BAD GUY ถึงร้ายก็จะรัก

BAD GUY : INTRO

แฮ่กๆ

“อีกนิดเดียว”

ตุ้บๆ

“เจอแล้ว...”

ฉันหยุดชะงักตัวเองทันทีที่มาแอบอยู่ที่หลังตึกแห่งหนึ่ง หลังจากวิ่งตามรถบิ๊กไบค์สีแดงคันใหญ่ราคาที่บ่งบอกว่าหลายล้านอยู่ ตอนนี้เจ้าของรถที่สวมหมวกกันน๊อคกำลังดับเครื่องยนต์ที่หน้าผับแห่งหนึ่งที่ขึ้นชื่อว่าดังที่สุดในย่านของนักท่องเที่ยววัยรุ่น ไฮโซและเซเล็บต่างๆ เจ้าของเลือนผมสีดำสนิทซอยละต้นคอ ใบหน้าหล่อคมคาย ริมฝีปากเหยียดตรง ดวงตาคมที่แสนจะเจ้าเล่ห์ มือหนายกขึ้นยีทรงผมตัวเองให้เข้าที่ เขามีใบหน้าที่หล่อมากที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา ต้นคอขวาของเขาคือสิ่งเดียวที่ฉันจำได้ คือรอยสักรูปนกกางปีกอย่างสวยงาม แต่เป็นนกประเภทไหนฉันก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ทว่าความสูงของเขาที่น่าจะเกิน 180 ซม. นั่นทำให้ฉันต้องมองตัวเองที่ตัวเตี้ยเหลือเกิน ถ้ายืนเปรียบเทียบกับเขา ร่างหนาถอดเสื้อแจ็กเก็ตสีดำออก ก่อนจะกระชับเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมลงถึงสามเม็ด และมันดูเท่มากๆ เลยด้วย ใบหน้าหล่อของเขากวาดสายตามองไปทั่ว กระทั่งมาสบตากับฉัน

เฮือก

“จะเห็นหรือเปล่านะ?” ฉันหอบหายใจเหนื่อยที่ได้สบตากับเขา ดวงตาที่มีแววความหยิ่งของเขา ฉันตัดสินใจชะโงกหน้าไปดูอีกครั้งก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่เขาไม่ได้สนใจอะไร นอกซะจากจะหยิบบุหรี่มาจุดสูบและเดินตรงเข้าไปในผับ เพียงแค่นี้ก็ทำให้ฉันยิ้มออกมาแก้มปริ และเดินออกจากหลังตึกไปตามทางเพื่อไปทำงานของตัวเอง

“เข้างานสายอีกแล้วนะ ‘เนปจูน’ ”

“ขอโทษค่ะพี่ไอติม พอดีหนูท้องเสียก็เลย... มาช้านิดหน่อย”

“ไม่เป็นไร รีบๆ ไปทำงานได้แล้ว”

พี่ไอติมสาวสวยเจ้าของร้านเค้กมองฉันอย่างดุๆ และไล่ฉันให้ไปเตรียมตัวทำงาน ฉันรีบวิ่งเข้าไปหลังร้านและเปิดล๊อกเกอร์ของตัวเองเพื่อเก็บของใช้ส่วนตัวและที่สำคัญมันมีของสำคัญบางอย่างที่ฉันพกติดตัวมาตลอด มันอยู่ในนี้ อยู่ในกล่องของขวัญขนาดเล็กที่ฉันเก็บไว้อย่างดี

“ดีใจจังที่ได้เจอกับพี่อีกครั้งนะคะ”

ย้อนกลับไปเมื่อ 5 ปีก่อน...

กึก

“หือ?”

