บทนำ
บท 1
BAD GUY : INTRO
แฮ่กๆ
“อีกนิดเดียว”
ตุ้บๆ
“เจอแล้ว...”
ฉันหยุดชะงักตัวเองทันทีที่มาแอบอยู่ที่หลังตึกแห่งหนึ่ง หลังจากวิ่งตามรถบิ๊กไบค์สีแดงคันใหญ่ราคาที่บ่งบอกว่าหลายล้านอยู่ ตอนนี้เจ้าของรถที่สวมหมวกกันน๊อคกำลังดับเครื่องยนต์ที่หน้าผับแห่งหนึ่งที่ขึ้นชื่อว่าดังที่สุดในย่านของนักท่องเที่ยววัยรุ่น ไฮโซและเซเล็บต่างๆ เจ้าของเลือนผมสีดำสนิทซอยละต้นคอ ใบหน้าหล่อคมคาย ริมฝีปากเหยียดตรง ดวงตาคมที่แสนจะเจ้าเล่ห์ มือหนายกขึ้นยีทรงผมตัวเองให้เข้าที่ เขามีใบหน้าที่หล่อมากที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา ต้นคอขวาของเขาคือสิ่งเดียวที่ฉันจำได้ คือรอยสักรูปนกกางปีกอย่างสวยงาม แต่เป็นนกประเภทไหนฉันก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ทว่าความสูงของเขาที่น่าจะเกิน 180 ซม. นั่นทำให้ฉันต้องมองตัวเองที่ตัวเตี้ยเหลือเกิน ถ้ายืนเปรียบเทียบกับเขา ร่างหนาถอดเสื้อแจ็กเก็ตสีดำออก ก่อนจะกระชับเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมลงถึงสามเม็ด และมันดูเท่มากๆ เลยด้วย ใบหน้าหล่อของเขากวาดสายตามองไปทั่ว กระทั่งมาสบตากับฉัน
เฮือก
“จะเห็นหรือเปล่านะ?” ฉันหอบหายใจเหนื่อยที่ได้สบตากับเขา ดวงตาที่มีแววความหยิ่งของเขา ฉันตัดสินใจชะโงกหน้าไปดูอีกครั้งก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่เขาไม่ได้สนใจอะไร นอกซะจากจะหยิบบุหรี่มาจุดสูบและเดินตรงเข้าไปในผับ เพียงแค่นี้ก็ทำให้ฉันยิ้มออกมาแก้มปริ และเดินออกจากหลังตึกไปตามทางเพื่อไปทำงานของตัวเอง
“เข้างานสายอีกแล้วนะ ‘เนปจูน’ ”
“ขอโทษค่ะพี่ไอติม พอดีหนูท้องเสียก็เลย... มาช้านิดหน่อย”
“ไม่เป็นไร รีบๆ ไปทำงานได้แล้ว”
พี่ไอติมสาวสวยเจ้าของร้านเค้กมองฉันอย่างดุๆ และไล่ฉันให้ไปเตรียมตัวทำงาน ฉันรีบวิ่งเข้าไปหลังร้านและเปิดล๊อกเกอร์ของตัวเองเพื่อเก็บของใช้ส่วนตัวและที่สำคัญมันมีของสำคัญบางอย่างที่ฉันพกติดตัวมาตลอด มันอยู่ในนี้ อยู่ในกล่องของขวัญขนาดเล็กที่ฉันเก็บไว้อย่างดี
“ดีใจจังที่ได้เจอกับพี่อีกครั้งนะคะ”
ย้อนกลับไปเมื่อ 5 ปีก่อน...
กึก
“หือ?”
“เอาไปสิ ฉันให้” ฉันเงยหน้ามองผู้ชายตรงหน้าที่ยืนน้ำอัดลมมาให้ ในขณะที่ฉันกำลังนั่งกอดเข่าอยู่ข้างๆ ตู้น้ำอัตโนมัติ แต่ทว่าใครหลายคนที่เดินผ่านไปมาไม่มีใครสนใจฉันสักคน แต่เขาคนนี้... กลับยื่นน้ำมาให้ และที่สำคัญมันคือน้ำอัดลมที่เป็นโซดาไม่ใช่จำพวกน้ำอัดลมที่กินเข้าไปแล้วกัดกระเพาะ ฉันเงยหน้าสบตากับเขา ดวงตาคมที่มีแววตาหยิ่งกับใบหน้าหล่อที่ฉันไม่มีวันลืมเลย ใช่ ใบหน้าและรอยสักที่บ่งบอกว่าเขาคนนี้คือคนที่ฉันจะไม่มีวันลืม
“ให้หนูเหรอ?”
