บทนำ
"หล่อแล้วไงขอโทษหนูก่อน" ไอรินยังคงเชิดหน้ามองจะเอาคำขอโทษจากปากอาทิตย์ให้ได้ "ยัยโง่!!" ไม่พูดมากแต่อาทิตย์สะบัดแขนคนตัวเล็กออกแล้วขึ้นรถไปทันที ไอรินที่เห็นอย่างงั้นก็รีบกระโดดขึ้นไปซ้อนท้ายตามเขา
"ไอรินลงมา...มันสายแล้วนะแกปล่อยพี่เขาไปเถอะ" แมนพยายามจับแขนเพื่อนสาวแต่ก็โดนเพื่อนสะบัดออก
"ลงไปยัยบ้า!!" น้ำเสียงเริ่มไม่พอใจ อาทิตย์สตาร์ทรถและเบิ้ลเสียงดังจนไอรินต้องยกมือขึ้นมาปิดหูทั้งสองข้างเอาไว้ "เธอหยุดนะ!! มันเสียงดัง" เธอพยายามตะโกนแข่งกันเสียงรถที่มันเสียงดังมากๆ
"เธอบ้าหยุดเบิ้ลรถนะ ว๊าย!!!!!" อาทิตย์ขับรถออกมาทันทีและไม่สนว่าคนที่ซ้อนท้ายจะเป็นยังไง แมนที่เห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งตามรถมาทันทีและดีที่ไปทางเดียวกันที่เขาจะเข้าไปร่วมกิจกรรมกับรุ่นพี่
"อย่าขับเร็วได้ไหมไอกลัว..." ไอรินกอดเอวสอบเอาไว้แน่นและซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างของอาทิตย์ ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัว
"สมน้ำหน้า!!" รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นอย่างสะใจเมื่อได้ทำให้คนตัวเล็กหวาดกลัวได้
อย่าแกล้งน้องนะเฮีย!!
เป็ยยังไงคอมเมนท์มาหน่อยนะคะติชมได้นะ
บท 1
intro
มหาลัย
นักศึกษาใหม่วิ่งกันให้วุ่นวายไปหมดเมื่อเสียงประกาศให้ไปรวมตัวเพื่อพบปะกับรุ่นพี่ของแต่ละคณะและหนึ่งในนั้นก็คือไอริน
เด็กสาวที่เพิ่มจบม.6 และเธอก็เลือกที่จะเข้าศึกษาต่อที่มหาลัยแห่งนี้โดยเลือกเรียนวิศวะฯ
เพื่ออยากจะเอาชนะใจตัวเองและลบคำสบประมาทของเพื่อนที่ชอบล้อว่าเธอเป็นเด็กขี้แย
"ทำไมรุ่นพี่ไม่มาหารุ่นน้องเองนะ.."
ไอรินตั้งคำถามกับตัวเองและเดินทอดน่องไปตามทางเดินที่เชื่อมต่อกับตัวอาคารเรียนอย่างเชื่องช้า
ผลัก!!
ตุบ!!
"โอ้ยเจ็บ....."
ไอรินรีบยกเอามือมาลูบหัวเข่าตัวเองปอยๆพร้อมเงยหน้าขึ้นมองคนที่เดินมาชนเธอ
"ขอโทษๆพอดีเรารีบเลยไม่ได้ดูขอโทษนะ"
ชายหนุ่มในชุดนักศึกษาถูกระเบียบยื่นมือเข้าไปหวังจะให้ไอรินจับเพื่อพยุงตัวเองบุกขึ้น
ไอรินยู่ปากเข้าหากันและจับมือหนาของชายหนุ่มพยุงตัวเองลุกขึ้น
"จะไปเข้ากิจกรรมเหมือนกันหรอ?" ชายหนุ่มถามขึ้น
ไอรินพยักหน้าน้อยๆก่อนจะก้มมองหัวเข่าที่เป็นแผลเลือดออกนิดหน่อย
"ทำเค้าเลือดไหลขอโทษเค้าด้วย"
"ขอโทษครับ...แล้วจะไปเข้ากิจกรรมเหมือนกันใช่ป่ะ?" ชายหนุ่มถามเสียงใสก่อนจะพยุงไอรินเดินไปด้วยกัน
"เป็นเพื่อนกันไหมไอรินมาเรียนคนเดียวยังไม่มีเพื่อนเลย"
"พอดีเราไม่ชอบคบผู้หญิง....."
ไอรินมองหน้าเพื่อนชายอย่างชั่งใจก่อนจะผุดยิ้มน้อยๆออกมา
"อย่าบอกว่านาย....เป็น..."
"ฉันเป็นตุ๊ด...เฮ้อ...เกลียดชะนีรู้ทันจัง"
ไอรินกลั้นหัวเราะจนหน้าดำหน้าแดง "เรียกไอก็ได้น่า....."