“เอาไปสิ ฉันให้” ฉันเงยหน้ามองผู้ชายตรงหน้าที่ยืนน้ำอัดลมมาให้ ในขณะที่ฉันกำลังนั่งกอดเข่าอยู่ข้างๆ ตู้น้ำอัตโนมัติ แต่ทว่าใครหลายคนที่เดินผ่านไปมาไม่มีใครสนใจฉันสักคน แต่เขาคนนี้... กลับยื่นน้ำมาให้ และที่สำคัญมันคือน้ำอัดลมที่เป็นโซดาไม่ใช่จำพวกน้ำอัดลมที่กินเข้าไปแล้วกัดกระเพาะ ฉันเงยหน้าสบตากับเขา ดวงตาคมที่มีแววตาหยิ่งกับใบหน้าหล่อที่ฉันไม่มีวันลืมเลย ใช่ ใบหน้าและรอยสักที่บ่งบอกว่าเขาคนนี้คือคนที่ฉันจะไม่มีวันลืม

“ให้หนูเหรอ?”

“อืม... กินซะสิ”

“...” เขาพูดบอก ฉันเลยยื่นมือไปหยิบน้ำอัดลมกระป๋องนั่นที่ต่อชีวิตให้ฉัน ในขณะที่ฉันกำลังอ่อนแอและไม่มีแรงแม้แต่จะลุกเดิน เขาคือคนที่ยื่นมันมาให้ฉัน ในขณะที่ฉันกำลังกระดกโซดาในกระป๋องจนหมดเขาก็ยื่นอะไรบางอย่างมาให้ฉันอีกครั้งจนฉันงุนงง

“เธออายุเท่าไหร่?”

“สิบห้า”

“อ่อนกว่าฉันสามปีงั้นเหรอ?”

“พี่อายุสิบแปด...”

“ใช่ อ่ะเอาไป จะเอาไปทำอะไรก็ได้นะ มันอาจจะช่วยเธอได้” มือหนาจับมือฉันและวางของบางอย่างลง จนฉันมองของสิ่งนั่นด้วยสีหน้างงหนักเข้าไปใหญ่ เงยหน้าสบตากับเขาอีกครั้ง ใบหน้าหล่อก็ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน จนฉันเผลอจ้องรอยยิ้มของเขาอย่างหลงใหล สีหน้าของฉันคงจะทำให้เขารู้ว่า ต่อให้เขาให้มันกับฉัน อาจจะไม่มีวันได้คืนก็ไดเ... แต่ความมีน้ำใจของเขาที่หยิบยื่นมาให้ ทุกอย่างในตัวของเขาฉันจะจำไปตลอดชีวิต แม้แต่คำพูดของเขาต่อจากนี้

“เอาไว้ถ้ามีโอกาสเจอกันอีกครั้ง ค่อยตอบแทนฉันก็แล้วกัน”

กลับมาปัจจุบัน

ฉันหลับตาลงและหยิบกล่องที่มีของชิ้นนั้นอยู่ด้านในมาแนบกับแก้มตัวเอง ทุกอย่างที่เป็นเขา ฉันไม่เคยลืม และไม่ลืมด้วยว่า <strong>ฉันรักเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เราสบตากัน</strong>ผู้ชายคนนั้นที่ฉันไม่เคยรู้จักแม้แต่ชื่อของเขา จำได้เพียงแค่ใบหน้าที่หล่อเหลาและรอยสักที่ต้นคอ ฉันเจอเขาครั้งแรกเมื่อสามเดือนที่แล้ว เขามาที่นี่ และเขาจำฉันไม่ได้สักนิด มีแต่ฉันที่จำเขาได้ เขาดูเปลี่ยนไปมากราวกับคนละคน หมายถึงว่า เขาดูดี ดูหล่อและดูโตขึ้น ก็แหงล่ะสิ ตอนนั้นเขาอายุสิบแปด ช่วงเวลานั้นก็ผ่านมาห้าปีแล้ว พี่เขาก็ต้องอายุมากขึ้น อาจจะอายุยี่สิบสี่ปี และแน่นอนว่าฉันในตอนนั้นอายุสิบห้า  แต่ตอนนี้ก็โตอายุยี่สิบปีพอดี

