เซตผัวเลว

เสียงเพลงในผับของวายุดังกระหึ่มไปทั่ว ฮอลล์เต็มไปด้วยแสงไฟหลากสีและผู้คนที่เบียดเสียดกันอย่างคึกคัก กลุ่มของวายุเป็นจุดสนใจไม่แพ้ใคร เหล่าสาว ๆ รายล้อมราวกับผีเสื้อบินเข้ากองไฟ

ปอนด์ เพื่อนสนิทของเขา กวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างมีเป้าหมาย ก่อนสายตาจะไปสะดุดเข้ากับใครบางคน เมื่อเขานึกขึ้นได้ก็พบว่าเธอเป็นรุ่นน้องที่พอคุ้นหน้า ไม่ได้สนิท แต่เคยเห็นผ่านโลกออนไลน์อยู่บ่อยครั้ง

“เฮ้ย กูเจอของดีว่ะไอ้วา”

วายุหันไปตามสายตาเพื่อน และก็ต้องชะงักเล็กน้อย เมื่อเห็นหญิงสาวร่างบางที่เขาคุ้นตาจากไอจี เด็กสาวหน้าหวานอย่างเอวา ไม่คิดว่าจะมาอยู่ในสถานที่แบบนี้

“แล้วไง” เขาถามเสียงเรียบ

“กูเห็นมึงตามดูเขาอยู่ ไม่สนใจเหรอ” ปอนด์ยิ้มเจ้าเล่ห์

วายุหัวเราะในลำคอ “ผู้หญิงแบบนี้…ดูไกล ๆ ก็พอ”

เสียงหัวเราะจากคนในกลุ่มดังแทรกขึ้น บทสนทนาเต็มไปด้วยการหยอกล้อและเดิมพันเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไม่มีใครคิดจริงจัง

แม้ปากจะพูดเหมือนไม่ใส่ใจ แต่สายตาของวายุกลับเผลอมองไปทางเอวาอยู่หลายครั้ง เธอนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อน แก้วในมือแทบไม่พร่อง สีหน้าดูไม่คุ้นกับบรรยากาศรอบตัวนัก

“ไม่สนใจแล้วทำไมมองไม่เลิก” ปอนด์แซว

วายุไม่ตอบ เขายกยิ้มมุมปากก่อนจะลุกขึ้น “เดี๋ยวมา”

แรงชนเบา ๆ ทำให้เอวาสะดุ้ง เธอรีบหันมาขอโทษทันที

“ขอโทษค่ะ”

“ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ แสงมันมืดไปหน่อย เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ”

เธอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า ภายใต้แสงไฟสลัว เขาดูโดดเด่นอย่างปฏิเสธไม่ได้ เอวาส่ายหน้าเบา ๆ

“ถ้าไม่รังเกียจ ผมขอเลี้ยงอะไรที่ไม่แรงได้นะครับ ดูคุณไม่ค่อยถนัดดื่ม”

เธอลังเลเพียงครู่ ก่อนจะพยักหน้า

วายุพาเธอไปที่บาร์ ทุกอย่างดูรวดเร็วเกินไปสำหรับเอวา เครื่องดื่มแก้วนั้นมีรสหวานผิดปกติ และไม่นานนัก ความรู้สึกมึนงงก็เข้าครอบงำ

เสียงประตูปิดลงดังปึง ภาพรอบตัวเอวาเลือนราง ร่างกายหนักอึ้งราวกับไม่ใช่ของตัวเอง เธอรับรู้เพียงว่าอยู่ในห้องแปลกตา และมีใครบางคนใกล้เข้ามา

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินกว่าจะตั้งรับ ความรู้สึกสับสน เจ็บปวด และไร้เรี่ยวแรงถาโถมเข้ามาพร้อมกัน เสียงพูด เสียงหัวเราะแผ่ว ๆ ลอยอยู่ไกลออกไป

เช้าวันต่อมา

เอวาสะดุ้งตื่นจากเสียงโทรศัพท์ ภาพแรกที่เห็นไม่ใช่ห้องของตัวเอง เธอพยายามรวบรวมความทรงจำ แต่กลับพบเพียงช่องว่าง

ร่างกายส่งสัญญาณเจ็บปวดจนเธอต้องกัดริมฝีปากแน่น

“เจ็บ…”

เธอฝืนลุกขึ้น ก่อนจะทรุดนั่งลงกับพื้น ความจริงค่อย ๆ กระแทกเข้ามา เมื่อเห็นสิ่งของในถังขยะ และเงินจำนวนหนึ่งที่ถูกวางทิ้งไว้ พร้อมกระดาษโน้ตสั้น ๆ

ข้อความนั้นเย็นชา ราวกับทุกอย่างเป็นเพียงการแลกเปลี่ยน

น้ำตาหยดลงบนกระดาษโดยไม่รู้ตัว

“สารเลว…”

เธอไม่ได้ต้องการสิ่งเหล่านี้เลย

เอวาฝืนประคองตัวเองลงมาด้านล่าง สายตาของพนักงานบางคนมองมาอย่างไม่ปิดบัง บ้างกระซิบ บ้างทำท่าทีดูแคลน

หัวใจเธอเหมือนถูกบีบแน่น

ทำไมชีวิตถึงได้พาเธอมายืนอยู่ตรงจุดนี้