เธอเอานิ้วจิ้มๆที่พุงเพื่อนสาวพร้อมกับอมยิ้ม
"ฉันชื่อ.....แมน"
เมื่อเพื่อนสาวบอกชื่อตัวเองไอรินก็ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่นกับชื่อของเพื่อนสาวของเธอ
"ทำไมไม่แมนเหมือนชื่อเลยอ่ะเพื่อนขา..."
"ชะนีน้อยอย่ามาหัวเราะนะ"
"โอเคๆไอไม่หัวเราะแล้วเราไปกันเถอะเดี๋ยวโดนรุ่นพี่กินหัวเอา"
ทั้งสองเดินจับมือกันมาแต่อาคารอยู่ฝั่งตรงข้าม
จังหวะที่ไอรินกำลังเดินข้ามถนนเธอไม่ได้หันไปมองทางอีกฝั่งไม่รู้เลยว่ากำลังมีรถกำลังแล่นมาด้วยตความเร็ว
"ไอริน!!!!"
กรี๊ดดดดดดดดด
เสียงกรีดร้องของแมนและไอรินดังผสานกันก้องจนนักศึกษาที่อยู่ละแวกนั้นต่างหันมามองตามเสียงกันเป็นตาเดียว
"ไอริน..."
แมนที่ยืนหลับตาปี๋อยู่ลืมตาขึ้นมามองเพื่อนที่กำลังเซล้มด้วยสีหน้าตกใจอย่างมาก
"ชะนีน้อย..แกอย่าตายนะไอริน.."
"อะไรวะรถยังไม่ได้ชนเลย!!"
เจ้าของรถพูดขึ้นมาเสียงเกรี๊ยวพร้อมกันก้าวลงจากรถเดินเข้าไปดูคนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอดของเพื่อนเธอ
"เพื่อนหนูเป็นลม...ช่วยก่อนพี่ช่วยก่อน"
แมนตะโกนขอความช่วยเหลือจากเพื่อนนักศึกษารอบข้างและเขาก็ขอความช่วยเหลือจากเจ้าของรถที่ขับมาเกือบชนเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงชั่วโมงด้วยท่าทางร้อนรน
"แมน..แมนไอยังไม่ตาย"
ไอรินหรี่ตามองเพื่อนสาวก่อนจะผละตัวออกจากอ้อมแขนของเพื่อนแมน
ไอรินนั่งตัวตรงมองคนที่กำลังยืนมองเธอด้วยสายตาโกรธเคือง
"พี่ขอโทษหนูเดี๋ยวนี้!!"
นิ้วเรียวยาวชี้หน้าชายหนุ่มอย่างคาดโทษ
อาทิตย์ที่กำลังยืนมองอยู่ต้องตกใจเมื่อเสียงแหลมๆของหญิงสาวกรอกเข้ามาในหู
"ปัญญาอ่อนเถอะยัยแว่น!!"
เขาทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่ทำเอาเด็กสาวต้องคิ้วขมวดเข้าหากัน
ไอรินผลุนผลันลุกขึ้นทันทีและกระชากชายเสื้อแขนยาวของอาทิตย์เอาไว้แน่นไม่ยอมให้เขาขึ้นรถ
"ปล่อยดิวะยัยแว่น!!"
"หนูไม่ปล่อยจนกว่าเธอจะขอโทษหนู"
แมนที่ยืนมองหน้าเพื่อนสลับกับมองหน้าเจ้าของมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์อยู่ต้องรีบเข้าไปห้ามเพื่อนของตัวเอง
"ไอฉันว่าเรา...."
ไม่ทันที่แมนจะพูดจบประโยคไอรินก็ยกมือขึ้นมาปิดปากเพื่อนเอาไว้ก่อน
"แมนอย่าพูดเดี๋ยวหนูจัดการเอง"
"ชนก็ยังไม่ได้ชนตัวเองเดินไม่ดูเองยัยบ๊อง!!"
อาทิตย์ชี้หน้าด่าคนตัวเล็กกลับเหมือนกัน แต่ไอรินก็ยักไหล่ไม่สะทกสะท้านอะไร
เธอยังคงรั้นไม่ให้เขาขึ้นรถ
"ไม่ปล่อยเตะ!!"
"ถ้าเธอเตะเราจะตะโกนด่าเธอว่าหน้าตัวเมีย!!"
ไอรินมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าและท่าทางจริงจังไม่ต่างจากอาทิตย์ที่ยกยิ้มมุมปากและเปิดหน้ากากบังลมขึ้นเพื่อจะมองหน้าหญิงสาวชัดๆ
"หล่อ.....หล่อมากค่ะพี่.."
แมนที่ยืนมองอยู่ก็ทำหน้าปลาบปลื้มเป็นมากเมื่อได้เห็นหน้าของเจ้าของรถบิ๊กไบค์คันหรูที่ขับมาเกือบชนเพื่อนของเขา
แค่เกือบชนนะคะ
"หล่อแล้วไงขอโทษหนูก่อน"
ไอรินยังคงเชิดหน้ามองจะเอาคำขอโทษจากปากอาทิตย์ให้ได้ "ยัยโง่!!"
