เซต Bad Love

ใครหลายคนบอกว่าแววตาไม่สามารถโกหกได้แล้วทำไมแววตาที่แสดงออกไปไม่สามารถทำให้ใครบางคนรับรู้ได้

คิดถึงขนาดไหนรู้บ้างไหมว่ามันทรมานเสมอที่ต้องห่างกัน หรือลืมไปแล้วว่าครั้งหนึ่งเคยมีผู้ชายคนนี้อยู่ในชีวิต ทุกความทรงจำที่ทำให้มีน้ำตาและรอยยิ้มพร้อมกันในเวลาเดียวกันยังกอดเก็บไว้ฝั่งลึกลงในใจรอเวลากลับมารื้อฟื้นเพื่อทวงความรักกลับคืนมาอีกครั้ง

เธอยังไม่ลืมผู้ชายคนนี้ใช่ไหม

“บอสครับคุณเฌอหายโกรธบอสบ้างรึยังครับ?”

“ไม่รู้แต่เฌอจะมาทำงานกับฉัน สั่งคนเตรียมทุกอย่างให้ดี”

“บอสครับคุณเฌอ…”

“กูไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ กูรู้แค่เฌอเป็นของกูคนอื่นห้ามยุ่ง!” นัยน์ตาคมมองรูปหญิงสาวที่คิดถึงมานานถึงห้าปีกว่าจะได้กลับมาพบกันอีกครั้ง

กวินท์มองแผนหลังผู้เป็นนายอย่างคิดไม่ตกกับเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ บอสอาจดูเย็นชาไร้ความรู้สึกสำหรับใครหลายคนแต่มันไม่ใช่สำหรับเขาเลย

ทุกวันบอสมักจะถามถึงคุณเฌอเสมอเพราะความเป็นห่วงแต่ไม่สามารถจะทำอะไรได้แม้แต่โทรคุยก็ทำไม่ได้

บอสสิงห์คือสาเหตุที่ทำให้คุณเฌอต้องไปเรียนต่อ แต่ก่อนจะไปทั้งคู่ทะเลาะกันหนักมากจนมองหน้ากันไม่ติดซึ่งมันก็ไม่แปลกเลยเพราะเหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้คุณพายุบาดเจ็บสาหัสกว่าจะกลับมาเป็นปรกติได้ก็ใช้เวลาเกือบสองปี

“ทำไมคนจำต้องเป็นพี่คนเดียวด้วย!” เฌอไม่เคยจะหันกลับมามองเขาเลยสักนิดเดียว แต่จะโทษเธอก็คงไม่ได้เพราะเขามันปากแข็ง ปากหนัก หึงหวงขนาดไหนก็ทำได้แค่มองแล้วหาเรื่องจนทำให้พายุพี่ชายของเฌอขับรถคว่ำจนเกือบตาย

เหตุการณ์ครั้งนั้นเกิดขึ้นเพราะความเมาผสมกับความหวงมองเห็นพายุเป็นผู้ชายคนอื่น ความบ้าคลั่งมันทำให้ขาดสติขับรถชนอย่างตั้งใจก่อนจะยิงปืนใส่จนรถเสียหลักตกลงข้างทาง คนในรถนอกจากพายุแล้วก็คือเฌอด้วยอีกคน เธอบาดเจ็บหนักกว่านอนรักษาอยู่เกือบเดือนก่อนจะตัดสินใจไปเรียนต่อและปกปิดทุกอย่างเป็นความลับไม่มีใครรู้แม้แต่คนในครอบครัว

เฌอแค่ต้องการจะหนีเขาไปให้ไกลเท่านั้น!

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปอย่างรวดเร็วสิงห์นั่งภายในห้องทำงานมองผู้หญิงหุ่นผอมบางไว้ผมยาวถึงเอวแต่งตัวในชุดกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มเข้ากับรองเท้าส้นสูงสีดำ

รู้ไหมว่าเธอผอมลงมากนะ!