“อืม... กินซะสิ”
“...” เขาพูดบอก ฉันเลยยื่นมือไปหยิบน้ำอัดลมกระป๋องนั่นที่ต่อชีวิตให้ฉัน ในขณะที่ฉันกำลังอ่อนแอและไม่มีแรงแม้แต่จะลุกเดิน เขาคือคนที่ยื่นมันมาให้ฉัน ในขณะที่ฉันกำลังกระดกโซดาในกระป๋องจนหมดเขาก็ยื่นอะไรบางอย่างมาให้ฉันอีกครั้งจนฉันงุนงง
“เธออายุเท่าไหร่?”
“สิบห้า”
“อ่อนกว่าฉันสามปีงั้นเหรอ?”
“พี่อายุสิบแปด...”
“ใช่ อ่ะเอาไป จะเอาไปทำอะไรก็ได้นะ มันอาจจะช่วยเธอได้” มือหนาจับมือฉันและวางของบางอย่างลง จนฉันมองของสิ่งนั่นด้วยสีหน้างงหนักเข้าไปใหญ่ เงยหน้าสบตากับเขาอีกครั้ง ใบหน้าหล่อก็ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน จนฉันเผลอจ้องรอยยิ้มของเขาอย่างหลงใหล สีหน้าของฉันคงจะทำให้เขารู้ว่า ต่อให้เขาให้มันกับฉัน อาจจะไม่มีวันได้คืนก็ไดเ... แต่ความมีน้ำใจของเขาที่หยิบยื่นมาให้ ทุกอย่างในตัวของเขาฉันจะจำไปตลอดชีวิต แม้แต่คำพูดของเขาต่อจากนี้
“เอาไว้ถ้ามีโอกาสเจอกันอีกครั้ง ค่อยตอบแทนฉันก็แล้วกัน”
กลับมาปัจจุบัน
ฉันหลับตาลงและหยิบกล่องที่มีของชิ้นนั้นอยู่ด้านในมาแนบกับแก้มตัวเอง ทุกอย่างที่เป็นเขา ฉันไม่เคยลืม และไม่ลืมด้วยว่า <strong>ฉันรักเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เราสบตากัน</strong>ผู้ชายคนนั้นที่ฉันไม่เคยรู้จักแม้แต่ชื่อของเขา จำได้เพียงแค่ใบหน้าที่หล่อเหลาและรอยสักที่ต้นคอ ฉันเจอเขาครั้งแรกเมื่อสามเดือนที่แล้ว เขามาที่นี่ และเขาจำฉันไม่ได้สักนิด มีแต่ฉันที่จำเขาได้ เขาดูเปลี่ยนไปมากราวกับคนละคน หมายถึงว่า เขาดูดี ดูหล่อและดูโตขึ้น ก็แหงล่ะสิ ตอนนั้นเขาอายุสิบแปด ช่วงเวลานั้นก็ผ่านมาห้าปีแล้ว พี่เขาก็ต้องอายุมากขึ้น อาจจะอายุยี่สิบสี่ปี และแน่นอนว่าฉันในตอนนั้นอายุสิบห้า แต่ตอนนี้ก็โตอายุยี่สิบปีพอดี
แต่สิ่งที่ทำให้ฉันใจหายนิดหน่อยคือ เขามีแฟนแล้ว ใช่... พี่เขามีแฟนแล้ว แถมแฟนของเขายังสวยและน่ารักอีกต่างหาก ครั้งแรกที่เจอกัน ฉันก็เจอเขากับแฟนของเขา แต่พอระยะเวลาหลังจากนั้น ฉันก็ไม่ค่อยเห็นพี่เขามาที่นี่อีก ฉันตามเขามาตลอดก็ไม่เห็นเขาไปไหนมาไหนกับแฟนคนนั้นอีกเลย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน แต่จะอะไรก็ช่าง สำหรับฉันแล้วการได้ตามพี่เขาอยู่ห่างๆ ได้เห็นแผ่นหลังของเขามันก็คือความสุขของฉันแล้วจริงๆ
“เนปจูน ออกมาได้แล้ว”
“ค่ะๆ พี่ไอติม เนปจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ”
ฉันเอากล่องนั่นเก็บไว้อย่างดี พร้อมกับยิ้มออกมาอีกครั้ง ที่วันนี้ได้เจอพี่เขา แถมยังสบตากับเขาอีกต่างหาก...
