บทนำ
กลับกลายเป็นเศษซากใต้เท้าของเขา
"ฉันแม่ง!... โคตรเกลียดเธอเลย"
บท 1
Trigger Warning!
Graphic Depictions of Violence – มีการบรรยายถึงการใช้ความรุนแรงอย่างชัดเจน
Mentioned/Implied Rape attempt / Rape Non-con - มีการกล่าวถึงการข่มขืน
Sexual Harassment - การล่วงละเมิดทางเพศ
Sexual Assault - การข่มขืน
Threats of Violence - การคุกคามคนอื่นด้วยความรุนแรง
Violence - มีการใช้ความรุนแรง
Blood - มีเลือด
Brutality - การใช้ความรุนแรงแบบมาก ๆ
Gore - เนื้อหาโหดร้าย ความรุนแรงที่มีมากกว่าการมีเลือดไหลออกมาจากร่างกาย
+++
บทนำ
เสียงครางต่ำที่ติดค้างอยู่ในลำคอสะท้อนความเจ็บปวดที่ไม่สามารถเปล่งออกมาเป็นเสียงร้องได้จริง ร่างชายหนุ่มในสภาพเปลือยเปล่าถูกตรึงไว้กับเก้าอี้ นัยน์ตาสั่นระริกกวาดมองรอบตัว หวังขอความช่วยเหลือจากใครสักคน แต่สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงความมืดทึบและเงียบงัน มือและเท้าถูกมัดแน่นด้วยเชือกป่านจนเนื้อเสียดสีถลอกเป็นแผล
ชายหนุ่มสั่นสะท้านด้วยความกลัว เมื่อสิ่งที่ทำให้ร่างกายเกร็งจนแทบแตกเป็นเสี่ยง คือความทรมานจากริมฝีปากที่กำลังถูกเข็มเหล็กขนาดใหญ่ร้อยด้วยด้ายสีแดงสด ค่อย ๆ เสียบและเจาะจนทะลุไปทีละจุด
เลือดสีแดงฉานซึมไหลออกมา ความทรมานเจียนตายปะทะเข้าเต็ม ๆ สายตาเฝ้าวิงวอนและร้องขอ ถึงอย่างนั้นมิอาจทำให้บุคคลในความมืดคิดเห็นใจ
ยังคงใจเย็นผิดมนุษย์มนา ทำทุกอย่างด้วยความตั้งใจ ดึงขึงเส้นด้ายให้ตึงและเย็บเข้าไปที่ริมฝีปากของคนตรงหน้าอีกครั้ง และอีกครั้ง...
เสียงเส้นด้ายเสียดผ่านเนื้อชุ่มด้วยเลือด ร่างที่ถูกเย็บสั่นสะท้านดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง แม้ดิ้นแรงจนสุดกำลังแต่ไม่อาจผลักไสความทรมานให้หลุดพ้นไปได้ ท้ายที่สุดแล้วริมฝีปากตั้งแต่มุมปากฝั่งหนึ่ง ไปจนถึงมุมปากอีกฝั่งถูกเย็บปิดสนิท บุคคลปริศนาในเงามืดผละตัวออก แล้วยืนมองผลงานของตนเองอย่างชื่นชม พลางยิ้มออกมา
ก่อนเข้าประชิดตัวอีกฝ่ายอีกครั้ง ร้อยด้ายเข้ากับเข็มหนาอีกคราและมุ่งไปยังจุดหมายต่อไป
ตา...
ทันทีที่เข็มแทงลงหนังตาส่วนบน เสียงกรีดร้องในลำคอก็ดังขึ้นอีกหนหนึ่ง ปราศจากความสงสารและความลังเลใด ๆ กระทั่งเปลือกตาทั้งสองข้างเย็บจนปิดสนิทเลือดซึมไหลออกมาเต็มไปหมด ไม่ต่างจากริมฝีปาก
จากนั้นก็จัดการถือเชือกเส้นใหญ่มา ผูกมัดแน่นกับมือและเท้าก่อนโยงขึ้นไปยังคานสูง ร่างชายถูกยกขึ้นห้อยต่องแต่งเหนือพื้นขึ้นมา เบื้องล่างคือรูปปั้นอลิคอร์น[1] หัวสูงชูเขาแหลมแวววับราวคมมีด
เสียงคร่ำครวญอู้อี้ดังลอดออกมาจากปากที่ถูกเย็บปิดตาย บุคคลในเงามืดเพียงยืนมองราวกับชมงานศิลป์ ก่อนลากบันไดเข้ามาและปีนขึ้นไป ใช้มีดคมค่อย ๆ เฉือนเชือกที่บางส่วน ทิ้งไว้ให้มันแขวนคาอยู่เช่นนั้น แล้วจึงก้าวลงไปยืนรอดูอยู่ด้านล่าง
ยิ่งนานเข้า แม้เชือกจะแข็งแรงมากเท่าไร แต่ยามเมื่อมันขาดก็มิอาจรองรับน้ำหนักที่มากได้อีกต่อไป เส้นใยเริ่มขาดทีละน้อย ทีละน้อย... และในที่สุด มันรับน้ำหนักไม่ไหว ร่างชายคนนั้นร่วงลงมากระแทกเสียบเข้ากับเขาแหลมอลิคอร์นต่อหน้าต่อตา เลือดสดกระเซ็นไปทั่ว ไหลเปื้อนผ่านรูปปั้น ลงไปจนถึงพื้น...
เสียงที่เคยคร่ำครวญ เงียบหายไปฉับพลัน
ก่อนกลีบกุหลาบจะค่อย ๆ ถูกโปรยลงพื้นรอบ ๆ ร่างไร้ลมหายใจ ผสมปนเปกับเลือดสีแดง เมื่อสิ่งที่ปรารถนาเสร็จสิ้นจึงโยนดอกกุหลาบเข้าไป หันหลังและเดินจากไป
...ทิ้งไว้เพียงซากศพและกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่น
ในช่วงเวลาที่ผู้คนต่างพากันหลั่งไหลกลับเข้าบ้านเพราะใกล้เวลาเย็นย่ำ ดวงอาทิตย์ดวงโตที่ทอแสงจวนเจียนจะลับขอบฟ้า ทว่าก็มีผู้คนอีกจำนวนหนึ่งกำลังก้าวเท้าเข้าสู่ช่วงเวลาของผีเสื้อราตรี การได้ออกไปโลดแล่นในสถานบันเทิงเป็นความสุขที่ใช้ย้อมใจหลังจากทำงานมาอย่างหนักหน่วงทั้งวันได้เป็นอย่างดี ประตูบานหนึ่งของสถานบันเทิงชื่อดังอย่าง ‘Nyx (นิกซ์)’ ถูกเปิดออก
พนักงานเสิร์ฟสาววัยยี่สิบต้น ๆ เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย วันนี้เธอถูกจัดหน้าที่ให้จัดเตรียมร้านรอเวลาก่อนที่บรรดานักร่ำสุราจะทยอยกันเข้ามาในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อจมูกเธอรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ผิดแปลกไปจากเดิม
กลิ่นคาวที่หาสาเหตุไม่ได้ จำได้ดีว่าไม่ใช่กลิ่นประจำของร้านแน่นอน คิ้วเรียวขมวดอย่างสงสัย ตัดสินใจเอื้อมมือไปเปิดสวิตซ์ไฟ และแสงสว่างที่ปรากฏขึ้นเฉลยชัดทุกอย่าง ดวงตาหญิงสาวตกตะลึงคล้ายถูกบางสิ่งตรึงเอาไว้จนทำให้เธอแทบหยุดหายใจ ก่อนจะกรีดร้องออกมาสุดเสียง เมื่อเธอเห็นชายเปลือยกายคนหนึ่งเป็นศพอยู่ตรงหน้า
‘กรี๊ด!’
เวลา 16.45 น. เกิดเหตุฆาตกรรม พบศพชายสภาพไม่สวมเสื้อผ้า ที่สถานบันเทิงนิกซ์
ตำรวจเข้าควบคุมพื้นที่ทันทีที่ได้รับสายจากพนักงานของสถานบันเทิง สิ่งที่เห็นและปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้ตำรวจหลายนายแทบส่ายหน้า เพราะไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
ความน่ากลัวที่เจอมิอาจเทียบเท่าความน่าสยดสยองที่ได้พบเห็น เมื่อสิ่งที่พบพานคือร่างของชายคนหนึ่งถูกเขาจากรูปปั้นอลิคอร์น สัตว์ในเทพนิยายสัญลักษณ์ประจำร้านเสียบเข้าที่กลางอกอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ ดวงตาและปากถูกเย็บติดด้วยด้ายสีดำ บริเวณหัวตามีเลือดแห้งกังเกาะติดอยู่ มือและขาทั้งสองข้างถูกมัดเอาไว้ด้วยเชือกป่านเส้นใหญ่ เลือดสีแดงฉานไหลอาบลงมายังอลิคอร์นตัวสีขาวจนเปลี่ยนเป็นสีแดงสด และเมื่อลองสังเกต จะเห็นดอกกุหลาบสีเดียวกันวางอยู่ไม่ไกลจากที่เกิดเหตุ พร้อมโรยด้วยกลีบกุหลาบอีกนับร้อย ๆ กลีบ ราวกับพื้นที่ตรงนี้เป็นสถานที่จัดแสดงงานศิลปะชิ้นหนึ่ง...
สารวัตรหนุ่ม ‘พุฒิพงษ์’ จ้องมองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาเกิดคำถามว่าเพราะอะไร? การกระทำถึงได้โหดเหี้ยมแบบนี้ หากเป็นการฆ่าเพื่อชิงทรัพย์ธรรมดาทั่วไปคงเป็นไปไม่ได้ เขาคิดว่าบางที...
แรงจูงใจนั้นมันอาจยังไม่มากพอ
ภายในห้องสี่เหลี่ยมสีขาว ที่มีอุปกรณ์วาดรูปวางเรียงรายเต็มไปหมด กำลังมีหญิงสาวใช้ปลายพู่กันเปื้อนสีป้ายลงไปบนเฟรมผ้าใบที่แต่งแต้มไปด้วยสีสัน รูปอลิคอร์นตัวสีขาวยืนกางปีกเด่นเป็นสง่าอยู่ในระดับที่สายตามองเห็น พร้อมด้วยผู้ชายใบหน้าหล่อเหลายืนอยู่เคียงคู่กัน ท่องอยู่ในสวนดอกไม้หลากสีท่ามกลางท้องฟ้าสดใส และเมฆก้อนน้อยใหญ่ แต่สิ่งที่สะดุดตาและเป็นจุดสนใจอีกหนึ่งสิ่ง เห็นทีจะเป็นดอกกุหลาบสีแดงสดดอกหนึ่งที่ถืออยู่ในมือของชายคนนั้น โดยรอบข้างล้วนเต็มไปด้วยกลีบกุหลาบอีกนับร้อย ๆ ที่กระจัดกระจายบนพื้น
รอยยิ้มเจ้าของภาพยิ้มออกมาด้วยความสุข ‘นิสิตา’ พึ่งพอใจกับภาพวาดตรงหน้า เพราะทั้งหมดล้วนเป็นไปตามที่เธอต้องการทุกอย่าง ภาพในหัวถูกรังสรรค์ออกมาเป็นรูปธรรมจนเสร็จสมบูรณ์ พู่กันถูกสับเปลี่ยนเป็นเบอร์เล็กสุดเมื่อทุกอย่างถึงจุดที่น่าพึ่งพอใจมากพอ
หญิงสาวใช้ปลายพู่กันแต้มลงบนจานสี เธอเลือกสีแดงเลือดนก เพื่อให้กลมกลืนกับสีของดอกกุหลาบมากที่สุด แล้วตวัดปลายพู่กันลงบนเฟรมผ้าใบอีกครั้ง เขียนเป็นลายเซ็นต์ของตัวเธอเอง ก่อนวางทุกอย่างและลุกเดินออกไปจากห้องที่เต็มไปด้วยภาพวาดที่ถูกปกคลุมเอาไว้ด้วยผ้าสีขาวสะอาดตา ราวกับว่าพยายามปิดซ่อนมันเอาไว้จากผู้คน
[1] สัตว์ในเทพนิยาย เป็นม้าที่มีทั้งเขาของยูนิคอร์นและปีกของเพกาซัส ในบางตำนาน อลิคอร์นถูกมองว่าเป็นตัวแทนของพลัง อำนาจ และความบริสุทธิ์
บทล่าสุด
#44 บทที่ 44 บทส่งท้าย โปรดรัก
อัปเดตล่าสุด: 1/21/2026#43 บทที่ 43 เกินครึ่งหัวใจ
อัปเดตล่าสุด: 1/21/2026#42 บทที่ 42 ครั้งสุดท้าย
อัปเดตล่าสุด: 1/21/2026#41 บทที่ 41 ใจจวนจะเลือนหาย
อัปเดตล่าสุด: 1/21/2026#40 บทที่ 40 ช่วงชีวิต
อัปเดตล่าสุด: 1/21/2026#39 บทที่ 39 รักที่เคยมอบ
อัปเดตล่าสุด: 1/21/2026#38 บทที่ 38 ไม่ถูกรัก
อัปเดตล่าสุด: 1/21/2026#37 บทที่ 37 โหยหา
อัปเดตล่าสุด: 1/21/2026#36 บทที่ 36 ถวิลหา
อัปเดตล่าสุด: 1/21/2026#35 บทที่ 35 ห้วงรัก
อัปเดตล่าสุด: 1/21/2026
คุณอาจชอบ 😍
พิษรักร้าย Toxic love
"ออกไป ถ้าไม่อยากโดนข้อหาบุกรุกห้องคนอื่นในยามวิกาล" นินิวบอกริกมาเสียดังด้วยสีหน้าโกรธจัด ที่ริกเข้าห้องเธออย่างถือวิสะ
"ไม่ไป ในเมื่อที่นี่คือห้องเมียฉัน ทำไมฉันต้องออก" ร่างสูงบอกมาด้วยเสียงแข็งด้วยความไม่พอใจ
