สามีแต่งงานสายฟ้าของฉันเป็นมหาเศรษฐีที่ซ่อนตัว

มุมมองของซาร่าห์

กระดิ่งเหนือประตูร้านอาหารส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆ ฉันรีบปิดสมุดสเก็ตช์ภาพแล้วเงยหน้าขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มบริการที่ดีที่สุด “สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับสู่เบลล่า วิสต้าค่ะ โต๊ะสำหรับหนึ่งที่หรือคะ”

กะบ่ายมักจะเงียบเสมอ และฉันก็ใช้ช่วงเวลาว่างระหว่างมื้อกลางวันกับมื้อค่ำที่ลูกค้าแน่นร้านมานั่งสเก็ตช์ภาพเล่น แบบชุดราตรีชุดนี้กวนใจฉันมาทั้งสัปดาห์แล้ว และฉันจะปล่อยให้แรงบันดาลใจหลุดลอยไปไม่ได้เด็ดขาด—โดยเฉพาะเมื่อค่าเช่าจะครบกำหนดจ่ายสัปดาห์หน้า และเดือนนี้ฉันก็ปฏิเสธงานออกแบบไปแล้วสองงานเพราะค่าจ้างไม่คุ้ม

แต่ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้ฉันลืมหายใจไปชั่วขณะ

ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน... โอ้โห ผมสีเข้ม ตาสีน้ำตาล สวมเสื้อเชิ้ตติดกระดุมสีน้ำเงินกรมท่าเรียบๆ ไม่มีเครื่องประดับแวววาว ไม่มีแบรนด์ดีไซเนอร์ที่เห็นได้ชัด มีเพียงความสง่างามอย่างเป็นธรรมชาติที่ทำให้หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะไปนิดหน่อย

เขายิ้มอย่างสุภาพ “ที่จริง ผมว่าผมนั่งที่เคาน์เตอร์ดีกว่าครับ ขอกาแฟแก้วหนึ่งได้ไหมครับ”

ทันใดนั้นฉันก็นึกถึงคำเตือนของแม่ขึ้นมาได้ และเผลอกัดริมฝีปากล่างของตัวเองโดยไม่รู้ตัว “ไมเคิล?”

ชายคนนั้นกะพริบตา “เอ่อ... ครับ ผมไมเคิล คุณรู้ได้ยังไง...”

บ้าจริง นี่แม่เป็นคนนัดผู้ชายคนนี้ให้ฉันเหรอเนี่ย หลังจากที่แม่พาฉันไปเจอแต่หายนะแปลกๆ มาตลอด ในที่สุดแม่ก็หาคนที่ไม่เหมือนเพิ่งคลานออกมาจากถ้ำเจอจนได้...

หกปีก่อน ฉันเพิ่งเรียนจบปีหนึ่งที่มหาวิทยาลัยสตาร์ซิตี้ การออกแบบแฟชั่นเคยเป็นโลกทั้งใบของฉัน เติมเต็มฉันด้วยความฝันถึงรันเวย์โชว์และแบรนด์ของตัวเองในสักวันหนึ่ง แล้วอุบัติเหตุทางรถยนต์ของแม่ก็เกิดขึ้น

ค่ารักษาพยาบาลนั้นหนักหนาสาหัสสำหรับครอบครัวแม่เลี้ยงเดี่ยวที่การเงินตึงมืออยู่แล้ว ฉันตัดสินใจทำในสิ่งเดียวที่ทำได้ นั่นคือลาออกมาทำงานเต็มเวลา ตอนนั้นเองที่เบลค แฟนของฉันตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย ได้มอบหมัดเด็ดสุดท้ายให้ฉัน “ซาร่าห์ ผมว่าเราเข้ากันไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ผมมีอนาคตของตัวเองที่ต้องคิด”

แรงกดดันทางการเงิน การถูกหักหลังทางความรู้สึก ความฝันที่แตกสลาย—ทุกอย่างพังทลายลงพร้อมกันในคราวเดียว โรคซึมเศร้ากลืนกินฉันทั้งเป็นอยู่หลายเดือน และแม้ว่าการบำบัดจะช่วยให้ฉันปีนกลับขึ้นมาได้ แต่ฉันก็ไม่เคยจำรายละเอียดช่วงนั้นได้เลย ส่วนใหญ่ที่ฉันรู้เกี่ยวกับช่วงเวลานั้นมาจากที่แม่มาเล่าเติมเต็มช่องว่างให้ทีหลัง

แม่โทษตัวเองทุกอย่าง เธอเชื่อมั่นว่าเธอได้ทำลายอนาคตของฉัน และต่อมาการจับคู่ของเธอก็กลายเป็นความหมกมุ่นที่ครอบงำทุกสิ่ง ฉันเคยเห็นแม่นอนไม่หลับตอนตีสาม นั่งเลื่อนแอปหาคู่ ไม่ยอมกินอะไรเท่าไหร่ขณะที่เอาแต่ซักไซ้ฉันเรื่องการให้ “โอกาสที่ยุติธรรม” กับผู้ชาย