ร้านเค้กที่ฉันทำงานอยู่ เป็นร้านเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากที่พักของฉัน แต่ทว่าเรื่องบังเอิญที่ว่าของฉันมันเกิดขึ้นเพราะตามหาพี่เขา จนรู้ว่าพี่เขาอยู่คอนโดที่ติดระดับหรู และที่สำคัญมันห่างไกลจากร้านที่ฉันทำงานมากเลยทีเดียว ฉันต้องเทียวไปเทียวมา เพื่อได้เจอพี่เขา ไม่สิ ต้องพูดว่าแอบตามพี่เขาต่างหาก เพราะบางวันฉันก็ไม่เจอพี่เขา แต่ก็รู้มาอย่างว่าพี่เขาเข้าผับที่ถัดจากร้านเค้กไปไม่เยอะประจำ ดังนั้นฉันถึงได้ไปยืนรอพี่เขาทุกครั้งที่พี่เขากลับ บางวันฉันยืนรอเกือบทั้งวันกว่าจะได้เห็นเขา แต่ก็ไม่มีอะไรมาขัดขวางหรือทำให้ฉันเหนื่อยหรอกนะ ทุกอย่างที่ฉันทำ มันก็เพราะอยากจะใกล้ชิดกับพี่เขาให้มากกว่านี้ แต่เขากลับจำฉันไม่ได้ แล้วฉันจะหน้าด้านไปบอกเขาเหรอ? ถ้าเขาบอกว่าจำไม่ได้และไม่รู้จัก ลืมไปแล้วล่ะ ฉันคิดว่าฉันไม่เอาดีกว่า ตามพี่เขาอยู่แบบนี้ก็มีความสุขดีล่ะ
แกร๊ง
“ยินดีต้อน...!!”
“ไหนมึงบอกว่าไม่อยากจะมากินเค้กร้านนี้แล้วไงไอ้ ‘ฟีนิกซ์’ ”
“มึงอย่าพูดมากไอ้ริค ถ้าไม่ติดว่าไอ้น๊อคไม่อยู่นะ กูไม่ชวนมึงมาหรอก พูดมากจริงๆ”
“กูพูดมากอะไร ก็แค่กลัวว่ามึงจะทำใจไม่ได้ที่ถูกใบหม่อนบอกเลิกก็แค่นั้น ที่แห่งความทรงจำไม่ใช่หรือไง?”
“ทรงจำอะไร? กูกับใบหม่อนมีความทรงจำกันบนเตียงเท่านั้นเว้ย”
“บนเตียง? อ่อเหรอบนเตียง แต่ก็ทิ้งมึงไปสนุกบนเตียงกับคนอื่น หุๆ”
“ไอ้ริค” ฉันยืนมองเขาด้วยสีหน้าตกใจอย่างถึงขีดสุด ทำไมถึงได้มาที่ร้านล่ะ? เขาหายไปนานมากเลยนะ และอะไรกันที่เพื่อนเขาพูด เลิกกับแฟนคนนั้นเหรอ? ฉันมองพี่ ‘ฟีนิกซ์’ ใช่ฉันรู้จักชื่อพี่เขาแล้ว พี่เขาชื่อฟีนิกซ์ ชื่อเท่ชะมัดเลยแหะ พี่เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะพร้อมกับเพื่อนของเขาที่หน้าตาออกตี๋ๆ แต่ดูหล่อไม่ต่างจากเขาสักเท่าไหร่
“เนป ไปรับออเดอร์ลูกค้าสิ”
“อ่ะ ค่ะๆ” พี่ไอติมมองฉันด้วยสีหน้าไม่พอใจ ก็ไม่พอใจได้ไงเล่า คนกำลังตกใจนี่นา เพิ่งจะแอบตามไปไม่กี่ชั่วโมงนี่เองนะ ปุปปับก็มาให้เห็นหน้าอีกครั้ง ทั้งที่พี่เขาไม่ได้มาที่นี่นานมากแล้ว ฉันเดินไปหยุดข้างโต๊ะมองใบหน้าของพี่ฟีนิกซ์ที่กำลังดูเมนูอยู่อย่างหงุดหงิด
“มึงเอาอะไรไอ้ริค”
“เอาโกโก้เย็นแล้วกัน และก็เค้ก... ไม่ดีกว่ามาการอง กูเอามาการอง”
“อืม ฉันเอาลาเต้เย็นและก็เค้กครีมสด เอาสตอเบอรี่ลูกโตๆ เลยนะ” ฉันมองใบหน้าหล่อของพี่ฟีนิกซ์ที่เงยหน้าสบตากับฉัน แน่นอนว่าฉันมือสั่นไปหมด จนผิดๆ ถูกๆ ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวไม่ต่างจากมือของฉันมีแต่เหงื่อชุ่มไปหมด ให้ตายเหอะ ถึงจะเคยมารับออเดอร์กับพี่เขาในตอนนั้น แต่ก็ไม่ได้เกร็งและสั่นขนาดนี้นะ
“น้องเป็นอะไร?”
