พันธะลับบอดี้การ์ดจำแลง

กลิ่นธูปจางๆ ยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ ผสมปนเปไปกับกลิ่นชื้นของสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ราวกับฟ้าเบื้องบนกำลังร้องไห้ให้กับความสูญเสียที่เกิดขึ้น

ร่างสูงใหญ่ภายใต้ชุดสูทสีดำสนิทของ “สิงห์” หรือ “สิงหราช” ยืนนิ่งดั่งรูปปั้นหิน สองมือไพล่หลัง สายตาคมกริบภายใต้คิ้วเข้มที่ขมวดมุ่นจ้องมองไปยังหลุมศพใหม่เอี่ยมที่เพิ่งกลบดินเสร็จ ป้ายหินอ่อนสลักชื่อชายผู้เปรียบเสมือนแขนขวาและเพื่อนตาย... “เดชา”

“นายครับ... ฝนตกหนักแล้ว กลับขึ้นรถเถอะครับ” เสียงลูกน้องคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่มคันใหญ่ที่กางออกเพื่อบังเม็ดฝนให้ผู้เป็นนาย

สิงห์ไม่ได้ขยับตัว ไม่แม้แต่จะหันไปมอง หยาดฝนไหลรินผ่านใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้เต็มไปด้วยความเย็นชาและจิตสังหาร

“มันตายทรมานไหม?” เขาถามเสียงเรียบ แต่คนฟังกลับรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง

“ครับนาย... พวกอินทรีดำมันเล่นงานพี่เดชาหนักมาก ก่อนที่จะยิงทิ้ง” ลูกน้องตอบเสียงสั่น

สิงห์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อก ไม่ใช่แค่ความเสียใจ แต่มันคือความแค้น เดชาไม่ใช่แค่ลูกน้อง แต่คือคนที่ร่วมสร้าง “แก๊งพยัคฆ์คำราม” มาด้วยกัน เป็นคนที่คอยระวังหลังให้เขาเสมอในยามที่ต้องปะทะกับศัตรู

แต่เมื่อคืนวาน การลักลอบขนยาเสพติดล็อตใหญ่ของแก๊งคู่ปรับอย่าง “อินทรีดำ” เข้ามาในพื้นที่เขตรับผิดชอบของเขา ทำให้เกิดการปะทะกันรุนแรง และเดชาก็พลาดท่าถูกเล่นงาน เพียงเพราะพยายามปกป้องเด็กคนหนึ่งไม่ให้โดนลูกหลง

“คนดี... มักจะอายุสั้นสินะ” สิงห์พึมพำมุมปากยกยิ้มหยันโลก “แต่มึงไม่ต้องห่วงไอ้เดชา กูจะลากคอพวกมันลงนรกไปขอขมามึงให้หมด”

.

บรรยากาศภายในห้องทำงานบนชั้นสูงสุดของคลับหรูใจกลางเมืองซึ่งเป็นฐานบัญชาการของแก๊งพยัคฆ์คำราม ตอนนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียดจนแทบจะหายใจไม่ออก

สิงห์นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ เบื้องหน้าคือแก้ววิสกี้ที่ถูกกระดกจนหมดไปหลายรอบ แอลกอฮอล์ราคาแพงไม่ได้ช่วยดับไฟในใจเขาได้เลยแม้แต่น้อย มันกลับยิ่งราดน้ำมันลงบนกองเพลิงแห่งความหงุดหงิด

เอกสารรายงานความเสียหายวางกองอยู่บนโต๊ะ ธุรกิจสีเทาที่เขาพยายามทำให้ขาวสะอาดที่สุดกำลังสั่นคลอน พวกลูกน้องเริ่มระส่ำระสายเมื่อขาดหัวหน้าหน่วยบู๊อย่างเดชา ข่าวลือเรื่องแก๊งอินทรีดำจะบุกยึดพื้นที่แพร่สะพัดไปทั่ว

“นายครับ... เรื่องคนที่จะมาแทนพี่เดชา...” ลูกน้องคนสนิทอีกคนเอ่ยขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ

เพล้ง!

แก้ววิสกี้ในมือสิงห์ถูกปาอัดกำแพงจนแตกกระจายเฉียดหน้าลูกน้องคนนั้นไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร เศษแก้วบาดแก้มจนเลือดซิบ แต่ไม่มีใครกล้าขยับ

“กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้!” สิงห์ตวาดเสียงดังลั่นห้อง ดวงตาดุดันดั่งเสือร้ายที่บาดเจ็บที่พยายามคำรามข่มขวัญไม่ให้ใครมายุ่ง “หาคนแทน? มึงคิดว่าคนอย่างเดชาหาได้ตามตลาดนัดหรือไง! ไอ้พวกที่เหลืออยู่มีแต่พวกฝีมือไม่ถึงครึ่งของเดชา จะให้กูเอาใครมาแทน!”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง สิงห์หายใจหอบถี่ เขาพยายามระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เขาต้องการระบาย ความโกรธ ความเศร้า ความกดดัน ทุกอย่างมันอัดอั้นจนเขาอยากจะฆ่าคน

สายตาของเขาเหลือบไปเห็นแฟ้มหนี้สินที่วางอยู่มุมโต๊ะ เขาคว้ามันมาเปิดดูอย่างลวกๆ เพื่อหาที่ระบายอารมณ์ ถ้าได้ระเบิดอารมณ์โกรธเกรี้ยวใส่พวกลูกหนี้สักคนก็คงดี... แต่ลูกหนี้ส่วนใหญ่ก็กู้เพราะความจำเป็นและน่าสงสารทั้งนั้น... มันจะมีใครที่เป็นพวกต่อให้เขาลงไม้ลงมือก็ไม่รู้สึกผิดไหมนะ...

