ที่หนึ่งให้เธอ

เมื่อความรักมาพร้อมกับความอดทน 

ขณะที่คนหนึ่งขอให้ทน แต่อีกคนกลับทนไม่ไหวแล้ว 💔

ถ้าไม่รีบจบ คงมีคนเจ็บมากกว่า 

เพื่อนกันมันส์ดี มาแล้วค่า ~ 

เป็นให้ทุกอย่างยกเว้นแฟน เอาแล้วววววว 🌚 

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ. 2558

ห้ามคัดลอก ดัดแปลงหรือทำซ้ำ หากพบเจอดำเนินคดีตามกฎหมายจนถึงที่สุด ทั้งภาพและเนื้อหา

❌ ไม่อนุญาตให้ก๊อปปี้ ดัดแปลง หรือเผยแพร่เนื้อหาซ้ำ ❌

✅ หากพบเจอ ปรับ 4 แสนบาททุกกรณี + ดำเนินคดีซ้ำ ✅

INTRO

Saifi ไซฟี

แฝดสอง ไซฟี - ไคเลอร์

ทุ่มเท อดทนรออย่างมีความหวัง แม้ปลายทางจะริบหรี่

"กูควรหยุดใช่ไหม?"

Jaonay เจ้านาย 

แฝดสาม เจ้าขา - เจ้านาย - เจ้าสัว 

พยายามทุกวิถีทางอยู่กับความเงียบของตัวเอง เพราะอยากให้ความสำเร็จพูดแทน แต่ก็ต้องแลกกับการอยู่คนเดียว 

"กูผิดอะไรวะ?" 

•••••

ตอนที่ 1 เหงามาก คิดถึงมาก 

SF : ว่างเมื่อไหร่เหรอ เราอยากสักเพิ่มอะ

SF : จะได้ไปสารภาพบาปกับป๋าม้าทีเดียว

Jaonay : ช่วงนี้ยุ่ง แต่เดี๋ยวบอกไอ้สัวให้

SF : สัวเกี่ยวอะไร

Jaonay : ให้มันไปสักให้เธอก่อน ช่วงนี้ไม่ว่าง

SF : งานยุ่งเหรอ

Jaonay : อืม

SF : ถ้านายไม่อยากเจอเรา บอกเราตรง ๆ ก็ได้

SF : ไม่เห็นต้องอ้างงานยุ่งแล้วให้คนอื่นมาแทนเลย

หญิงสาวมองข้อความล่าสุดที่ส่งไปอย่างน้อยใจ ยิ่งข้อความขึ้นว่าอ่านแล้ว แต่ไม่ได้ตอบกลับทันทีทันใด ความน้อยใจยิ่งเพิ่มพูนจนต้องโยนโทรศัพท์มือถือออกไปให้ไกล จะได้ไม่ต้องคิดฟุ้งซ่าน รอคอยข้อความตอบกลับเหมือนคนบ้าแบบนี้

ตั้งแต่ไคเลอร์ น้องชายฝาแฝดสุดที่รักที่รองมือรองตีนรองรับอารมณ์ย้ายไปคุมงานที่ประเทศจีน เธอก็รู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนตัวคนเดียว จากที่เคยมีคนกวนประสาทแทบตลอดเวลา กลับกลายเป็นเงียบเหงา เหงาหู เหงาปาก พานคิดถึงเสียงบ่นอุบอิบ แต่ก็ยอมแทบทุกอย่าง พอไม่มีไคเลอร์ เธอเลยหันไปเรียกร้องความสนใจจากเจ้านาย ชายหนุ่มคนสนิทรองลงมาจากน้องชาย จนบางทีก็ลืม เจ้านายก็ต้องมีชีวิตของตัวเองเหมือนกัน

"น่าเบื่อ!" ทุกอย่างรอบตัวดูไร้ชีวิตชีวาเมื่อไม่ได้ดั่งใจ แต่ถึงจะรู้สึกเบื่อหน่ายเธอก็ไม่ได้พาลไปซะทุกอย่าง เพียงแค่ถอดกางเกงขายาวที่สวมอยู่ออก เดินไปคว้าอุปกรณ์สักมากองเรียงหน้ากระจกทรงสูงที่ตั้งบนพื้น

หญิงสาวยืนเขย่งขาพิจารณารูปร่างตัวเองหน้ากระจก

รอยสักไม่สวยหรือขาไม่สวยกันแน่ ทำไมเจ้านายถึงไม่อยากมาหา?

