บทนำ
เพราะสุดท้าย..ความร้ายกาจมิอาจต้านทานแรงเสน่หา จึงกลายเป็น 'รักลนไฟ' ที่คล้ายแผดเผาและหลอมสองหัวใจไว้ด้วยกัน
"เธอเป็นตุ๊กตาของฉัน"
ผมรู้สึกสนุกอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งเห็นใบหน้านี้ก็ยิ่งอยากเล่นด้วย หลายคนคงมีตุ๊กตาส่วนตัวเวลาที่เราเบื่อเหงาก็มักจะจับใส่เสื้อผ้าหรือจับนั่งเดินตามอำเภอใจ ถึงแม้ผมจะเป็นผู้ชาย..แต่ถ้าตุ๊กตามีชีวิตและลมหายใจ มันก็น่าเล่นใช่ไหมล่ะ!
บท 1
เพล้ง
ผัวะ
"ไอ้ระยำ ฮื้อออ"
"กูเหรอระยำ! มึงมากกว่าทั้งที่ไปขายตัวตั้งแต่เช้าจนถึงเย็น กลับมามีเงินแค่สองพัน อีพิ้ง!!"
"แล้วมึงเสือกอะไรด้วยก็แค่ผัวที่ขี้เมาเกาะกูแดกไปวันๆ เหมือนแมงดา"
เพียะ!!
"โอ๊ยยย ปล่อยกู ฮื้อ"
เสียงข้าวของแตกกระจายพร้อมเสียงทุบตีกันใน อะพาร์ตเมนต์เก่า ภายนอกสีอาคารหลุดลอกสนิมเขรอะรวมทั้งภายในห้องสี่เหลี่ยมด้านก็เช่นกัน
"อีผึ้ง! มึงอยู่นี่เอง"
"พะ พ่อจ๋า"
"มึงมาดูแม่มึงนี่กูตบนิดเดียวสลบเหมือด ฮ่าๆ"
ดวงตาสาวน้อยวัยประถมจ้องมองเลือดสีแดงไหลเลอะพื้น สภาพของผู้เป็นแม่ยับเยิน
"เก็บกวาดห้องให้สะอาดเดี๋ยวแขกแม่มึงมาจะตกใจ! เหอะ กูไปก่อน" บุหรี่มวนถูกจุดคาบโดยที่คราบเลือดยังเปื้อนเสื้อที่สวมใส่ ชายวัยกลางคนแสยะยิ้มก่อนจะหันหน้ามาพูดกับลูกสาว "ดูไว้นะอีผึ้ง ใครที่ไม่เชื่อฟังกูมันจะมีสภาพแบบนี้"
แกร๊ก
หลังจากพ่อเดินจากไป ผึ้ง รีบวิ่งไปเรียกแม่ที่นอนอยู่ เธอคว้าผ้าชุบน้ำเช็ดบนใบหน้าจนฟื้นสติ หลายนาทีต่อมา
"แม่เจ็บไหมคะ ฮึก"
"เจ็บตัวไม่เท่าไหร่แต่เจ็บใจนี่สิ อือ"
"หนูไปต้มข้าวให้แม่นะ"
"ไม่ต้อง! เดี๋ยวแขกกูจะมา มึงรีบเก็บห้องให้อยู่สภาพเดิมแล้วไสหัวไปซะ"
เด็กน้อยว่าง่ายเดินไปหยิบไม้กวาดเก็บเศษที่กระจัดกระจาย มองผู้เป็นแม่อาบน้ำแต่งตัวทาปากสีแดงสดเพื่อรอใครบางคน
ก๊อก ก๊อก
ทันทีที่เสียงเคาะประตูเก่าดังขึ้น แม่ก็หันมาหาลูกสาวพลางบอกสัญญาณบางอย่าง
อ๊าย์~โอว์~อืมม
อิ๊ด อิ๊ด อิ๊ด
"ฮึกกกก"
สะ เสียงนี้อีกแล้ว...ฉันรีบเอามืออุดหูสองข้างท่ามกลางพื้นที่อึดอัด เนื่องจากสภาพแวดล้อมมีแต่ป่าจึงไม่สามารถไปไหนคนเดียวได้ ทุกครั้งที่มีคนมาหาสิ่งที่ต้องทำก็คือหลบซ่อนในตู้เสื้อผ้า เฝ้ารอจนกว่าเสียงโหยหวนของแม่จะหยุด
บางครั้งก็เหมือนจะนานเพราะฝีเท้าหลายคู่ซึ่งแปลว่ามาหลายคน ฉันไม่เข้าใจหรอกนะเพราะเพิ่งจะอายุสิบขวบ แต่ก็ต้องเชื่อฟังและรับคำสั่งไม่อย่างนั้นจะโดนลงโทษให้อดข้าวอดน้ำ