ไม่พูดมากแต่อาทิตย์สะบัดแขนคนตัวเล็กออกแล้วขึ้นรถไปทันที
ไอรินที่เห็นอย่างงั้นก็รีบกระโดดขึ้นไปซ้อนท้ายตามเขา
"ไอรินลงมา...มันสายแล้วนะแกปล่อยพี่เขาไปเถอะ"
แมนพยายามจับแขนเพื่อนสาวแต่ก็โดนเพื่อนสะบัดออก
"ลงไปยัยบ้า!!"
น้ำเสียงเริ่มไม่พอใจ
อาทิตย์สตาร์ทรถและเบิ้ลเสียงดังจนไอรินต้องยกมือขึ้นมาปิดหูทั้งสองข้างเอาไว้
"เธอหยุดนะ!! มันเสียงดัง"
เธอพยายามตะโกนแข่งกันเสียงรถที่มันเสียงดังมากๆ
"เธอบ้าหยุดเบิ้ลรถนะ
ว๊าย!!!!!" อาทิตย์ขับรถออกมาทันทีและไม่สนว่าคนที่ซ้อนท้ายจะเป็นยังไง
แมนที่เห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งตามรถมาทันทีและดีที่ไปทางเดียวกันที่เขาจะเข้าไปร่วมกิจกรรมกับรุ่นพี่
"อย่าขับเร็วได้ไหมไอกลัว..."
ไอรินกอดเอวสอบเอาไว้แน่นและซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างของอาทิตย์
ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัว
"สมน้ำหน้า!!"
รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นอย่างสะใจเมื่อได้ทำให้คนตัวเล็กหวาดกลัวได้
บทล่าสุด
#73 บทที่ 73 ตอนพิเศษ 2
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#72 บทที่ 72 ตอนพิเศษ 1
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#71 บทที่ 71 ตอนจบ
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#70 บทที่ 70 บทที่ 69 รอยยิ้มของเฮียคือหนู
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#69 บทที่ 69 บทที่ 68 เร่าร้อน
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#68 บทที่ 68 บทที่ 67 แผงฤทธิ์
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#67 บทที่ 67 บทที่ 66 ผู้ชายของเธอ
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#66 บทที่ 66 บทที่ 65 วางแผนอนาคต
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#65 บทที่ 65 บทที่ 64 ร้อนแรง
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#64 บทที่ 64 บทที่ 63 ยัยตัวแสบ
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026
คุณอาจชอบ 😍
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
ขย้ำรักเลขา NC-20
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
คลั่งรักเมียแต่ง
"แกไม่ต้องพูดอะไรแล้ว พ่อคิดดีแล้ว"
"นี่คุณพ่อฟั่นเฟือนไปแล้วหรือไงครับ อย่าลืมสิว่าเราทั้งสองเป็นญาติกัน แม้แต่นามสกุลก็ยังใช้นามสกุลเดียวกันเลย"
"เรื่องนั้นลูกไม่ต้องไปใส่ใจ แค่เตรียมตัวรอเป็นเจ้าบ่าวเท่านั้นพอ"
"อะไรวะ!!" ชายหนุ่มแสดงอาการฉุนเฉียวโมโหออกมาต่อหน้าทุกคนที่อยู่ตรงนั้น แบบไม่มีความเกรงใจใครเลย
"พาลุงเข้าห้องได้แล้ว" ทัตเทพ เทพประทาน ชายพิการที่นั่งรถเข็นมาได้หลายปีแล้ว เพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์
"ค่ะคุณลุง" น้ำอิงสาวน้อยที่เติบโตจากบ้านนา ถูกผู้ที่มีศักดิ์เป็นลุงรับมาอุปถัมภ์เลี้ยงดูได้ระยะหนึ่งแล้ว
ที่ทัตเทพอยากให้หลานสาวตัวเองแต่งงานกับลูกชาย เพราะตอนนี้ลูกชายกำลังคบหาอยู่กับผู้หญิงที่ท่านไม่ปลื้ม ทั้งสองมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกันก็จริง แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไข
เขาพยายามปฏิเสธพ่อมาโดยตลอด จนถึงวันหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้เลยต้องยอมแต่งงานกับเธอไปก่อน เพราะถูกพ่อขู่ว่าจะยกมรดกทั้งหมดให้กับน้ำอิง
"คุณแทนคุณหยุดนะ!" หญิงสาวที่มีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบร่างกายอยู่พยายามดิ้นรนช่วยเหลือตัวเอง
"อยากได้ฉันเป็นผัวไม่ใช่เหรอ ฉันก็กำลังจะทำหน้าที่ผัวอยู่นี่ไง ทำไมต้องบอกให้ฉันหยุดด้วย"













