บทนำ
การแต่งงานของ ศศิชา ไม่ได้เริ่มต้นจากความรัก หากเกิดจากเงื่อนไขในพินัยกรรมซึ่งบังคับให้ ประวีร์ ต้องรับลูกสาวของชายผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นคนโกงมาเป็นภรรยา สำหรับเขา เธอเป็นเพียงบ่วงซึ่งถูกนำมาผูกติดกับชีวิตเป็นผู้หญิงที่ไม่มีวันได้รับหัวใจ และต้องจากไปทันทีเมื่อสัญญาสิ้นสุด
แม้ต้องอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน ศศิชากลับไม่เคยมีสถานะมากไปกว่าเจ้าสาวในนาม เธอยอมทนต่อความเย็นชา คำดูถูก และสายตาหวาดระแวง เพราะหวังว่าสักวันความจริงใจจะทำให้สามีมองเห็นหัวใจ
“ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเด็กในท้องเป็นลูกของใคร แล้วคุณยังคิดจะใช้แกมาผูกผมไว้อีกหรือ”
คืนนั้นศศิชาถอดแหวน วางเอกสารหย่า และพาลูกจากไป โดยไม่คิดหวนกลับมาเรียกร้องสิ่งใดจากผู้ชายซึ่งไม่เคยเชื่อเธอ ทว่าเมื่อความจริงถูกเปิดเผย ประวีร์จึงรู้ว่า ผู้หญิงซึ่งตนเองผลักไสคือคนบริสุทธิ์ ส่วนเด็กซึ่งเคยปฏิเสธคือเลือดเนื้อของเขาอย่างแท้จริง
แต่คำขอโทษจะมีความหมายใด เมื่อภรรยาเกือบเสียลูกเพราะความโหดร้ายของเขาและหัวใจซึ่งแตกสลายไปแล้ว ไม่อาจซ่อมกลับด้วยคำว่ารักเพียงคำเดียว
ในวันที่เงื่อนงำการตายของบิดาศศิชาเชื่อมโยงถึงการทุจริต การลอบฆ่า และศัตรูซึ่งซ่อนตัวอยู่ภายในครอบครัว ประวีร์จึงต้องเลือกระหว่างอำนาจซึ่งต่อสู้มาทั้งชีวิต กับภรรยาและลูกซึ่งอาจไม่มีวันให้อภัย
บท 1
ตอนที่ 1
ผู้หญิงในห้องต้องห้าม
แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลนับร้อยดวงทอดประกายลงบนพื้นหินอ่อนสีขาวมุก เสียงดนตรีจากวงเครื่องสายลอยคลออยู่เหนือบทสนทนาของแขกเหรื่อซึ่งเดินทางมาร่วมงานฉลองวันเกิดครบแปดสิบปีของประธานใหญ่แห่งเครือโรงแรมและรีสอร์ตชื่อดัง
ค่ำคืนนี้ ห้องจัดเลี้ยงชั้นบนสุดของโรงแรมถูกเนรมิตให้คล้ายสวนดอกไม้ท่ามกลางแสงดาว ดอกกุหลาบสีขาวสลับกับดอกไฮเดรนเยียสีน้ำเงินถูกจัดวางตามแนวเสา กระจกบานสูงเผยให้เห็นเส้นขอบฟ้าของกรุงเทพฯ ซึ่งเต็มไปด้วยแสงระยิบระยับ รถหรูจอดเรียงรายอยู่บริเวณทางเข้า ขณะที่ผู้คนภายในงานต่างสวมเสื้อผ้าราคาแพงและเครื่องประดับซึ่งเพียงชิ้นเดียวอาจมีมูลค่ามากกว่าบ้านของคนธรรมดาทั้งหลัง
ท่ามกลางความโอ่อ่าซึ่งไม่คุ้นเคย ศศิชายืนอยู่บริเวณหน้าประตูห้องจัดเลี้ยงด้วยท่าทางลังเล
หญิงสาวสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อนแขนยาวที่เธอเช่ามาจากร้านเล็ก ๆ ใกล้บ้าน ตัวชุดเรียบง่าย ไม่มีเลื่อมระยับหรือเครื่องประดับราคาแพง มีเพียงต่างหูมุกเม็ดเล็กซึ่งเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายจากบิดาเท่านั้นที่ช่วยให้เธอรู้สึกว่าตนเองยังมีบางสิ่งคอยยึดเหนี่ยวหัวใจมือบางกำสายกระเป๋าใบเล็กแน่น จนปลายนิ้วเย็นเฉียบหากไม่ได้รับจดหมายฉบับนั้น เธอคงไม่มีวันคิดก้าวเข้ามาในสถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนที่เคยมองครอบครัวของเธอด้วยสายตาดูแคลน
ศศิชาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า นิ้วแตะกระดาษสีครีมซึ่งพับเก็บไว้อย่างระมัดระวัง ข้อความบนกระดาษมีเพียงไม่กี่บรรทัด แต่เพียงพอจะทำให้เธอนอนไม่หลับมาตลอดสามคืน
‘ศศิชา ตาต้องการพบหนูเป็นการส่วนตัว ในคืนวันเกิดของตา มีบางอย่างเกี่ยวกับพ่อของหนูที่หนูสมควรได้รับรู้ และมีหลักฐานซึ่งอาจคืนความบริสุทธิ์ให้เขาได้ ขอให้หนูมาโดยอย่าบอกใคร’ไม่มีคำอธิบายมากกว่านั้น ไม่มีคำยืนยันว่าหลักฐานคืออะไร
และไม่มีเหตุผลว่า เหตุใดคนที่เงียบหายไปจากชีวิตครอบครัวของเธอนานหลายปี จึงเพิ่งตัดสินใจเรียกเธอมาพบในคืนนี้
บิดาของศศิชาเคยเป็นเลขาคนสนิทของเจ้าของโรงแรมแห่งนี้ เขาทำงานรับใช้ครอบครัวนี้นานกว่ายี่สิบปี ก่อนถูกกล่าวหาว่ายักยอกเงินบริษัทจำนวนมหาศาล หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทิ้งไว้เพียงมารดาที่หัวใจอ่อนแอ บ้านซึ่งกำลังจะถูกยึด และบุตรสาวที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้ตราบาปของคำว่า ‘ลูกคนโกง’
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ศศิชาไม่เคยเชื่อว่าบิดาจะทำเช่นนั้นแต่ความเชื่อของลูกสาวตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งไม่มีน้ำหนักมากพอจะต่อสู้กับเอกสาร คำให้การ และข่าวที่ถูกเผยแพร่ไปทั่ว
เธอเรียนไม่จบตามที่ตั้งใจ ต้องออกมาทำงานเพื่อใช้หนี้ ต้องทนเห็นมารดาเจ็บป่วยลงทุกวัน และต้องรับสายตาเวทนาสลับกับดูแคลนจากคนรอบข้าง
ดังนั้น เมื่อจดหมายฉบับนี้มาถึง ศศิชาจึงยอมมา แม้จะรู้ว่าทุกก้าวที่เดินเข้าสู่งานอาจพาเธอกลับไปเผชิญบาดแผลซึ่งพยายามหลบหนีมาตลอด
“คุณผู้หญิงคะ ขออนุญาตตรวจบัตรเชิญด้วยค่ะ”เสียงสุภาพของพนักงานต้อนรับดึงหญิงสาวกลับจากภวังค์ ศศิชารีบยื่นบัตรเชิญซึ่งแนบมากับจดหมายให้ อีกฝ่ายตรวจสอบรายชื่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเชิญเธอเข้าไปภายใน ทันทีที่ก้าวผ่านประตู สายตาหลายคู่ก็หันมามองไม่ใช่เพราะศศิชาสวยเด่นกว่าผู้หญิงคนอื่นในงาน แม้ใบหน้ารูปไข่ ดวงตาหวาน และผิวขาวนวลของเธอจะสะดุดตาไม่น้อย แต่สิ่งที่ทำให้ผู้สูงวัยบางคนหยุดสนทนา คือเค้าโครงหน้าของเธอซึ่งละม้ายคล้ายอดีตเลขาคนสำคัญผู้ตายจากไปอย่างน่าอับอาย
เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นตามหลัง
“นั่นใช่ลูกสาวของผู้ชายคนนั้นหรือเปล่า”
“ฉันคิดว่าครอบครัวนั้นไม่เกี่ยวข้องกับที่นี่แล้วเสียอีก”
“ใครเชิญเข้ามา หรือกลับมาเรียกร้องอะไรอีก”
ทุกถ้อยคำไม่ดังพอให้คนพูดรู้สึกว่าตนไร้มารยาท แต่ดังพอให้คนถูกกล่าวถึงได้ยินชัดเจน
ศศิชาเงยหน้าขึ้น พยายามประคองสีหน้าให้สงบนิ่ง แม้เล็บจะจิกลงบนฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บ เธอเคยผ่านสายตาเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ในวันที่บิดาถูกกล่าวหา เพื่อนบ้านเคยยืนมองรถตำรวจเข้ามาค้นบ้านด้วยความอยากรู้อยากเห็นในวันที่จัดงานศพ ญาติหลายคนมาเพราะต้องการถามว่าบิดาซ่อนเงินไว้ที่ใดในวันที่มารดาป่วยหนัก เจ้าหนี้เคยยืนตะโกนหน้าบ้านว่า คนโกงก็ควรชดใช้ด้วยชีวิตของคนในครอบครัว หากเธอรอดมาได้ถึงวันนี้ สายตาของคนในงานเลี้ยงหรูหราก็คงไม่อาจทำให้เธอล้มลงง่าย ๆ
ทว่าก่อนศศิชาจะก้าวลึกเข้าไปในงาน เสียงพูดคุยรอบตัวกลับเบาลงอย่างพร้อมเพรียง คล้ายผู้คนทั้งหมดกำลังให้ความสนใจกับใครบางคนซึ่งเพิ่งปรากฏตัว ชายหนุ่มร่างสูงเดินเข้ามาจากประตูอีกด้านหนึ่ง ชุดสูทสีดำตัดเย็บพอดีตัวขับให้บุคลิกของเขาดูสง่างามและเย็นชาในเวลาเดียวกัน ใบหน้าคมคายเรียบนิ่ง ไม่ได้แสดงความยินดีหรือรำคาญต่อการตกเป็นจุดสนใจ ดวงตาสีเข้มทอดมองตรงไปข้างหน้าราวกับคุ้นชินกับการที่คนทั้งห้องต้องหลีกทางให้
ประวีร์เดินเคียงมากับหญิงสาวสวยในชุดราตรีสีแดงเข้ม รินลดาคล้องแขนเขาอย่างสนิทสนม รอยยิ้มอ่อนหวานของเธอเหมาะสมกับงานสังคมทุกประการ ทุกครั้งที่มีคนเข้ามาทัก เธอจะเป็นฝ่ายยิ้มและพูดจานุ่มนวล ส่วนประวีร์เพียงพยักหน้าหรือกล่าวตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่นคนจำนวนไม่น้อยมองทั้งคู่ด้วยสายตาชื่นชม
“ดูเหมาะสมกันจริง ๆ”
“อีกไม่นานคงมีข่าวดี”
“ถ้าคุณท่านยอมรับรินลดาเสียที ทุกอย่างคงลงตัว”
ประวีร์ได้ยินคำพูดเหล่านั้น แต่ไม่ได้แสดงท่าทีสนับสนุนหรือปฏิเสธ เขาเพียงวางมือแตะหลังมือของรินลดาเมื่อเธอเกือบสะดุดชายกระโปรง เป็นการดูแลอย่างสุภาพซึ่งผู้คนภายนอกอาจมองว่าอ่อนโยน
ทว่าสำหรับรินลดา ผู้ซึ่งอยู่ข้างกายเขามานานพอจะอ่านความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยได้ เธอรู้ดีว่าสัมผัสนั้นไม่มีความอบอุ่นอย่างคนรัก มีเพียงความรับผิดชอบตามมารยาท
