นางบำเรอเกรดเอ

บทที่ 1 เงื่อนไขเกรดเอ

เสียงแก้วไวน์ทรงสูงกระทบกับโต๊ะกระจกหรูเบาๆ ภายในห้องทำงานกว้างขวางบนชั้นสูงสุดของอาคารหรูใจกลางเมือง ด้านนอกคือทัศนียภาพของแสงไฟยามค่ำคืนที่ส่องสว่าง แต่บรรยากาศด้านในกลับตึงเครียดด้วยบทสนทนาที่ร้อนรุ่ม

“แกแน่ใจนะภีม... ว่าแกจะใช้วิธีนี้จริงๆ?”

‘คุณหญิงปัทมา’ อยู่ในชุดราตรีสีเข้มมองลูกชายคนเดียวอย่าง ‘ภีมเดช’ นักธุรกิจหนุ่มหล่อติดอันดับประเทศที่กำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกด้วยท่าทางหงุดหงิด ใบหน้าคมคายไร้ที่ติของเขามีร่องรอยความเครียดอย่างเห็นได้ชัด

“ผมไม่มีทางเลือกอื่นแล้วครับแม่” ภีมเดชถอนหายใจยาวๆ ก่อนจะทอดสายตามองออกไปนอกกระจก “แม่ก็รู้ว่าภาวะความต้องการของผมมันไม่เหมือนคนอื่น นับวันมันยิ่งควบคุมยากขึ้นเรื่อยๆ ถ้าผมปล่อยให้ตัวเองพลาดไปนอนกับผู้หญิงข้างนอกสักคน แล้วยัยพวกนั้นคิดจะจับผม เอาโรคมาติด หรือแอบปล่อยให้ตัวเองท้องขึ้นมา เรื่องมันจะยุ่งยากขนาดไหน”

“แล้วแกจะทำยังไง ประกาศหาในกลุ่มลับเนี่ยนะ?” คุณหญิงปัทมาเลิกคิ้ว ถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่สายตากลับฉายแววมีแผนการบางอย่าง

“ใช่ครับ กลุ่มลับระดับวีไอพี ผมให้ทีมงานคัดกรองอย่างดีที่สุด เงื่อนไขของผมมีแค่ไม่กี่ข้อ” ภีมเดชหมุนแก้วไวน์ในมือ “ข้อแรก... ต้องสด บริสุทธิ์ ข้อสอง... ต้องทนมือทนรับอารมณ์และความต้องการเบอร์ใหญ่ของผมได้โดยไม่ปริปากบ่น และข้อสุดท้าย... ห้ามล้ำเส้น ห้ามเรียกร้องตำแหน่งคนรัก เพราะเธอจะเป็นได้แค่นางบำเรอเกรดเอของผมเท่านั้น”

“เกรดเอ?” คุณหญิงปัทมายิ้มมุมปาก “แกคิดว่าผู้หญิงบริสุทธิ์ผุดผ่องที่ไหนจะยอมมารับอารมณ์เอวดุแบบแกกันภีม? พ่อแกสมัยก่อนว่าหนักแล้ว แกยิ่งกว่าพ่อแกซะอีก ใครจะไปรับไหว”

“ถ้าจ่ายหนักพอ... ย่อมมีคนยอมครับแม่” น้ำเสียงของภีมเดชเต็มไปด้วยความมั่นใจ “ผมให้เงินเดือนหลักล้าน สวัสดิการครบครัน ขอแค่ทำตามหน้าที่นางบำเรอให้ดีที่สุดก็พอ”

“งั้น... ถ้าฉันมีคนที่ ‘ผ่านเกณฑ์’ ทุกอย่างของแก โดยที่แกไม่ต้องไปเสี่ยงกับผู้หญิงแปลกหน้าในกลุ่มลับนั่นล่ะ?”

ภีมเดชชะงักหันกลับมามองมารดาด้วยสายตาคมเข้ม

“หมายความว่ายังไงครับแม่?”

“แกก็รู้ว่าฉันรักและเอ็นดู ‘รินรดา’ แค่ไหน” คุณหญิงปัทมาเอ่ยชื่อเด็กสาวลูกเพื่อนสนิทที่รับมาดูแลในบ้านตั้งแต่เด็กจนโต “หนูรินทั้งสวย เรียบร้อย สดสะอาด แล้วที่สำคัญ... หนูรินเข้าใจแกดีกว่าใคร”

“ไม่ได้!” ภีมเดชปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนเป็นโบ “แม่จะบ้าเหรอ ยัยรินเนี่ยนะ? ผมเห็นยายเด็กนั่นมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ผมมองรินเป็นน้องสาวมาตลอด จะให้ผมเอาน้องสาวมาทำหน้าที่นางบำเรอบนเตียงเนี่ยนะ ไม่มีทาง!”