เมื่อเช้านี้เอง เธอก็จับมือฉันแล้วพูดว่า “ลูกรัก แม่นัดคนใหม่ให้ลูกแล้วนะ เขาจะมาที่ร้านเลย ลูกต้องให้โอกาสคนนี้จริงๆ นะลูก โอเคไหม”

ฉันเข้าใจว่าความวิตกกังวลของแม่กำลังทำให้เธอป่วยจริงๆ ถ้าการแต่งงานเร็วๆ จะทำให้แม่สบายใจได้ ฉันก็จะทำ แค่ต้องดูก่อนว่าคู่ดูตัวของวันนี้เป็นคนแบบไหน

แต่ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่าเขาจะดูดีขนาดนี้

“คงไม่ได้อายอะไรใช่ไหมคะ” ฉันพูดพลางเริ่มรินกาแฟให้เขา “ไหนๆ ก็มาแล้ว ทำความรู้จักกันเลยดีกว่า ฉันซาร่าห์ มาร์ติเนซ ทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟที่นี่ อาศัยอยู่ในบ้านเช่ากับแม่ ส่วนแม่ฉันเป็นภารโรงที่โรงพยาบาล”

ไมเคิลอ้าปากเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แล้วก็หุบลงอีกครั้ง

“ไม่ต้องเขินหรอกค่ะ” ฉันพูดต่อพลางเลื่อนแก้วกาแฟไปให้เขา “แม่บอกข้อมูลพื้นฐานของคุณให้ฉันฟังหมดแล้ว ถ้าผิดตรงไหนก็แก้ได้นะคะ คุณทำงานที่พินนาเคิล อินดัสทรีส์ กรุ๊ป พ่อแม่เสียชีวิตแล้ว กำลังอยากแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางภาษีกับเรื่องซื้อบ้าน ชื่อไมเคิล...”

"ไมเคิล จอห์นสัน" เขาพูดพร้อมกับยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นฉันพยายามนึกนามสกุลของเขา "ผมทำงานด้านพัฒนาธุรกิจ ต้องเดินทางไปพบลูกค้าบ่อยๆ ตอนนี้เช่าบ้านอยู่ ขับฮอนด้า แอคคอร์ด"

ความตรงไปตรงมาของเขามันช่างสดชื่น ผู้ชายส่วนใหญ่ที่ฉันเคยเจอใช้เวลาสิบนาทีแรกพยายามสร้างความประทับใจให้ฉันด้วยเรื่องสตาร์ทอัพในจินตนาการหรือรถบีเอ็มดับเบิลยูที่ยืมเพื่อนมา

ฉันโน้มตัวไปข้างหน้า "ไมเคิล ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ"

"ได้สิครับ ถามมาเลย"

"แต่งงานกับฉันไหมคะ"

มุมปากของเขากระตุกขึ้นเหมือนกับว่าคาดหวังอะไรแบบนี้อยู่แล้ว "คุณจริงจังกับเรื่องนี้สินะ"

"จริงจังสุดๆ" ฉันตอบ "ฟังนะคะ ฉันต้องการสามีเพื่อให้แม่เลิกเป็นห่วง ส่วนคุณก็เห็นได้ชัดว่าต้องแต่งงานด้วยเหตุผลทางการเงิน ทำไมเราไม่แต่งกันล่ะ"

เขาเอนหลังเล็กน้อย "เราเพิ่งจะเจอกันเองนะ คุณไม่คิดว่ามันเร็วไปหน่อยเหรอ"

"โธ่ สมัยนี้คนแต่งงานกันเร็วจะตายไป" ฉันพูดต่อ "เราไปจดทะเบียนให้เรียบร้อย แล้วค่อยใช้เวลาทำความรู้จักกันจริงๆ ถ้าไปกันได้ก็ดี ถ้าไม่ เราก็หย่า"

ไมเคิลจ้องหน้าฉันอยู่ครู่หนึ่ง รอยยิ้มของเขายังคงไม่จางหายไป "ถ้าคุณต้องการแบบนี้จริงๆ... ก็ได้ ลองดูกัน"

ฉันรีบแวบเข้าไปในครัวเพื่อบอกให้โทนี่ช่วยดูแลหน้าร้านตอนที่ฉันออกไป พ่อครัวพยักหน้าโดยไม่ละสายตาจากวัตถุดิบที่กำลังเตรียมอยู่

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เราก็มายืนต่อแถวอยู่ที่สำนักงานทะเบียนในตัวเมือง

