บทนำ
" อย่าแม้...แต่จะคิด ที่จะออกไปจากชีวิตของฉันง่าย ๆ ถ้าฉันไม่อนุญาตให้เธอออกไปจากชีวิตของฉัน เธอก็ไม่มีสิทธิ์ จะไปไหนทั้งนั้น
พระเอก :
แนะนะตัวละคร
วาโย อายุ 28 ปี ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของสนามแข่งรถที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ และเขายังนั่งแท่นเป็นซีอีโอ บริษัทในเครือยักษ์ใหญ่ของ จิวเวลรี่ กรุ๊ปอีกด้วย
เขาเป็นหนุ่มหล่อแบดบอยตัวร้าย ผู้รักอิสระไม่ชอบการผูกมัด ไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหน และมีนิสัยหวงของ โดยเฉพาะกับเธอที่เป็นเด็กของเขา….
พลอยใส อายุ 23 ปี สาวสวยเรซควีนสุดฮอต เธอเป็นสาวพราวเสน่ห์ที่สวยสะดุดตา
เธอมีนิสัยเฟรนด์ลี่ จนหนุ่มๆ หลายคน ต่างหลงเสน่ห์และหมายปอง ที่จะได้เธอมาครอบครอง แต่ทว่า เธอกลับไม่สนใจใคร นอกจากหนุ่มหล่อ ผู้เป็นเจ้าของสนามแข่งรถ เธอแอบหลงไหลคลั่งไคล้ในตัวเขา จนกระทั่ง..เธอยอมเป็นเด็กของเขา เพียงเพื่อหวังว่าสักวัน เขาจะหันกลับมาสนใจเธอบ้าง ทั้งที่เธอก็รู้อยู่แก่ใจว่า เขาไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหน แม้กระทั่งเธอ...
บท 1
Chapter 1
ณ สนามแข่งรถ
ผู้คนในท้องสนามแข่ง ต่างส่งเสียงเชียร์อย่างฮือฮา ด้วยความระทึกกับการแข่งรถอย่างดุเดือดด้วยความเร็วปานแสง บนสนามแข่งที่มีพื้นที่กว่าหนึ่งพันห้าร้อยไร่ ซึ่งต่างจากเจ้าของนัยน์ตาคมกริบ ที่มีใบหน้าหล่อเหลากระชากใจสาวๆ ที่ดูการแข่งรถด้วยสายตาเรียบนิ่งอยู่บนโซนวีไอพี และเมื่อการแข่งรถจบลง ใบหน้าหล่อเหลากลับต้องขมวดคิ้วยุ่งอย่างหงุดหงิดใจ เมื่อเห็นหญิงสาวใบหน้าสะสวย สวมชุดรัดรูปเกาะอกสีขาวกระโปรงสั้นรัดรูป ยืนส่งยิ้มให้ผู้ชายคนอื่น อยู่บริเวณจุดที่พักของนักแข่งรถ
“ไอ้โย”
“ไอ้วาโย”
“ไอ้วาโย!” รัชตะเอ่ยเรียกวาโยเสียงดัง เมื่อเขาเอ่ยเรียกเพื่อนของเขาตั้งนานแต่ไม่มีการขานรับ
“มีอะไรไอ้โรม เรียกกูซะเสียงดังอยู่ใกล้กันแค่เนี้ย” วาโยสะดุ้งตกใจ ก่อนที่จะหันไปมองหน้ารัชตะนิ่งๆ และเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ ก่อนที่เขาจะหันไปมองสิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดใจอีกครั้ง
“กูเรียกมึงตั้งนาน มึงมัวแต่มองอะไรอยู่ฮะ! ถึงไม่ได้ยินที่กูเรียก” รัชตะเอ่ยถามวาโย ก่อนที่เขาจะหันไปมองตามเพื่อนของเขา
“มองอะไรก็เรื่องของกู มึงเรียกกูทำไมวะไอ้โรม" วาโยเอ่ยถามรัชตะ แต่สายตาของเขาไม่ได้หันไปมองหน้ารัชตะแม้แต่น้อย เพราะชายหนุ่มมัวแต่จ้องมองเรซควีนสุดฮอตไม่วางตา
“หึ! กูกลับละ เชิญมึงมองเด็กของมึงตามสบายเถอะ” รัชตะเค้นหัวเราะในลำคอ และส่ายหัวให้วาโยอย่างเอือมระอา ให้กับอาการหึงหวงของวาโย ก่อนที่รัชตะจะหยัดตัวลุกขึ้นและเดินออกไป
PART PLOYSAI
"เฮ้อ…วันนี้ร้อนชะมัดเลย" หญิงสาวยืนบ่นพึมพำข้างๆ เพื่อนสนิทของเธอ พร้อมกับเอามือบางพัดไปมาที่ใบหน้าที่ถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางบางเบา เพื่อบรรเทาอาการคลายร้อน
"ร้อนใจหรือไงยะ เมื่อกี้ฉันเห็นนะว่าหล่อนอ่อยผู้ชายน่ะ" เปาเปาเพื่อนสนิทของพลอยใสเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงจีบปากจีบคอ หยอกล้อพลอยใสด้วยท่าทางสะดีดสะดิ้ง