“อะ ปะ เปล่าค่ะ ขอทวนเครื่องดื่มที่สั่งนะคะ มีโกโก้เย็นกับมาการอง และก็ลาเต้เย็นกับเค้กบลูเบอรี่...”
“ครีมสด”
“อะ เอ๋?”
“ฉันสั่งเค้กครีมสด สตอเบอรี่ลูกโตๆ” พี่ฟีนิกซ์เอียงคอมองฉันด้วยสีหน้าไม่พอใจ จนฉันหลับตาลงและยกมือยีผมตัวเอง บ้าจริง เนปจูนแกทำบ้าอะไรของแกเนี่ย!! แบบนี้พี่ฟีนิกซ์ก็ไม่พอใจกันพอดีสิ เขาจับจ้องมองใบหน้าของฉันด้วยความสงสัยพร้อมกับยกมือลูบไปที่ปลายคางของตัวเอง
“เฮ้ ฉันว่าฉันเคยเห็นเธอที่ไหนนะ?”
“มะ ไม่เคยค่ะ”
“หือ?”
“สั่งแล้วเรียบร้อย รอสักครู่นะคะ” ฉันรีบหมุนตัวหนีเขาทันที แค่สบตากับแค่แวบเดียว พี่เขาจะจำได้ขนาดนั้นเชียวเหรอ? ไม่นะๆ ฉันยกมือตีหัวตัวเองและหันไปมองพี่ฟีนิกซ์ที่ตอนนี้หันไปคุยกับเพื่อนเขาต่อแล้ว กระทั่งฉันบอกให้พนักงานอีกคนไปเสิร์ฟแทนและตัวฉันก็แอบไปหลบอยู่ที่หลังร้าน ยกมือทาบกับหัวใจตัวเองอยู่แบบนั้น พร้อมกับยิ้มออกมากับสิ่งที่ตัวเองได้พบเจอและได้รู้เกี่ยวกับตัวของเขา ถึงแม้จะเล็กน้อยก็ตามที
“อย่างน้อยหนูก็รู้จักชื่อพี่แล้ว พี่ฟีนิกซ์”
บทล่าสุด
#29 บทที่ 29 BAD GUY : CHAPTER 28 [100%] THE END
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#28 บทที่ 28 BAD GUY : CHAPTER 27 [100%]
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#27 บทที่ 27 BAD GUY : CHAPTER 26 [100%]
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#26 บทที่ 26 BAD GUY : CHAPTER 25 [100%]
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#25 บทที่ 25 BAD GUY : CHAPTER 24 [100%]
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#24 บทที่ 24 BAD GUY : CHAPTER 23 [100%]
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#23 บทที่ 23 BAD GUY : CHAPTER 22 [100%]
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#22 บทที่ 22 BAD GUY : CHAPTER 21 [100%]
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#21 บทที่ 21 BAD GUY : CHAPTER 20 [100%]
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#20 บทที่ 20 BAD GUY : CHAPTER 19 [100%]
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026
คุณอาจชอบ 😍
คลั่งรักเมียแต่ง
คำโปรย
เมื่อเขาและเธอต้องมาอยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกันในฐานะสามีภรรยา เขาเป็นคนพูดน้อยแถมยังดุ จึงทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและน้อยใจอยู่บ่อยๆ
แนะนำตัวละคร
ภูวดล หรือ คุณภูมิ อายุ 32 ปี
เจ้าของสวนองุ่นขนาดใหญ่ เขาหล่อ ทำงานเก่ง พูดน้อย ดุ ชอบทำหน้าเข้ม จนเธอรู้สึกอึดอัด
