จนกว่าจะสิ้นสุดเวลา

ลมร้อนพัดมาจากหลังของเธออย่างช้าๆ และลมหายใจร้อนของเขาก็เข้าหูเธอ "เธอยังบริสุทธิ์งั้นหรือ"

ลมหายใจแปลกๆ ก้องอยู่ในหูของเธอ มันทำให้เธอตัวสั่น แต่เธอก็ไม่กล้าพูดอะไร

สเตซี่ มอร์แกนรู้สึกว่าผู้ชายคนนั้นหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเขาก็พูดอีกครั้งว่า "ยังไม่สายที่เธอจะเสียใจในตอนนี้"

เธอกำหมัดอย่างประหม่าและส่ายหัว “ฉันไม่เสียใจ...”

เธออายุ 18 ปีซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด แต่...

"เจ็บ!"

ความเจ็บปวดทำให้เธอตัวสั่นในอ้อมแขนของผู้ชายคนนั้น

สเตซี่กัดริมฝีปากโดยไม่พูดอะไรเพื่อรักษาศักดิ์ศรีสุดท้ายของเธอ นอกจากความกลัวที่จะสูญเสียความบริสุทธิ์ของเธอแล้ว เธอยังรู้สึกกลัวผู้ชายคนนั้นอีกด้วย เธอสามารถสัมผัสได้ถึงร่างกายที่แข็งแรงและความแข็งแกร่งที่น่าทึ่งของเขาอย่างชัดเจน

ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีท่าทีเหน็ดเหนื่อยเลย เขาสัมผัสผิวหนังของเธอทุกกระเบียดนิ้ว คืนนี้ช่างเป็นคืนที่ยาวนานและเจ็บปวดสำหรับเธอ...

ในที่สุดระหว่างกลางดึกผู้ชายคนนั้นก็ลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ สเตซี่ลากร่างกายที่อ่อนล้าของเธอขึ้น เธอใส่เสื้อผ้าแล้วเดินออกจากห้อง

ชั้นล่างของโรงแรมมีหญิงวัยกลางคนที่แนะนำธุรกิจนี้แก่เธอ เมื่อเธอเห็นสเตซี่ออกมา เธอก็ยื่นถุงดำให้และพูดว่า "นี่คือค่าตอบแทนของเธอ"

สเตซี่รับไว้โดยไม่ลังเล เธอรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจความเจ็บปวดในพื้นที่ส่วนตัวของเธอ เธอแค่อยากไปโรงพยาบาลโดยเร็วที่สุด

ท้องฟ้ายังคงมืดสลัวจึงไม่มีใครอยู่บนทางเดิน คนสองคนบนเปลหามหน้าห้องผ่าตัดไม่ถูกพาเข้าไปข้างในเพราะพวกเขาไม่ได้จ่ายเงิน

สเตซี่มองดูพวกเขาด้วยความเจ็บปวดและสะอื้นไห้ "ตอนนี้ฉันมีเงินแล้ว โปรดช่วยแม่และน้องชายของฉันด้วยนะคะ..." เธอสะอื้นแล้วยื่นเงินให้หมอ หมอเปิดดูและขอให้พยาบาลตรวจสอบจำนวนเงินอีกทีแล้วค่อยให้เจ้าหน้าที่พาผู้บาดเจ็บไปที่ห้องผ่าตัด

เมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่ได้พาน้องชายของเธอเข้าไปด้วย สเตซี่จึงรีบไปหาหมอและอ้อนวอนว่า "น้องชายของฉัน ช่วยเขาด้วยนะคะ..."

หมอถอนหายใจและพูดว่า "เสียใจด้วยนะ น้องชายของคุณเสียชีวิตแล้ว..."

"เขาเสียชีวิตแล้ว?!"

ข่าวที่น่าตกใจเช่นนี้ส่งผลกระทบต่อสเตซี่ไม่น้อย โลกของเธอพังทลาย...

มันเจ็บเหมือนมีคนเอามีดมากรีดที่หน้าอกเธอ ความเจ็บปวดทำให้เธอล้มลงกับพื้น เมื่อ 8 ปีที่แล้ว ตอนที่เธออายุได้ 10 ขวบพ่อของเธอนอกใจและทอดทิ้งแม่ของเธอ เขาส่งแม่ที่ตั้งครรภ์และเธอไปยังต่างประเทศที่พวกเขาไม่คุ้นเคย

ต่อมาน้องชายของเธอก็เกิด เขาได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นออทิสติกเมื่ออายุได้ 3 ขวบซึ่งทำให้ชีวิตที่ยากจนของพวกเขาแย่ลงไปอีก เธอและแม่ของเธอทำงานพาร์ทไทม์มากมายเพื่อหาเลี้ยงชีพ แต่อุบัติเหตุทางรถยนต์ในตอนนี้ทำให้เธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังเนื่องจากเธอไม่มีญาติและเงินทองในประเทศนี้เลย