แต่สิ่งที่ทำให้ฉันใจหายนิดหน่อยคือ เขามีแฟนแล้ว ใช่... พี่เขามีแฟนแล้ว แถมแฟนของเขายังสวยและน่ารักอีกต่างหาก ครั้งแรกที่เจอกัน ฉันก็เจอเขากับแฟนของเขา แต่พอระยะเวลาหลังจากนั้น ฉันก็ไม่ค่อยเห็นพี่เขามาที่นี่อีก ฉันตามเขามาตลอดก็ไม่เห็นเขาไปไหนมาไหนกับแฟนคนนั้นอีกเลย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน แต่จะอะไรก็ช่าง สำหรับฉันแล้วการได้ตามพี่เขาอยู่ห่างๆ ได้เห็นแผ่นหลังของเขามันก็คือความสุขของฉันแล้วจริงๆ

“เนปจูน ออกมาได้แล้ว”

“ค่ะๆ พี่ไอติม เนปจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ”

ฉันเอากล่องนั่นเก็บไว้อย่างดี พร้อมกับยิ้มออกมาอีกครั้ง ที่วันนี้ได้เจอพี่เขา แถมยังสบตากับเขาอีกต่างหาก...

ร้านเค้กที่ฉันทำงานอยู่ เป็นร้านเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากที่พักของฉัน แต่ทว่าเรื่องบังเอิญที่ว่าของฉันมันเกิดขึ้นเพราะตามหาพี่เขา จนรู้ว่าพี่เขาอยู่คอนโดที่ติดระดับหรู และที่สำคัญมันห่างไกลจากร้านที่ฉันทำงานมากเลยทีเดียว ฉันต้องเทียวไปเทียวมา เพื่อได้เจอพี่เขา ไม่สิ ต้องพูดว่าแอบตามพี่เขาต่างหาก เพราะบางวันฉันก็ไม่เจอพี่เขา แต่ก็รู้มาอย่างว่าพี่เขาเข้าผับที่ถัดจากร้านเค้กไปไม่เยอะประจำ ดังนั้นฉันถึงได้ไปยืนรอพี่เขาทุกครั้งที่พี่เขากลับ บางวันฉันยืนรอเกือบทั้งวันกว่าจะได้เห็นเขา แต่ก็ไม่มีอะไรมาขัดขวางหรือทำให้ฉันเหนื่อยหรอกนะ ทุกอย่างที่ฉันทำ มันก็เพราะอยากจะใกล้ชิดกับพี่เขาให้มากกว่านี้ แต่เขากลับจำฉันไม่ได้ แล้วฉันจะหน้าด้านไปบอกเขาเหรอ? ถ้าเขาบอกว่าจำไม่ได้และไม่รู้จัก ลืมไปแล้วล่ะ ฉันคิดว่าฉันไม่เอาดีกว่า ตามพี่เขาอยู่แบบนี้ก็มีความสุขดีล่ะ

แกร๊ง

“ยินดีต้อน...!!”

“ไหนมึงบอกว่าไม่อยากจะมากินเค้กร้านนี้แล้วไงไอ้ ‘ฟีนิกซ์’ ”

“มึงอย่าพูดมากไอ้ริค ถ้าไม่ติดว่าไอ้น๊อคไม่อยู่นะ กูไม่ชวนมึงมาหรอก พูดมากจริงๆ”

“กูพูดมากอะไร ก็แค่กลัวว่ามึงจะทำใจไม่ได้ที่ถูกใบหม่อนบอกเลิกก็แค่นั้น ที่แห่งความทรงจำไม่ใช่หรือไง?”

“ทรงจำอะไร? กูกับใบหม่อนมีความทรงจำกันบนเตียงเท่านั้นเว้ย”

“บนเตียง? อ่อเหรอบนเตียง แต่ก็ทิ้งมึงไปสนุกบนเตียงกับคนอื่น หุๆ”

“ไอ้ริค” ฉันยืนมองเขาด้วยสีหน้าตกใจอย่างถึงขีดสุด ทำไมถึงได้มาที่ร้านล่ะ? เขาหายไปนานมากเลยนะ และอะไรกันที่เพื่อนเขาพูด เลิกกับแฟนคนนั้นเหรอ? ฉันมองพี่ ‘ฟีนิกซ์’ ใช่ฉันรู้จักชื่อพี่เขาแล้ว พี่เขาชื่อฟีนิกซ์ ชื่อเท่ชะมัดเลยแหะ พี่เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะพร้อมกับเพื่อนของเขาที่หน้าตาออกตี๋ๆ แต่ดูหล่อไม่ต่างจากเขาสักเท่าไหร่

