พ่ายรัก สามีCEOตัวร้าย

เมือง S

แสงแดดยามเช้าของฤดูร้อนที่แสนอ่อนโยนสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา กระทบลงบนพื้นและเตียงนอนที่ยุ่งเหยิง

เซี่ยหมิงจู ค่อยๆ ตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา สภาพห้องที่ทั้งแปลกตาและยุ่งเหยิงเป็นเครื่องเตือนใจว่า เมื่อคืนนี้เธอได้เปลี่ยนจากเด็กสาวกลายเป็นผู้หญิงเต็มตัว และเมื่อวานนี้เธอก็ได้กลายเป็นภรรยาอย่างสมบูรณ์แล้ว

ความโศกเศร้าสายหนึ่งแผ่ซ่านขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

นิ้วมือเรียวกำผ้าห่มบนร่างไว้แน่น เธอค่อยๆ หันหน้าไปมองคนที่หลับสนิทอยู่ข้างกาย ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลัก กรอบหน้าคมชัด สันจมูกโด่ง และดวงตาล้ำลึกที่กำลังหลับพริ้ม

เซี่ยหมิงจูจำต้องยอมรับว่า ฟู่อวิ๋นเซิน เป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์ดึงดูดหญิงสาวนับหมื่นคนได้จริงๆ สมัยที่อยู่มหาวิทยาลัย M ก็มีผู้หญิงไม่น้อยที่หลงใหลชื่นชมเขา

เมื่อนึกถึงมหาวิทยาลัย M หัวใจของเซี่ยหมิงจูก็ปวดร้าวราวกับถูกทิ่มแทงอย่างแรง หว่างคิ้วสวยขมวดมุ่น บาดแผลในใจถูกกรีดลึกลงไปอีก จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งขัดจังหวะความทรงจำของเซี่ยหมิงจู

“ยังมองไม่พออีกเหรอ”

เซี่ยหมิงจูรีบละสายตากลับมาทันที พร้อมกับละล่ำละลักตอบ

“มะ...ไม่ได้มองค่ะ”

 ความตื่นตระหนกทำให้เธอเผลอพูดติดอ่าง ฟู่อวิ๋นเซินจ้องมองเสี้ยวหน้าของผู้หญิงข้างกายเขม็ง ความหงุดหงิดสายหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก เขาสั่งด้วยน้ำเสียงเจือความกรุ่นโกรธ

“เซี่ยหมิงจู มองหน้าฉัน”

หัวใจของเซี่ยหมิงจูกระตุกวูบ เธอค่อยๆ หันไปมองฟู่อวิ๋นเซิน ก้อนเนื้อในอกเต้นรัวเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ นึกว่าเขาจะพูดอะไรบางอย่าง จึงพยายามสะกดกลั้นน้ำเสียงที่สั่นพร่า

 “รุ่นพี่ มีอะไรหรือเปล่าคะ”

คำว่า “รุ่นพี่” ของเธอทำให้ฟู่อวิ๋นเซินหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวหรี่ลง เขายื่นมือออกไปรั้งตัวเธอเข้ามากอดไว้แน่น

เซี่ยหมิงจูตื่นตระหนก นอกจากผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจแล้ว เธอไม่เคยใกล้ชิดกับผู้ชายคนอื่นขนาดนี้มาก่อน ถึงแม้เมื่อคืนพวกเขาจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแล้ว แต่ในความมืดมิดเธอก็ไม่ได้ลนลานเท่ากับตอนนี้

เซี่ยหมิงจูยกมือขึ้นยันแผงอกของฟู่อวิ๋นเซินตามสัญชาตญาณ เพื่อรักษาระยะห่างระหว่างทั้งสองคนเอาไว้

ท่าทีของเธอจุดไฟโทสะในใจฟู่อวิ๋นเซินให้ลุกโชน ดวงตาดุดันจ้องมองเธอเขม็ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“รุ่นพี่งั้นเหรอ ลืมไปแล้วหรือไงว่าตอนนี้ควรเรียกฉันว่าอะไร จำสถานะของตัวเองในตอนนี้เอาไว้ คุณนายฟู่”

บาดแผลในใจของเซี่ยหมิงจูถูกถ้อยคำเย็นชาของฟู่อวิ๋นเซินกรีดลึกลงไปอีก เขากำลังเตือนสติเธอ

เธอช้อนดวงตากลมโตขึ้นมองฟู่อวิ๋นเซิน พยายามข่มความขมขื่นในใจเอาไว้

“ฉันรู้ค่ะ คุณวางใจเถอะ ฉันจะทำหน้าที่คุณนายฟู่ให้ดีและไม่ล้ำเส้น ขอแค่คุณรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับฉันก็พอ พ่อของฉันอยู่ในคุกนานขึ้นอีกวัน ก็ยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น”

