อ่อยให้รัก(คู่หมั้นจอมเย็นชา)

ตอนที่1 ท้าทาย

มัตซี

“คืนนี้ไปล่ากันไหม” เสียงของยัยเฟอเพื่อนสนิทของฉันเอ่ยชวนออกมาหลังจากพวกเราเดินออกจากห้องเรียน

“ไม่ได้ว่ะ วันนี้กูต้องกลับบ้าน” ฉันบอกออกไปอย่างรู้สึกเสียดายไม่น้อย เพราะวันนี้มีนัดกับคุณแม่ต้องกลับไปทานข้าวด้วยกัน

“เสียดายเลยอ่า!~ เปิดเทอมวันแรกก็พลาดซะแล้ว” เสียงยัยน้ำรินเพื่อนสนิทของฉันอีกคนพูดด้วยความเสียดายไม่ต่างจากฉันเลยสักนิด

ทำความรู้จักกันหน่อยดีกว่า ฉันชื่อ มัตซี ค่ะ ตอนนี้เรียนอยู่ปี3 คณะบริหารธุรกิจ นิสัยฉันเป็นพวกตรง ๆ บวกกับหน้าตาที่ดูแล้วหยิ่งทำให้คนอื่นก็มองว่าฉันแรงพอตัว แต่สำหรับฉันก็ปกตินะแค่อาจจะพูดตรงไปบ้างและชอบใช้สายตาจิกแรงแค่นั้นเอง แต่จริง ๆ แล้วฉันเป็นคนเฟรนลี่มากคนหนึ่งเลยนะ

ฉันเป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัว ที่บ้านทำธุรกิจหลายอย่าง คุณพ่อคุณแม่รักและตามใจฉันมาก ส่วนสองคนเมื่อกี้ก็เพื่อนสนิทฉันเองแหละ นิสัยก็เหมือน ๆ กัน ไม่งั้นคงคบกันไม่ได้หรอกจริงไหม? พวกเราคบกันมาตั้งแต่มัธยมปลายเลยทำให้สนิทกันมากและซี้กันสุด ๆ

“อร้ายยย!! หล่ออ่ะแก!”

“พี่มีคุณก็แบดสุด ๆ เลย!”

“พี่มิวเรย์ก็ทะเล้น น่ารัก!~”

“พี่ยิมทั้งเท่ทั้งหล่อเลยอ่ะ!”

“ของฉัน ๆ ๆ”

แล้วระหว่างที่พวกฉันนั่งคุยกันอยู่ก็ได้ยินเสียงพวกผู้หญิงจากรอบข้างกรี๊ดกร๊าดร้องออกมาเหมือนเห็นอปป้าบินตรงจากเกาหลีมาลงที่มหาวิทยาลัยและแย่งกันว่าใครเป็นของใคร ทำให้พวกฉันอดไม่ได้จนต้องหันไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนจะรู้ว่ากลุ่มคนที่เดินผ่านไปเมื่อกี้สำหรับในมหาวิทยาลัยนี้แล้วก็ไม่ได้ต่างอะไรกับมีอปป้ามาเลยจริง ๆ นั่นแหละ

“ตื่นเต้นกันจังเลยนะ เดี๋ยวแม่จะเอามาควงให้หมดเลย” ฉันพูดออกไปอย่างหมั่นไส้กับท่าทางดี๊ด๊าพวกนั้น

“ถ้าเป็นพี่มิวเรย์กับพี่มีคุณอาจจะง่าย แต่กับพี่ยิมนี่มึงคงแห้งตายก่อนอ่ะ!” ยัยเฟอพูดแย้งออกมาก่อนจะหัวเราะราวกับเรื่องตลก

แต่ฉันไม่ว่าอะไรมันหรอก เพราะพี่ยิมอะไรเนี่ยใคร ๆ ต่างก็รู้กันดีว่าเจ้าพ่อน้ำแข็งสุด ๆ เห็นนิ่ง ๆ แต่กินผู้หญิงเรียบนะจ๊ะบอกเลย แต่ก็นั่นแหละผู้หญิงที่เค้าจะกินเค้าก็ต้องเลือกเองเท่านั้นจ้าใครไปเสนอตัวให้เค้ารับรองได้กินแห้วกลับมากันถ้วนหน้า อีกทั้งได้ยินว่าเขาน่ะพวกกินครั้งเดียวแยกใช้แล้วไม่ใช้ซ้ำ และไม่จริงจังกับใครทั้งนั้น

