ทะลุมิติมาเป็นนางเอกที่รักตัวร้าย 80s

บทที่ 1 นี่มันนิยายที่เพื่อนเขียนนี่นา

นัชชา นักเขียนนิยายสายแซ่บอยากหาแรงบันดาลใจ และอยากเปลี่ยนแนวเลยอ่านนิยายของเพื่อนรัก จนเกิดความคิดว่า ทำไมนางเอกต้องคู่กับพระเอกเสมอไป ในเมื่อตัวร้ายเองก็รักนางเอกไม่ต่างกัน แต่พระเอกเรื่องนี้ทั้งนอกใจ ทั้งเจ้าชู้ ทั้งมีบ้านเล็กบ้านน้อย แถมยังแอบมีความสัมพันธ์กับนางร้ายที่เป็นเพื่อนของนางเอกอีก

“ยายนา แกเขียนนิยายได้น่าหมั่นไส้มาก จะเขียนให้พระเอกดีหน่อยไม่ได้หรือไง” เธออ่านไปได้พักใหญ่เกือบจะจบแล้วก็หันมาบ่นกับเพื่อนรักที่กำลังนั่งปั่นต้นฉบับเพื่อส่งสำนักพิมพ์หัวฟูอยู่

“แกอย่าว่าพระเอกฉันนะ ถึงแม้พระเอกของฉันจะเลวในตอนแรก ก็ไม่แน่ว่าตอนจบอาจจะดีก็ได้ ใครจะเหมือนพระเอกของแกล่ะ หื่นไม่ปรึกษาใครงานการไม่ทำเอาแต่จับนางเอกกดทั้งวันทั้งคืน ไม่รู้ไปตายอดตายอยากที่ไหนมา นางเอกของแกก็ยินยอมและเสร็จสุขสมตัวเบาทุกวัน  แต่ผิดกับคนเขียนที่ไม่เคยมีผู้ชายตกถึงท้อง ฉันไม่เข้าใจแกจริง ๆ ไอ้ชา แกเขียนเรื่องพวกนั้นได้ยังไงวะทั้ง ๆ ที่ไม่มีประสบการณ์ ฉันเข้าไปอ่านคอมเมนต์ในนิยายแกแต่ละคอมเมนต์ ทุกคนคิดว่าแกประสบการณ์โชกโชนทั้งนั้น แต่ความจริงแล้วแกคือไอ้ชาเฉย!!” วรรณาบ่นอุบเพื่อนตัวเองและร่ายยาวถึงงานเขียนฉากนั้นของนัชชาที่เผ็ดร้อนแบบถึงพริกถึงขิงมาก ๆ

“ยังไงวะไอ้นา ฉันมันชาเฉยยังไงพูดมาดิ ต่อให้ไม่เคยปฏิบัติแต่ทฤษฎีนั้นแน่นเลยนะโว้ย หรือว่าแกจะลองให้ฉันพูดให้ฟังตอนนี้เลยเอาไหม เดี๋ยวจัดให้” นัชชากระเซ้าเย้าแหย่เพื่อนสนิท ทั้งสองคบหากันตั้งแต่ชั้นมัธยมต้นจนเรียนจบมหาวิทยาลัย แล้วสุดท้ายก็มาเป็นนักเขียนเหมือนกัน และที่สำคัญคือยังไม่มีผัวเหมือนกัน!!  

“หยุดเลย เลิกพูดเรื่องลามกได้แล้ว ฉันจะทำงาน ฉันต้องรีบปั่นต้นฉบับให้พี่สาว ไม่งั้นฉันโดนหยุมหัวแน่นอน ส่วนแกจะอ่านต่อไหม ถ้าไม่อ่านก็ไปซื้อข้าวมาให้กินหน่อย” วรรณารีบห้ามเพื่อนไม่ให้พูดเรื่องเสียว เพราะตอนนี้เธอมัวแต่คุยเล่นมากไม่ได้ วันส่งต้นฉบับใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว ถ้าส่งไม่ทัน บก จะต้องกินหัวเธอแน่ ๆ

