บทนำ
บท 1
BAD GUY : INTRO
แฮ่กๆ
“อีกนิดเดียว”
ตุ้บๆ
“เจอแล้ว...”
ฉันหยุดชะงักตัวเองทันทีที่มาแอบอยู่ที่หลังตึกแห่งหนึ่ง หลังจากวิ่งตามรถบิ๊กไบค์สีแดงคันใหญ่ราคาที่บ่งบอกว่าหลายล้านอยู่ ตอนนี้เจ้าของรถที่สวมหมวกกันน๊อคกำลังดับเครื่องยนต์ที่หน้าผับแห่งหนึ่งที่ขึ้นชื่อว่าดังที่สุดในย่านของนักท่องเที่ยววัยรุ่น ไฮโซและเซเล็บต่างๆ เจ้าของเลือนผมสีดำสนิทซอยละต้นคอ ใบหน้าหล่อคมคาย ริมฝีปากเหยียดตรง ดวงตาคมที่แสนจะเจ้าเล่ห์ มือหนายกขึ้นยีทรงผมตัวเองให้เข้าที่ เขามีใบหน้าที่หล่อมากที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา ต้นคอขวาของเขาคือสิ่งเดียวที่ฉันจำได้ คือรอยสักรูปนกกางปีกอย่างสวยงาม แต่เป็นนกประเภทไหนฉันก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ทว่าความสูงของเขาที่น่าจะเกิน 180 ซม. นั่นทำให้ฉันต้องมองตัวเองที่ตัวเตี้ยเหลือเกิน ถ้ายืนเปรียบเทียบกับเขา ร่างหนาถอดเสื้อแจ็กเก็ตสีดำออก ก่อนจะกระชับเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมลงถึงสามเม็ด และมันดูเท่มากๆ เลยด้วย ใบหน้าหล่อของเขากวาดสายตามองไปทั่ว กระทั่งมาสบตากับฉัน
เฮือก
“จะเห็นหรือเปล่านะ?” ฉันหอบหายใจเหนื่อยที่ได้สบตากับเขา ดวงตาที่มีแววความหยิ่งของเขา ฉันตัดสินใจชะโงกหน้าไปดูอีกครั้งก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่เขาไม่ได้สนใจอะไร นอกซะจากจะหยิบบุหรี่มาจุดสูบและเดินตรงเข้าไปในผับ เพียงแค่นี้ก็ทำให้ฉันยิ้มออกมาแก้มปริ และเดินออกจากหลังตึกไปตามทางเพื่อไปทำงานของตัวเอง
“เข้างานสายอีกแล้วนะ ‘เนปจูน’ ”
“ขอโทษค่ะพี่ไอติม พอดีหนูท้องเสียก็เลย... มาช้านิดหน่อย”
“ไม่เป็นไร รีบๆ ไปทำงานได้แล้ว”
พี่ไอติมสาวสวยเจ้าของร้านเค้กมองฉันอย่างดุๆ และไล่ฉันให้ไปเตรียมตัวทำงาน ฉันรีบวิ่งเข้าไปหลังร้านและเปิดล๊อกเกอร์ของตัวเองเพื่อเก็บของใช้ส่วนตัวและที่สำคัญมันมีของสำคัญบางอย่างที่ฉันพกติดตัวมาตลอด มันอยู่ในนี้ อยู่ในกล่องของขวัญขนาดเล็กที่ฉันเก็บไว้อย่างดี
“ดีใจจังที่ได้เจอกับพี่อีกครั้งนะคะ”
ย้อนกลับไปเมื่อ 5 ปีก่อน...
กึก
“หือ?”
“เอาไปสิ ฉันให้” ฉันเงยหน้ามองผู้ชายตรงหน้าที่ยืนน้ำอัดลมมาให้ ในขณะที่ฉันกำลังนั่งกอดเข่าอยู่ข้างๆ ตู้น้ำอัตโนมัติ แต่ทว่าใครหลายคนที่เดินผ่านไปมาไม่มีใครสนใจฉันสักคน แต่เขาคนนี้... กลับยื่นน้ำมาให้ และที่สำคัญมันคือน้ำอัดลมที่เป็นโซดาไม่ใช่จำพวกน้ำอัดลมที่กินเข้าไปแล้วกัดกระเพาะ ฉันเงยหน้าสบตากับเขา ดวงตาคมที่มีแววตาหยิ่งกับใบหน้าหล่อที่ฉันไม่มีวันลืมเลย ใช่ ใบหน้าและรอยสักที่บ่งบอกว่าเขาคนนี้คือคนที่ฉันจะไม่มีวันลืม
“ให้หนูเหรอ?”
“อืม... กินซะสิ”
“...” เขาพูดบอก ฉันเลยยื่นมือไปหยิบน้ำอัดลมกระป๋องนั่นที่ต่อชีวิตให้ฉัน ในขณะที่ฉันกำลังอ่อนแอและไม่มีแรงแม้แต่จะลุกเดิน เขาคือคนที่ยื่นมันมาให้ฉัน ในขณะที่ฉันกำลังกระดกโซดาในกระป๋องจนหมดเขาก็ยื่นอะไรบางอย่างมาให้ฉันอีกครั้งจนฉันงุนงง
“เธออายุเท่าไหร่?”
“สิบห้า”
“อ่อนกว่าฉันสามปีงั้นเหรอ?”
“พี่อายุสิบแปด...”
“ใช่ อ่ะเอาไป จะเอาไปทำอะไรก็ได้นะ มันอาจจะช่วยเธอได้” มือหนาจับมือฉันและวางของบางอย่างลง จนฉันมองของสิ่งนั่นด้วยสีหน้างงหนักเข้าไปใหญ่ เงยหน้าสบตากับเขาอีกครั้ง ใบหน้าหล่อก็ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน จนฉันเผลอจ้องรอยยิ้มของเขาอย่างหลงใหล สีหน้าของฉันคงจะทำให้เขารู้ว่า ต่อให้เขาให้มันกับฉัน อาจจะไม่มีวันได้คืนก็ไดเ... แต่ความมีน้ำใจของเขาที่หยิบยื่นมาให้ ทุกอย่างในตัวของเขาฉันจะจำไปตลอดชีวิต แม้แต่คำพูดของเขาต่อจากนี้
“เอาไว้ถ้ามีโอกาสเจอกันอีกครั้ง ค่อยตอบแทนฉันก็แล้วกัน”
กลับมาปัจจุบัน
ฉันหลับตาลงและหยิบกล่องที่มีของชิ้นนั้นอยู่ด้านในมาแนบกับแก้มตัวเอง ทุกอย่างที่เป็นเขา ฉันไม่เคยลืม และไม่ลืมด้วยว่า <strong>ฉันรักเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เราสบตากัน</strong>ผู้ชายคนนั้นที่ฉันไม่เคยรู้จักแม้แต่ชื่อของเขา จำได้เพียงแค่ใบหน้าที่หล่อเหลาและรอยสักที่ต้นคอ ฉันเจอเขาครั้งแรกเมื่อสามเดือนที่แล้ว เขามาที่นี่ และเขาจำฉันไม่ได้สักนิด มีแต่ฉันที่จำเขาได้ เขาดูเปลี่ยนไปมากราวกับคนละคน หมายถึงว่า เขาดูดี ดูหล่อและดูโตขึ้น ก็แหงล่ะสิ ตอนนั้นเขาอายุสิบแปด ช่วงเวลานั้นก็ผ่านมาห้าปีแล้ว พี่เขาก็ต้องอายุมากขึ้น อาจจะอายุยี่สิบสี่ปี และแน่นอนว่าฉันในตอนนั้นอายุสิบห้า แต่ตอนนี้ก็โตอายุยี่สิบปีพอดี
แต่สิ่งที่ทำให้ฉันใจหายนิดหน่อยคือ เขามีแฟนแล้ว ใช่... พี่เขามีแฟนแล้ว แถมแฟนของเขายังสวยและน่ารักอีกต่างหาก ครั้งแรกที่เจอกัน ฉันก็เจอเขากับแฟนของเขา แต่พอระยะเวลาหลังจากนั้น ฉันก็ไม่ค่อยเห็นพี่เขามาที่นี่อีก ฉันตามเขามาตลอดก็ไม่เห็นเขาไปไหนมาไหนกับแฟนคนนั้นอีกเลย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน แต่จะอะไรก็ช่าง สำหรับฉันแล้วการได้ตามพี่เขาอยู่ห่างๆ ได้เห็นแผ่นหลังของเขามันก็คือความสุขของฉันแล้วจริงๆ
“เนปจูน ออกมาได้แล้ว”
“ค่ะๆ พี่ไอติม เนปจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ”
ฉันเอากล่องนั่นเก็บไว้อย่างดี พร้อมกับยิ้มออกมาอีกครั้ง ที่วันนี้ได้เจอพี่เขา แถมยังสบตากับเขาอีกต่างหาก...
ร้านเค้กที่ฉันทำงานอยู่ เป็นร้านเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากที่พักของฉัน แต่ทว่าเรื่องบังเอิญที่ว่าของฉันมันเกิดขึ้นเพราะตามหาพี่เขา จนรู้ว่าพี่เขาอยู่คอนโดที่ติดระดับหรู และที่สำคัญมันห่างไกลจากร้านที่ฉันทำงานมากเลยทีเดียว ฉันต้องเทียวไปเทียวมา เพื่อได้เจอพี่เขา ไม่สิ ต้องพูดว่าแอบตามพี่เขาต่างหาก เพราะบางวันฉันก็ไม่เจอพี่เขา แต่ก็รู้มาอย่างว่าพี่เขาเข้าผับที่ถัดจากร้านเค้กไปไม่เยอะประจำ ดังนั้นฉันถึงได้ไปยืนรอพี่เขาทุกครั้งที่พี่เขากลับ บางวันฉันยืนรอเกือบทั้งวันกว่าจะได้เห็นเขา แต่ก็ไม่มีอะไรมาขัดขวางหรือทำให้ฉันเหนื่อยหรอกนะ ทุกอย่างที่ฉันทำ มันก็เพราะอยากจะใกล้ชิดกับพี่เขาให้มากกว่านี้ แต่เขากลับจำฉันไม่ได้ แล้วฉันจะหน้าด้านไปบอกเขาเหรอ? ถ้าเขาบอกว่าจำไม่ได้และไม่รู้จัก ลืมไปแล้วล่ะ ฉันคิดว่าฉันไม่เอาดีกว่า ตามพี่เขาอยู่แบบนี้ก็มีความสุขดีล่ะ
แกร๊ง
“ยินดีต้อน...!!”
“ไหนมึงบอกว่าไม่อยากจะมากินเค้กร้านนี้แล้วไงไอ้ ‘ฟีนิกซ์’ ”
“มึงอย่าพูดมากไอ้ริค ถ้าไม่ติดว่าไอ้น๊อคไม่อยู่นะ กูไม่ชวนมึงมาหรอก พูดมากจริงๆ”
“กูพูดมากอะไร ก็แค่กลัวว่ามึงจะทำใจไม่ได้ที่ถูกใบหม่อนบอกเลิกก็แค่นั้น ที่แห่งความทรงจำไม่ใช่หรือไง?”
“ทรงจำอะไร? กูกับใบหม่อนมีความทรงจำกันบนเตียงเท่านั้นเว้ย”
“บนเตียง? อ่อเหรอบนเตียง แต่ก็ทิ้งมึงไปสนุกบนเตียงกับคนอื่น หุๆ”
“ไอ้ริค” ฉันยืนมองเขาด้วยสีหน้าตกใจอย่างถึงขีดสุด ทำไมถึงได้มาที่ร้านล่ะ? เขาหายไปนานมากเลยนะ และอะไรกันที่เพื่อนเขาพูด เลิกกับแฟนคนนั้นเหรอ? ฉันมองพี่ ‘ฟีนิกซ์’ ใช่ฉันรู้จักชื่อพี่เขาแล้ว พี่เขาชื่อฟีนิกซ์ ชื่อเท่ชะมัดเลยแหะ พี่เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะพร้อมกับเพื่อนของเขาที่หน้าตาออกตี๋ๆ แต่ดูหล่อไม่ต่างจากเขาสักเท่าไหร่
“เนป ไปรับออเดอร์ลูกค้าสิ”
“อ่ะ ค่ะๆ” พี่ไอติมมองฉันด้วยสีหน้าไม่พอใจ ก็ไม่พอใจได้ไงเล่า คนกำลังตกใจนี่นา เพิ่งจะแอบตามไปไม่กี่ชั่วโมงนี่เองนะ ปุปปับก็มาให้เห็นหน้าอีกครั้ง ทั้งที่พี่เขาไม่ได้มาที่นี่นานมากแล้ว ฉันเดินไปหยุดข้างโต๊ะมองใบหน้าของพี่ฟีนิกซ์ที่กำลังดูเมนูอยู่อย่างหงุดหงิด
“มึงเอาอะไรไอ้ริค”
“เอาโกโก้เย็นแล้วกัน และก็เค้ก... ไม่ดีกว่ามาการอง กูเอามาการอง”
“อืม ฉันเอาลาเต้เย็นและก็เค้กครีมสด เอาสตอเบอรี่ลูกโตๆ เลยนะ” ฉันมองใบหน้าหล่อของพี่ฟีนิกซ์ที่เงยหน้าสบตากับฉัน แน่นอนว่าฉันมือสั่นไปหมด จนผิดๆ ถูกๆ ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวไม่ต่างจากมือของฉันมีแต่เหงื่อชุ่มไปหมด ให้ตายเหอะ ถึงจะเคยมารับออเดอร์กับพี่เขาในตอนนั้น แต่ก็ไม่ได้เกร็งและสั่นขนาดนี้นะ
“น้องเป็นอะไร?”