“คอยดูเถอะ! ต้องมีสักวันที่กูจะทำให้พี่ยิมเป็นของกูให้ได้” ควายามยากและท้าทายนี้ทำให้ฉันยิ่งอยากเอาชนะ ฉันเลยตอบยัยเฟอออกไปด้วยรอยยิ้มและแววตาที่มุ่งมั่นและมั่นใจในตัวเองสุด ๆ

“มึงบอกประวัติมันหน่อยสิ” แล้วยัยเฟอก็หันไปพูดกับยัยน้ำรินอย่างพอจะรู้จักเค้าคนนั้นดีกว่าฉัน ซึ่งยัยนี่เป็นดั่งgoogleของกลุ่มก็ว่าได้ รอบรู้ทุกเรื่องของคนในมหาวิทยาลัย เรื่องอะไรที่ว่าใหม่ เรื่องอะไรที่ว่าหลับแค่ไหน แต่ยัยน้ำรินก็สามารถสืบมาได้ทุกอย่างที่อยากรู้

“ยิมรูปหล่อ พ่อโคตรรวย เคยมีแฟนมาหนึ่งคนตอนมัธยม แต่แล้วผู้หญิงคนนั้นก็บอกเลิกด้วยเหตุผลอะไรสักอย่างก็ไม่รู้ ก่อนจะไปเรียนต่อต่างประเทศ...” แล้วยัยน้ำรินก็นั่งสาธยายประวัติของพี่ยิมให้ฉันได้รับฟัง

“ก็แค่แฟนทิ้ง ไม่เห็นต้องฝังใจขนาดนี้ปะวะ” เมื่อฉันได้ฟังเรื่องของหมอนั่นอย่างละเอียดฉันก็พูดออกมาอย่างไม่เข้าใจและสมเพชไม่น้อย เป็นผู้ชายซะเปล่าแค่นี้ทำเป็นเรื่องใหญ่ยึดติดไปได้ เกิดมาจะรักแค่คนเดียวแล้วตายไปเลยหรือไงกัน น่าตลกสิ้นดี

“พี่เค้าอาจจะเป็นพวกจริงจังกับความรักมากไงมึง” ยัยเฟอพูดขึ้นอย่างที่คิด

“หึ! ปัญญาอ่อนสิไม่ว่า อายุแค่นี้จะจริงจังแค่ไหนก็ควรแยกแยะและมูฟออนได้ปะ?” ฉันบ่นพร้อมกับส่ายหัวขบขัน “งั้นกูกลับและ”

ฉันบอกมันออกไปอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะลุกเดินออกเพื่อกลับบ้านแทนมานั่งฟังเรื่องผู้ชายที่ดูจะไร้สาระขึ้นมาหลังได้รู้เบื้องหลังความเย็นชานี้ของเขา

แต่ฉันยอมรับว่าผู้ชายคนนี้น่าสนใจมากคนหนึ่งเลยแหละ ยิ่งดวงตาที่นิ่ง ๆ ของเค้ามันกลับยิ่งดึงดูดผู้หญิงได้เป็นอย่างดี หากไม่นับเรื่องที่เขาฝังใจเกินไปนั่นก็นับว่าเป็นผู้ชายที่คงจะเพอร์เฟคไม่น้อยคนหนึ่ง

แต่แล้วไงล่ะ ฉันเริ่มอยากจะรู้แล้วสิว่าจะยากแค่ไหนแล้วรักแรกจะฝังใจเท่าไหร่

ยิม

“คืนนี้ว่าไงวะไอ้ยิม” ไอ้มีคุณถามผมขึ้นอย่างขอคำตอบ

“แล้วแต่” ผมบอกมันไปอย่างไม่เรื่องมากเพราะผมยังไงก็ได้

“งั้นกูให้ไอ้บาสไปแทนแล้วกัน” ไอ้มิวเรย์พูดออกมาอย่างที่คิดแล้ว

“อืม” ผมตอบกลับไปอย่างไม่มีปัยหาอะไรแล้วนั่งเล่นเกมในโทรศัพท์ต่อไม่สนใจพวกมัน

ผม ยิม ปี4 วิศวะยานยนตร์ นิสัยก็อย่างที่ทุกคนรู้ไปนั่นแหละ เมื่อก่อนผมก็เป็นคนนิ่ง ๆ แบบนี้แต่มันมีเหตุที่ทำให้ผมต้องนิ่งกว่าเดิมเพราะเหตุผลบางอย่าง

ผมเป็นลูกชายคนเล็กของบ้าน ที่บ้านมีธุรกิจเป็นของตัวเองหลายอย่างทั้งในและนอกประเทศ พ่อแม่ก็ไม่ค่อยเข้มงวดเท่าไหร่(บางเรื่อง) ตอนนี้ผมหุ้นกับเพื่อนเปิดผับและสนามแข่งรถอยู่

“งั้นคืนนี้ไปผับกัน” ไอ้มิวเรย์พูดอย่างดี้ด้า ไม่ใช่ว่าอยากไปดูงานอะไรหรอก แต่มันจะไปดูเด็กปีหนึ่งเข้าใหม่ไง แม้ในผับจะมีกฎเรื่องอายุ แต่บางครั้งก็มีหยวน ๆ กันทั้งนั้นเป็นที่รู้ดี

แล้วที่ยังเปิดมาได้ไม่ถูกสั่งปิดเพราะผิดกฎหมายก็เพราะวันไหนตำรวจจะเข้าตรวจจะมีสายรายงานเข้ามาก่อน และวันนั้นที่ผับก็จะทำตามกฎถูกต้องทุกอย่าง

“อย่าคิดว่ากูไม่รู้ความคิดมึง” ไอ้มีคุณพูดออกมาอย่างรู้ทันกันทุกอย่าง

“อย่ามาทำเป็นพูดมากเลย หรือว่าพวกมึงไม่สน?” ไอ้มิวเรย์ตอบกลับอย่างรู้ดีไม่แพ้กัน ส่วนไอ้มีคุณที่ถูกย้อนก็ไหวไหล่ให้ ซึ่งก็รู้คำตอบของมันดีว่าหมายความว่ายังไง

“ไอ้ห่า! แล้วทำมาว่ากู” ไอ้มิวเรย์เห็นแบบนั้นก็ด่าออกมาอย่างหมั่นไส้ทันที

“แล้วมึงว่าไง ไปไหม” ไอ้มีคุณหันมาถามผมขึ้นอีกครั้งหลังไม่ได้ร่วมบทสนทนากับพวกมัน

“อืม” ผมตอบกลับไปสั้น ๆ เหมือนเดิม แต่ไม่รู้แม่งจะถามทำไมมากมาย ยังไงก็ต้องไปอยู่แล้วไหมวะ จริง ๆ คืนนี้แม่ผมนัดให้ไปทานข้าวด้วย แต่ผมรู้ว่าท่านจะพูดเรื่องอะไรแล้วผมก็ขี้เกียจไปขี้เกียจสนใจด้วยไง เลยโกหกบอกไปว่าติดธุระ

“พูดให้มากกว่านี้หน่อยก็ได้ไหมไอ้สัส! นี่เพื่อนนะครับ” ไอ้มิวเรย์พูดออกมาอย่างหงุดหงิดกับผมที่ไม่ค่อยพูดมากเหมือนพวกมัน

แต่ใครจะอยากพูดวะ มีแต่เรื่องไร้สาระทั้งนั้น

“มึงยังไม่ชิน?” ไอ้มีคุณถามไอ้มิวเรย์ขึ้นอย่างกับเรื่องขบขันที่พวกมันชินกันไปแล้ว

“ไม่เว้ย!” ไอ้มิวเรย์ตอบกลับอย่างกวนประสาท แต่ผมหันไปมองมันนิ่ง ๆ อย่างประชดประชันด้วยการไม่พูดอะไร

“เออ ชินก็ได้วะ!” แล้วไอ้มิวเรย์ก็ร้องตอบออกมาใหม่อีกครั้งอย่างไม่สบอารมณ์ทันที