ฟู่อวิ๋นเซินหรี่ดวงตาคมกริบลงเล็กน้อย นัยน์ตาของเขาจับจ้องดวงหน้าไร้เครื่องสำอางของเซี่ยหมิงจู มุมปากกระตุกยิ้มร้ายกาจ จู่ๆ เขาก็นึกอยากจะกลั่นแกล้งเธอขึ้นมา

 “ถ้าฉันบอกว่าฉันจะไม่ช่วยล่ะ”

“คุณ..” สีหน้าของเซี่ยหมิงจูเปลี่ยนไปทันที เธอหลงเชื่อคำพูดนั้น จึงโพล่งออกมาโดยไม่ได้ไตร่ตรอง

“ทำไมคุณถึงกลับคำพูด คุณบอกเองว่าแค่ฉันยอมแต่งงานกับคุณและทวงหุ้นของตระกูลฟู่คืนมา คุณก็จะช่วยพ่อฉันออกมายังไงล่ะ”

เมื่อเห็นท่าทีร้อนรนของเซี่ยหมิงจู ฟู่อวิ๋นเซินก็ยิ่งรู้สึกสนุก เขายื่นมือไปบีบพวงแก้มที่เริ่มแดงระเรื่อของเธอ รอยยิ้มบนมุมปากกว้างขึ้น

“ยัยเด็กโง่เอ๊ย สาวเก่งแห่งคณะสถาปัตยกรรมฯ มหาวิทยาลัย M ไอคิวติดลบตั้งแต่เมื่อไหร่กัน หรือว่าเธอไม่เคยได้ยินคำพังเพยที่ว่า คำพูดของผู้ชายสิบคำ เชื่อไม่ได้ไปแล้วเก้าคำงั้นเหรอ”

ทันใดนั้น ความโกรธเกรี้ยวก็ปะทุขึ้นในใจของเซี่ยหมิงจู เธอปัดมือของเขาที่บีบแก้มเธออยู่ออกอย่างแรง ยันตัวลุกขึ้นนั่งครึ่งตัว ตะคอกใส่เขาโดยไม่สนใจสถานะและอำนาจของฟู่อวิ๋นเซินเลยแม้แต่น้อย

 “คุณชอบปั่นหัวคนอื่นเล่นนักใช่ไหม? คุณคิดว่าพอตระกูลเซี่ยของเราล้มละลายแล้ว ฉัน..เซี่ยหมิงจู จะยอมให้ใครหน้าไหนมาปั่นหัว หรือหลอกเล่นยังไงก็ได้งั้นเหรอ”

เซี่ยหมิงจูสติแตกไปแล้ว น้ำตาเม็ดโตพรั่งพรูลงมาจากดวงตาคู่สวย ฟู่อวิ๋นเซินถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะ เขารู้สึกเจ็บแปลบเมื่อเห็นหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมา

 เซี่ยหมิงจูคือรุ่นน้องของเขา ในความทรงจำของเขา เธอไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน บางทีการล้มละลายของตระกูลเซี่ยอาจสร้างบาดแผลให้เธออย่างที่เขาคาดไม่ถึง

เขายยกมือขึ้นหมายจะเช็ดหยาดน้ำตาบนพวงแก้มให้เธอ แต่มือที่ยกขึ้นมาได้เพียงครึ่งทางกลับชะงักค้าง  เขากดเสียงต่ำเอ่ยอย่างไร้เยื่อใย

“เก็บน้ำตาของเธอไปซะ จำไว้ว่าน้ำตาของผู้หญิงคือสิ่งที่ไร้ค่าที่สุด ไม่มีใครมาเห็นใจเธอเพียงเพราะน้ำตาหยดเดียวหรอก และจะไม่มีใครหน้าไหนยื่นมือมาช่วยเธอกอบกู้ตระกูลเซี่ยที่พังทลายไปแล้ว เพียงเพราะน้ำตาหยดเดียวของเธอเช่นกัน”

พูดจบ ฟู่อวิ๋นเซินก็สะบัดผ้าห่มลุกขึ้นจากเตียง เดินเปลือยกายตรงไปยังห้องน้ำ

เซี่ยหมิงจูยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาลวกๆ ตกอยู่ในสภาพนี้แล้ว หากเธอไม่อดทนเข้มแข็ง แล้วใครจะมาเข้มแข็งแทนเธอได้

หลินตงงั้นหรือ ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนล่ะ ในช่วงเวลาที่เธอต้องการเขามากที่สุดเขาหายไปไหน

อดีตที่พึ่งพิงอันแสนอบอุ่น กลับอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย ในยามที่เธอตกต่ำและสิ้นหวังที่สุด