วิมานคนเลว

ที่คาเฟ่สไตล์โมเดิล หน้ามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ในจังหวัดทางภาคเหนือ...

“เขาขอแกแต่งงานเหรอ?”

“ใช่ คุกเขาขอ...เลยแหละ”

“ว๊าว! ครั้งที่เท่าไหร่ล่ะเนี่ย? แม่ซินเดอเรล่า”

“เบา ๆ สิ แล้วก็ห้ามแซวฉันเลยนะ ฉันกำลังเครียด ไมเกรนขึ้นจนปวดขมองไปหมด” ว่าแล้วก็ดูดลาเต้เย็นจนค่อนแก้ว หวังให้คาเฟอีนในกาแฟช่วยให้อารมณ์ผ่อนคลายขึ้น

“ทำไมต้องเครียด แกต้องมีความสุขสิไอ มีความสุขถึงจะถูก คิดดูสิ แกถูกผู้ชายเฟอร์เฟคคนหนึ่งขอแต่งงานมาร้อยรอบแล้วนะ ดีออก!” เน้นคำว่าดีออกแบบชัดเจน “ดีอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะ ดูเหมือนเป็นเจ้าหญิง...เจ้าหญิงไอลดาผู้เลอโฉม ซินเดอเรล่าแห่งยอดดอย...โอววว ไม่ต้องเครียดไปหรอกเพคะ เพราะถ้าพระองค์ยังไม่พร้อม ก็แค่บอกเขาไป...เอ...หรือว่าที่เครียดนี่...หมายความว่าแก...แก...”

ไอลดาพยักหน้าหงึก ๆ เจนสุดาตาโตด้วยความตื่นเต้น สีหน้าลุ้นจัดกว่าตอนลุ้นผลสอบซะอีก

“อืม...ฉันตอบตกลงไปแล้วล่ะ”

“หา...!!!!” เจนสุดาอุทานลั่นจนคนทั้งคาเฟ่หันมองว่าเกิดอะไรขึ้น โดนเพื่อนรักตีแขนถึงได้รู้ตัวว่ากระโตกกระตากมากไปละ

“จริงเหรอ?” กระซิบถามอย่างแปลกใจ ตื่นเต้นตกใจจนหน้าแดงก่ำ คิดว่าหูเพี้ยนไปที่เพื่อนรักยอมตกลงแต่งงานกับชายหนุ่มผู้นั้น คนที่เจ้าหล่อนย้ำเสมอว่ารักเขาเหมือนพี่ชาย

พี่ชายแสนดีที่ปกป้องดูแลน้องสาวนอกไส้ยิ่งกว่าไข่ในหิน ผู้ชายเพอร์เฟคเจ้าเสน่ห์ที่ผู้หญิงทั้งเมืองไม่กล้าปฏิเสธ

‘ดนัยภัทร ดำรงฤทธานันท์’ บุตรชายของนักการเมืองใหญ่ที่มีอำนาจบารมีล้นประเทศ

“แกคงอยากถามฉันใช่มั้ยว่า...ทำไมฉันจึงตัดสินใจรับคำขอแต่งงานของเขา...ทั้งที่ปฏิเสธมาหลายครั้ง”

เพราะเห็นเพื่อนรักอึ้งจนหน้าซีด ดวงตาเต็มไปด้วยคำถาม ความห่วงใยนั้นล้นเอ่อ...

ไอลดาจับมือเย็นเฉียบของเจนสุดาแน่น ด้วยรู้ดีว่าเพื่อนรักคู่ซี้ที่สนิทกันมาตั้งแต่มัธยมกระทั่งเรียนจบพยาบาลในวันนี้ มีความรักและความห่วงใยต่อเธอมากกว่าใคร นอกจากแม่บังเกิดเกล้า ครอบครัวเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ชีวิตของเธอก็มีแต่เจนสุดา

“จะเหตุผลอะไรก็ช่าง!” เจนสุดายิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะกระโจนกอดว่าที่เจ้าสาวด้วยความตื่นเต้นดีใจ “ฉันดีใจด้วยนะแก แกทำถูกแล้ว แกควรจะตกลงแต่งงานกับเขาตั้งนานแล้ว การแต่งงานกับคุณดนัยภัทร คือสิ่งที่ผู้หญิงฉลาดอย่างแกต้องทำ เขาคือผู้ชายที่ดีที่สุด ฉันเชื่อว่าเขาจะดูแลและปกป้องแกได้”

“ฉันตัดสินใจถูกใช่มั้ย”

“ใช่”

“ไม่เร็วไปใช่มั้ย” สำหรับคนที่เพิ่งเรียนจบและยังไม่ได้ทำงานที่ตัวเองรักอย่างตั้งใจ แต่กลับต้องแต่งงานเพื่อตอบแทนบุญคุณผู้มีพระคุณ และเพื่อความสบายใจของมารดาที่อยากให้เธออยู่ในความดูแลของตระกูลดำรงฤทธานันท์

เนื่องจากบิดาผู้ล่วงลับของเธอ ‘ผู้กองธนา สิรินรัตน์’ ตำรวจนักสืบไฟแรงและบ้าดีเดือดของหน่วยปราบปรามยาเสพติด เป็นคนจับลูกชายคนโตของพ่อค้ายาเสพติดระดับมาเฟียของวงการเข้าคุก รวมทั้งเปิดโปงกระบวนการค้ายาเสพติดที่มีข้าราชการใหญ่และคนมีสีเข้าไปเกี่ยวข้องมากมาย โดยหลายคนโดนจับเข้าคุก ขณะที่หลายคนหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ซึ่งการที่บิดาของเธอโดนลอบยิงเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อนนั้น หลักฐานทุกอย่างโยงไปที่แก๊งค้ายาข้ามชาติ ศัตรูคู่แค้นที่เคยประกาศว่าจะฆ่าล้างครอบครัวสิรินรัตน์นั่นเอง...

นับตั้งแต่บิดาเสียชีวิต...สองแม่ลูกจึงอยู่อย่างหวาดกลัว หากไม่ได้ท่านสรวิชญ์ ดำรงฤทธานันท์ ซึ่งเป็นอดีตหัวหน้าของบิดาช่วยเหลือไว้ ป่านนี้เธอกับมารดาอาจโดนฆ่าตายไปแล้วก็ได้ 

“แกเรียนจบแล้ว อายุ 23 แล้ว ถ้าเจอผู้ชายดี ๆ ก็แต่ง ๆ ไปเหอะ จะรอทำไมให้เสียเวลา” เพราะถ้าเป็นเธอ ตอบตกลงไปตั้งแต่โดนขอครั้งแรกเมื่อหลายเดือนก่อนแล้ว

ไอลดาถอนหายใจอย่างหนักหน่วง คำยืนยันจากเพื่อนรักไม่ได้ทำให้คลายใจสักเท่าไหร่ เพราะคำว่าถูกต้อง ไม่ได้การันตีว่าจะมีความสุขนี่นา “แต่มันทั้งชีวิตเลยนะ”

“ทำไม หรือว่าแก...ชอบใครอยู่?”

“เปล่าหรอก”

“งั้นจะกังวลทำไม หรือว่ากลัวถูกมองไม่ดี กลัวถูกมองว่า คิดจับผู้ชายรวย!”

คำถามนั้นทำคนฟังสะอึก...