"ฮื้อ กะ กลัว"
ความมืดมิดกำลังสร้างปมบางอย่างในใจ การทะเลาะตบตีของพ่อแม่ทำให้เด็กน้อยชินชา เวลาผ่านไป จากเด็กประถมสู่การเป็นนางสาวตามคำนำหน้าบัตรประชาชนอายุสิบห้าปีบริบูรณ์
โรงเรียนวัดมัธยมต้น
"ห้าบาทค่ะ" ฉันหอบหิ้วขนมมาขายในตอนเช้าที่โรงเรียน "อันนี้สิบบาทค่ะ"
"ทำมาอีกนะอร่อยดีป้าชอบ"
"ขอบคุณมากนะคะหนูลองทำตามหนังสือ ออกมาก็น่าอร่อยจึงนำมาขายหารายได้เสริม"
"น้ำผึ้งทั้งขยันทั้งเรียนเก่งดีจริงๆ"
"ขอบคุณค่ะ"
ตะกร้าสานที่เต็มไปด้วยขนมถ้วยฟูแสนน่ารักของฉัน ทุกเช้าจะต้องมาโรงเรียนก่อนเข้าแถวเคารพธงชาติ ป้าแม่บ้านมักจะมาเหมาไปกินตลอด เหลือไม่กี่ชิ้นก็ขายให้เด็กนักเรียน
"อีผึ้งเอาอะไรมาขายอีกวะ"
"เดือนก่อนขายไข่เจียวอาทิตย์ที่ผ่านมาขายไก่ย่าง"
"อีกหน่อยก็คงขาย...เหมือนแม่"
เสียงเพื่อนนักเรียนหญิงร่วมชั้นพูดจากระแหนะกระแหนทั้งสายตาเหยียดหยามดูแคลน
"กินขนมถ้วยฟูไหมจะได้เงียบปาก"
"อ้าว อีผึง!!"
กลุ่มนักเรียนหญิงไม่พอใจที่โดนโต้เถียงจึงลุกจากเก้าอี้ตรงดิ่งมาหาผึ้งที่ยืนถือตะกร้าอยู่พร้อมพูดจาเสียดเเทง
"ใครก็รู้ว่าแม่มึงขายตัวได้ยินว่ามาอ้าขาให้ ผอ. เพื่อแลกกับค่าเรียนด้วย อุ๊ย น่าสมเพช"
เคว้ง
ห้องปกครอง
"น้ำผึ้ง พิชญา เธอทำร้ายเพื่อนทำไม" ครูผู้ชายวัยกลางคนไต่สวน "ผลักจนเพื่อนล้มใส่โต๊ะหมู่บูชาพระแรงไปหรือเปล่า"
"หนูไม่ได้เริ่มก่อนนะคะ"
"แต่ถึงยังไงก็ไม่ควร!"
"ขอโทษค่ะ"
ไม่ใช่ครั้งแรกที่โดนเรียกเข้าห้องปกครอง โรงเรียนสำหรับฉันก็ไม่ต่างจากบ้าน อยู่ด้วยความอึดอัดและแค้นใจแต่ทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับกรรม
"ยกมือไหว้ขอโทษเพื่อนซะน้ำผึ้ง"
"ทำไมครูไม่ถามสาเหตุก่อนล่ะคะ"
"ไม่จำเป็นต้องถาม! เพราะใครก็เห็นว่าเธอผลักเสาวรสก่อน"
"แต่.."
"ขอโทษสิ!!"
น้ำเสียงตะคอกเริ่มดัง ครูอาวุโสสั่งเสียงแข็ง น้ำผึ้งจำใจหันกลับหลังเพื่อยกมือไหว้เพื่อนร่วมชั้นเรียน ขณะที่อีกฝ่ายส่งยิ้มเย้ยสะใจ
บี เสาวรส ลูกของครูคณิตศาสตร์ ไม่แปลกใจที่ทำไมถึงไม่ถูกต่อว่า ระบบลูกท่านหลานเธอยังมีข้อกังขาทุกยุคสมัยไม่เปลี่ยน
พักกลางวัน
"อีบีมึงนี่เก่งมากดูอีผึ้งหงอยไปเลย" เพื่อนในกลุ่มกำลังกินข้าวกันที่โรงอาหารพูดถึงเหตุการณ์ที่ผ่าน "เอาอีกนะมึงกูชอบที่อีผึ้งโดนด่าทำตัวหยิ่งกระแดะ!"