“ไม่อยากอ่านแล้ว ทำไมแกไม่เขียนให้นางเอกได้กับตัวร้ายวะ แล้วนางร้ายก็ให้ครองคู่กับพระเอกไปเลย จะได้ไม่ต้องแอบกินกันลับหลังแบบนี้ สงสารนางเอกว่ะ ถ้าฉันเป็นนางเอกที่ชื่อลี่เซียนอะไรนั่น ฉันไม่เอาหรอกพระเอกที่เลวยิ่งกว่าตัวร้ายแบบนั้น ฉันจะวิ่งเข้าหาตัวร้ายแล้วจับปล้ำทำหลัวเสียเลย ท่าทางน่าจะอร่อยอยู่นะ เย็นชาเหี้ยมโหดแบบนั้นคงกระแทกมันดี ฉันชอบ ฮ่าๆ”

“เลิกพล่ามสักทีเถอะ นิยายที่ไหนให้นางเอกได้รักกับตัวร้ายแล้วตัวร้ายได้กับนางเอก แกนี่ท่าจะประสาท ไปซื้อข้าวได้แล้วฉันหิว อ้อ ขอชาเย็นด้วยนะ” วรรณาส่ายหน้าให้กับความคิดของเพื่อน ใครมันจะบ้าเขียนแบบนั้นกัน ในเมื่อนิยายหรือละครทุกเรื่องพระเอกย่อมต้องคู่กับนางเอกอยู่แล้ว

“ฮ่า ๆ ๆ จ้า ยังเพื่อนรัก ฉันไปล่ะ” นัชชาหัวเราะร่วนก่อนจะทำท่าแลบลิ้นใส่เพื่อนอีกครั้งที่หน้าประตู วรรณาเห็นก็รีบเอาหมอนข้างมือปาไปทันที แต่มีเหรอที่จะโดน เพราะเพื่อนจอมกวนรีบปิดประตูและวิ่งออกไปแล้ว

“ป้าคนสวย ข้าวกะเพราหมูไข่ดาวไม่สุกสองที่ แล้วก็ต้มยำกุ้งอีกหนึ่ง เอาข้าวเปล่ากับไข่เจียวด้วยนะ” พอลงมาถึงด้านล่างคอนโด นัชชาก็ตรงดิ่งมาที่ร้านขายอาหารตามสั่งทันที ก่อนจะสั่งอาหารอย่างที่เธอและเพื่อนต้องการ

“สั่งเยอะแยะกินหมดไหมละหนูชา” ป้าอรรีบถาม เพราะปกติลูกค้ารายนี้จะสั่งแค่กะเพราสองกล่องเท่านั้น แต่มาวันนี้สั่งกลับชุดใหญ่ไฟกะพริบเลยทีเดียว

“ไม่หมดก็เอาไว้มื้อดึกค่ะป้า เพราะวันนี้อาจจะมีการโต้รุ่งกันเลยทีเดียว ช่วงนี้ฉันและยัยนานาต้องรีบปั่นต้นฉบับค่ะ ไม่งั้นงานงอก” เธอกระซิบเบา ๆ กับป้าขายข้าว ก่อนจะทำหน้าสยองเมื่อคิดว่างานจะเสร็จไม่ทันกำหนด

“เป็นนักเขียนนี่ดีเนอะ วัน ๆ ไม่ต้องออกไปไหน ว่าแต่นักเขียนไส้แห้งหรือเปล่านะ ฮ่า ๆ ๆ” จอยสาวแว้นประจำคอนโดที่ไม่ค่อยถูกกับนัชชาอยู่แล้ว จึงพูดจิกกัดออกมาทันที

นัชชาใช้สายตาเหลือบมองเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับด้วยท่าทียียวน “ไส้แห้งหรือเปล่าไม่รู้สินะ แต่ก็ไม่เคยเดือดร้อนขอเงินคนทางบ้านเหมือนคนบางคนนะ แถมยังมีเงินส่งให้ครอบครัวใช้จ่าย ส่วนเธอ...ไม่พูดดีกว่า” พูดแค่นั้นนัชชาก็หยุดพูดพร้อมกับยักไหล่อย่างไม่แคร์

ความจริงนัชชาไม่อยากจะดูถูกอาชีพที่จอยทำหรอกนะ เพราะทุกคนมีความจำเป็น ถ้ามีทางเลือกที่ดีคงไม่มาเป็นสาวร้านคาราโอเกะที่ต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัวหรอก

“นี่แกด่าฉันเหรอ วอนซะแล้วนังนี่ ขอตบสักทีเถอะ” จอยที่รู้สึกเหมือนกับถูกด่าและเหมือนถูกลากออกไปตบหน้ากลางตลาดสด ก็ไม่พอใจอย่างมากจึงง้างมือเดินเข้าหาอีกฝ่ายทันที แต่สุดท้ายก็ต้องชะงัก เมื่อ...

“เข้ามาสิ มีมือคนเดียวหรือไง แกตบฉันต่อย มือฉันไม่ได้มีไว้จิ้มแป้นพิมพ์อย่างเดียวนะ ต่อยคนก็เป็น หรือจะลอง!!” นัชชาโต้ตอบกลับพร้อมกับกำมือเข้าหากันแล้วง้างมือขึ้นเหมือนกันและคิดในใจว่าเมื่อครู่นี้ตอนออกจากห้องได้ก้าวเท้าไหนออกมา ถึงได้มาเจอกับยัยนี่ได้ ซวยจริง ๆ

“นี่ทั้งสองคนนั่นน่ะ จะทะเลาะกันทุกครั้งที่พบหน้ากันเลยหรือยังไง ไป ๆ แยกย้ายกันไปหาที่นั่ง ป้าทำกับข้าวเสร็จแล้วจะเอาไปให้” ป้าอรรีบห้ามทั้งสองคนทันที เพราะไม่งั้นทั้งสองคนคงได้ตบต่อยกันจริง ๆ เพราะทั้งสองเคยวางมวยกันแล้ว

“ฝากไว้ก่อนเถอะ” จอยชี้หน้านัชชาอย่างอาฆาต

“ไม่รับฝากย่ะ เสนียด” นัชชาพูดจบก็เดินไปหาที่นั่งบริเวณหน้าร้านทันที แต่เพราะไม่รู้ว่านี่เป็นวันโคตรซวยของเธอไหม ที่เด็กช่างตีกันแล้ววิ่งพุงตรงมาตรงนี้ ทำให้นัชชาถูกเด็กช่างกระแทกจนล้มหัวฟาดกับฟุตบาทอย่างแรง

“ตุ๊บ โอ๊ย!!!”

“เฮ้ย!! ไอ้ชา” แม้ว่าจะทะเลาะและตบตีกันทุกครั้งที่เจอหน้า แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายล้มหัวกระแทกพื้น แถมยังมีเลือดไหลนองพื้น จอยจึงร้องขึ้นเสียงดังแล้วรีบวิ่งมาดู

“ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลที แล้วใครก็ได้โทรหาวรรณาหรือไปตามที่ห้องให้ด้วย” จอยเห็นนัชชาสลบไปและมีเลือดไหลออกมาจากหัวจำนวนมากก็ร้องเรียกให้คนตามรถพยาบาลทันที และไม่ลืมที่จะให้คนไปแจ้งวรรณาที่เป็นเพื่อนสนิทของนัชชาด้วย

จากนั้นความชุลมุนจึงเกิดขึ้นตรงนี้ เวลาผ่านไปไม่นานก็มีพลเมืองดีเข้ามาพร้อมกับปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้ ก่อนจะอุ้มขึ้นรถเพื่อพาไปโรงพยาบาลพร้อมกับวรรณาเพื่อนสนิทที่วิ่งลงมาจากคอนโดด้วยอาการตื่นตกใจอย่างมาก