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูทำให้คนหงุดหงิด ทวีคูณความหงุดหงิด ตอบกลับคนหลังประตูเสียงดัง

"ตอนนี้ไม่ว่างค่ะ มีธุระด่วนส่งเมลไว้เลย" โดยปกติหากเป็นพนักงาน ทุกคนจะเข้าใจดี และทำตามอย่างที่เธอบอก ทว่าวันนี้มันแปลกไป

แปลกตรงที่อีกฝ่ายยืนเคาะประตูกวนประสาทไม่หยุดหย่อน เคาะจนน่ารำคาญ ทั้งที่ตอบไปแล้ว 'ไม่ว่าง ไม่ว่าง!'

ก๊อก ก๊อก

ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูเบาบ้าง ดังบ้างตามแรงส่งของคนเคาะ ซึ่งสร้างความรำคาญให้แก่เจ้าของห้องอย่างเธอมาก ร่างเล็กกะไว้ว่าใส่กางเกงเสร็จปุ๊บ จะกระชากประตูออกไปด่าให้หน้าหงายไปเลย แต่ทว่า..

"จะเปิดให้เมื่อไหร่ อีกนานไหม ร้อน"

เสียงคุ้นหูนี่มัน.. 'เจ้านาย' ที่บอกงานยุ่งไม่ใช่เหรอ?

พอรู้ว่าเป็นเขา เธอรีบโยนกางเกงทิ้งแล้ววิ่งไปเปิดประตูทันที

"กำลังจะทำอะไร?" คนมาใหม่มองอุปกรณ์สักวางเรี่ยราดหน้ากระจกอย่างแปลกใจ เธอคงไม่ได้คิดอยากจะสักต่อเองหรอกใช่ไหม?

"..."

"แล้วเดินไปเปิดประตูทำไมไม่ใส่กางเกงก่อน"

"เพราะเรารู้ว่าคนที่มาไม่ใช่คนอื่น"

"ถ้ามีคนอื่นมาด้วย จะทำยังไง"

"ปกติก็มาคนเดียวไม่ใช่เหรอ"

"กันไว้ไม่ดีกว่าเหรอ ไม่ได้อยู่ดูแลตลอดนะ"

"เมื่อไหร่จะย้ายมา"

"ยังไม่รู้ คงต้องเทียวไปเทียวมา เจ้าขาเพิ่งคลอดลูก ให้พักไปก่อน"

"ก็ให้เฮียเซ็นรับผิดชอบไป"

"ทำเองดีกว่า ให้เฮียเซ็นเอาเวลาว่างไปช่วยขาเลี้ยงลูกถูกแล้ว"

"เท่ากับว่าเวลาของเราจะน้อยลงใช่ไหม?"

"ไม่น้อยลง ว่างก็จะรีบมา" แต่ก่อนมาไม่ได้ว่าง กำลังช่วยแม่เลือกอุปกรณ์ปั๊มนมให้เจ้าขา ไอ้สัวอยู่ช่วยก็เหมือนไม่ช่วย เดินหยิบไปเรื่อย มือไม่นิ่ง

"ตกลงวันนี้ว่างหรือไม่ว่าง" ร่างเล็กก้าวเดินมาหยุดสบตาชายหนุ่มที่สูงกว่าด้วยที่ต้องการคำตอบ ก่อนหน้านี้เขาบอกยุ่ง ไม่ว่าง ทำไมถึงโผล่มาหาเธอได้

"..." เขาเพียงจ้องนัยน์ตาวูบไหวของคนตัวเล็กนิ่ง จนเธอขยับเข้ามาใกล้ โอบกอดเขาไว้ แนบใบหน้ากับอกแกร่ง พูดตัดพ้อเสียงแผ่ว

"ตอนนี้เรามีนายคนเดียว นายอย่าทิ้งเราไปอีกคนได้ไหม" 

"..." 

"เราเหงา ใช้ชีวิตไม่มีความสุขเลย" 

"ไม่ว่างเพราะเลือกของกับแม่อยู่ กะจะมากลางคืน" ร่างสูงโอบกอด ลูบแผ่นหลังบอบบางขึ้นมาประคองท้ายทอยหญิงสาวให้สบตาขณะพูดคุย

วันนี้ไซฟีงอแงผิดปกติ เธอกำลังจะเป็นรอบเดือนหรือเปล่า

"แสดงว่าต้องกลับไปก่อนใช่ไหม" นายคงจะกลับไปบ้านธรีพีก่อนเป็นแน่ กว่าจะมาหาอีกทีก็คงดึกดื่น

"ทีแรกก็คิดแบบนั้น.."

"ไม่ไปได้ไหม อยู่ด้วยกันได้ไหม นะนะ นะ ได้ไหม" เธอรบเร้ากระชับกอดเอวสอบบดเบียดหน้าอกขนาดเกินตัวออดอ้อนคนตรงหน้า ด้วยที่หวังว่าเขาจะใจอ่อน ยอมอยู่ด้วยกัน

ช่วงหลายวันก่อนที่กลับไปนอนบ้านธรีพี เธอได้นอนกอดเขาเกือบทุกคืน พอห่างกันเลยรู้สึกเหงาแปลก ๆ อีกทั้งเขายังดูเหมือนไม่สนใจเธอเหมือนเดิมด้วย

"ตัวติดกันบ่อย ๆ คนอื่นจะสงสัย"

"เราสนิทกันจะตาย ใครจะสงสัยอะไร"

"ต้องมีแหละ"

"ป๋าไม่ดุหรอก ดีซะอีกที่นายมาช่วยดูแลเรา"

"กลัวจะมากกว่าดูแล"

"กลัวทำไม เราเต็มใจ"

"..." เขารู้ เธอสมยอมและเต็มใจ ตัวเขาต่างหากที่รู้สึก 'ยังไม่พร้อม'

ไคเซ็นเป็นยังไง เห็น ๆ กันอยู่ เขายังไม่พร้อมมีชะตากรรมคล้ายอีกฝ่าย และคงไม่ใช่เรื่องดี หากเราเผลอมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันในตอนนี้

ต่างฝ่ายต่างยังไม่พร้อม

เราไม่พร้อมกันทั้งคู่

"เงียบทำไม"

"แค่ไม่รู้จะพูดอะไร"

"รำคาญเราเหรอ?"

"ไม่ได้รำคาญ"

"แล้ว.." คำถามถูกกลืนลงคอเมื่อใบหน้าหล่อโน้มลงมาจูบปิดปากไว้ไม่ให้ถามคำถามที่สงสัยต่อ จนชะงัก แต่เมื่อเธอได้สติ จึงรีบผละแขนที่โอบกอดเอวสอบมาโอบรอบลำคอร่างสูงไว้หลวม ๆ แทน

ชอบที่นายเริ่มก่อนแบบนี้จัง ดูตื่นเต้นดี

"วันนี้เหงามากเหรอ งอแงตั้งแต่เช้า" ผละจูบมากระซิบชิดริมฝีปากร่างเล็ก

"อือ" เธออือตอบ ทำให้ริมฝีปากเราใกล้กันมากกว่าเดิม ก่อนจะเป็นฝ่ายจู่โจม จาบจ้วง สอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวพันลิ้นร่างสูงตรงหน้า จนเขาเซถลาไปหลายก้าวราวกับยังไม่ทันได้ตั้งตัว

เธอเหงา เหงามาก คิดถึงเขามาก อยากกอดจะแย่ แต่ถ้าได้มากกว่ากอดก็คงดี

เมื่อช่วงชิงหยาดน้ำลายและลมหายใจเขาจนพอใจ ไซฟีจึงถอนริมฝีปากออกมาจูบปากสีคล้ำซ้ำ ๆ แทน

"หึ" คนตัวโตหัวเราะในลำคอ หลังหญิงสาวผละจูบ ทั้งที่เธอเป็นคนจูบเองแท้ ๆ แต่กลับหอบแฮก ๆ ยิ่งกว่าโดนเขาจูบดูดวิญญาณซะอีก

"คืนนี้นอนด้วยกันนะ"

"อืม"

"ไหน ๆ ก็มาแล้ว ต่อเลยไหม?"

"คิดดี ๆ" ถ้าสักไปแล้วทั้งตึงทั้งแสบ จะไหวแน่นะ ประโยคหลังเขาถามตัวเอง อีกใจกลัวได้ยินเสียงครางของเธอแล้วจะอยากทำอย่างอื่นมากกว่าสัก

ของเคย ๆ ไม่ใช่ไม่เคย

"คิดดีแล้ว มาสิ" ไซฟีตอบแล้วผละแขนออกจากร่างสูงมาจับชายเสื้อของตัวเองเพื่อถอดมันออกทางศีรษะ ตอนนี้บนลำตัวร่างเล็กเลยเหลือเพียงชุดชั้นในกับกางเกงชั้นในที่ปกปิดส่วนวาบหวิวไว้

ถ้าเจ้านายคิดว่าเธอกำลังอ่อย ใช่ เขาคิดถูกแล้ว

"ถอดเสื้อทำไม กลัวสีเลอะเสื้อ?"

"ถอดให้คนแถวนี้ดู จะได้มีกำลังใจสัก"

"..." จะมีกำลังใจสักอะไร กลัวจะมีอารมณ์อย่างอื่นมากกว่าอะดิ