"ระวังไว้เถอะคนแถวนี้จะหึงเอา" บิวตี้เพื่อนสนิทอีกคนของพลอยใสเอ่ยออกมายิ้มๆ ก่อนจะปรายตามองพลอยใสเมื่อนึกถึงใครบางคน
"เขาจะมาหึงอะไรฉันล่ะ และอีกอย่างฉันไม่ได้อ่อยผู้ชายคนไหนด้วย พี่ธีร์เขายิ้มให้ฉันก่อน ฉันก็แค่ยิ้มตอบพี่เขากลับก็แค่นั้นเอง" พลอยใสอธิบายให้เพื่อนทั้งสองของเธอฟัง ก่อนที่เธอจะยักไหล่เบาๆ
"แหมๆ รู้จักชื่อพี่เขาด้วย" เปาเปาเอ่ยแซวพลอยใสไม่หยุด
"มึงก็อย่าไปแซวมันมากอีเปา ปะๆ กลับกัน หมดชั่วโมงทำงานแล้ว" บิวตี้เอ่ยชวนเพื่อนสาวทั้งสองของเธอ ก่อนที่ทั้งสามจะเข้าไปเปลี่ยนชุดที่ห้องแต่งตัว จากนั้นพลอยใสก็ขับรถกลับคอนโดของเธอทันที และเมื่อหญิงสาวขับรถมาถึงคอนโด เธอก็รีบเดินขึ้นลิฟต์ โดยที่ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างแม้แต่น้อยว่าจะมีใครเดินตามเธอมาหรือไม่ เพราะเธอมัวแต่กดเลื่อนดูไอจีในมือถือของเธอ
ติ๊งงงง...
เมื่อลิฟต์เปิดออก หญิงสาวก็ก้าวขาเรียวยาวออกจากลิฟต์ จากนั้นหญิงสาวก็เดินตรงไปที่ห้องทันที ก่อนที่จะเสียบคีย์การ์ดและเปิดประตูเข้าห้อง แต่ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะปิดประตูห้องก็มีร่างแกร่งของใครบางคนแทรกตัวเข้ามาซะก่อน ก่อนที่เขาจะปิดประตูห้องเสียงดังสนั่น
“พี่โย...” หญิงสาวเอ่ยเรียกชายหนุ่มเสียงดังตกใจ เมื่อเห็นคนที่แทรกตัวเข้ามาในห้องของเธอ โดยที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว
“ไง...วันนี้ดูทำงานมีความสุขดีนะ” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ก่อนที่เขาจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ
“คะ?” หญิงสาวทำหน้าฉงนปนสงสัย เพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่ชายหนุ่มนั้นพูด
“ให้ไปทำงาน ไม่ได้ให้ไปแรด!” ชายหนุ่มเอ่ยตะคอกเสียงดังลั่น ก่อนที่เขาจะขบกรามแน่นด้วยความโมโห
“พี่โย พูดเรื่องอะไรคะ? พลอยไม่เข้าใจ” หญิงสาวเอ่ยถามเขาเสียงสั่น เมื่อได้ยินเขาพ่นคำหยาบคายต่อว่าเธอ
“หึ ถ้าอยากแรดมากก็มาแรดกับฉันนี่ อย่าไปแรดใส่ผู้ชายคนอื่น”
ชายหนุ่มพูดตะคอกใส่หญิงสาวเสียงดังลั่นห้อง ก่อนที่เขาจะลากเธอเข้าห้องนอน และผลักร่างบางลงไปบนที่นอนนุ่มอย่างแรง ก่อนที่เขาจะขึ้นคร่อมบนร่างบางทันที
“โอ๊ย! พลอยเจ็บนะคะพี่โย วันนี้พลอยขอพักนะคะ พลอยเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”
“เธอพูดว่าเธอเหนื่อย แต่ทำไมฉันยังเห็นเธอส่งยิ้มให้ผู้ชายคนอื่นในสนามแข่งรถล่ะพลอย”
เมื่อชายหนุ่มเอ่ยจบประโยค เขาก็หันไปถอดเสื้อผ้าหญิงสาวออกอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะหันมาถอดเสื้อผ้าของเขาออกเช่นกัน
“อื้อออ” หญิงสาวเปล่งเสียงครางอยู่ในลำคอ เมื่อชายหนุ่มก้มจูบริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน เขาใช้มือบีบก้อนปทุมงามของเธอทั้งสองข้างอย่างแรง และใช้มืออีกข้างลากต่ำลงไปลูบไล้ที่กลีบเนื้อหวาน ก่อนจะใช้นิ้วชี้บดขยี้เข้าไปที่ติ่งสวาทอย่างหนักหน่วง เพื่อเพิ่มความกระสันเสียวให้แก่หญิงสาว
จากนั้นเขาใช้เข่าดันขาเรียวขาวให้แยกออกจากกัน ก่อนจะดันลำแกร่งขนาดใหญ่เข้าไปในร่องคับแคบทีเดียวมิดด้ามอย่างแรง
ปัก!