รัตติกาล หรือ เจ้าขา อายุ 23 ปี
ลูกสาวร้านอาหารแห่งหนึ่งในตัวจังหวัด เธอสวย แต่งตัวแซ่บ ขี้น้อยใจ ชอบคิดเองเออเอง เพราะความอกหักจึงทำให้เธอเลือกที่จะประชด ตกลงรับคำแต่งงานกับใครที่ไหนก็ไม่รู้จัก ที่ผู้ใหญ่หาให้
@@@@@@
โรมานซ์ ฟีลกู๊ดเหมือนเดิม ไม่นอกกาย ไม่นอกใจ แต่เรื่องนี้พระเอกดุหน่อยนะคะโปรดทำใจก่อนอ่าน (แนวบ้านนอก)
ใต้เงาสเน่หา
ทว่าสิ่งที่เธอต้องรับมือกลับไม่ใช่เพียงเมนูอาหารรสเลิศ แต่เป็น ‘ไทม์’ CEO หนุ่มผู้เย็นชา เย่อหยิ่ง และกินยากที่สุดในสามโลก! จากความระแวงแคลงใจในคราแรก แปรเปลี่ยนเป็นความสิเน่หาอันลุ่มหลงที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เงามืดของคฤหาสน์
ท่ามกลางสายตาผู้ใหญ่และคำครหาเรื่องชนชั้น เขาตีตราจองเธอไว้ด้วยความหึงหวงอันบ้าคลั่ง ขณะที่เธอพยายามเจียมตัวและหลบหนี...
แต่ยิ่งเธอถอยห่าง เขากลับยิ่งก้าวเข้ามาประชิด และพร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้าพราก ‘ยอดดวงใจ’ ไปจากเขา!
แค้นรักเพลิงสวาท
ภาสกร&อัยรินทร์
นิยายซีรี่ส์ชุดทาสรักซานตาน ( เล่ม1 )
เธอหลอกเขา…เพื่อเงิน
เขาทำลายเธอ…เพื่อแค้น
เมื่อความลับถูกเปิดเผย ระหว่าง ภาสกร ซาตานในคราบนักธุรกิจ และ อัยรินทร์ หญิงสาวผู้ขายหัวใจแลกชีวิต ไฟรัก ไฟแค้น และไฟปรารถนากำลังจะเผาผลาญทุกอย่างให้มอดไหม้
“อย่าคิดหนี…เพราะซาตานอย่างฉัน จะลากเธอกลับมาชดใช้ทุกหยดน้ำตา!”
สัญญารักประธานร้าย
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
องค์หญิงเข็มพิษ กับท่านอ๋องไร้หัวใจ
"ทำไมข้าต้องแต่งเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับเขา เพียงเพื่อระงับสงครามงั้นหรือ เขาที่เรียกว่าปิศาจไร้หัวใจคนนั้น" จ้าวซีเฟย
"ทำไมข้าต้องแต่งกับนาง สตรีไร้มารยาท หลงตัวเอง เย่อหยิ่งแบบนี้ นั่นไม่ใช่สตรีที่ข้าต้องการ" ถังมู่เหริน
............."ส่งตัวเข้าหอ".............
"ข้าจะแยกห้องกับเจ้า"
"ข้าดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น"
"งั้นก็ตกลงตามนี้ เราสองคน ต่างคน ต่างอยู่"
"ย่อมได้ รับพระบัญชาเพคะ"
......................................................
"นี่ ไม่ใช่นางนี่ คนที่ข้าพบครั้งก่อน ข้าแต่งกับใครกันแน่"
นางไม่ได้สวย ดูสง่างาม และดูสงบนิ่งแบบนี้ หรือข้าจะแต่งพระชายามาผิดคน หรือว่าข้าเองที่เข้าใจผิด
"ไหนบอกว่าเขาเป็นราชาปิศาจไร้หัวใจไง แต่ทำไม เป็นบุรุษหนุ่มหน้าตาคมคาย รูปงามเช่นนี้ล่ะ"
หรือว่าข่าวที่ได้ยินมาจะผิด เขาดูเป็นหนุ่มเจ้าสำอาง มากกว่าจะเป็นคนที่โหดเหี้ยมนั่นได้
""นี่มันอะไรกัน""
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ













