บทนำ
เธอเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น
บอดีการ์ดรู้ เพื่อนรู้ ครอบครัวรู้ ทุกคนรู้
แต่เธอละรู้ตัวบ้างรึยัง?
กว่าเธอจะรักเขาคงแก่ตายดังนั้นจับกินก่อนแล้วกัน
"คืนนี้เด็กดื้อคงต้องคลานลงเตียง"
เรื่อง ผัวเก่าอย่าเห่าดัง ( ผัวเก่า คลั่งรัก หึงโหด
นี่มันคือความรักนะเว้ยไม่ใช่การแข่งขันที่ต้องเอาชนะให้ได้ เถียงกันไปแล้วมันได้อะไรห่ะ ทะเลาะกันไปแล้วมีความสุขไหม หรือว่านี่คือวิธีการกระชับความสัมพันธ์รูปแบบใหม่งั้นเหรอห่ะ
ให้ยอมเมียน่ะทำได้นะ
แต่จะยอมเลิกตามใจเมียไม่ได้!!
"เดี๋ยวดิอ้วน! เป็นอะไรนักหนาวะ มีอะไรก็พูดมาดิจะได้เคลียร์ให้จบๆ"
"พี่ก็รู้ว่าเราเข้ากันไม่ได้เลย!!"
"เอากันทุกคืนยังเรียกว่าเข้ากันไม่ได้อีกเหรอ!?"
บท 1
ใครหลายคนบอกว่าแววตาไม่สามารถโกหกได้แล้วทำไมแววตาที่แสดงออกไปไม่สามารถทำให้ใครบางคนรับรู้ได้
คิดถึงขนาดไหนรู้บ้างไหมว่ามันทรมานเสมอที่ต้องห่างกัน หรือลืมไปแล้วว่าครั้งหนึ่งเคยมีผู้ชายคนนี้อยู่ในชีวิต ทุกความทรงจำที่ทำให้มีน้ำตาและรอยยิ้มพร้อมกันในเวลาเดียวกันยังกอดเก็บไว้ฝั่งลึกลงในใจรอเวลากลับมารื้อฟื้นเพื่อทวงความรักกลับคืนมาอีกครั้ง
เธอยังไม่ลืมผู้ชายคนนี้ใช่ไหม
“บอสครับคุณเฌอหายโกรธบอสบ้างรึยังครับ?”
“ไม่รู้แต่เฌอจะมาทำงานกับฉัน สั่งคนเตรียมทุกอย่างให้ดี”
“บอสครับคุณเฌอ…”
“กูไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ กูรู้แค่เฌอเป็นของกูคนอื่นห้ามยุ่ง!” นัยน์ตาคมมองรูปหญิงสาวที่คิดถึงมานานถึงห้าปีกว่าจะได้กลับมาพบกันอีกครั้ง
กวินท์มองแผนหลังผู้เป็นนายอย่างคิดไม่ตกกับเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ บอสอาจดูเย็นชาไร้ความรู้สึกสำหรับใครหลายคนแต่มันไม่ใช่สำหรับเขาเลย
ทุกวันบอสมักจะถามถึงคุณเฌอเสมอเพราะความเป็นห่วงแต่ไม่สามารถจะทำอะไรได้แม้แต่โทรคุยก็ทำไม่ได้
บอสสิงห์คือสาเหตุที่ทำให้คุณเฌอต้องไปเรียนต่อ แต่ก่อนจะไปทั้งคู่ทะเลาะกันหนักมากจนมองหน้ากันไม่ติดซึ่งมันก็ไม่แปลกเลยเพราะเหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้คุณพายุบาดเจ็บสาหัสกว่าจะกลับมาเป็นปรกติได้ก็ใช้เวลาเกือบสองปี
“ทำไมคนจำต้องเป็นพี่คนเดียวด้วย!” เฌอไม่เคยจะหันกลับมามองเขาเลยสักนิดเดียว แต่จะโทษเธอก็คงไม่ได้เพราะเขามันปากแข็ง ปากหนัก หึงหวงขนาดไหนก็ทำได้แค่มองแล้วหาเรื่องจนทำให้พายุพี่ชายของเฌอขับรถคว่ำจนเกือบตาย
เหตุการณ์ครั้งนั้นเกิดขึ้นเพราะความเมาผสมกับความหวงมองเห็นพายุเป็นผู้ชายคนอื่น ความบ้าคลั่งมันทำให้ขาดสติขับรถชนอย่างตั้งใจก่อนจะยิงปืนใส่จนรถเสียหลักตกลงข้างทาง คนในรถนอกจากพายุแล้วก็คือเฌอด้วยอีกคน เธอบาดเจ็บหนักกว่านอนรักษาอยู่เกือบเดือนก่อนจะตัดสินใจไปเรียนต่อและปกปิดทุกอย่างเป็นความลับไม่มีใครรู้แม้แต่คนในครอบครัว
เฌอแค่ต้องการจะหนีเขาไปให้ไกลเท่านั้น!