"คงคิดว่าสวยเต็มประดา แหวะ"
"ใช่ค่ะเพราะมึงสวยกว่ามันมาก"
"กูว่างั้น ฮ่าๆ"
ทั้งกลุ่มพูดคุยกันแต่คล้ายต้องการให้ได้ยิน เพราะสายตาต่างจับจ้องไปยังน้ำผึ้งที่กำลังเขี่ยจานข้าวไปมา เพราะเธอมีหน้าตาแสนน่ารักจึงทำให้ใครหลายคนอิจฉาไม่ชอบหน้า
"อีพวกมาร"
บางอย่างสะท้อนในใจจนต้องสบถออกมา ฉันจับช้อนในมือแน่นมากเพื่อระงับอารมณ์นี้ ทุกครั้งที่ฉันถูกทำร้ายไม่เคยมีใครเข้าข้างหรือรับฟังเหตุผล เมื่อโลกไม่มีความยุติธรรม ทำไมฉัน..ต้องเป็นฝ่ายถูกรังแกซ้ำๆ
กรี๊ดดด
"ครูขาน้ำผึ้งจะฆ่าเสาวรส!!!"
บทล่าสุด
#76 บทที่ 76 [ตอนจบ] ร้ายแค่ไหนก็ยังรักเธอ
อัปเดตล่าสุด: 6/23/2026#75 บทที่ 75 บขส.หนีรักมาเฟีย
อัปเดตล่าสุด: 6/23/2026#74 บทที่ 74 ปลิดชีพ
อัปเดตล่าสุด: 6/23/2026#73 บทที่ 73 ยาพิษ
อัปเดตล่าสุด: 6/23/2026#72 บทที่ 72 ลมหายใจสุดท้าย
อัปเดตล่าสุด: 6/23/2026#71 บทที่ 71 จะตายอยู่แล้ว
อัปเดตล่าสุด: 6/23/2026#70 บทที่ 70 สารภาพ
อัปเดตล่าสุด: 6/23/2026#69 บทที่ 69 เหลี่ยมโหดคนทรยศ
อัปเดตล่าสุด: 6/23/2026#68 บทที่ 68 ตายคาที่
อัปเดตล่าสุด: 6/23/2026#67 บทที่ 67 เมียมาเฟีย
อัปเดตล่าสุด: 6/23/2026
คุณอาจชอบ 😍
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด
สูตรรักศาสตราจารย์
ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"
พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"
"อื้อ แกรู้จักหรือ"
"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"
"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"
"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"
"ฉิบหายล่ะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน
ซูจิ่วหนิง อดีตนักกีฬายิงปืนระดับชาติ ไม่คิดยอมก้มหัวให้โชคชะตา เธอจะใช้ฝีมือยิงปืน ไหวพริบทางการค้า และสองมือของตัวเอง พลิกโรงเตี๊ยมซอมซ่อให้กลายเป็นกิจการที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำง่าย ๆ ต่อให้ต้องเผชิญเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล หนี้สินที่เต็มไปด้วยข้อกังขา หรือเกมสกปรกจากคนที่คิดว่าตนมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง เธอก็จะสู้จนถึงที่สุด!
แต่สิ่งที่รับมือยากที่สุดกลับไม่ใช่ศัตรู หากเป็นจ้านถิงเซียว เจ้าพ่อเหมืองทองผู้เย็นชาและคุ้นเคยกับการออกคำสั่ง ชายที่มีทั้งเงิน อำนาจ และความสามารถจะมอบทุกอย่างให้เธอได้…ยกเว้นการบังคับให้เธอรักเขา
เมื่อหญิงสาวไม่ยอมเป็นสมบัติของใคร และชายผู้เคยคิดว่าทุกอย่างซื้อได้ต้องเรียนรู้ที่จะรักโดยไม่ครอบครอง เรื่องราวของหนี้แค้น ธุรกิจ และหัวใจจึงเริ่มต้นขึ้น
เพราะตำแหน่งนายหญิงแห่งแดนเถื่อน ไม่ได้ได้มาจากการยืนข้างเจ้าพ่อ แต่ได้มาจากการสร้างอาณาจักรด้วยมือของตัวเอง!
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
รักซึมร้าย NC 25++
ห้องที่หญิงสาวกำลังขึ้นไปนี้มีลักษณะเป็นห้องชุดรอยัลสวีท สุดหรู มีสองห้องนอน ห้องนอนใหญ่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้านายใหญ่ยามที่ต้องมาค้างที่นี่ อีกห้องเป็นห้องนอนขนาดเล็กกว่าหน่อย เอาไว้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญ ด้านนอกมีห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ เมื่อไปถึงเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ













