หรือจะเป็นแค่เพื่อนรัก

โอ Part

"น้อง ๆ รีบจัดระเบียบตัวเองให้เรียบร้อยกันหน่อยเดี๋ยวพี่จะให้ทุกคนแนะนำตัวด้วยชื่อนามสกุลจริงนะครับ รอบเดียวเพียงแค่รอบเดียวที่พี่จะให้น้องแนะนำตัวแต่ว่าเพื่อนทุกคนต้องจำชื่อนามสกุลของเพื่อนให้ได้โอเคนะ ฟ้ามึงมาต่อทีซิ"

"เออ สวัสดีครับน้องพี่ชื่อพี่ฟ้านะ หลังจากที่พวกเราผ่านการรับน้องมาอย่างเหน็ดเหนื่อยจนลุล่วงไปด้วยดีต่อไปนี้พวกเราที่นี่ทุกคนก็คือพี่คือน้องคือเพื่อน การเคารพพี่ดูแลน้องเป็นธรรมเนียมที่พวกเราปฏิบัติกันมาจากรุ่นสู่รุ่นพี่หวังว่าพวกน้องจะช่วยกันสานต่อให้มันดำรงอยู่ต่อไปนะครับ ตอนนี้เรารู้จักกันมาในระดับหนึ่งแล้วรู้ว่าใครเป็นสายรหัสใครบ้าง ฉะนั้นนอกจากความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องวันนี้เราจะมาสร้างความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนไปพร้อมกันหวังว่าจะได้รับความร่วมมือจากน้อง ๆ นะครับ

"แป๊บนะ โฬม ๆ มานี่ก่อนมึงไปบอกน้องมึงเลยว่าขอความร่วมมือหน่อย กูไม่อยากเข้าไปบอกเดี๋ยวน้องพ่นบุหรี่ใส่หน้ากูอีก รอบก่อนที่พ่นใส่หน้ากูทำเอากูเป็นหอบหายใจไม่ออกตั้งหลายชั่วโมงแน่ะ" เวลาบ่ายกลางลานเกียร์คณะวิศวกรรมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยรัฐบาลซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงอันดับต้น ๆ ของประเทศ หลังจากที่ผ่านการรับน้องมานานแรมเดือนจนจับสลากหาสายรหัสครบถ้วนสมบูรณ์ แต่วันนี้พวกผมปีหนึ่งก็ยังต้องมานั่งรวมกันอยู่ที่ลานเกียร์เหมือนตอนมีกิจกรรมรับน้องเพราะอะไรน่ะเหรอ

นั่นเป็นเพราะว่าถึงจะผ่านพ้นการรับน้องในมหาวิทยาลัยไปแล้วก็จริงแต่ฤกษ์งามยามดีในการจัดกิจกรรมรับน้องนอกเขตรั้วมหาวิทยาลัยยังไม่เคยเกิดขึ้น จนมาวันนี้พวกพี่เขาถึงเรียกรวมพลเพื่อแจ้งกำหนดการกิจกรรมนอกสถานที่สักที แต่จะให้จำชื่อจริงกับนามสกุลของเพื่อนทั้งหมดเนี่ยนะใครมันจะไปจำได้วะ

เพราะตอนนี้ปีหนึ่งที่นั่งรวมกันอยู่ตรงนี้พวกเรายังไม่ได้แยกภาคกันเลยนี่นา กว่าจะได้เลือกภาคอีกทีก็ปีสองนู่นเหมือนกับเรื่องจำชื่อนามสกุลเพื่อนนั่นแหละ ผมว่าถ้าจะจำให้ได้ครบทุกคนไม่ขึ้นปีสองปีสามเลยเหรอวะ ใจหนึ่งก็กำลังกังวลกับคำสั่งของรุ่นพี่แต่หูยังคอยฟังเสียงพี่เขื่อนพี่ปีสองที่โยนโทรโข่งให้พี่ฟ้าพี่รหัสของผม