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปอย่างรวดเร็วสิงห์นั่งภายในห้องทำงานมองผู้หญิงหุ่นผอมบางไว้ผมยาวถึงเอวแต่งตัวในชุดกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มเข้ากับรองเท้าส้นสูงสีดำ
รู้ไหมว่าเธอผอมลงมากนะ!
พ่อเป็นคนพาเฌอเดินดูพื้นที่ต่างๆภายในบริษัทจนตอนนี้ก็ใกล้จะเที่ยงแล้วถึงมาหยุดที่หน้าห้องทำงานของเขา
ก๊อกๆๆ
“ขอโทษค่ะบอสสิงห์คุณลุงให้มาเชิญกินอาหารกลางวันด้วยกัน” น้ำเสียงหวานใสเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง เขาไม่เปลี่ยนไปเลยนะไม่ว่าจะผ่านไปนานขนาดไหน
“มานั่งนี่แป๊บหนึ่งสิแล้วแล้วเรียกว่าพี่สิงห์เหมือนเมื่อก่อนไม่ได้เหรอ?” ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอรอยยิ้มนี้อีกครั้งทั้งที่เขาทำเรื่องเลวเอาไว้ก่อนเธอจะไป
“มีอะไรรึเปล่าคะ?”
“มานั่งตรงนี้ก่อน”
“ก็ได้ค่ะบอส” เธอเดินไปนั่งตามที่เขาต้องการโดยที่ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร
ในตอนนี้อาหารกลางวันคงยังไม่มาหรอก แต่ที่รีบมาบอกเพราะคุณลุงอยากให้ได้คุยได้ทำความรู้จักกันมากขึ้นเนื่องจากบอสสิงห์จะเป็นคนสอนงานครึ่งปีระหว่างรอพ่อจัดการปัญหาที่บริษัทให้เรียบร้อยก่อน
“ทำงานในห้องนี้นะพี่จะสอนทุกอย่างเอง” เหตุผลเดียวคือต้องการที่จะใกล้ชิดเธอแค่นั้นเอง
“ปรกติให้พี่พายุสอนเฌอก็ได้นะคะบอสสิงห์จะได้ไม่ต้องลำบาก” พี่ชายก็ทำงานที่นี่เพราะว่าพ่อมีหุ้นส่วนอยู่ที่นี่เหมือนกัน
“งานพายุมันยุ่งมากต้องเดินทางบ่อยพี่สอนเองจะดีกว่ามีเวลากว่าเยอะ” ความจริงคือเขาเป็นคนไปขอพ่อเองเพราะเรื่องความรู้สึกที่มีพ่อรู้ดีหมดทุกอย่าง เขารอเวลานี้มานานมากและจะไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปอย่างเด็ดขาด
“อ๋อ แล้วบอสสิงห์จะไปร่วมงานเลี้ยงต้อนรับประธานคนใหม่ของทินเทวากรุ๊ปรึเปล่าคะ?”
“ไปสิ แล้วเฌอละไปรึเปล่า?”
“ไม่อยากไปก็ต้องไปค่ะ เฌอไม่รู้จักใครเลยถ้าบอสสิงห์ไปด้วยจะได้มีเพื่อนคุย”
“ถ้าพี่ไปด้วยอาจจะไม่ค่อยมีคนมาคุยกับเฌอหรอก พอดีพี่ดุมาก!”
อาหารกลางวันเป็นอะไรที่ดูธรรมดามากต่อให้สั่งจากโรงแรมหรูก็ตามเพราะจุดสนใจเดียวของเขาคือเฌอต่างหาก ไอ้พายุมองเขาอย่างจับผิดในขณะที่พ่อกระแอมบ่อยครั้งส่วนคนที่ไม่รู้อะไรนั้นกินอาหารอย่างอร่อยเชียว
“เฌอพี่น่าจะไปส่งไม่ได้เดี๋ยวพี่ให้คนขับรถมารับนะ” บ่ายนี้มีประชุมด่วนทำให้ไม่สามารถว่างไปส่งน้องสาวเหมือนที่คุยกันเอาไว้
“คอนโดอยู่ใกล้แค่นี้เองเฌอนั่งแท็กซี่ไปได้ค่ะ พี่พายุไม่ต้องห่วงนะ” ช่วงนี้พ่อบอกว่าพี่ชายงานค่อนข้างยุ่งมากไหนจะเรื่องส่วนตัวอีกที่มีปัญหากับแฟนมาพักใหญ่แล้ว
“กลับเองได้แน่นะ?”
“ได้สิคะ ตอนอยู่เมืองนอกก็อยู่คนเดียวมาอยู่ที่นี่ก็คงไม่ใช่เรื่องยากหรอก”
“โอเค พี่เชื่อแล้วยังไงถึงแล้วหรือจะไปไหนต่อโทรบอกหน่อย”
“ค่ะพี่พายุ”
บทล่าสุด
#109 บทที่ 109 ผัวเก่าอย่าเห่าดัง 109 ( จบ )
อัปเดตล่าสุด: 1/1/2026#108 บทที่ 108 ผัวเก่าอย่าเห่าดัง 108
อัปเดตล่าสุด: 1/1/2026#107 บทที่ 107 ผัวเก่าอย่าเห่าดัง 107
อัปเดตล่าสุด: 1/1/2026#106 บทที่ 106 ผัวเก่าอย่าเห่าดัง 106
อัปเดตล่าสุด: 1/1/2026#105 บทที่ 105 ผัวเก่าอย่าเห่าดัง 105
อัปเดตล่าสุด: 1/1/2026#104 บทที่ 104 ผัวเก่าอย่าเห่าดัง 104
อัปเดตล่าสุด: 1/1/2026#103 บทที่ 103 ผัวเก่าอย่าเห่าดัง 103
อัปเดตล่าสุด: 1/1/2026#102 บทที่ 102 ผัวเก่าอย่าเห่าดัง 102
อัปเดตล่าสุด: 1/1/2026#101 บทที่ 101 ผัวเก่าอย่าเห่าดัง 101
อัปเดตล่าสุด: 1/1/2026#100 บทที่ 100 ผัวเก่าอย่าเห่าดัง 100
อัปเดตล่าสุด: 1/1/2026
คุณอาจชอบ 😍
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
MY HONEY ของรักวิศวะ
“มันไม่รับหรอก ก็ว่าทำไมไม่บอกว่าของข้างในเป็นอะไร ที่แท้ก็เอาแฟนกับรถมาลงเดิมพัน หึ…ตลกดี”
“ไม่ใช่!”
