คุณหมอจองจำรัก

นักศึกษาสาวชั้นปีที่ 2 กำลังยืนโก่งคออาเจียนในห้องน้ำหอพักข้างมหาวิทยาลัยในจังหวัดเชียงใหม่ เธออาเจียนเป็นรอบที่ 3 ของวันแล้ว ระหว่างที่กำลังขย้อนเอาอาหารกลางวันออกเสียงชายหนุ่มก็ดังขึ้นด้านหลัง

“ไปหาหมอไหม เธออ้วกแบบนี้มาหลายวันแล้วนะ” เขาถาม แววตาแสดงให้เห็นชัดถึงความวิตกกังวล

“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็คงหาย” เปรมนีย์บอกแฟนหนุ่มของตัวเอง เธอคบกับวศิน หนุ่มรุ่นพี่ปี 4 มานานแรมปีและอยู่ร่วมหอพักเดียวกัน

“เปรม!”

“คะ”

“เธอกินยาคุมหรือเปล่า” เขาถามเสียงเครียด เปรมนีย์หน้าซีดลงทันที เธอส่ายหน้า

“ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าให้กินยาคุม ทำไมถึงไม่กิน นี่เมนส์เธอมาหรือเปล่า” วศินจับไหล่ทั้งสองแน่น หญิงสาวเบ้หน้าด้วยความเจ็บ

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่กินๆ พี่ก็รู้ว่าเปรมแพ้ยาคุม กินแล้วผลข้างเคียงมันเยอะ ปวดหัว ไมเกรนขึ้น” เธอเถียงกลับ วศินกรอกตาขึ้นมองเพดานอย่างเหนื่อยหน่ายใจ

“ก็แล้วทำไมไม่หายาคุมแบบฮอร์โมนต่ำกินวะ!” เขาตะคอก

“ก็นี่ไง... เปรมกำลังจะเปลี่ยนยาคุม แต่คืนนั้นพี่ก็มาเอาเปรม เปรมบอกแล้วใช่ไหมว่าให้ใส่ถุงยาง พี่ก็ไม่ใส่ พอเมาทีไรก็ชอบดึงถุงยางออกทุกที!” เธอตอกกลับ วศินหน้าม้าน เถียงไม่ออก เขายอมรับว่าเป็นผู้ชายประเภทแอลกอฮอล์ลองจู๋ เมาเมื่อไหร่คว้าใครได้ก็เอา แล้วไอ้นิสัยประเภทเมาแล้วชอบสดนี่แก้ยังไงก็ไม่หาย ต่อให้มีถุงยางครอบ พอสอดได้สองสามทีก็ดึงทิ้งเสียบสด

“แล้วทำไมไม่กินยาคุมฉุกเฉิน” เขาถามอีก

“ยาคุมฉุกเฉิน? พี่ยังกล้ามาถามอีกเหรอว่าทำไมเปรมถึงไม่กิน สองเดือนนี้เปรมกินยาคุมฉุกเฉินมาสองรอบแล้วนะ พี่ก็รู้ว่ามันอันตราย ไม่ควรกินพร่ำเพรื่อ”

“แล้วทีนี้จะเอายังไง อ้วกแตกอ้วกแตนแบบนี้จะทำยังไง!” เขาถามเสียงดัง

“เปรมแค่อ้วก มันอาจจะไม่เป็นอย่างที่เราคิดก็ได้” เธอพูดในทางทีดี

“ฉันจะไปซื้อที่ตรวจท้อง เธอรออยู่ที่นี่ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น” เขากำชับก่อนเดินออกจากห้องไป ระหว่างที่รอแฟนหนุ่มรุ่นพี่ เธอเดินไปเดินมาอย่างกับหนูติดจั่น ปวดหัวเครียดจนสมองแทบจะระเบิด

วศินกลับมาอีกครั้งพร้อมที่ตรวจครรภ์หลายอัน เขาไล่ให้เธอไปปัสสาวะ เมื่อเธอปัสสาวะใส่ภาชนะ เธอเอาแผ่นฟิล์มหย่อนลงไป ส่วนอีกอันก็ใช้ที่ดูดหยดลงไป ตรวจทีเดียวพร้อมกันสองอันนี่แหละจะได้รู้ว่าชัวร์หรือมั่วนิ่ม

ระหว่างที่รอเวลา เธอเดินพล่านอยู่ในห้องน้ำ วศินทนไม่ไหวเคาะประตูรัวๆ เปรมนีย์เดินไปเปิดประตู

“เป็นยังไงบ้าง”

“เปรมยังไม่ได้ดูเลยค่ะ ไม่กล้าดู” เธอสารภาพ เขาส่ายหัวนึกเซ็งกับแฟนสาว เดินเข้าไปในห้องน้ำหยิบที่ตรวจครรภ์ขึ้นมาดู ดูอันแรกเสร็จก็ต้องเบิกตากว้าง พอหยิบอันที่สองขึ้นมาดูอีกมือก็สั่นระริกจนทำที่ตรวจครรภ์หล่นพื้น

“เป็นยังไงบ้างคะ” เปรมนีย์ถาม เขานิ่งงันไม่ตอบจนเธอต้องก้มลงหยิบที่ตรวจครรภ์ขึ้นมาดู เธอตาโตลมแทบจับเมื่อเส้นสีแดงขึ้นมาสองขีด

“พะ... พี่วศิน เปรมท้อง เปรมท้อง!” เธอเขย่าแขนเขาแรงๆ วศินบดกรามเป็นสันนูน ดวงตาโชนแสงกล้าอย่างคนที่เพิ่งตัดสินใจอะไรได้

“พี่วศิน อย่าเอาแต่เงียบสิคะ เปรมท้อง ฮือ... เปรมจะทำยังไงดี เรียนก็ยังเรียนไม่จบเลย ฮือ” เปรมนีย์ร้องไห้โฮ วศินหันมาเผชิญหน้ากับหล่อน เขาจับหัวไหล่บางที่สะท้านขึ้นลงตามแรงสะอื้นอย่างแผ่วเบา

“ไม่เป็นไร... ไม่เป็นไร” เขาพูดเสียงแผ่ว แววตาปลอบโยน

“หมายความว่า... พี่วศินจะแต่งงานกับเปรมเหรอคะ” เธอถาม แววตามีความหวังขึ้นมาทันที แม้เธอจะยังเรียนไม่จบแต่เขาใกล้เรียนจบแล้ว ฐานะทางบ้านของวศินก็ร่ำรวยคงจะสามารถดูแลรับผิดชอบเธอกับลูกได้ แต่สิ่งที่ได้จากเขาคือการส่ายหน้าเบาๆ

“ไม่ใช่”

“...”

“เธอไปเอาเด็กออกซะก่อนที่มันจะเป็นตัวมากกว่านี้ ถ้าอายุครรภ์เยอะแล้วมันจะเอาออกยาก จะกินยาขับจะไปเข้าคลินิกทำแท้งอะไรก็ว่าไป ส่วนค่าใช้จ่ายในการทำแท้งทั้งหมดฉันจะออกเอง” เขาพูดเสียงราบเรียบเหมือนไม่รู้สึกอะไร เริ่มชินชากับเหตุการณ์แบบนี้เสียแล้ว หญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่รายแรกที่เขาทำให้ท้อง

“พี่วศิน!”

“บอกตามตรงนะ ฉันไม่เอาอนาคตตัวเองมาแลกกับไอ้เด็กหัวขนนี่หรอก รีบไปเอามันออกซะก่อนที่มันจะเป็นภาระเรามากกว่านี้” เขายืนยันเช่นเดิม เปรมนีย์น้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม

“ไม่! เปรมไม่ทำ”

“อย่ามาโลกสวยนักเลย ฉันเองก็ยังเรียนไม่จบ เธอก็ยังเรียนไม่จบ พูดเหมือนเราพร้อมจะเลี้ยงเด็ก” เขาย้อน เปรมนีย์สะอื้นหนักขึ้น

“แต่...”

“ถ้าเธอไม่ทำ เราเลิกกัน!”