เธอไม่มีทางเลือกนอกจากต้องขายตัว แต่ว่าก็ยังล้มเหลวในการช่วยน้องชายของเธออยู่ดี

นี่เป็นความเจ็บปวดที่ทำให้คนควบคุมอารมณ์ได้แต่กลับรู้สึกไม่สบายใจแทน มันยากสำหรับเธอที่จะหายใจและโลกของเธอก็เหมือนอยู่ท่ามกลางความมืดมิด แต่เธอก็ต้องยอมรับมันด้วยรอยยิ้มเพราะแม่ของเธอยังมีชีวิตอยู่

แม่ต้องการเธอ

หลังรักษาตัวแล้วแม่ของเธอก็อาการดีขึ้น แต่เมื่อเธอรู้ว่าลูกชายของเธอตาย โลกของเธอก็พังทลายลง

สเตซี่กอดเธอและร้องไห้ “แม่ แม่ยังมีฉันอยู่นะ โปรดใช้ชีวิตอย่างดีเพื่อฉันเถอะนะ”

ในเดือนนี้ที่โรงพยาบาล เจเน็ต จอห์นสันมักจะชอบนั่งเหม่อที่ข้างเตียง สเตซี่รู้ว่าเธอคิดถึงลูกชายของเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ แม่ของเธอก็คงจะตามไปกับน้องชายของเธอแล้ว เธอถูกไล่ออกจากโรงเรียนเพราะต้องดูแลแม่ ซึ่งแม่ของเธออาการกำลังจะดีขึ้นแล้ว

เธอนำอาหารไปโรงพยาบาลและไปที่หอผู้ป่วย เมื่อเธอกำลังจะเปิดประตู เธอก็ได้ยินเสียงภายใน—

เธอคุ้นเคยกับเสียงนั้น แม้จะผ่านมาแปดปีแล้วเธอก็ยังจำได้ชัดเจนว่าเขาบังคับให้แม่เธอหย่ากับเขาอย่างไร

เขาไม่เคยมาเยี่ยมพวกเธอเลยหลังจากส่งพวกเธอมาที่นี่ เขาต้องการอะไรถึงจู่ๆ ก็มาปรากฏตัวขึ้นในวันนี้

“เจเน็ต คุณและคุณลูอิสก็เป็นเหมือนเบอร์นาร์ดและดอริส คุณหมั้นหมายลูกๆ ของคุณไว้ ซึ่งในความเป็นจริงแล้วว่าคุณควรจะให้ลูกสาวของคุณแต่งงานกับลูกชายของเธอ เพราะมันเป็นคำสัญญาของพวกคุณ...”

“คุณหมายความว่าอย่างไรกันแน่ อีธาน” เจเน็ตพยายามตีเขาโดยไม่คำนึงถึงอาการบาดเจ็บของเธอ นี่เขายังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า

เขาส่งลูกสาวและเธอไปยังสถานที่แปลกๆ ที่ไม่คุ้นเคย เขาไม่เคยสนใจว่าพวกเธอยังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว เหตุผลเดียวที่เขามาที่นี่ในวันนี้คือเพื่อบอกให้ลูกสาวของเธอแต่งงานงั้นหรือ

“ลูกชายคนโตของตระกูลลูอิสเป็นลูกของเพื่อนที่ดีของคุณ เขาหล่อเหลา คุณเองก็รู้ภูมิหลังของตระกูลลูอิสดี ถ้าลูกสาวของคุณแต่งงานกับเขาเธอจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข…” เขาลดเสียงลงหลังจากพูดจบ

ลูกชายคนโตของตระกูลลูอิสมีเกียรติและหล่อเหลา อย่างไรก็ตามเมื่อหนึ่งเดือนก่อนเขาถูกงูพิษกัดในระหว่างที่เขาไปทำธุรกิจที่ต่างประเทศ เขาไร้ความรู้สึกและไม่สามารถขยับหรือพูดได้

ถ้าเธอแต่งงานกับเขา เธอก็จะใช้ชีวิตเป็นม่าย

“ฉันจะแต่งงานกับเขา”

ทันใดนั้นสเตซี่ก็เปิดประตูโดยถือกล่องอาหารกลางวันในมือแน่น “ฉันจะแต่งงานกับเขา แต่ฉันมีเงื่อนไขข้อหนึ่ง”

อีธานมองที่ลูกสาวของเธอผู้ซึ่งเขาไม่ได้เห็นมาแปดปีแล้วอย่างตกอยู่ในภวังค์ เมื่อเธอถูกส่งมาที่นี่ เธอยังเป็นเพียงแค่เด็กสิบขวบ ตอนนี้เธอโตขึ้นแล้ว ผิวของเธอขาวใสแต่เธอผอมเกินไป ใบหน้าของเธอเล็กเท่าฝ่ามือแต่กลับแห้งและไม่สดใสราวกับว่าเธอไม่ได้รับการดูแลมาอย่างดี

ลูกสาวคนเล็กของเขาน่ารักกว่าเธอมาก

ตอนนี้เขารู้สึกคับข้องใจน้อยลง เพราะว่าท้ายที่สุดแล้วเธอก็เป็นคนไม่สวย แม้ว่าเธอจะแต่งงานกับสามีที่ไร้สมรรถภาพ เธอก็จะไม่รู้สึกผิดมากนัก

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้อีธานก็ไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ "เงื่อนไขของเธอคืออะไรบอกฉันมาสิ"

“ฉันอยากกลับไทยและเอาทุกอย่างที่เป็นของแม่กลับคืนมา ถ้าทำได้ฉันจะแต่งงานกับเขา” สเตซี่กำหมัดของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าแล้วค่อยสงบลงอย่างช้าๆ

แม้ว่าเธอจะไม่ได้อยู่ในประเทศนั้นตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่เธอก็เคยได้ยินเกี่ยวกับตระกูลลูอิสในเมืองบีเมื่อตอนที่เธอยังเป็นเด็ก ตระกูลลูอิสเป็นตระกูลใหญ่และร่ำรวยมีเงินนับแสนล้าน ลูกชายคนโตของตระกูลลูอิสมีชาติตระกูลอย่างแน่นอน สเตซี่ไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะโชคดีเช่นนี้ เขาอาจจะน่าเกลียดหรือได้รับบาดเจ็บทางร่างกาย

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นโอกาสดีที่เธอจะได้กลับไทย ถ้าเธอใช้ประโยชน์จากมันได้ เธออาจจะสามารถนำสินสอดของแม่กลับคืนมาได้

"สเตซี่..." เจเน็ตต้องการเกลี้ยกล่อมเธอว่าการแต่งงานไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

ลูกสาวของเธอได้รับความเดือดร้อนมากมายและเธอไม่ต้องการให้ลูกสาวแต่งงานกับคนแปลกหน้าด้วย

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อีธานกังวลว่าสเตซี่จะถูกเจเน็ตเกลี้ยกล่อม เขาจึงรีบพูดว่า “ตกลง ตราบใดที่เธอยินดีที่จะแต่งงานกับเขา ฉันจะยอมให้เธอกลับประเทศไทย”

“แล้วสินสอดของแม่ล่ะ” สเตซี่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาขณะมองไปที่พ่อของเธอ

ตอนที่เจเน็ตแต่งงานกับเขา เขาได้รับสินสอดมากมายซึ่งมีมูลค่ามหาศาล ตอนนี้อีธานรู้สึกไม่เต็มใจอย่างยิ่งที่จะคืนมัน

“พ่อ น้องสาวฉันต้องสวยมากแน่ๆ และเธอสมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่านี้ ถ้าเธอแต่งงานกับผู้ชายที่ร่างกายบาดเจ็บ ชีวิตของเธอก็จะจบสิ้น ยิ่งกว่านั้นคุณกับแม่ของฉันก็หย่าร้างกันแล้ว คุณควรคืนเงินที่เธอให้กับตระกูลมอร์แกนด้วย"

อีธานรู้สึกผิดและไม่กล้ามองหน้าเธอ

เธอรู้ได้อย่างไรว่าลูกชายคนโตของตระกูลลูอิสได้รับบาดเจ็บทางร่างกายทั้งๆ ที่เธออยู่ต่างประเทศ

อีธานไม่รู้ว่าสเตซี่แค่เดา

อีธานคิดว่าเธอกำลังจะแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ปกติ อีธานจึงกัดฟันและพูดว่า “ฉันจะให้สิ่งนี้กับเธอหลังจากที่เธอแต่งงานกับเขาแล้ว”

ลูกสาวคนเล็กของเขาสวยราวกับดอกไม้ เขาจะปล่อยให้เธอแต่งงานกับผู้ชายที่ไร้สมรรถภาพได้อย่างไร

“ต่อให้เขาจะสูงส่งแค่ไหน ถ้าเขาไม่สามารถมีเซ็กส์ได้ เขาก็ไม่ต่างจากซากศพ”

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้อีธานก็รู้สึกผิดน้อยลง

แต่เขาเกลียดสเตซี่มากกว่าเดิมเพราะเธอก็แค่ต้องการได้เงินจากเขาเท่านั้น

อีธานมองเธออย่างเย็นชา “แม่ของเธอไม่ได้สอนเธอเลยสินะ เธอนี่ช่างไร้มารยาทเสียจริง!”

สเตซี่อยากจะพูดจริงๆ ว่า "คุณก็ไม่ได้ทำหน้าที่พ่อที่ดีเหมือนกันไม่ใช่หรือไง" เขาส่งเธอมาที่นี่และไม่เคยสนใจเธอเลย

แต่เธอไม่สามารถพูดได้ในขณะนี้เพราะเธอไม่เหลืออะไรแล้ว และมันก็ไม่เป็นผลดีกับเธอถ้าทำให้อีธานหงุดหงิด

“เตรียมตัวให้พร้อม เราจะกลับกันในวันพรุ่งนี้” อีธานเหวี่ยงแขนเสื้อแล้วออกจากห้องผู้ป่วย