บทนำ
ผมก็หวังว่าคุณจะเข้าใจในตัวผม
หัวใจของผมมันมีให้เธอเพียงคนเดียว ผมทำทุกอย่างเพื่อเธอ
แต่อยู่ ๆ เธอก็มาทิ้งผมไปอย่างไม่ไยดี ทิ้งไปแบบไม่หวนกลับ เธอไม่แคร์ผมที่ทั้งรัก ทั้งห่วงเธอมาโดยตลอด เธอใจร้ายกล้าทิ้งผมที่สัญญากันดิบดีว่าจะไม่ปล่อยมือ
เพราะเธอ เธอทำให้ผมเกลียดเธอ ผมเกลียดทุกอย่างที่เป็นเธอ
และผมเลือกจะทิ้งทุกอย่างเพราะ ‘สิ้นหวัง’
แต่แล้วป๊าผมก็บัญชาคำสั่งให้ผมกลับไปทำทุกอย่างตามคำสั่งท่าน
ป๊าที่ผมขัดอะไรไม่ได้สักอย่าง ถ้าหากท่านได้ออกคำสั่ง ผมนั้นต้องทำตาม
บท 1
(WARM TALK)
“อื้ม แรงกว่านี้สิคะหมอ เค้าอยากได้แบบรุนแรงกว่านี้ อื้ม...” ผมปิดเสียงเว้าวอนของเธอด้วยจูบที่แสนอ่อนโยนของผม จากนั้นผมก็สอดท่อนเอ็นเข้าออกที่รูสวาทของเธออย่างเนิบนาบ เพราะกลัวเธอจะเจ็บ
“หมอ... อื้อ ทำไมหมอไม่...” เธอเอื้อนเสียงกระเส่าเมื่อผมนั้นถอนจูบออก
“ก็กลัวเกลเจ็บไง เค้าไม่อยากให้เกลเจ็บ” ผมลูบที่อกอวบอิ่มของเธออย่างเบามือ ด้วยความที่กลัวว่าเธอนั้นจะเจ็บ
“แต่เกลอยากให้หมอเย-โหดน้า... หมอขา หมอ อ๊ะ แบบนั้นแหละหมอ อื้อ หมอขา... เกลเสียว เกลเสียวอ่าส์” พอเธอเว้าวอนมากขึ้นผมก็อดไม่ได้ที่จะทำตามที่เธอนั้นร้องขอ เพราะสายตาของเธอมันยั่วยวนกระตุ้นอารมณ์ทางเพศของผมให้พลุ่งพล่าน
แต่ผมก็ยั้งแรงไว้ เพราะกลัวเธอจะเจ็บและตกใจ ผมอยากทะนุถนอมเธอไว้ให้ดีที่สุด
“ซี้ด... อื้ม โหดกว่านี้ก็แหกแล้วนะครับฮันนี่” ผมว่าและบีบที่เต้าของเธอแรงขึ้น
“ก็เอาให้แหกไปเลย เค้าอยาก...อ๊ะ!” เมื่อเธอร้องขอ ผมก็กระแทกแรงกว่าเดิม สอบสะโพกใส่กายเธอไม่ยั้ง
“อ๊ะ! แบบนั้นแหละหมอ แบบนั้นเลย อื้อ เค้าเสียว เค้าเสียวอ่า อื้ม จะไม่ไหวแล้ว หมอขา หมอ... อื้อ” เธอกำลังจะถึงจุดสุดยอด
“รอเค้าก่อนสิเกล เกลครับ เกลสวยที่สุดรู้ไหม ซี้ด...” ผมว่าและกระแทกใส่กายเธอแรง ๆ พร้อมกับมือที่กำหน้าอกของเธอ ผมอยากจะกำให้แหลกคามือ และกระแทกให้มันแหกไปเลย
แต่เพราะผมรักเธอถึงต้องข่มอารมณ์แบบนั้นไว้
“วอร์มรักเกลนะ รักเกลมากรู้ไหม” ผมจูบที่กลีบปากอวบอิ่มหลังจากที่หลั่งน้ำกามใส่เครื่องป้องกันในกายเธอ
“รู้สิคะ มิเกลก็รักหมอวอร์มนะคะ” เธอฉีกยิ้มสวย
“บินกี่โมงนะ เค้าลืม” ผมถามพลางลุกออกจากายของเธอ
“สองทุ่มค่ะ แล้วรีบตามเกลไปนะ” เธอให้คำตอบและลุกยืนเปลือยกายสวยต่อหน้าผม