กระบวนการทั้งหมดรู้สึกเหมือนฝันไป ทั้งกรอกเอกสาร แสดงบัตรประชาชน แล้วก็จ่ายค่าธรรมเนียม ตอนที่เจ้าหน้าที่หลังกระจกกันกระสุนถามว่าเรามีพยานไหม ฉันถึงได้นึกขึ้นมาได้ว่าเรามองข้ามรายละเอียดข้อนี้ไปสนิทเลย เธอโบกมือเรียกพนักงานสองคนที่กำลังพักดื่มกาแฟอยู่แบบสบายๆ ซึ่งทั้งคู่ก็เซ็นเอกสารให้เราด้วยความกระตือรือร้นเท่าที่คนช่วยคนแปลกหน้าจะทำได้

พอเดินออกมาพร้อมกับใบทะเบียนสมรส เราก็แลกเบอร์โทรศัพท์กัน เมื่อฉันเห็นว่าไมเคิลเมมชื่อฉันไว้ในเครื่องว่าอะไร แก้มของฉันก็ร้อนผ่าวขึ้นมา

"'ราชินีของผม?' มันไม่เว่อร์ไปหน่อยเหรอคะ"

"ไม่เลยสักนิด" ไมเคิลพูดเบาๆ "ตอนนี้เราแต่งงานกันแล้ว คุณคือราชินีของผม เรากลับบ้านไปหาแม่คุณกันเลยดีไหม"

ฉันพยักหน้า "ค่ะ แม่ต้องช็อกแน่ๆ ตอนที่เจอคุณ"

แต่ขณะที่เรากำลังจะเดินออกไปที่ถนน รถสปอร์ตสีแดงคันหรูก็ส่งเสียงคำรามแล้วเบรกจนตัวโก่ง ชายหนุ่มอายุราวยี่สิบต้นๆ กระโดดลงมาจากรถ

"พี่! ในที่สุดก็เจอตัวสักที!" เขาร้องตะโกนพลางวิ่งเหยาะๆ มาทางไมเคิล "เร็วเข้า เราต้องไปแล้ว! สถานการณ์กับลูกค้ามันบานปลาย พวกเขาเรียกหาบอสใหญ่แล้วตอนนี้!"

ฉันขมวดคิ้ว มองสลับไปมาระหว่างพวกเขาสองคน บอสใหญ่งั้นเหรอ? แต่เขาไม่ได้บอกเหรอว่าเขาทำงานแค่ฝ่ายพัฒนาธุรกิจ? แล้วรถคันนี้อีก...

สีหน้าของไมเคิลยังคงสงบนิ่งอย่างสมบูรณ์ "อ๋อ นี่...คริส เพื่อนร่วมงานของผมเอง เขาเป็นพวกลูกคนรวย ชอบพูดเล่นไปเรื่อย ชอบเรียกผมว่า 'บอส' ประจำแหละ นั่นรถของครอบครัวเขา"

นายคริสนั่นกะพริบตาปริบๆ มองสลับระหว่างฉันกับไมเคิล แล้วก็เข้าใจสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว "ฮะ! ใช่เลย! ผมก็แค่ชอบเรียกไมเคิลแบบนั้นเพราะเขาคอยแก้ปัญหาให้ผมตลอด"

ความสงสัยของฉันจางหายไป และฉันก็หัวเราะออกมา พวกคนหนุ่มสาวก็ชอบทำอะไรให้มันดูใหญ่โตเป็นธรรมดา

"ซาร่าห์ ผมขอโทษนะ" ไมเคิลพูดอย่างรู้สึกผิด "ผมคงไปส่งคุณที่บ้านไม่ได้แล้วล่ะ ไว้ค่อยไปเจอแม่คุณคราวหน้านะครับ"

"แน่นอนค่ะ เรื่องงานต้องมาก่อน"

ไมเคิลก้าวเข้ามาใกล้แล้วดึงฉันเข้าไปกอดเบาๆ ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนปากของฉัน เป็นจูบลาที่นุ่มนวลและแสนหวาน

ทันทีที่ริมฝีปากของเราสัมผัสกัน เศษเสี้ยวของบางสิ่งก็วาบขึ้นมาในห้วงความคิด เสียงนุ่มนวลกระซิบอยู่ข้างหู สัมผัสอบอุ่นจากมือที่กุมมือฉันไว้ กลิ่นหอมเดิมๆ ที่ทำให้ฉันคลั่ง... แต่ภาพเหล่านั้นก็เลือนหายไปก่อนที่ฉันจะคว้าไว้ได้ทัน

ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนว่าเราเคยอยู่ด้วยกันแบบนี้มาก่อนนะ? หรือว่าเรื่องนี้เคยเกิดขึ้นในช่วงหลายปีที่ฉันจำอะไรไม่ได้เลย?