“คุณดูเคร่งเครียดตั้งแต่มาถึงงานแล้วนะคะ วันนี้เป็นวันเกิดคุณตา อย่างน้อยน่าจะยิ้มให้ท่านบ้าง ไม่อย่างนั้นแขกทุกคนคงคิดว่าคุณถูกบังคับให้มางานของตัวเอง”
รินลดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า พยายามทำให้บรรยากาศระหว่างกันผ่อนคลาย
ประวีร์กวาดตามองไปยังโต๊ะประธานซึ่งคุณตาของเขานั่งสนทนากับแขกคนสำคัญ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ผมไม่ได้ถูกบังคับให้มางาน แต่ผมไม่ชอบที่ท่านเรียกนักข่าวกับคณะกรรมการบริษัทมาพร้อมกัน คุณตาไม่เคยจัดงานวันเกิดใหญ่ขนาดนี้โดยไม่มีเรื่องสำคัญอยู่เบื้องหลัง”
“บางทีท่านอาจเพียงอยากฉลองให้สมกับอายุแปดสิบปีก็ได้นะคะ คุณระแวงคุณตาเกินไปหรือเปล่า”
“ถ้าคุณอยู่ในครอบครัวนี้มานานพอ คุณจะรู้ว่าคุณตาไม่เคยทำอะไรเพราะคำว่า ‘เพียงอยากทำ’ ทุกอย่างของท่านมีเหตุผล และส่วนมากเหตุผลนั้นมักหมายถึงการจัดวางชีวิตคนอื่นให้เป็นอย่างที่ท่านต้องการ”
รินลดาชะงักเล็กน้อย ก่อนยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ถ้าท่านกำลังจะประกาศเรื่องผู้สืบทอดบริษัท คุณก็ควรดีใจนะคะ ทุกคนรู้ว่าตำแหน่งนั้นเหมาะกับคุณมากที่สุด ไม่มีใครบริหารโรงแรมกับรีสอร์ตได้ดีเท่าคุณแล้ว”
ประวีร์หันมองเธอ ดวงตาคมสงบนิ่งจนยากจะคาดเดาความรู้สึก
“ตำแหน่งที่ต้องได้มาด้วยเงื่อนไขบางอย่างไม่เคยเป็นของใครอย่างแท้จริง และผมไม่ชอบให้ใครคิดว่า สามารถเอาสิ่งที่ผมสร้างมากับมือมาใช้บังคับผมได้” คำตอบนั้นทำให้รินลดาเม้มริมฝีปากแน่นเพียงชั่วขณะ
เธอรู้ดีว่าความขัดแย้งระหว่างประวีร์กับคุณตาไม่ได้เกิดจากเรื่องงานเพียงอย่างเดียว คุณตาไม่เคยยอมรับเธอ ไม่ว่าจะพยายามวางตัวดีเพียงใด ท่านมองเธอด้วยสายตาราวกับมองเห็นความทะเยอทะยานทุกอย่างซึ่งเธอซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้ม
แต่รินลดาไม่เคยคิดถอย
ผู้หญิงอย่างเธอใช้เวลาหลายปีสร้างความสัมพันธ์กับประวีร์ ยอมอยู่ข้างชายซึ่งไม่เคยพูดคำรักง่าย ๆ ยอมอดทนกับความเย็นชาและกำแพงสูงในหัวใจของเขา ทั้งหมดนั้นไม่ใช่เพื่อให้ใครเข้ามาแย่งสิ่งที่ควรเป็นของเธอไป
ขณะกำลังคิดเช่นนั้น สายตาของรินลดาก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวในชุดสีฟ้าอ่อนซึ่งยืนอยู่เพียงลำพังใกล้เสา
แม้จะไม่เคยพบศศิชามาก่อน แต่ใบหน้าที่คล้ายอดีตเลขาคนสนิทของคุณตาก็ทำให้เธอเดาได้ทันทีว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครคะ” รินลดาถามขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ประวีร์หันมองตามสายตาของเธอ เป็นจังหวะเดียวกับที่ศศิชาเงยหน้าขึ้นมาพอดีสายตาของทั้งสองประสานกันเป็นครั้งแรกท่ามกลางผู้คนจำนวนมาก