“ซี้ดดดด แน่น” ชายหนุ่มเปล่งเสียงครางออกมาอย่างพึงพอใจ ก่อนที่เขาจะขบกรามแน่นด้วยความเสียวซ่าน จนเส้นเลือดปูดออกมาบริเวณลำคอ
“อ๊ะ! จุก”
“อ่าาาา เธอไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งกับผู้ชายคนไหนทั้งนั้น นอกจากฉัน จำไว้” มือสากจับขาเรียวข้างหนึ่งของหญิงสาวพาดบ่าแกร่ง ก่อนจะใช้มือสากจับเอวบางไว้แน่น และขยับเอวสอบเข้าออกด้วยจังหวะรัวเร็ว จนร่างบางสั่นคลอนไปทั้งตัวตามแรงกระแทกกระทั้น
“อ๊ะ อ๊ะ พะ...พลอยไม่ได้ยุ่งกับใครเลยนะคะพี่โย” พลอยใสเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น
“เธอไม่ต้องมาแก้ตัว เพราะฉันไม่ได้ตาบอด ที่จะไม่เห็นว่าเธอทำอะไรบ้างในสนามแข่งรถ”
“อื้ออออ” หญิงสาวเปล่งเสียงครางออกมาเสียงดังอย่างกลั้นเสียงไว้ไม่อยู่ เมื่อเขาใช้นิ้วบดขยี้ติ่งเสียว ก่อนที่เขาจะใช้ปากหนาดูดดึงเม็ดปทุมถันอย่างมูมมามสลับกันทั้งสองข้าง
"อ๊ะ อ๊ะ พี่โย พลอยไม่ไหวแล้ว จะ...จะเสร็จแล้ว" เมื่อหญิงสาวใกล้จะแตะขอบสวรรค์อยู่รำไร จนร่องรักตอดกระตุกรัดลำแกร่งไม่หยุด ร่างแกร่งก็กระหน่่ำกระแทกกระทั้นลำแกร่งเข้าใส่ร่องแคบอย่างบ้าระห่ำ
“อ๊างงง / อืมมม” เมื่อทั้งคู่แตะขอบสวรรค์พร้อมกัน ชายหนุ่มพ่นน้ำรักใส่ร่องแคบทุกหยาดหยด ก่อนที่เขาจะทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ร่างบางสักพัก จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นและหยิบเสื้อผ้าที่หล่นอยู่ข้างๆ เตียงมาสวมใส่ทันที
“พี่โยเคยรักพลอยบ้างไหมคะ?” หญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยเสียงสั่นเครือ เมื่อเห็นเขาวางเงินไว้ข้างๆ เตียงปึกหนึ่ง
“เธอก็รู้คำตอบของฉันอยู่แล้วหนิ อย่ามาถามคำถามสิ้นคิดแบบนี้กับฉันอีก” ชายหนุ่มหันมามองร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงที่มีผ้านวมห่อหุ้มร่างบางเอาไว้แวบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเอ่ยตอบหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง และเดินออกจากห้องไป
เมื่อหญิงสาวได้ยินคำตอบของชายหนุ่ม เธอถึงกับน้ำตาคลอเบ้าและมองตามร่างแกร่งด้วยแววตาเศร้า หญิงสาวได้แต่คิดอยู่ภายในใจว่า สิ่งที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้ มันเป็นสิ่งที่เธอเลือกเองตั้งแต่แรก...
บทล่าสุด
#117 บทที่ 117 The End
อัปเดตล่าสุด: 7/22/2026#116 บทที่ 116 Chapter 116
อัปเดตล่าสุด: 7/22/2026#115 บทที่ 115 Chapter 115
อัปเดตล่าสุด: 7/22/2026#114 บทที่ 114 Chapter 114
อัปเดตล่าสุด: 7/22/2026#113 บทที่ 113 Chapter 113
อัปเดตล่าสุด: 7/22/2026#112 บทที่ 112 Chapter 112
อัปเดตล่าสุด: 7/22/2026#111 บทที่ 111 Chapter 111
อัปเดตล่าสุด: 7/22/2026#110 บทที่ 110 Chapter 110
อัปเดตล่าสุด: 7/22/2026#109 บทที่ 109 Chapter 109
อัปเดตล่าสุด: 7/22/2026#108 บทที่ 108 Chapter 108
อัปเดตล่าสุด: 7/22/2026
คุณอาจชอบ 😍
รักระรินใจ
เจ้าตัวโง่งมน้อยของท่านอ๋องจอมโหด
เหลียนหงอี้ปีนี้อายุ27ปีเป็นอนุชาของฮ่องเต้องค์ก่อนดำรงตำแหน่งราชครู อบรมสั่งสอนเหลียนเจียอวิ๋น รัชทายาทจนได้ครองบัลลังก์ ทว่าเหลียนเจียอวิ๋นขึ้นครองราชย์เพียงอายุ10 ขวบ เหลียนหงอี้จึงจำเป็นต้องเป็นผู้สำเร็จราชการ
เจียอวิ๋นเรียก “เสด็จอา” ทำให้รั่วหลันเรียก “เสด็จอา”ตามไปด้วย
มู่หรงเจวี๋ย หรือ อ๋องเจวี๋ย ได้รับ“พิษลึกลับ” ขณะทำศึกสงครามแม้ชนะศึกแต่ร่างกายถูกพิษที่หาทางรักษาไม่ได้ ด้วยความสั่งของเหลียนหงอี้ ทำให้เสิ่นรั่วหลันมาถอนพิษให้แม่ทัพที่ใครๆเรียกขานว่าเป็นแม่ทัพจอมโหด
นางมีนิสัยเหมือนเด็กสิบขวบ แต่รั่วหลันคือโฉมสะคราญงามล่มเมือง มาบัดนี้นางคือคนที่ทำให้เขาหวั่นไหว แม้รู้ดีว่าในความไร้เดียงสาของนางนั้น หัวใจของหญิงสาวมีเพียง ‘เสด็จอา’
หึ! ในเมื่อใครต่อใครเรียกเขาว่าอ๋องจอมโหด เช่นนั้นเขาจะแย่งสตรีผู้นี้มาเป็นภรรยาของตนเอง!
หลังคืนหนึ่งกับอัลฟ่า
ฉันคิดว่าฉันกำลังรอคอยความรัก แต่กลับกลายเป็นว่าฉันถูกอสูรร้ายย่ำยี
โลกของฉันควรจะเบ่งบานในเทศกาลคืนจันทร์เต็มดวงที่อ่าวมูนเชด แชมเปญซาบซ่านอยู่ในสายเลือด ห้องพักในโรงแรมที่จองไว้เพื่อให้ฉันกับเจสันได้ข้ามเส้นความสัมพันธ์นั้นเสียทีหลังจากรอมาสองปี ฉันสวมชุดชั้นในลูกไม้ตัวสวย แง้มประตูทิ้งไว้ แล้วเอนกายลงบนเตียง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า
แต่ชายที่ปีนขึ้นมาบนเตียงของฉันไม่ใช่เจสัน
ภายในห้องที่มืดสนิท อบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศร้อนแรงชวนมึนหัว ฉันรู้สึกถึงมือคู่หนึ่ง...ร้อนรุ่มและเร่งเร้า...ที่ลูบไล้แผดเผาผิวของฉัน แก่นกายร้อนผ่าวที่กำลังตุบๆ ของเขากดเบียดอยู่กับความอ่อนนุ่มที่เปียกชื้นของฉัน และก่อนที่ฉันจะทันได้อ้าปากคราง เขาก็กระแทกกายเข้ามาอย่างแรง ฉีกกระชากความบริสุทธิ์ของฉันอย่างไร้ความปรานี ความเจ็บปวดแผดเผาไปทั่ว ช่องทางของฉันบีบรัดแน่นขณะที่ฉันจิกเล็บลงบนบ่าที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กของเขา พยายามกลั้นเสียงสะอื้น เสียงเฉอะแฉะดังก้องไปกับทุกจังหวะการสอดใส่ที่รุนแรง ร่างกายของเขาโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้งจนกระทั่งเขากระตุกเกร็ง ปลดปล่อยความอุ่นร้อนเข้ามาลึกล้ำในตัวฉัน
“สุดยอดไปเลยค่ะ เจสัน” ฉันเปล่งเสียงออกไปอย่างยากลำบาก
“เจสันคือใครวะ”
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ แสงไฟสาดส่องใบหน้าของเขา—แบรด เรย์น อัลฟ่าแห่งฝูงมูนเชด เป็นคนหมาป่า ไม่ใช่แฟนของฉัน ความหวาดผวาจุกอยู่ที่ลำคอเมื่อฉันตระหนักได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป
ฉันวิ่งหนีสุดชีวิต!
แต่หลายสัปดาห์ต่อมา ฉันก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับทายาทของเขาในครรภ์!
ว่ากันว่าดวงตาสองสีของฉันเป็นเครื่องหมายบ่งบอกว่าฉันคือ ‘ทรูเมท’ ที่หาได้ยาก แต่ฉันไม่ใช่หมาป่า ฉันเป็นแค่แอล คนธรรมดาจากเขตมนุษย์ ที่ตอนนี้ต้องมาติดอยู่ในโลกของแบรด
สายตาเย็นชาของแบรดตรึงฉันไว้ “ในตัวเธอมีสายเลือดของข้า เธอเป็นของข้า”
ฉันไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากยอมรับกรงขังนี้ ร่างกายของฉันเองก็ทรยศ มันกลับโหยหาสัตว์ร้ายที่ทำลายชีวิตฉัน
คำเตือน: เหมาะสำหรับผู้ใหญ่อายุ 18 ปีขึ้นไป
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
ร้ายคูณร้าย
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ม่านหมอก
กับดักรักบอสจอมร้าย
ศักดิ์ศรีที่กินได้แต่ไม่อิ่มทำให้เธอตบหน้าเขาแล้วหนีไปพักใจที่บ้านสวน ทว่าซาตานในคราบเทพบุตรอย่างเขามีหรือจะยอมปล่อยเหยื่อไปง่ายๆ สิบทิศใช้โปรเจกต์ยักษ์และค่าปรับนับสิบล้านบีบบังคับให้เธอกลับมาสยบแทบเท้า พร้อมคำสั่งเผด็จการที่ต้องมานั่งทำงานข้างกายเขาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
ท่ามกลางสงครามประสาทและแรงดึงดูดทางกายที่เพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ แก้มใสต้องรับมือทั้งคู่หมั้นนางร้ายที่จ้องทำลาย และบอสจอมหึงที่เริ่มเปลี่ยนจากเผด็จการเป็นคลั่งรักจนถอนตัวไม่ขึ้น
"เงินซื้อศักดิ์ศรีฉันไม่ได้หรอกค่ะบอส"
"งั้นถ้าเปลี่ยนจากเงินเป็นตัวฉันและหัวใจทั้งดวงล่ะ เธอจะรับไว้พิจารณาไหมแก้มใส"
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
BAD PRINCE | พันธะร้ายเจ้าชายรัชทายาท
“ขอเหตุผล“ เจ้าชายมาร์คัสเอ่ยถามภรรยาสาว
“หม่อมฉันอยากได้อิสระเพคะ“ ดวงตาคมจ้องเข้มมองภรรยาอย่างพินิจพิจารณา
“เราจะหย่าก็ต่อเมื่อเราอยากได้สิ่งที่ต้องการ“ เสียงทุ้มเอื้อนเอ่ยพร้อมโคลงแก้ววิสกี้ในมืออย่างใช้ความคิด
“ตรัสมาเลยเพคะว่าพระองค์ต้องการสิ่งใด“
“มีโอรสให้เรา แล้วเรานะปล่อยเจ้าไป“
“…“
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
แค้นรักเพลิงสวาท
ภาสกร&อัยรินทร์
นิยายซีรี่ส์ชุดทาสรักซานตาน ( เล่ม1 )
เธอหลอกเขา…เพื่อเงิน
เขาทำลายเธอ…เพื่อแค้น
เมื่อความลับถูกเปิดเผย ระหว่าง ภาสกร ซาตานในคราบนักธุรกิจ และ อัยรินทร์ หญิงสาวผู้ขายหัวใจแลกชีวิต ไฟรัก ไฟแค้น และไฟปรารถนากำลังจะเผาผลาญทุกอย่างให้มอดไหม้
“อย่าคิดหนี…เพราะซาตานอย่างฉัน จะลากเธอกลับมาชดใช้ทุกหยดน้ำตา!”













