พิชิตโดยฝาแฝดโมเร็ตติ

คำเตือน: หนังสือเล่มนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับความรักระหว่างผู้ชายกับผู้ชาย เรื่องราวเน้นไปที่กลุ่มคนหนุ่มสาวและความสัมพันธ์ของพวกเขา โดยสำรวจแง่มุมทางอารมณ์และความรัก

แจ้งเพื่อทราบ: หากมีข้อผิดพลาดใดๆ ในหนังสือเล่มนี้ ผมต้องขออภัยด้วย ผมยังคงเรียนรู้ภาษาอังกฤษและพยายามทำให้ดีที่สุด หวังว่าทุกคนจะสนุกกับการอ่านนะครับ!

เอนโซ ดันเจโล

“ทำไมเราถึงตัดสินใจเดินทางกันกะทันหันแบบนี้ล่ะครับ” ผมเอ่ยถามพลางละสายตาจากหน้าต่างมามองพ่อกับแม่ในรถ

“แม่ก็อธิบายไปแล้วไงลูกรัก เราจะไปงานวันเกิดลูกๆ ของเพื่อนครอบครัวเรา” แม่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งเช่นเคย

“ผมเข้าใจครับแม่ แต่ที่ไม่เข้าใจคือทำไมผมต้องไปด้วย” ผมพูดพร้อมกอดอกอย่างไม่พอใจ

“แน่นอนสิว่าลูกต้องมาด้วย เอนโซ พี่ชายกับพี่เขยของลูกก็อยู่อีกคันนึงเหมือนกัน” แม่เสริม ผมจึงหันไปมองนอกกระจกหลัง เห็นรถของพวกเขาขับตามหลังรถเรามาติดๆ

“ผมน่าจะอยู่บ้านคนเดียวซะยังดีกว่า” ผมบ่นอุบอิบพลางซบหน้าลง คำตอบที่ได้กลับมาคือเสียงหัวเราะประสานกันซึ่งยิ่งทำให้ผมหงุดหงิด “ผมไม่เห็นว่ามันจะน่าขำตรงไหนเลย”

“ลูกคิดจริงๆ เหรอว่าเราจะทิ้งลูกไว้ที่บ้านคนเดียว” แม่ถามพร้อมรอยยิ้มบางๆ ขณะที่ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

“ผมแค่ทำโซฟาไฟไหม้ไปครั้งเดียวเอง แล้วก็ไม่ได้ตั้งใจด้วย ไม่มีอะไรเลวร้ายจะเกิดขึ้นสักหน่อย” ผมพึมพำ ยังคงหน้ามุ่ย

“จนถึงทุกวันนี้ พ่อก็ยังสงสัยว่าลูกทำได้ยังไง” พ่อของผม ดันเต เอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากถนน

ให้เขาไม่รู้จะดีกว่า แต่ถึงบอกไปว่าเป็นอุบัติเหตุ เขาก็คงไม่เชื่ออยู่ดี

“แล้วทำไมเราต้องออกเดินทางก่อนวันเกิดตั้งสองวันด้วยล่ะครับ” ผมถามต่อ พยายามทำความเข้าใจตรรกะเบื้องหลังการตัดสินใจครั้งนี้ “เราน่าจะเดินทางให้ตรงวันก็ได้นี่ครับ”

“เอนโซ ไม่มีใครเขาไปถึงงานวันเกิดตรงวันเป๊ะๆ หรอกนะ โดยเฉพาะเมื่อเราจะไปพักอยู่พักใหญ่ๆ เราต้องไปก่อนเพื่อจะได้เข้าที่เข้าทาง” แม่เอ่ยอธิบายอย่างใจเย็น ผมถอนหายใจหนักๆ พยายามซ่อนความหงุดหงิดเอาไว้

ผมตัดสินใจเมินเสียงพูดคุยรอบตัวแล้วหันไปสนใจทิวทัศน์ที่เคลื่อนผ่านนอกหน้าต่างอย่างรวดเร็ว ต้นไม้ บ้านเรือน และถนนหนทางดูเหมือนภาพเบลอๆ แต่การหันเหความสนใจแบบนี้ก็ยังดีกว่าการต้องมานั่งคิดถึงความอึดอัดที่ผมกำลังรู้สึกอยู่ ความคิดที่ว่าจะต้องใช้เวลาหลายวันไกลบ้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อไม่มีงูหลามของผมอยู่เป็นเพื่อน มันกวนใจผมอย่างมาก ตอนที่ผมกลับถึงบ้านหลังเลิกเรียนวันสุดท้าย ผมก็ต้องประหลาดใจกับข่าวที่ว่าเราจะเดินทางไปอิตาลีในวันรุ่งขึ้น ผมไม่มีทางเลือก ผมถูกลากมาทริปนี้ที่ผมไม่ได้อยากมาด้วยเลยสักนิด

ผมทิ้งอาหารไว้ให้งูหลามของผมเพียงพอแล้ว แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้ความกังวลของผมลดลงเลย ท้องไส้ผมปั่นป่วนเมื่อนึกถึงว่ามันถูกทิ้งไว้โดยไม่มีคนดูแลอย่างเหมาะสม แม้จะเป็นเพียงชั่วคราวก็ตาม ผมเกลียดการอยู่ท่ามกลางคนที่ไม่รู้จัก และความคิดที่ว่าต้องไปมีปฏิสัมพันธ์กับคนแปลกหน้ามันช่างน่าอึดอัด ที่แย่กว่านั้นคือ ผมเกลียดการสัมผัสตัวทุกรูปแบบที่ไม่ต้องการ แค่คิดก็ขนลุกแล้ว

ขณะที่ผมยังคงจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ความคิดของผมก็ล่องลอยไปสู่อีกประเด็นหนึ่ง พ่อแม่ของผมพัวพันกับธุรกิจผิดกฎหมาย เป็นเรื่องที่รับรู้กันในทีแต่ไม่เคยถูกหยิบยกมาพูดกันอย่างเปิดเผย ดูเหมือนว่าเพื่อนที่เรากำลังจะไปหาคนนี้จะเป็นมาเฟียชื่อดังมากจากอิตาลี ผมเคยได้ยินชื่อเขาอยู่สองสามครั้งจากบทสนทนาแบบกระซิบกระซาบของพ่อกับแม่ แต่ผมไม่เคยใส่ใจเรื่องพวกนั้นเลย สำหรับผม มันก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งของชีวิตอันวุ่นวายที่พวกเขาเลือก ซึ่งลากผมเข้าไปพัวพันด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้ ผมไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องพยายามทำความเข้าใจหรือเข้าไปเกี่ยวข้องให้มากเกินความจำเป็น ผมแค่อยากให้ทริปนี้จบลงเร็วๆ เพื่อที่ผมจะได้กลับบ้าน กลับไปสู่กิจวัตรเดิมๆ ที่ซึ่งผมรู้สึกปลอดภัยและควบคุมทุกอย่างได้

ยิ่งไปกว่านั้น ผมละสายตาจากหน้าต่างแล้วหันมาสังเกตพ่อกับแม่ในรถอยู่ครู่หนึ่ง แม่ของผมเป็นผู้หญิงสวยวัยประมาณ 45 ปีที่มักจะเป็นจุดสนใจเสมอไม่ว่าจะไปที่ไหน เธอมีผมสีน้ำตาลยาวสลวยซึ่งทิ้งตัวลงบนบ่าอย่างนุ่มนวล และดวงตาสีเขียวของเธอเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกอย่างน่าทึ่ง สามารถสื่อได้ทั้งความอ่อนหวานและความหนักแน่น ผิวพรรณของเธอผ่องใสและได้รับการดูแลอย่างดี มีริ้วรอยเพียงน้อยนิด อันเป็นผลมาจากชีวิตที่สุขสบายและการดูแลเอาใจใส่ตัวเองอยู่เสมอ เธอแต่งตัวไร้ที่ติเสมอ โดยเลือกเสื้อผ้าที่ขับเน้นความสง่างามตามธรรมชาติแต่ไม่ดึงดูดความสนใจมากจนเกินไป แม้ภายนอกจะดูเงียบขรึม แต่ผมรู้ดีว่าเธอเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งและเด็ดเดี่ยว คุ้นเคยกับการรับมือสถานการณ์ยากลำบากโดยไม่เสียอาการ

ข้างๆ เธอคือพ่อของผม ดันเต เขาอายุ 48 ปี แต่ดูหนุ่มกว่าวัย อาจเป็นเพราะวิธีที่เขารักษารูปร่างและดูเหมือนจะก้าวนำหน้าคนอื่นอยู่เสมอ ผมของเขาสีเข้มแซมด้วยเส้นผมสีเทาเล็กน้อย ซึ่งยิ่งขับเน้นมาดของผู้มีอำนาจและประสบการณ์ ดวงตาของเขาสีน้ำตาลเข้มเกือบดำ และเขาไม่ค่อยแสดงอารมณ์ให้เห็น เขาเป็นคนพูดน้อย แต่ตัวตนของเขากลับโดดเด่น สามารถครอบงำบรรยากาศได้แม้ในยามที่เงียบขรึม โครงหน้าของเขาคมคาย มีกรามเหลี่ยมและรูปร่างสมส่วนแบบนักกีฬาซึ่งทำให้เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ใช่คนที่จะไปล้อเล่นด้วยได้ เขามักจะสวมเสื้อผ้าสีเข้มในโทนสีดำหรือเทา ซึ่งเข้ากับบุคลิกที่สุขุมและลึกลับของเขา