“แกมองเขาเป็นน้องสาว แต่แกเคยถามหนูรินหรือยังว่าเขาคิดยังไง?” คุณหญิงปัทมายิ้มอย่างมีเลศนัย “อีกอย่าง... หนูรินน่ะ ไม่ใช่เด็กน้อยเรียบร้อยอย่างที่แกคิดแล้วนะภีม”

“ต่อให้ยัยนั่นโตแค่ไหน ผมก็ไม่...”

ยังไม่ทันที่ภีมเดชจะพูดจบ ประตูห้องทำงานก็ถูกเคาะเบาๆ สองสามครั้ง ก่อนจะถูกเปิดออก

ร่างเล็กของ ‘รินรดา’ ก้าวเข้ามาในห้อง แสงไฟวอร์มไลท์กระทบเรือนร่างสัดส่วนโค้งเว้าอย่างลงตัว เธอสวมชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีชมพูมุกที่เน้นหน้าอกอวบอิ่มและเอวคอดกิ่ว ผมยาวดัดลอนสลวยทิ้งตัวลงมาถึงกลางหลัง ใบหน้าสวยหวานถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา แต่กลับดูเย้ายวนใจอย่างประหลาด

ภีมเดชถึงกับชะงักไปทันที นัยน์ตาคมเข้มจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าตาไม่กะพริบ ความรู้สึกบางอย่างพุ่งเข้ามาในหัวใจจนเขาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“ขอโทษที่มาขัดจังหวะค่ะคุณป้า พี่ภีม” เสียงหวานใสของรินรดาเอ่ยขึ้น เธอส่งยิ้มจางๆ ให้กับภีมเดชที่ยังคงตกตะลึง

“มาพอดีเลยลูกหนูริน” คุณหญิงปัทมายิ้มกว้าง ก่อนจะลุกขึ้นยืน “ป้าคุยเรื่องสัญญากับเจ้าภีมเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือ... ให้หนูรินจัดการต่อเองแล้วกันนะ”

“ขอบคุณค่ะคุณป้า” รินรดายกมือไหว้อย่างนอบน้อม

“เดี๋ยวสิแม่! จะไปไหน” ภีมเดชพยายามจะรั้งผู้เป็นแม่ไว้ แต่คุณหญิงปัทมากลับเดินผ่านเขาไป พร้อมกับกระซิบข้างหูลูกชายเบาๆ

“จำไว้นะภีม... พ่อแกเอวดุแค่ไหน ฉันรู้ดีที่สุด และฉันก็นึกออกหมดแล้วว่าจะสอนหนูรินยังไงให้รับมือกับแกได้ รับรองว่า... เกรดเอยิ่งกว่าที่แกประกาศหาแน่นอน”

คุณหญิงปัทมากระตุกยิ้มสะใจก่อนจะเดินออกจากห้องและปิดประตูลง ทิ้งให้ความเงียบและความตึงเครียดตกเป็นของคนสองคนภายในห้องหรู

ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาซับซ้อน เขาพยายามดึงสติและขรึมใส่เธอทันที

“ริน... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน แม่พูดเรื่องอะไร แล้วทำไมหนูถึงแต่งตัวแบบนี้?”

รินรดาไม่ตอบในทันที เธอค่อยๆ ก้าวขาเดินเข้ามาหาชายหนุ่มทีละนิด เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังเป็นจังหวะเบาๆ ความหอมละมุนลอยมาเตะจมูกภีมเดชจนหัวใจเขาเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ

“รินมาเสนอตัวค่ะ” รินรดาสบตากับเขาตรงๆ นัยน์ตาคู่สวยไม่มีความเกรงกลัวเลยสักนิด “รินมาสมัครเป็น... ‘นางบำเรอเกรดเอ’ ของพี่ภีม”

“เลิกเล่นซนได้แล้วรินรดา!” ภีมเดชตวาดเสียงดังลั่น แต่แววตาเริ่มสั่นไหว “พี่เห็นเธอเป็นน้องสาวมาตลอด แล้วเงื่อนไขของพี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ คนอย่างเธอจะไปรู้อะไร! เรื่องบนเตียงของพี่มันหนักหนาและดุเดือดกว่าที่เด็กอย่างเธอจะจินตนาการออก”

