขาเป็นสิบเท่า...
(อย่าเปิดนิยายเรื่องนี้โดยไม่ไตร่ตรอง ไม่งั้นคุณจะติดใจจนหยุดอ่านไม่ได้สามวันสามคืน...)
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