พ่อเป็นคนพาเฌอเดินดูพื้นที่ต่างๆภายในบริษัทจนตอนนี้ก็ใกล้จะเที่ยงแล้วถึงมาหยุดที่หน้าห้องทำงานของเขา

ก๊อกๆๆ

“ขอโทษค่ะบอสสิงห์คุณลุงให้มาเชิญกินอาหารกลางวันด้วยกัน” น้ำเสียงหวานใสเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง เขาไม่เปลี่ยนไปเลยนะไม่ว่าจะผ่านไปนานขนาดไหน

“มานั่งนี่แป๊บหนึ่งสิแล้วแล้วเรียกว่าพี่สิงห์เหมือนเมื่อก่อนไม่ได้เหรอ?” ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอรอยยิ้มนี้อีกครั้งทั้งที่เขาทำเรื่องเลวเอาไว้ก่อนเธอจะไป

“มีอะไรรึเปล่าคะ?”

“มานั่งตรงนี้ก่อน”

“ก็ได้ค่ะบอส” เธอเดินไปนั่งตามที่เขาต้องการโดยที่ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร

ในตอนนี้อาหารกลางวันคงยังไม่มาหรอก แต่ที่รีบมาบอกเพราะคุณลุงอยากให้ได้คุยได้ทำความรู้จักกันมากขึ้นเนื่องจากบอสสิงห์จะเป็นคนสอนงานครึ่งปีระหว่างรอพ่อจัดการปัญหาที่บริษัทให้เรียบร้อยก่อน

“ทำงานในห้องนี้นะพี่จะสอนทุกอย่างเอง” เหตุผลเดียวคือต้องการที่จะใกล้ชิดเธอแค่นั้นเอง

“ปรกติให้พี่พายุสอนเฌอก็ได้นะคะบอสสิงห์จะได้ไม่ต้องลำบาก” พี่ชายก็ทำงานที่นี่เพราะว่าพ่อมีหุ้นส่วนอยู่ที่นี่เหมือนกัน

“งานพายุมันยุ่งมากต้องเดินทางบ่อยพี่สอนเองจะดีกว่ามีเวลากว่าเยอะ” ความจริงคือเขาเป็นคนไปขอพ่อเองเพราะเรื่องความรู้สึกที่มีพ่อรู้ดีหมดทุกอย่าง เขารอเวลานี้มานานมากและจะไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปอย่างเด็ดขาด

“อ๋อ แล้วบอสสิงห์จะไปร่วมงานเลี้ยงต้อนรับประธานคนใหม่ของทินเทวากรุ๊ปรึเปล่าคะ?”

“ไปสิ แล้วเฌอละไปรึเปล่า?”

“ไม่อยากไปก็ต้องไปค่ะ เฌอไม่รู้จักใครเลยถ้าบอสสิงห์ไปด้วยจะได้มีเพื่อนคุย”

“ถ้าพี่ไปด้วยอาจจะไม่ค่อยมีคนมาคุยกับเฌอหรอก พอดีพี่ดุมาก!”

อาหารกลางวันเป็นอะไรที่ดูธรรมดามากต่อให้สั่งจากโรงแรมหรูก็ตามเพราะจุดสนใจเดียวของเขาคือเฌอต่างหาก ไอ้พายุมองเขาอย่างจับผิดในขณะที่พ่อกระแอมบ่อยครั้งส่วนคนที่ไม่รู้อะไรนั้นกินอาหารอย่างอร่อยเชียว

“เฌอพี่น่าจะไปส่งไม่ได้เดี๋ยวพี่ให้คนขับรถมารับนะ” บ่ายนี้มีประชุมด่วนทำให้ไม่สามารถว่างไปส่งน้องสาวเหมือนที่คุยกันเอาไว้

“คอนโดอยู่ใกล้แค่นี้เองเฌอนั่งแท็กซี่ไปได้ค่ะ พี่พายุไม่ต้องห่วงนะ” ช่วงนี้พ่อบอกว่าพี่ชายงานค่อนข้างยุ่งมากไหนจะเรื่องส่วนตัวอีกที่มีปัญหากับแฟนมาพักใหญ่แล้ว

“กลับเองได้แน่นะ?”

“ได้สิคะ ตอนอยู่เมืองนอกก็อยู่คนเดียวมาอยู่ที่นี่ก็คงไม่ใช่เรื่องยากหรอก”

“โอเค พี่เชื่อแล้วยังไงถึงแล้วหรือจะไปไหนต่อโทรบอกหน่อย”

“ค่ะพี่พายุ”