“รินไม่ได้เล่นค่ะ” รินรดาขยับเข้าไปใกล้จนช่องว่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่คืบ “พี่ภีมต้องการคนบริสุทธิ์ใช่ไหมคะ? รินมีให้... พี่ภีมต้องการคนที่ทนรับความต้องการสูงของพี่ได้ใช่ไหมคะ รินก็เตรียมตัวมาแล้ว”

“เตรียมตัว?” ภีมเดชขมวดคิ้ว “หนูจะไปเตรียมตัวอะไรมาได้!”

“คุณป้าปัทสอนรินหมดแล้วค่ะ” รินรดายิ้มเย้ายวน มือเรียวสวยยื่นออกไปแตะที่อกแผงกว้างของภีมเดชเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ลากนิ้วลงมาตามแนวกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขา “ทั้งเรื่องเทคนิคการผ่อนคลาย การรับมือกับความดุเดือด... แล้วก็วิธีทำให้พี่ภีม ‘มีความสุข’ ที่สุด”

สัมผัสจากปลายนิ้วเรียวเล็กบวกกับน้ำเสียงกระซิบแหบพร่าทำให้ความอดทนของชายหนุ่มพังทลายลงไปครึ่งหนึ่ง เส้นเลือดที่ขมับของเขากระตุกเกร็ง ภาวะความต้องการในร่างกายที่พยายามกดทับไว้เริ่มตีวนขึ้นมาอย่างหนักหน่วง

“หนู... อย่าทำแบบนี้” น้ำเสียงของภีมเดชเริ่มพร่าหวน เขารวบข้อมือเล็กของเธอไว้แน่น แต่ก็ไม่ได้ผลักออก “อย่าหาว่าพี่ไม่เตือนนะ ถ้าหนูก้าวเข้ามาในจุดนี้แล้ว หนูจะถอยหลังกลับไม่ได้อีกเลย”

“รินไม่คิดจะถอยค่ะ” รินรดาเอียงคอเล็กน้อย สบตากับชายหนุ่มอย่างไร้ความเกรงกลัว “ถ้าพี่ภีมกลัวว่ารินจะรับไม่ไหว... ทำไมไม่ลอง ‘ทดสอบงาน’ ดูสักหน่อยล่ะคะ?”

“รินรดา!” ภีมเดชกัดฟันกรอด คำว่า ‘ทดสอบงาน’ จากปากน้องสาวนอกสายตาทำให้อารมณ์ดิบในตัวเขาปะทุขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

“หรือว่า... พี่ภีมกลัวคะ?” หญิงสาวใช้มืออีกข้างที่ยังเป็นอิสระ ลูบไล้ขึ้นไปตามสันกรอบหน้าคมคายของเขาเบาๆ ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูเผยอน้อยๆ อย่างเชิญชวน “กลัวว่าถ้านอนกับรินแล้ว พี่ภีมจะติดใจจนลืมผู้หญิงทุกคนในกลุ่มลับนั่น?”

การท้าทายอย่างแนบเนียนด้วยวิชาที่คุณหญิงปัทมาเทรนมาเป็นอย่างดี ทำลายความอดทนเส้นสุดท้ายของภีมเดชจนขาดสะบั้น

“เธอท้าพี่เองนะรินรดา”

ชายหนุ่มกระชากร่างบางเข้ามาชิดอกแผงกว้างอย่างแรง มือหนาบีบเอวคอดกิ่วไว้แน่นจนร่างน้อยแทบจมหายไปในอ้อมอก สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันและร้อนแรงดั่งไฟเผาทันที

“จำคำพูดของเธอไว้ให้ดี... เพราะตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เธอไม่ใช่ ‘น้องสาว’ ของพี่อีกต่อไปแล้ว”

“รินไม่เคยอยากเป็นน้องสาวของพี่ภีมอยู่แล้วค่ะ” รินรดากระซิบตอบพร้อมยิ้มบางๆ สายตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ซ่อนความรักที่ลึกซึ้งไว้ข้างใน

ชายหนุ่มก้มลงบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่มนั้นทันทีด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ การทดสอบงานของ ‘นางบำเรอเกรดเอ’ ที่มีคุณแม่เป็นผู้อยู่เบื้องหลัง ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างเร่าร้อนและยากจะถอนตัว