ซ่อนรักทายาทท่านประธาน

ตอนที่ 1 รักแรกของลูกชายตระกูลใหญ่

เสียงเครื่องยนต์รถหรูสีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดริมถนนหน้าตลาดสดในช่วงเย็น ผู้คนที่กำลังเดินจับจ่ายซื้อของหันมองด้วยความแปลกใจเพราะรถคันนั้นดูผิดที่ผิดทางเกินกว่าจะมาอยู่ท่ามกลางแผงผัก แผงปลา กลิ่นควันจากเตาปิ้งไก่ และเสียงแม่ค้าร้องเรียกลูกค้า

แต่คนที่ก้าวลงมาจากรถกลับไม่ได้สนใจสายตาใครเลย คีริน วัฒนากร ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลใหญ่ที่ใคร ๆ ในแวดวงธุรกิจต่างรู้จักดี สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายกับกางเกงสแล็กสีเข้ม เขาดูสะอาดสง่าและสูงเด่นท่ามกลางความวุ่นวายของตลาดจนเหมือนภาพที่ไม่ควรอยู่ในที่แห่งนี้ แต่สำหรับเขา ตลาดเล็ก ๆ แห่งนี้กลับเป็นที่ที่หัวใจสงบที่สุด เพราะที่นี่มีผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาอยากเจอมากกว่าสิ่งใด

คีรินเดินผ่านแผงขายของหลายร้านโดยไม่สนเสียงกระซิบที่ตามหลังมา บางคนจำเขาได้จากข่าวธุรกิจ บางคนมองเขาด้วยความสงสัยว่าคุณชายจากบ้านใหญ่จะมาทำอะไรในตลาดคนธรรมดา แต่คีรินไม่คิดจะอธิบายให้ใครฟัง เขาเดินตรงไปยังร้านอาหารเล็ก ๆ ท้ายตลาด

ร้านนั้นมีโต๊ะไม้เก่าหลายตัวตั้งเรียงกันอยู่ด้านหน้า ป้ายชื่อร้านเขียนด้วยสีที่เริ่มซีดเพราะโดนแดดโดนฝนมานาน กลิ่นแกงจืดร้อน ๆ และผัดกะเพราลอยออกมาจากครัวหลังร้าน พร้อมเสียงหญิงวัยกลางคนตะโกนถามลูกค้าว่าเอาเผ็ดมากหรือเผ็ดน้อย

มินตรากำลังยืนล้างจานอยู่หลังร้าน ผมยาวสีดำถูกรวบไว้ลวก ๆ ใบหน้าขาวใสมีเหงื่อซึมตามไรผม มือเรียวแช่อยู่ในน้ำผสมฟองสบู่ ดวงตาของเธอดูเหนื่อยล้าแต่ยังอ่อนโยนเสมอ คีรินยืนมองอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่เรียกทันที เขาชอบมองเธอเวลาไม่รู้ตัว

มินตราไม่เคยพยายามแต่งตัวให้โดดเด่น ไม่เคยพูดจาเอาใจเขาเหมือนผู้หญิงมากมายที่เข้าหาเขา เธอเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาที่ทำงานหนักเพื่อเลี้ยงครอบครัว แต่ความธรรมดานั้นกลับทำให้เขารู้สึกว่าชีวิตของตนมีความหมายมากขึ้นทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้

“มิน” เขาเรียกเบา ๆ

หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยก่อนหันมา เมื่อเห็นเขา ดวงตาที่เหนื่อยล้าก็มีประกายบางอย่างขึ้นทันที แต่เพียงครู่เดียวเธอก็รีบหันไปมองรอบตัวเหมือนกลัวใครเห็น “คุณคีริน มาได้ยังไงคะ”

“ขับรถมา” เขาตอบหน้าตาย

มินตราทำตาโตเล็กน้อย “ฉันไม่ได้ถามแบบนั้นค่ะ ฉันหมายถึง คุณมาที่นี่ทำไม วันนี้คุณบอกว่ามีประชุมกับคุณพ่อไม่ใช่เหรอ”

“ประชุมเสร็จแล้ว เลยอยากมาหาคนที่คิดถึง”

คำพูดตรงไปตรงมาของเขาทำให้มินตราหน้าแดง เธอรีบก้มหน้าล้างจานต่อทั้งที่มือเริ่มเก้ ๆ กัง ๆ “พูดอะไรแบบนั้นคะ คนเยอะแยะ”

“คนเยอะแล้วทำไม ผมคิดถึงแฟนตัวเองไม่ได้เหรอ”

คำว่าแฟนทำให้หัวใจของมินตราเต้นแรงทุกครั้ง แม้เธอกับเขาจะคบหากันมาหลายเดือนแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ชินกับความชัดเจนของเขา คีรินเป็นผู้ชายที่ใคร ๆ ต่างมองว่าสูงเกินเอื้อม เขามีทุกอย่างที่เธอไม่มี ทั้งฐานะ การศึกษา สังคม และอนาคตที่สดใส

ส่วนเธอเป็นเพียงลูกสาวแม่ค้าร้านอาหารเล็ก ๆ ต้องทำงานพิเศษหลังเลิกเรียน ช่วยแม่ขายข้าว ช่วยล้างจาน เก็บเงินทุกบาทไว้ใช้จ่ายในบ้าน ความต่างระหว่างเธอกับเขามากจนบางคืนเธอยังสงสัยว่าความรักนี้เป็นเรื่องจริงหรือเป็นเพียงความฝันชั่วคราว

“คุณกลับไปเถอะค่ะ เดี๋ยวเสื้อผ้าเปื้อนหมด” เธอบอกเสียงเบา

คีรินยิ้ม “เปื้อนก็ซัก”

“แต่ที่นี่ไม่เหมาะกับคุณ”

รอยยิ้มของเขาจางลงเล็กน้อย คีรินก้าวเข้ามาใกล้จนมินตราต้องเงยหน้ามอง “ใครบอกว่าไม่เหมาะ”

“ไม่ต้องมีใครบอกก็รู้ค่ะ” มินตราตอบพร้อมฝืนยิ้ม “คุณเป็นถึงลูกชายตระกูลวัฒนากร ส่วนฉันเป็นแค่ลูกแม่ค้าจน ๆ คนในตลาดยังมองคุณแปลก ๆ เลย ถ้าคนที่บ้านคุณรู้ เขาคงไม่พอใจ”

“ผมไม่สน”

“แต่ฉันสนค่ะ”

เขามองเธอนิ่ง ๆ “สนเพราะกลัวคนอื่นพูด หรือสนเพราะไม่มั่นใจในตัวผม”

มินตรานิ่งไป คำถามนั้นแทงใจเธออย่างประหลาด เธอไม่เคยไม่มั่นใจในความรู้สึกของคีริน เขาดีกับเธอเสมอ ตั้งแต่วันแรกที่เจอกันตอนเธอทำข้าวกล่องหล่นหน้ามหาวิทยาลัย เขาช่วยเก็บ ช่วยซื้อข้าวกล่องใหม่ แล้วหลังจากนั้นก็เข้ามาในชีวิตเธออย่างอ่อนโยน เขาไม่เคยดูถูกงานที่เธอทำ ไม่เคยรังเกียจบ้านเช่าเล็ก ๆ ที่เธออยู่กับแม่ ไม่เคยอายเวลาต้องนั่งกินข้าวแกงจานละไม่กี่สิบบาทข้างเธอ แต่ยิ่งเขาดีเท่าไร เธอยิ่งกลัวว่าวันหนึ่งความจริงของโลกจะพรากเขาไป

“ฉันแค่ไม่อยากให้คุณมีปัญหาเพราะฉัน” เธอพูดในที่สุด

คีรินยื่นมือไปปิดก๊อกน้ำ แล้วหยิบผ้าสะอาดใกล้ ๆ มาซับมือเปียกของเธออย่างนุ่มนวล มินตราตกใจรีบจะดึงมือกลับ แต่เขากุมไว้แน่นพอไม่ให้หนี “มิน ฟังผมนะ ปัญหาของผม ผมจัดการเองได้ ส่วนคุณไม่ใช่ปัญหา คุณเป็นคนที่ผมรัก”

มินตราหายใจสะดุด ดวงตาของเธอสั่นไหว “อย่าพูดง่าย ๆ แบบนั้นสิคะ”

“ผมไม่ได้พูดง่าย ๆ ผมพูดเพราะคิดมาแล้ว”

“คุณยังเด็ก ยังมีอนาคตไกล วันหนึ่งคุณอาจเจอคนที่เหมาะกับคุณมากกว่าฉัน”

คีรินถอนหายใจเบา ๆ ก่อนยกมือแตะปลายคางเธอให้สบตา “ผมเจอผู้หญิงที่ทุกคนบอกว่าเหมาะกับผมมาทั้งชีวิต แต่ไม่มีใครทำให้ผมอยากกลับมาหาทุกวันเหมือนคุณ ไม่มีใครทำให้ผมกินข้าวร้านข้างทางแล้วมีความสุข ไม่มีใครทำให้ผมรู้สึกว่าเงิน บ้าน รถ หรือชื่อสกุลไม่ได้สำคัญเท่าการได้นั่งฟังเสียงคุณบ่นว่าเหนื่อย”

มินตราเม้มปากแน่น น้ำตาคลออย่างห้ามไม่อยู่ เธอรีบหันหน้าหนีเพราะไม่อยากให้เขาเห็นความอ่อนแอ “คุณพูดแบบนี้ ฉันก็ยิ่งกลัว”