Craving Love เสือหิวไม่เลือกน้อง

“แม่งอยากกินโมจิวะ!”

     "กูจะราดน้ำโมจิให้ฉ่ำๆ แล้วแดกแม่งในคำเดียวเลย"

"มึงอยากกินโมจิไหนวะ ไอ้ลูกกลมๆ ที่อยู่ในตู้ร้านตรงข้ามนั่น หรือลูกกลมๆ สองลูกที่เดินอยู่โน่น?"

"กูมันชอบเหมาอยู่แล้ว จะแดกให้หมด"

เสียงที่ดังหึ่ง ๆ อยู่ในหูตอนนี้เรียกได้ว่าทำให้คนที่เพิ่งเลิกกับแฟนมาอย่างฉันต้องการระบายอารมณ์ใส่ใครสักคน

“ไอ้สัดนี่!”

นั่นเสียงพี่ยอดรักพี่รหัสของฉัน พร้อมกับมือที่โบกไปที่หัวไอ้รุ่นพี่สารเลว ในหัวคิดแต่เรื่องต่ำสะดือที่ชอบเห่าเวลาฉันเดินมาหาพี่ยอดรัก

เห็นมันทำหน้าเจ็บเจียนตาย แต่ฉันว่ามันยังไม่ค่อยพอเท่าไหร่นะ คนพวกนี้สันขวานถึงจะเหมาะกับกบาลพวกรุ่นพี่ปากเสีย

“สวัสดีค่ะพี่ยอด มาเอากุญแจห้องที่พี่ยูตะฝากไว้” พี่ยูตะนี่ก็เป็นพี่ชายคนรองของฉันเอง พี่ชายคนรองชื่อจริงชื่อวริศ เรียนอยู่คณะวิศวะเคมี อีกมหาวิทยาลัยหนึ่ง ที่บ้านติดกับพี่ยอดรักลูกชายนักการเมืองในจังหวัดเพชรบุรี แถมยังเป็นเพื่อนซี้พี่ชายฉันด้วย 

“มาอยู่ห้องพี่ก่อนไหมคะ น้องโมจิ”

“เสือก...หลบไป” พี่ยอดรักชิงด่าไปก่อนที่ฉันจะเปิดปาก รอดตัวไปนะ ถ้าเป็นอีโมจิหนักกว่านี้

“โทษทีวะโมจิ...พี่ลืมเอาไว้ที่ห้อง เดี๋ยวพี่เรียนเลิกเที่ยงจะไปเอามาให้นะ หนูเรียนถึงเย็นใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ” 

ฉันพยักหน้าเข้าใจได้ อีพี่ยอดก็เป็นพี่โรงเรียนฉันอีกนั่นแหละ ฉันเป็นเด็กติดพี่วิ่งเล่นกับพวกพี่ ๆ มาตั้งแต่เด็ก ๆ แถมมาเรียนมหาวิทยาลัยยังมาเรียนคณะเดียวกันไม่พอ ดันมาจับได้เป็นพี่รหัสฉันอีก เรื่องทงเรื่องแทคอย่าหวัง ฉันภาวนาให้พี่แกดูแลตัวเองให้รอดก่อน 

“งั้นโมจิไปแล้วนะ” ฉันยิ้มให้พร้อมกับโบกมือลา แต่อีกสองคนที่อยู่ข้างหลังเสนอหน้ามาเสือกไม่เข็ดที่โดนพี่ยอดด่าไปใช่ไหม

“เดี๋ยวสิจ๊ะน้องโมจิ อยู่นั่งเล่นกับพี่ก่อนสิยังไม่ถึงเวลาเข้าเรียนเลย อีกตั้งชั่วโมงแน่ กินขนมไหมเดี๋ยวพี่ไปซื้อให้” 

นี่ตึกภาคอุตสาหกรรม ไอ้พวกพี่เวรนี่เรียนวิศวกรรมการผลิตหรือเรียกย่อ ๆ ME แต่พวกแม่งนี่คงลืมว่าฉันอยู่โยธาที่แปลว่าอิสระ 

หรือตรง ๆ คือด่าได้อย่างอิสระ

“นั่งเล่นหาพ่องมึงเหรอ...แล้วเป็นญาติฝั่งไหนไม่ทราบเรียกน้อง จำได้ว่าพี่ชายฉันไม่ได้มีหน้าตาเหมือนหนังกะโปกหมา แล้วนั่นปากเหรอที่พูด คำพูดเมื่อตอนที่ฉันเดินมาพวกนี้ผ่านสมองหรือเปล่า”

พูดจบแล้วก็ฉีกยิ้มหวานก่อนยกมือปิดปากคล้ายจะบอกว่าเผลอหลุดความคิดนี้ออกมา

“อุ้ยขอโทษทีค่ะ เมื่อกี้เผลอพูดความในใจออกมาพอดีแพ้เสียงในหัว ไม่โกรธเนอะ”

ฉันด่าเสร็จก็เดินออกไปเลย ทิ้งให้พวกรุ่นพี่สันดานตัวเหี้ยอึ้งจนอ้าปากค้าง ส่วนพี่ยอดรักก็ยิ้มส่ายหน้ายกมือรับไหว้ฉันที่ไหว้ย่ออย่างสวยงามผิดกับคำพูดที่ด่าพวกเพื่อนในรุ่นของเขา

“เชี่ย...สวยขนาดนี้ไม่คิดว่าปากดี”

“นี่เหรอวะที่ไอ้ยชนาถึงกับยอมแล้วทั้งที่ยังไม่ได้กิน ขนลุกยันตูดเลยวะ”

“กูก็ไม่เอาหรอกดุฉิบหาย”

เสียงที่ดังไล่หลังมาเรียกได้ว่ามีแต่คำสรรเสริญ ที่เธอรู้ว่ามันไม่ได้มีคำชมอยู่ในนั้นเลย 

แต่แล้วไง คนอย่างอีโมจิต้องสนใจด้วยเหรอ กับผู้ชายที่ไม่ให้เกียรติผู้หญิงแบบนั้น จนกระทั่งฉันเดินมายังตึกที่เรียนวันนี้ แม้จะมีกลุ่มพวกโยธาปากหมาแต่คนที่ไม่กล้าแซวก็คือฉัน และผ่านมาได้ง่าย ๆ โดยมีเพื่อนซี้อีกสองคนเพิ่งกลับจากหยุดยาวและเบิกฤกษ์ด้วยการเรียนเช้าวันนี้ 

ให้ตายเถอะใครบ้างอยากตื่นเช้า ฉันก็ไม่อยากตื่นคนหนึ่งแล้วล่ะ 

“อีโมจิมาได้สักที กูนึกว่าตายอยู่ตึกอุตสาหกรรมแล้ว” นั่นคือนังป๊อบ เพื่อนเกย์ควีนปากหมาของฉันเอง และแน่นอนว่ามาช้า ไม่ตายก็ต้องมีอะไรสักอย่างหลุดมาแช่งฉัน

“เจอพวกเหี้ย...เลยแพ้เสียงในหัวหลุดปากไปสองสามคำ”

“เอาดี ๆ แพ้เสียงในหัวหรือหมาในปาก” 

นั่นคือนังน้ำตาล เพื่อนชั่วตัวดีของฉันที่ขยันช็อตฟีลทุกเรื่อง แล้วที่สำคัญดันรู้เรื่องไอ้พี่ยชนาที่บอกเลิกกับฉันแล้ว ไปเด้ากับผู้หญิงคนอื่นที่ริมระเบียงอวดลมอวดฟ้าท้าพายุฝนโดยไม่อาย 

แม้ว่าที่ถ่ายจะเห็นแค่เงา ๆ แต่ฉันก็มั่นใจว่ามันแน่นอน และสุดท้ายก็ทะเลาะกันจนเลิกด้วยเหตุผลควาย ๆ ที่มันบอกว่าฉันไม่ยอมให้มันเอา