“เค้าต้องคิดถึงเกลมากแน่ ๆ เลย” ผมสวมกอดเธอเมื่อคิดว่าเราต้องห่างกันอีกแล้ว
“ไม่งอแงสิคะ เดี๋ยววอร์มก็ตามเค้าไปแล้วไง ห่างแค่เจ็ดวันเอง” เธอหันมาฉีกยิ้มที่แสนสดใสให้ผม
“หนึ่งนาทีเค้าก็จะขาดใจแล้วครับ” ผมจูบลงที่หน้าผากของเธอ
“อ้อนยังไงเค้าก็ไม่เลื่อนไฟล์ทบินหรอกนะ” เธอพูดอย่างรู้ทัน
“ทำไมใจร้ายจังครับ”
“ไม่ได้ใจร้าย เค้าพูดจริง ๆ วอร์มเข้าใจเค้าใช่ไหม”
“เข้าใจสิ เค้าก็แค่ลองอ้อนดูก็แค่นั้น”
“เอาไว้เจอกันที่เมืองไทยนะคะ” เธอแตะจูบที่ปากผม
“ต้องเจออยู่แล้ว เกลเป็นแฟนเค้านะ”
“อาบน้ำด้วยกันไหมคะคุณหมอวอร์ม” เธอส่งสายตาเชิญชวน
“เค้าไม่เคยปฏิเสธเกลอยู่แล้ว” ผมอุ้มเธอขึ้น แล้วพาเธอมายังห้องน้ำ จากนั้นเราสองคนก็สวีทกันในห้องน้ำอีกรอบ
ตัวผมนั้นชื่อว่า ‘วอร์ม’ ผมเป็นลูกชายแท้ ๆ ของป๊าคงคา ซึ่งตอนนี้ผมอยู่อเมริกา เพราะท่านส่งผมมาเรียนที่นี่ และกำหนดกฎเกณฑ์ให้ผมนั้นเรียนหมอ
ผมไม่รู้เหตุผลหรอก แค่ท่านบอกให้เรียน ผมก็เรียนตามคำสั่ง เพราะทุกอย่างที่ท่านให้ผมนั้นมักจะเป็นเรื่องดีเสมอ แม่ของผมบอกแบบนั้น
และมันไม่มีความจำเป็นอะไรที่ผมนั้นต้องขัด เนื่องจากสมองที่ชาญฉลาดของผม การเรียนหมอจึงไม่ใช่เรื่องยากสักนิด
ส่วนบรรดาพี่ ๆ ของผมแต่ละคนนั้นต่างมีความสุขกันดี พวกเขาทุกคนกลายเป็นคนดี และมีความเป็นผู้ใหญ่สูง ต่างผมที่เป็นเด็กที่เพิ่งจะโต กว่าจะผ่านชีวิตแบบพวกพี่ ๆ คงอีกนาน
อีกทั้งตอนนี้ป๊าและพี่ ๆ ของผมวางมือจากธุรกิจมืดมานานหลายปีมาก พวกอริและคู่แข่งจึงเบาบางลง และการต่อสู้ห้ำหั่นกันจึงลดน้อย
น่าเสียดายที่ผมนั้นเกิดไม่ทันช่วงนั้น ไม่งั้นคงมีอะไรสนุก ๆ ให้ทำเยอะแยะ
ผมมีผู้หญิงที่ผมรัก เธอคนนี้ชื่อ ‘มิเกล’ เธอมาเรียนหมอที่นี่เหมือนกับผม และบังเอิญเราพักห้องใกล้กัน
ทำให้เราสองคนสานความสัมพันธ์กันอย่างง่ายดาย เนื่องจากเรารู้จักกันมาก่อนที่ผมจะมาอยู่ที่อเมริกา เพราะเธอคือลูกสาวบุญธรรมของอาหมอเพื่อนของป๊าผม
เราตกลงคบกันโดยที่คนทางบ้านไม่รู้เรื่องอะไร ผมก็แค่อยากจะเซอร์ไพรส์ตอนกลับไทยก็แค่นั้น
ผมกับมิเกลเรารักกันมากเพราะเราใกล้ชิดกันตลอด
มันไม่ใช่เวลาน้อยสำหรับผมสักนิด เพราะผมกับเธอคบกันเป็นแฟนมาสี่ปีแล้ว
เธอกลับไปหาครอบครัวบ่อย ต่างจากผมที่ขี้เกียจกลับ เพราะเบื่อการเดินทาง
เธอแทบจะเป็นลมหายใจของผมเลยก็ว่าได้ จะว่าผมเวอร์ก็ได้นะ