“อะ ปะ เปล่าค่ะ ขอทวนเครื่องดื่มที่สั่งนะคะ มีโกโก้เย็นกับมาการอง และก็ลาเต้เย็นกับเค้กบลูเบอรี่...”
“ครีมสด”
“อะ เอ๋?”
“ฉันสั่งเค้กครีมสด สตอเบอรี่ลูกโตๆ” พี่ฟีนิกซ์เอียงคอมองฉันด้วยสีหน้าไม่พอใจ จนฉันหลับตาลงและยกมือยีผมตัวเอง บ้าจริง เนปจูนแกทำบ้าอะไรของแกเนี่ย!! แบบนี้พี่ฟีนิกซ์ก็ไม่พอใจกันพอดีสิ เขาจับจ้องมองใบหน้าของฉันด้วยความสงสัยพร้อมกับยกมือลูบไปที่ปลายคางของตัวเอง
“เฮ้ ฉันว่าฉันเคยเห็นเธอที่ไหนนะ?”
“มะ ไม่เคยค่ะ”
“หือ?”
“สั่งแล้วเรียบร้อย รอสักครู่นะคะ” ฉันรีบหมุนตัวหนีเขาทันที แค่สบตากับแค่แวบเดียว พี่เขาจะจำได้ขนาดนั้นเชียวเหรอ? ไม่นะๆ ฉันยกมือตีหัวตัวเองและหันไปมองพี่ฟีนิกซ์ที่ตอนนี้หันไปคุยกับเพื่อนเขาต่อแล้ว กระทั่งฉันบอกให้พนักงานอีกคนไปเสิร์ฟแทนและตัวฉันก็แอบไปหลบอยู่ที่หลังร้าน ยกมือทาบกับหัวใจตัวเองอยู่แบบนั้น พร้อมกับยิ้มออกมากับสิ่งที่ตัวเองได้พบเจอและได้รู้เกี่ยวกับตัวของเขา ถึงแม้จะเล็กน้อยก็ตามที
“อย่างน้อยหนูก็รู้จักชื่อพี่แล้ว พี่ฟีนิกซ์”
บทล่าสุด
#29 บทที่ 29 BAD GUY : CHAPTER 28 [100%] THE END
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#28 บทที่ 28 BAD GUY : CHAPTER 27 [100%]
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#27 บทที่ 27 BAD GUY : CHAPTER 26 [100%]
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#26 บทที่ 26 BAD GUY : CHAPTER 25 [100%]
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#25 บทที่ 25 BAD GUY : CHAPTER 24 [100%]
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#24 บทที่ 24 BAD GUY : CHAPTER 23 [100%]
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#23 บทที่ 23 BAD GUY : CHAPTER 22 [100%]
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#22 บทที่ 22 BAD GUY : CHAPTER 21 [100%]
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#21 บทที่ 21 BAD GUY : CHAPTER 20 [100%]
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#20 บทที่ 20 BAD GUY : CHAPTER 19 [100%]
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026
คุณอาจชอบ 😍
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ร้อนรักคุณอามาเฟีย
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
รักปักใจ (เอญ่า x ฮันเตอร์)
So bad พี่ชายข้างบ้าน
ปากก็บอกน้องสาว แต่การกระทำของเฮียทำให้ดาวคิดไปไกล
แต่แล้ววันหนึ่งความสัมพันธ์ของเราก็เปลี่ยนไป
“ไม่ใช่ว่าดาวแย่ แต่ดาวเป็นเหมือนน้องสาวเฮียนะ เฮียคิดกับดาวแค่น้องเท่านั้น เมื่อคืนเฮียเมาดาวก็เห็น ทำไมดาวยัง…”
“นี่เฮียกำลังโทษดาวงั้นเหรอ” เขากำลังบอกเพราะฉันเข้าไปเสือกใช่ไหม
“ก็ถ้าดาวไม่เข้ามายุ่ง ผู้หญิงที่เฮียนอนด้วยต้องไม่มีวันเป็นดาว”
“ใช่ ดาวผิดเองแหละ ถ้าดาวไม่เสือก ดาวก็คงไม่ต้องเจ็บแบบนี้ เฮีย…ดาวถามจริง ๆ นะ เฮียโง่หรือแกล้งโง่ถึงมองไม่ออกว่าดาวระ…”
“อย่าพูดมันออกมา เฮียไม่อยากฟัง เฮียเห็นดาวเป็นน้องมาตลอด เฮียไม่เคยคิดเกินเลยกับดาว”