"ห้องฉันไม่ใช่ห้องของยัยโมเน่ เมียคนปัจจุบันของพี่ ถ้าพี่ยังหลงเหลือความเป็นคนอยู่บ้างก็ออกไปจากห้องฉันคะ" แต่ริกกับไม่สนใจคำพูดนินิวเลยซักนิด ร่างสูงเดินเข้ามาหาคนตรงหน้า นินิวที่เห็นเช่นนั้นถึงกับจับที่ชายผ้าขนหนูเอาไว้แน่นขึ้น เพราะคนตรงหน้านั่นดูอันตรายสำหรับเธอ
"อย่านะพี่ริก เรื่องของเรามันจบไปแล้ว" นินิวบอกมาด้วยเสียงสั่นเพราะสายตาที่เขามองเธอมามันน่ากลัวมากจริงๆ
"ชอบฉันไม่ใช่เหรอ เอาฉันแล้วจะไปอ่อยคนอื่น อีกทำไม ฉันเห็นเต็มสองตาว่าเธอจูบกับไอ้ไทม์"
"ในเมื่อพี่เห็นเช่นนั้น พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียสิ ฉันจะอ่อยจะจูบกับใครมันก็เรื่องของฉันไหม ฉันบอกพี่ไม่กี่ร้อยครั้งแล้วว่าเราเลิกกันแล้ว เพราะพี่มันเลว ฉันเลยไม่อยากได้พี่แล้ว "
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
ลงทัณฑ์ร้าย พี่ชายวิศวะ
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
The High States เดิมพันรักพยศใจ
สำหรับเซญ่าชีวิตคือการดิ้นรนจากบ้านไม้เก่าๆ สู่แสงสีในคลับหรูเพื่อหาเงินมาต่อลมหายใจให้ป้าอันเป็นที่รัก แต่สำหรับเลโอเพลย์บอยทายาทสนามแข่งรถผู้เย็นชาและดุร้าย เธอเป็นเพียงของเล่นชิ้นยากที่เขาตั้งเป้าจะบดขยี้ให้จมดินเพียงเพราะความสะใจ
ยิ่งเธอพยศ เขายิ่งอยากเอาชนะ... ยิ่งเธอผลักไส เขายิ่งอยากครอบครอง
ทว่าในคืนที่โชคชะตาต้อนจนมุมท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำซัด เซญ่ากลับต้องแบกศักดิ์ศรีที่บอบช้ำไปหาเขาถึงโรงแรม พร้อมยื่นข้อเสนอที่แลกด้วยทั้งชีวิตเพียงเพื่อรักษาป้าที่กำลังวิกฤต
"ฉันยอมนายทุกอย่างแล้วเลโอ... อยากทำอะไรก็ทำ อยากย่ำยีฉันแค่ไหนก็เชิญตามสบาย ขอแค่นายทำตามสัญญาว่าจะช่วยเหลือฉันแบบไร้เงื่อนไข"
เมื่อผู้ล่าที่มองเห็นทุกอย่างเป็นเพียงเกมเดิมพัน ต้องมาเจอกับเหยื่อที่ยอมถูกไฟเผาเพื่อให้คนที่รักรอด... เดิมพันครั้งนี้ใครจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
กับดักรักท่านประธานจอมหวง
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
ความทรงจำในรอยใจ
เขา—วิศวกรหนุ่มรูปหล่อ ผู้มีชื่อที่แปลว่า “พระอาทิตย์”
ส่วนเธอ “เดือน”
คนที่พยายามจะลืมพระอาทิตย์ดวงนั้น…แต่ไม่เคยลืมได้เลย
ในอดีต เขาเข้าหาเธอเพียงเพราะคำพนันกับเพื่อน
แล้วครั้งนี้…จุดมุ่งหมายของเขาคืออะไรกันแน่?
“กูถามมึงจริงๆ นะซัน
ตอนที่มึงจีบน้องเดือน เพื่อเอาชนะพนันกับไอ้เมศร์
ตกลงตอนนั้น…มึงชอบน้องเดือนบ้างหรือยัง
หรือทั้งหมดมันก็แค่เพราะมึงไม่อยากให้ไอ้เมศร์จีบติดเท่านั้น?”