แต่ชีวิตที่ขาดเธอของผมนั้น ถ้ามันเกิดขึ้นจริง ๆ ผมแทบจะมองไม่เห็นแสงสว่างเลยล่ะ
เพราะทั้งชีวิตของผม มีเธอเป็นลมหายใจไปแล้ว
แต่เห็นผมไม่กลับไทยแบบนี้ ผมก็มีเพื่อนร่วมแก็งค์ที่เมืองไทยนะครับ เพราะเราติดต่อกันผ่านโซเชียล และเป็นเพื่อนที่โรงเรียนสมัยที่ผมเรียนอยู่ที่ไทยก่อนที่จะมาอยู่อเมริกา
ก็ต้องบอกว่าเพื่อนแต่ละคนของผมนั้นมีเอกลักษณ์ประจำตัว
และไม่ได้คบกันแบบมั่วซั่วแน่นอน
เพราะแต่ละตัวนั้นโคตรแสบ และคงจะหาความดียากพอสมควร
บทล่าสุด
#113 บทที่ 113 Special [Warm & Morphine] 4
อัปเดตล่าสุด: 12/1/2025#112 บทที่ 112 Special [Warm & Morphine] 3
อัปเดตล่าสุด: 12/1/2025#111 บทที่ 111 Special [Warm & Morphine] 2
อัปเดตล่าสุด: 12/1/2025#110 บทที่ 110 Special [Warm & Morphine] 1
อัปเดตล่าสุด: 12/1/2025#109 บทที่ 109 crazy doctor 78(2)
อัปเดตล่าสุด: 12/1/2025#108 บทที่ 108 crazy doctor 78
อัปเดตล่าสุด: 12/1/2025#107 บทที่ 107 crazy doctor 77
อัปเดตล่าสุด: 12/1/2025#106 บทที่ 106 crazy doctor 76
อัปเดตล่าสุด: 12/1/2025#105 บทที่ 105 crazy doctor 75(2)
อัปเดตล่าสุด: 12/1/2025#104 บทที่ 104 crazy doctor 75
อัปเดตล่าสุด: 12/1/2025
คุณอาจชอบ 😍
เสี่ยงรักร้ายนายเพื่อนไม่สนิท
“แล้วฉันจะได้อะไรจากนาย” พรีนต่อลองกับเขาคนหน้าขรึม
“เธอ....” สายตาคมคู่ดุจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาเสียเวลาที่เธอต่อลองกับเขามากพอแล้ว
“เหอะ คิดว่าหล่อ เป็นไอดอลแล้วไง ใช่ว่าสาวๆ จะชอบนายจะทุกคนหรอกนะ” พรีนเอ่ยพร้อมเชิดหน้าใส่แทคิณ ไอดอลแล้วไง ถึงนายนี้จะหล่อตรงสเปกฉันมากก็เถอะ เล่น ตัวไปสิคะ ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาคนตรงหน้า พร้อมกับหลุดรอยยิ้มที่มุมปาก
“ไม่ชอบ เกลียดฉัน” เขาแสยิ้มถามคนตรงหน้า
“ก็ไม่ขนาดนั้น”
“จะช่วยไม่ช่วย” เขาเอ่ยเสียงเข้ม แต่นั้นภายในหัวของพรีนกับคิดอะไรขึ้นมา
“ฉันไม่เคยช่วยใครฟรี อะไรดีน๊า นาฬิกานั้นก็แบรนด์หรู แหวนที่นิ้วนายนั้นก็สวย” นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของคนใบหน้าสวยจงใจเหลือบมองที่แขนและข้อมือของเขามาอย่างตั้งใจ นาฬิกานั้นก็สวย แหวนที่ใส่ในนิ้วนั้นก็แบรนด์ดังด้วยสิ แต่น่าเสียดายที่เธอมีมันหมดแล้ว