“เนป ไปรับออเดอร์ลูกค้าสิ”

“อ่ะ ค่ะๆ” พี่ไอติมมองฉันด้วยสีหน้าไม่พอใจ ก็ไม่พอใจได้ไงเล่า คนกำลังตกใจนี่นา เพิ่งจะแอบตามไปไม่กี่ชั่วโมงนี่เองนะ ปุปปับก็มาให้เห็นหน้าอีกครั้ง ทั้งที่พี่เขาไม่ได้มาที่นี่นานมากแล้ว ฉันเดินไปหยุดข้างโต๊ะมองใบหน้าของพี่ฟีนิกซ์ที่กำลังดูเมนูอยู่อย่างหงุดหงิด

“มึงเอาอะไรไอ้ริค”

“เอาโกโก้เย็นแล้วกัน และก็เค้ก... ไม่ดีกว่ามาการอง กูเอามาการอง”

“อืม ฉันเอาลาเต้เย็นและก็เค้กครีมสด เอาสตอเบอรี่ลูกโตๆ เลยนะ” ฉันมองใบหน้าหล่อของพี่ฟีนิกซ์ที่เงยหน้าสบตากับฉัน แน่นอนว่าฉันมือสั่นไปหมด จนผิดๆ ถูกๆ ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวไม่ต่างจากมือของฉันมีแต่เหงื่อชุ่มไปหมด ให้ตายเหอะ ถึงจะเคยมารับออเดอร์กับพี่เขาในตอนนั้น แต่ก็ไม่ได้เกร็งและสั่นขนาดนี้นะ

“น้องเป็นอะไร?”

“อะ ปะ เปล่าค่ะ ขอทวนเครื่องดื่มที่สั่งนะคะ มีโกโก้เย็นกับมาการอง และก็ลาเต้เย็นกับเค้กบลูเบอรี่...”

“ครีมสด”

“อะ เอ๋?”

“ฉันสั่งเค้กครีมสด สตอเบอรี่ลูกโตๆ” พี่ฟีนิกซ์เอียงคอมองฉันด้วยสีหน้าไม่พอใจ จนฉันหลับตาลงและยกมือยีผมตัวเอง บ้าจริง เนปจูนแกทำบ้าอะไรของแกเนี่ย!! แบบนี้พี่ฟีนิกซ์ก็ไม่พอใจกันพอดีสิ เขาจับจ้องมองใบหน้าของฉันด้วยความสงสัยพร้อมกับยกมือลูบไปที่ปลายคางของตัวเอง

“เฮ้ ฉันว่าฉันเคยเห็นเธอที่ไหนนะ?”

“มะ ไม่เคยค่ะ”

“หือ?”

“สั่งแล้วเรียบร้อย รอสักครู่นะคะ” ฉันรีบหมุนตัวหนีเขาทันที แค่สบตากับแค่แวบเดียว พี่เขาจะจำได้ขนาดนั้นเชียวเหรอ? ไม่นะๆ ฉันยกมือตีหัวตัวเองและหันไปมองพี่ฟีนิกซ์ที่ตอนนี้หันไปคุยกับเพื่อนเขาต่อแล้ว กระทั่งฉันบอกให้พนักงานอีกคนไปเสิร์ฟแทนและตัวฉันก็แอบไปหลบอยู่ที่หลังร้าน ยกมือทาบกับหัวใจตัวเองอยู่แบบนั้น พร้อมกับยิ้มออกมากับสิ่งที่ตัวเองได้พบเจอและได้รู้เกี่ยวกับตัวของเขา ถึงแม้จะเล็กน้อยก็ตามที

“อย่างน้อยหนูก็รู้จักชื่อพี่แล้ว พี่ฟีนิกซ์”