“งั้นก็ลองโทรหามันดูสิ ถ้ามันรับฉันจะส่งเธอหามัน แต่ถ้าไม่…ก็ช่วยไม่ได้”
“พี่เจฟเป็นแฟนเมล แฟนเมลไม่ทำแบบนั้นแน่นอนค่ะ”
“หึ เออเอา แล้วแต่เธอเลย แต่ฉันจะเอารถคันนี้กลับ”
เมล รีบเดินอ้อมมาหาซาน เอาตัวเองดันตัวเขาออกห่างจากรถแล้วกางมือออกห้ามไว้
“ไม่ได้ค่ะ รถแฟนเมล”
ซานยกมือขึ้นเกาหางคิ้วเบาๆ มองท่าทางดื้อดึงอีกฝ่ายอย่างถอดใจ
“มันเอารถคันนี้เดิมพัน…รวมถึง เธอ ด้วย”
เสี่ยงรักร้ายนายเพื่อนไม่สนิท
“แล้วฉันจะได้อะไรจากนาย” พรีนต่อลองกับเขาคนหน้าขรึม
“เธอ....” สายตาคมคู่ดุจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาเสียเวลาที่เธอต่อลองกับเขามากพอแล้ว
“เหอะ คิดว่าหล่อ เป็นไอดอลแล้วไง ใช่ว่าสาวๆ จะชอบนายจะทุกคนหรอกนะ” พรีนเอ่ยพร้อมเชิดหน้าใส่แทคิณ ไอดอลแล้วไง ถึงนายนี้จะหล่อตรงสเปกฉันมากก็เถอะ เล่น ตัวไปสิคะ ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาคนตรงหน้า พร้อมกับหลุดรอยยิ้มที่มุมปาก
“ไม่ชอบ เกลียดฉัน” เขาแสยิ้มถามคนตรงหน้า
“ก็ไม่ขนาดนั้น”
“จะช่วยไม่ช่วย” เขาเอ่ยเสียงเข้ม แต่นั้นภายในหัวของพรีนกับคิดอะไรขึ้นมา
“ฉันไม่เคยช่วยใครฟรี อะไรดีน๊า นาฬิกานั้นก็แบรนด์หรู แหวนที่นิ้วนายนั้นก็สวย” นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของคนใบหน้าสวยจงใจเหลือบมองที่แขนและข้อมือของเขามาอย่างตั้งใจ นาฬิกานั้นก็สวย แหวนที่ใส่ในนิ้วนั้นก็แบรนด์ดังด้วยสิ แต่น่าเสียดายที่เธอมีมันหมดแล้ว
“อะไร ดีน๊า ที่สาวๆ ทั้งประเทศอยากได้จากนายกัน” เธอเอ่ยอย่างเชิดหน้า เหอะเขาคงคิดว่าฉันอยากได้ อย่างสาวๆ คนอื่นๆ อยากได้ละสิ ในเมื่อเขาให้โอกาสแล้ว แต่เธอกับไม่เลือกมัน ได้เขานี้แหละจะยัดเยือดสิ่งนี้ให้เธอเอง
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
ลุงคนนี้เป็นมาเฟีย
"ฉันบอกบอกไง"
"ก็หนูชอบลุง"
"กลับไปตั้งใจเรียนซะ"
เธอไม่ได้หันไปตอบอะไร เธอแค่คิดว่า น้ำหยดลงหินทุกวัน หินบอกโอเค"
ความทรงจำในรอยใจ
เขา—วิศวกรหนุ่มรูปหล่อ ผู้มีชื่อที่แปลว่า “พระอาทิตย์”
ส่วนเธอ “เดือน”
คนที่พยายามจะลืมพระอาทิตย์ดวงนั้น…แต่ไม่เคยลืมได้เลย
ในอดีต เขาเข้าหาเธอเพียงเพราะคำพนันกับเพื่อน
แล้วครั้งนี้…จุดมุ่งหมายของเขาคืออะไรกันแน่?
“กูถามมึงจริงๆ นะซัน
ตอนที่มึงจีบน้องเดือน เพื่อเอาชนะพนันกับไอ้เมศร์
ตกลงตอนนั้น…มึงชอบน้องเดือนบ้างหรือยัง
หรือทั้งหมดมันก็แค่เพราะมึงไม่อยากให้ไอ้เมศร์จีบติดเท่านั้น?”
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
ภรรยา(เก่า)ของมาเฟีย - เมีย (น้อย) ของมาเฟีย
"ไง ไม่ได้เจอกันหลายปี" เสียงทักทายแสนเย็นชานั้นทำเอาเธอยืนขาแข็งไปหมด
"ทำไมถึงจับฉันมาล่ะ"
"ไม่รู้สินะ ก็แค่มีเรื่อง...อยากเคลียร์นิดหน่อย"
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”