ตอนแรกที่รู้ว่าคนนี้เป็นพี่รหัสคำถามเกิดขึ้นกับตัวเองทันทีว่านั่นผู้ชายจริงหรือเปล่าวะหน้าจะสวยไปไหน บุคลิกก็อ่อนโยนนุ่มนวลผมยาวถูกมัดเป็นจุกอยู่กลางหัวยิ่งส่งให้พี่เขาดูสวยมากกว่าหล่อ เรื่องรูปร่างไม่ต้องพูดถึงผอมเพรียวมีเอวขาเล็กกว่าผู้หญิงบางคนซะอีก ถึงแม้จะเคยได้ยินมาบ้างว่าอย่าหลงเชื่อในหน้าตาสะสวยของพี่ฟ้าก็พี่ฟ้าคนนี้น่ะพวกล่าแต้มของแท้และล่าแต่พวกสาวสวยทั้งนั้น

แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนี้ประเด็นคือคำพูดที่พี่ฟ้าเอ่ยกับเพื่อนของตัวเองทั้งที่มือยังถือโทรโข่งติดปากอยู่ ราวกับว่าต้องการส่งต่อคำพูดของตัวเองให้ถึงหูอีกคนยังไงยังงั้น และทั้งสายตาทั้งร่างกายครึ่งบนของผมก็ดันบ้าจี้กวาดตามองหาอีกคนที่พี่ฟ้าเอ่ยถึงทันควัน เพราะเอี้ยวตัวไปมองถึงได้เห็นว่าไม่ใช่แค่ผมที่มองหาบุคคลในตำนานของปีหนึ่งคนที่ทำให้เพื่อนในรุ่นตาค้างกับการกระทำของเขาเป็นทิวแถว

คนที่ทำให้รุ่นพี่หลายคนเกิดอาการเท้ากระตุกพร้อมกันแต่ดันไม่มีใครกล้าเสี่ยงเอาตัวเองเข้าไปปะทะกับเขา แม้กระทั่งพี่โฬมผู้ชายที่แสนจะโชคร้ายที่สุดแห่งปีเพราะดันไปได้คนคนนี้เป็นน้องรหัส แต่ตัวพี่เขายังต้องยืนให้น้องตัวเองพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าเลย

สาธุ ขออย่าให้พวกพี่เขามีกิจกรรมอะไรที่เป็นกลุ่มหรือเป็นการจับคู่ แล้วผมต้องเป็นคนดวงซวยตามพี่โฬมด้วยการเกี่ยวข้องกับมันเลยครับ คนเหี้ยอะไรทั้งดุทั้งกวนตีนทั้งมึนอย่างไม่สนโลกฉิบหาย

"มึงน่ะอย่าไปมองมันมากเดี๋ยวมันก็วิ่งมากัดเอาหรอก"

"มันดุขนาดนั้นเลยเหรอวะ แต่ดูท่าทางแล้วกูเชื่ออย่างสนิทใจว่ามันโคตรดุว่ะ" พอได้ยินเสียงทักเรื่องของคนที่ผมกับหลายคนกำลังหันไปมอง ผมก็รีบตอบกลับในสิ่งที่คิดโดยไม่หันไปหาคนที่เอ่ยทักท้วงสักนิด เพราะกำลังลุ้นตามจังหวะการเดินส่ายหัวของพี่โฬมที่ตรงดิ่งไปยังเฟรชชี่เพียงหนึ่งเดียว คนที่นั่งเอาขายาว ๆ ของมันพาดบนโต๊ะหินอ่อนอยู่ใต้ต้นจามจุรีต้นใหญ่สิ่งที่ขาดไม่ได้ในมือของมันก็คือบุหรี่เหมือนเดิม แล้วพี่โฬมจะโดนมันถีบหน้ากลับมาไหมวะเนี่ย