“ไอ้ชด...” สิงห์อ่านชื่อในเอกสาร “หนี้พนันบอลรวมดอกเบี้ย แปดแสนห้า... ค้างมาสามเดือนแล้ว”

นี่แหละ... เป้าหมายที่เหมาะสมที่สุด... ขยะสังคม ผีพนันที่ไม่รู้จักทำมาหากิน แถมยังติดหนี้เขาแล้วหนีหน้า สิงห์แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม

“เตรียมรถ” สิงห์สั่งเสียงเข้ม ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดสูทให้เข้าที่ “กูจะไปทวงหนี้ไอ้ชด... ด้วยตัวเอง”

“เอ่อ... นายจะไปเองเลยเหรอครับ แค่ไอ้ขี้ยาคนเดียว ให้พวกผม...”

“กูบอกว่ากูจะไปเอง!” สิงห์ตวาดตัดบท “กูอยากจะอัดคน... เข้าใจไหม กูอยากได้ยินเสียงกระดูกหัก อยากเห็นเลือดชั่วๆ ของพวกที่ไม่รักษาคำพูด เผื่อมันจะช่วยให้กูหายบ้าได้บ้าง!”

ไม่นานนักขบวนรถหรูสีดำเคลื่อนตัวเข้าสู่ย่านสลัมแออัด ชุมชนที่เต็มไปด้วยบ้านเรือนสังกะสีผุพัง ทางเดินแคบๆ ที่เฉอะแฉะไปด้วยน้ำขังและขยะส่งกลิ่นเหม็นเน่า สิงห์ก้าวลงจากรถ รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบย่ำลงบนพื้นโคลนอย่างไม่ยี่หระ

เขาส่งลูกน้องมือดีห้าคนล่วงหน้าเข้ามาก่อนแล้ว เพื่อเคลียร์พื้นที่และลากตัวไอ้ชดมารรอรับตีนเขา แต่เมื่อเดินเข้ามาใกล้บ้านไม้กึ่งปูนซอมซ่อหลังหนึ่ง ที่เขาคาดหวังว่าจะได้ยินคือเสียงร้องโหยหวนของลูกหนี้

แต่ทุกอย่างกลับเงียบกริบ... เงียบจนผิดปกติ...

สิงห์ขมวดคิ้ว มือขวาเลื่อนไปแตะปืนพกที่เอวโดยสัญชาตญาณ เขาพยักหน้าให้ลูกน้องที่ติดตามมาอีกสองคนเตรียมพร้อม ก่อนจะผลักประตูรั้วสังกะสีเข้าไป

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้นัยน์ตาของมาเฟียหนุ่มเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

บนลานปูนซีเมนต์หน้าบ้านที่แตกร้าว ร่างของชายฉกรรจ์ห้าคน ซึ่งเป็นลูกน้องมือดีของเขา นอนกองระเนระนาดอยู่บนพื้น บ้างก็กุมท้องร้องครวญคราง บ้างก็นอนสลบไสลไม่ได้สติ แขนขาบิดงอในทิศทางที่ผิดธรรมชาติ

และท่ามกลางกองซากมนุษย์เหล่านั้น มีเพียงคนคนเดียวที่ยังยืนหยัดอยู่

เด็กหนุ่ม... ไม่สิ... น่าจะเป็นวัยรุ่นตอนปลาย รูปร่างผอม แต่มีกล้ามเนื้อสมส่วน สวมเสื้อเชิ้ตลายสกปรกตัวโคร่งที่แขนเสื้อถูกพับขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นท่อนแขนขาวนวลที่มีกล้ามเนื้อขึ้นเป็นลำสวยงาม กางเกงยีนส์ขาดเข่าเปรอะเปื้อนโคลน

เจ้าของร่างนั้นยืนหันหลังให้เขา หอบหายใจเล็กน้อย ผมซอยสั้นกุดสีดำสนิทเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อลู่แนบต้นคอขาว ในมือไม่ได้ถืออาวุธใดๆ มีเพียงสองหมัดที่กำแน่นและตั้งการ์ดเตรียมต่อสู้ในท่วงท่าที่แปลกตา

“เฮ้ย! นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะ!” ลูกน้องข้างหลังสิงห์ตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ

เสียงตะโกนนั้นทำให้ร่างโปร่งสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองผู้มาใหม่

วินาทีที่สิงห์ได้สบตากับคนตรงหน้า เขารู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านร่าง

ใบหน้าของเด็กหนุ่มคนนั้น... ดูงดงามราวกับรูปสลัก จมูกโด่ง ริมฝีปากกระจับสีสด และดวงตากลมโตคู่สวยที่ฉายแววดุร้ายและแข็งกร้าวราวกับสัตว์ป่าที่จนตรอก ใต้ตาขวามีไฝเม็ดเล็กๆ ที่ขับให้ใบหน้านั้นดูมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด แม้จะมีรอยฟกช้ำและรอยเลือดซิบที่มุมปาก ก็ไม่อาจลดทอนความโดดเด่นนั้นลงได้

เด็กหนุ่มจ้องมองกลุ่มชายฉกรรจ์ชุดดำกลุ่มใหม่ที่เพิ่งเข้ามา ส่วนตาชด นั่งตัวสั่นงันงกหลบอยู่หลังโอ่งน้ำใบใหญ่ ส่งเสียงร้องไห้กระซิกๆ อย่างน่าสมเพช

“อย่า... อย่าเข้ามานะเว้ย!” เด็กหนุ่มตะคอกด้วยเสียงที่เหมือนยังไม่แตกเนื้อหนุ่มดีนัก แล้วกระชับหมัดแน่น ขยับเท้าวนไปรอบๆ เพื่อรักษาระยะห่าง “ถ้าเข้ามาอีก กูเตะไม่เลี้ยงนะ!”