“อะไร ดีน๊า ที่สาวๆ ทั้งประเทศอยากได้จากนายกัน” เธอเอ่ยอย่างเชิดหน้า เหอะเขาคงคิดว่าฉันอยากได้ อย่างสาวๆ คนอื่นๆ อยากได้ละสิ ในเมื่อเขาให้โอกาสแล้ว แต่เธอกับไม่เลือกมัน ได้เขานี้แหละจะยัดเยือดสิ่งนี้ให้เธอเอง
กับดักรักท่านประธานจอมหวง
ลุงคนนี้เป็นมาเฟีย
"ฉันบอกบอกไง"
"ก็หนูชอบลุง"
"กลับไปตั้งใจเรียนซะ"
เธอไม่ได้หันไปตอบอะไร เธอแค่คิดว่า น้ำหยดลงหินทุกวัน หินบอกโอเค"
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
ดวงใจรักนักรบ
Vs
หฤทัย สิริโสกุล สาวน้อยวัยกระเตาะเจ้าของโรงเรียนอนุบาลป้ายแดง ชีวิตของเธอเหมือนจะดี๊ดี ชอบมองโลกในแง่บวกเสมือนเจ้าของทุ่งดอกลาเวนเดอร์มาเอง หากหัวใจเจ้ากรรมต้องกระตุกเต้นแรง เมื่อดันมาสปาร์กกับพ่อลูกอ่อนจอมเย็นชาเข้าเต็มเปา ทว่าอ่อยเบอร์แรงสักแค่ไหน เขาก็เฉยซะจนน่าระเหี่ยใจ แต่อย่าหวังว่าเธอจะถอย ก็เจ้าลูกชายก็น่ารักน่าฟัด น่าสมัครเป็นแม่เลี้ยงเป็นที่สุด ส่วนคนเป็นพ่อก็มีเสน่ห์เหลือล้นน่าดามใจซะขนาดนี้ มารยาทุกเล่มเกวียนที่มีเธอจะขุดขึ้นมาใช้ให้หมด อยากรู้นักว่าเขาจะเป็นเจ้าพ่อน้ำแข็งไปได้นานสักแค่ไหน!
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
พิษรักร้าย Toxic love
"ออกไป ถ้าไม่อยากโดนข้อหาบุกรุกห้องคนอื่นในยามวิกาล" นินิวบอกริกมาเสียดังด้วยสีหน้าโกรธจัด ที่ริกเข้าห้องเธออย่างถือวิสะ
"ไม่ไป ในเมื่อที่นี่คือห้องเมียฉัน ทำไมฉันต้องออก" ร่างสูงบอกมาด้วยเสียงแข็งด้วยความไม่พอใจ
"ห้องฉันไม่ใช่ห้องของยัยโมเน่ เมียคนปัจจุบันของพี่ ถ้าพี่ยังหลงเหลือความเป็นคนอยู่บ้างก็ออกไปจากห้องฉันคะ" แต่ริกกับไม่สนใจคำพูดนินิวเลยซักนิด ร่างสูงเดินเข้ามาหาคนตรงหน้า นินิวที่เห็นเช่นนั้นถึงกับจับที่ชายผ้าขนหนูเอาไว้แน่นขึ้น เพราะคนตรงหน้านั่นดูอันตรายสำหรับเธอ
"อย่านะพี่ริก เรื่องของเรามันจบไปแล้ว" นินิวบอกมาด้วยเสียงสั่นเพราะสายตาที่เขามองเธอมามันน่ากลัวมากจริงๆ
"ชอบฉันไม่ใช่เหรอ เอาฉันแล้วจะไปอ่อยคนอื่น อีกทำไม ฉันเห็นเต็มสองตาว่าเธอจูบกับไอ้ไทม์"
"ในเมื่อพี่เห็นเช่นนั้น พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียสิ ฉันจะอ่อยจะจูบกับใครมันก็เรื่องของฉันไหม ฉันบอกพี่ไม่กี่ร้อยครั้งแล้วว่าเราเลิกกันแล้ว เพราะพี่มันเลว ฉันเลยไม่อยากได้พี่แล้ว "