"เหี้ย! มึง ๆ ดูมันทำสิมันพ่นบุหรี่ใส่หน้าพี่รหัสมันอีกแล้ว ไอ้โหดคนนี้มันเป็นใครวะไม่รู้แม่งกล้าหรือบ้ากันแน่ เอ๊ะ!หรือว่าเป็นลูกหลานเจ้าพ่อมาเฟียหรือคนเด่นคนดังบ้านไหนปะเนี่ยแบบว่ามีอิทธิพลของนามสกุลเป็นแบ็คให้งี้ ถ้าใช่นี่กูโคตรสงสารบรรพบุรุษกับวงศาคณาญาติของมันเลยว่ะเขาจะรู้กันไหมว่าต้องมามีมลทินชื่อเสียงป่นปี้เพราะมันอะ แต่ไม่แน่นะนิสัยแบบนี้อาจจะเป็นกันยกแผงก็ได้ ถ้ามันมีพี่น้องมาเรียนที่นี่ด้วยกูขอไว้อาลัยให้มหาลัยล่วงหน้าเลยว่ะแค่คิดก็ขนลุกละ"

"มันชื่อโปรดปราณเป็นลูกชายเจ้าของผับ คลับ ร้านอาหารเกือบครึ่งในกรุงเทพกับตามจังหวัดใหญ่ ๆ ที่มันมาเรียนวิศวะเพราะว่าบ้านมันมีธุรกิจพวกรับเหมาด้วย เรื่องพี่น้องมึงสบายใจได้เลยเพราะมันเป็นลูกคนเดียวและมีลูกพี่ลูกน้องแค่คนเดียวเหมือนกัน" เสียงเอื่อยเฉื่อยกำลังบอกเล่าถึงประวัติของผู้ชายคนที่พี่โฬมยืนเท้าเอวพูดอะไรด้วยสักอย่าง แต่ดูมันทำกับพี่รหัสมันสิไอ้บ้านั่นยังคงนั่งเอนหลังพิงม้าหินอ่อน ปลายเท้าพาดอยู่กับโต๊ะกระดิกไปมาอย่างคนอารมณ์ดีโดยไร้ท่าทีจะทำตามคำสั่งของพี่รหัสซะงั้น

ขนาดตอนรับน้องมันยังไม่มาแล้วพี่ ๆ ในสายของมันก็ว่าอะไรไม่ได้ด้วยนะ พอได้รับฟังประวัติคร่าว ๆ ของมันแล้วผมไม่สงสัยเลยว่าทำไมมันถึงกล้าบ้าบิ่นไม่เห็นหัวใครแบบนี้ แต่บางเรื่องที่เคยได้ยินกลับแวบเข้ามาให้ผมต้องรีบหันกลับไปหาคู่สนทนาทันควัน

"มึง ๆ ไอ้คนนี้ใช่ปะคนที่เคยมีข่าวเมื่อปีสองปีที่แล้วว่ามันกับพวกมีเรื่องกับบอดี้การ์ดผับหนึ่งจนถึงขั้นมีคนตายน่ะ กูนึกแล้วเชียวว่าคุ้นหน้าคุ้นตาจากไหนที่แท้มันก็ดังในโซเชียลนี่เอง ยิ่งรู้แบบนี้ยิ่งไม่น่าคบหาสมาคมไม่น่าเข้าใกล้เลยว่ะ มึงด้วยนะอย่าเผลอไปเฉียดมันเชียวเดี๋ยวจะโดนมันเป่าหัวเอาขนาดเรื่องในผับมีคนตายพวกมันยังรอดเลย

"งี้แหละวิถีคนรวยมักอยู่เหนือกฎหมายเสมอจนทุกวันนี้กูไม่อยากศรัทธาเหี้ยอะไรกับกฎหมายละ เอางี้มึงอยู่ติดกูไว้เดี๋ยวกูพาหลบหลีกไอ้บ้านรวยนี่เอง ถือว่าเป็นโชคดีของเราแล้วเนอะที่ไอ้ลูกพี่ลูกน้องคนเดียวของมันไม่มาเรียนที่นี่ด้วยน่ะ ไม่งั้นพวกเราจะหลบจะหลีกจะเลี่ยงจะเรียนกันยังไงวะกูกลัวว่าเดินอยู่ดี ๆ จะซวยไปเหยียบตีนมันเข้าน่ะสิ"