“น้ำ ขอน้ำหน่อย” หญิงสาวบนเตียงคนป่วยร้องขอน้ำออกมาเบา ๆ เนื่องจากคอแห้ง

“เซียนเอ๋อร์ของแม่ฟื้นแล้ว” หญิงวัยกลางคนได้ยินก็รีบเข้ามาหาและพูดขึ้นทั้งน้ำตา ก่อนจะกุลีกุจอเอาน้ำมาให้ พร้อมกับค่อย ๆ ป้อนหญิงสาวบนเตียงด้วยความเบามือ เพราะกลัวอีกฝ่ายสำลัก

เมื่อได้ดื่มน้ำ สภาพร่างกายเหมือนได้ฟื้นฟู หญิงสาวบนเตียงมองคนที่ป้อนน้ำให้ด้วยความมึนงง ก่อนจะขมวดคิ้วอย่างสงสัย เธอเหลือบตามองไปรอบ ๆ ก็เห็นบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคย จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกไป

“ที่นี่ที่ไหนคะ”

แต่เมื่อส่งเสียงออกมา เธอกลับต้องตกใจสุดขีด เพราะเสียงที่เปล่งออกมานั้นไม่ใช่ภาษาไทยที่เป็นบ้านเกิดของเธอ!! 

“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าลูก ทำไมทำหน้าตกใจแบบนั้นล่ะ หรือว่าลูกยังเจ็บตรงไหนไหม บอกแม่มานะ เดี๋ยวแม่จะแจ้งหมอให้” หลงชิงเหยารีบสำรวจร่างกายของลูกสาวอย่างห่วงใย

ฟ่านลี่เซียนลูกสาวของนางเป็นดวงใจของคนตระกูลฟ่าน ปกติก็เป็นคนแข็งแรงดี อยู่ ๆ เกิดล้มป่วยขึ้นมาอย่างกะทันหัน หญิงสาวนอนไม่ได้สติอยู่หลายวัน แม้คุณหมอก็ยังไม่ทราบสาเหตุเหมือนกัน

“โอ๊ย!! ปวดหัวจัง” หญิงสาวยกมือกุมหัวก่อนจะคู้ตัวด้วยความปวดร้าวในสมองเมื่อพยายามใช้ความคิด

“เซียนเอ๋อร์เป็นอะไรลูก รอเดี๋ยวนะ แม่จะไปตามพยาบาลมาให้” หลงชิงเหยาเห็นอาการลูกก็ใจไม่ดี จึงรีบวิ่งออกไปตามพยาบาลมาอย่างเร่งด่วน

ทันทีที่พยาบาลเข้ามา ต่างก็รีบเข้ามาดูอาการของฟ่านลี่เซียนด้วยความร้อนใจเพราะไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร คนไข้ถึงมีอาการแบบนี้

“คุณฟ่านลี่เซียนรู้สึกยังไงบ้างคะ” พยาบาลคนหนึ่งถามขึ้นด้วยสีหน้าไม่ดีสักเท่าไร

ส่วนนัชชาเวลานี้ในหัวของเธอมีความทรงจำต่าง ๆ พรั่งพรูเข้ามาไม่หยุด เธอพยายามนึกว่าทำไมชื่อนี้ถึงได้คุ้นนัก

‘ฟ่านลี่เซียนเหรอ เอ๊ะ นี่มันชื่อนางเอกในนิยายของยัยวรรณนี่นา’

หญิงสาวไม่คิดมาก่อนว่าเธอนั้นจะเข้ามาอยู่ในร่างของฟ่านลี่เซียน นางเอกนิยายที่ยอมทุกอย่างเพื่อรั้งคนรักไว้ แม้เขาจะทำร้ายจิตใจของเธออย่างไรก็ตาม

เมื่อหมอมาถึงก็เห็นเธอนอนนิ่งไม่ไหวติงจึงได้เข้ามาตรวจดูอาการเพราะกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณหนูตระกูลฟ่าน

“ฉันไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ ขอบคุณคุณหมอและคุณพยาบาลด้วยนะคะ” หญิงสาวพูดขึ้นเมื่อรวบรวมสติตัวเองได้แล้ว

นัชชาเข้าใจแล้วว่าตอนนี้เธอนั้นได้เข้ามาอยู่ในนิยายของเพื่อนตนเอง!!