"พูดยาวเหยียดขนาดนี้เหนื่อยบ้างไหมกูเป็นคนฟังแท้ ๆ ยังเหนื่อยแทนเลย ว่าแต่มึงชื่ออะไรวะกูชื่อชนัตรนะชนัตรที่แปลว่าร่มเรียกชินก็ได้" คำถามและคำแนะนำตัวจากเพื่อนใหม่ตรงหน้าพาขวัญกำลังใจของตัวเองให้มีมากขึ้นกว่าเดิม

เนื่องจากผมเป็นเด็กต่างจังหวัดมาเรียนที่นี่โดยไม่มีเพื่อนที่โรงเรียนเก่ามาด้วยสักคนในเมืองใหญ่แห่งนี้ก็ยังไม่รู้จักใครด้วยสิ ดีนะที่พี่ชายผมลาราชการมาหาห้องเช่าให้แถมใจดีอยู่เป็นเพื่อน อีกทั้งยังพาผมตระเวนขึ้นรถบ้างเดินเข้าออกตามซอกซอยบ้างเพื่อสอนให้รู้จักที่ทางจะได้ไม่หลงในเมืองใหญ่ตั้งสองวันแน่ะ ไม่งั้นป่านนี้ผมคงยังไปไหนมาไหนไม่ถูกหรอก

"กูชื่อวัสสะแปลว่าฤดูฝนมึงเรียกโอก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักเพื่อนคนแรกในรั้วมหาลัยนะเว้ยไอ้ร่มกันแดดแต่ไม่กันฝน ฮ่า ๆ ๆ " มุมปากของเพื่อนใหม่ตรงหน้ายกยิ้มขึ้น ความมีมิตรไมตรีที่ดีส่องแสงออกมาจากตัวจนผมเผลอยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจกับการได้รู้จักเพื่อนคนแรกในที่แห่งนี้ ถึงจะผ่านการรับน้องมาหลายวันแล้วถึงจะเป็นหนึ่งในสมาชิกของผู้เช่าอพาร์ตเมนต์ใกล้ ๆ มหาวิทยาลัยมาหลายค่ำคืนแล้ว และถึงแม้จะเรียนพร้อมคนอื่นมาหลายวันแล้ว แต่ผมก็ยังไม่รู้จักมักคุ้นหรือไม่เคยคุยกับใครจริงจังเหมือนไอ้ชินนี่หว่า

"เออยินดีที่ได้รู้จักเพื่อนใหม่ อ้าวเฮ้อ! เดี๋ยวมาทำความรู้จักกับมึงใหม่นะสายฝนกูขอไปจัดการธุระแป๊บหนึ่ง" ผมรู้คำว่าสายฝนที่มันพูดหมายถึงอะไรก็คงจะเหมือนที่ผมเรียกมันว่าร่มกันแดดนั่นแหละ แต่ทิศทางที่เพื่อนคนแรกลุกเดินไปหานั่นทำให้ใจผมถึงกับหายแวบ

แม่งเอ๊ย! กูเพิ่งบอกอยู่หยก ๆ ว่าอย่าได้ไปเฉียดมันเชียวนะแล้วมึงจะสะเออะเสนอหน้าเดินตรงดิ่งไปทางนั้นทำไมไอ้ชิน!

ป๊าบ! "ไอ้เหี้ย! " คำอุทานของผมดังขึ้นพร้อมดวงตาตัวเองแทบจะหลุดออกจากเบ้าเมื่อได้เห็นภาพและเสียงตรงหน้า ก็ไอ้ชินเพื่อนคนแรกของผมมันง้างมือฟาดใส่ปลายเท้าของไอ้ลูกคนรวยนั่นอย่างจังจนเสียงดังมาถึงที่พวกผมนั่งอยู่ ขนาดไกลพอสมควรผมยังได้ยินเสียงชัดเจนแจ่มแจ้งขนาดนี้ไม่ต้องสงสัยให้เสียเวลาเลยว่าตีนไอ้นั่นจะแดงหรือช้ำรึเปล่า และด้วยความหวั่นวิตกกลัวเพื่อนเพียงคนเดียวจะไม่มีเงาหัว สองขาของผมถึงยันตัวเองลุกขึ้นแล้ววิ่งพรวดพราดไปโดยไม่ทันฉุกใจคิดอะไรสักนิด

"มะ มึงอย่าสวนเพื่อนกูนะเว้ย! ถึงมึงจะเป็นลูกคนรวยก็เถอะแต่มึงคงมีเมตตาธรรมเพื่อค้ำจุนโลกบ้างแหละฉะนั้นมึงต้องไม่หักคอเพื่อนกูนะ มันไม่ได้ตั้งใจตีมึงหรอกมันเป็นโรคชักกระตุกน่ะ กะ กู ขอโทษแทนมันก็ได้" น้ำเสียงสองสามคำแรกของผมช่างแตกต่างจากช่วงกลางช่วงท้ายเหลือเกินเมื่อเห็นตาดุของคู่กรณีตวัดมามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า สัญชาตญาณเตือนภัยของมนุษย์บ่งบอกให้กู้คืนสติต้องมาปัญญาต้องเกิดและรีบผ่อนปรนน้ำเสียงของตัวเองทันควัน

"กูเพิ่งรู้ว่ามึงเป็นโรคชักกระตุกด้วยเหรอชิน? "

"หึหึ ก็เพิ่งเป็นเมื่อกี้นี้แหละ อ้อ กูลืมแนะนำเพื่อนให้มึงรู้จักน่ะคนนี้ชื่อโอเป็นเพื่อนใหม่ของกูเอง ส่วนมึงกูคงไม่ต้องแนะนำไอ้โปรดให้มึงรู้จักแล้วล่ะมั้งเพราะเมื่อกี้กูก็เล่าประวัติมันให้ฟังหมดแล้วนี่นา แต่กูลืมบอกมึงไปอีกอย่างว่ะกูชื่อชนัตร เจริญกิจธารา เป็นลูกพี่ลูกน้องคนเดียวของไอ้โปรด ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการอีกครั้งนะเพื่อนใหม่" เวรแล้วไง! สามคำนี้โผล่ขึ้นมาโดยที่ผมไม่ได้เรียกหาเลยสักนิด

ยิ่งมองเห็นมุมปากของลูกพี่ลูกน้องคู่นั้นกระตุกขึ้นพร้อมกัน มิหนำซ้ำขายาวของมันสองคนยังยืนเต็มความสูงขนาบอยู่ทั้งซ้ายและขวาของผม นั่นก็ยิ่งรู้สึกว่าลมหายใจของตัวเองจะขาด ๆ หาย ๆ ยังไงก็ไม่รู้

แปะ ๆ !! "หึหึ สวัสดีเพื่อนใหม่ของไอ้ชิน ชื่อของกูคือโปรดปราณแต่มึงมีสิทธิ์เรียกกูได้แค่โปรดตามนี้" แล้วไอ้คนที่แนะนำตัวเองแบบแปลก ๆ ก็เดินจากไปทิ้งไว้แค่ความปวดหนึบ ๆ จากน้ำเสียงแปะเมื่อกี้ มันไม่แปะเบา ๆ นะครับแต่เล่นเอาผมเกือบทรุดถ้าไม่มีแขนหนักของคนที่ผมภาวนาไม่ให้มันเรียนที่นี่อีกคนยกมาพาดไหล่ แล้วรั้งตัวผมเดินตามมันเพื่อกลับไปนั่งรวมกับคนอื่นที่เดิมซะก่อน

"หน้าตามึงบ่งบอกว่าดีใจมากเลยนะที่ได้ไอ้โปรดเป็นเพื่อนคนที่สองในรั้วมหาลัยนี้น่ะโอ" หมดกัน! รอยยิ้มเปี่ยมไปด้วยมิตรไมตรีที่ส่องแสงมาให้เห็นเมื่อกี้มันสลายหายไปกับแสงแดดของวันนี้เสียแล้ว ที่เหลืออยู่ตรงหน้าผมมีเพียงแค่ผู้ชายหน้าตาคมคายมีเขามีเขี้ยวงอกออกมาให้ผมสะเทือนใจเล่นแค่นั้น แล้วจากนี้จนถึงอีกหลายปีข้างหน้าชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของผมจะสงบสุขอย่างที่ฝันเอาไว้ไหมวะ!