ศศิชาไม่รู้ว่าชายตรงหน้าคือใคร แต่บุคลิกซึ่งโดดเด่นกว่าคนอื่นทำให้เธอคาดเดาได้ว่า เขาคงเป็นคนสำคัญในครอบครัวนี้ ดวงตาของเขาคมและเย็นอย่างน่าประหลาด ราวกับสามารถมองผ่านเสื้อผ้าเรียบง่ายของเธอไปจนเห็นความกังวลซึ่งพยายามซ่อนไว้
ประวีร์เองก็ชะงักเพียงเสี้ยววินาที หญิงสาวคนนั้นไม่ได้แต่งกายโดดเด่น ไม่มีเครื่องประดับราคาแพง และดูไม่เหมือนแขกในงานเลยสักนิด แต่แววตาของเธอกลับทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก คล้ายเคยเห็นดวงตาคู่นั้นจากภาพถ่ายเก่าในห้องทำงานของคุณตาเขาพยายามค้นหาคำตอบจากความทรงจำ ทว่าศศิชาเป็นฝ่ายหลบสายตาไปก่อน
“ไม่ทราบเหมือนกัน” เขาตอบรินลดา “แต่คงเป็นแขกของคุณตา”ไม่ไกลจากนั้น มาลินีซึ่งกำลังสนทนากับกลุ่มผู้ถือหุ้นชะงักกลางประโยคเมื่อมองเห็นศศิชาสีหน้าของหญิงวัยกลางคนเปลี่ยนไปทันที
แก้วไวน์ในมือสั่นเพียงเล็กน้อย ก่อนเธอจะรีบวางมันลงบนถาดของบริกร ปภังกรซึ่งยืนอยู่ข้างมารดามองตามด้วยความสงสัย
“แม่เป็นอะไรหรือครับ หรือว่าไม่สบาย”
“ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในงานได้อย่างไร”น้ำเสียงของมาลินีเบามาก แต่เต็มไปด้วยความตึงเครียด
ปภังกรกวาดตามองศศิชา แล้วหันกลับมาถาม
“แม่รู้จักหรือครับ ผมไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อน ดูจากการแต่งตัวก็คงไม่ใช่ลูกหลานของผู้ถือหุ้นคนไหน”
“เธอเป็นลูกของผู้ชายคนนั้น”
“ผู้ชายคนไหน”
มาลินีหันมองบุตรชาย ดวงตาแข็งกร้าวจนปภังกรหยุดถามเล่น ๆ
“อดีตเลขาของคุณตาที่ถูกกล่าวหาว่ายักยอกเงิน ผู้ชายที่ตายไปพร้อมเรื่องสกปรกทั้งหมดนั่นอย่างไร”
บทล่าสุด
#29 บทที่ 29 ตอนที่29 สายตาเย็นชา
อัปเดตล่าสุด: 11/22/2026#28 บทที่ 28 ตอนที่28 ไม่มีหลักฐาน
อัปเดตล่าสุด: 11/22/2026#27 บทที่ 27 ตอนที่ 27 เงาของคนตาย
อัปเดตล่าสุด: 11/22/2026#26 บทที่ 26 ตอนที่26 ประคองแก้ว
อัปเดตล่าสุด: 11/21/2026#25 บทที่ 25 ตอนที่25 บางสิ่งกระแทกกลางอก
อัปเดตล่าสุด: 11/21/2026#24 บทที่ 24 ตอนที่24 ดวงตาของศศิชาร้อนผ่าว
อัปเดตล่าสุด: 11/21/2026#23 บทที่ 23 ตอนที่23 คำพูดของศศิชา
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#22 บทที่ 22 ตอนที่22 ความจริงชัดขึ้น”
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#21 บทที่ 21 ตอนที่21 ฉันไม่ได้เบี่ยง
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026#20 บทที่ 20 ตอนที่ 20 ภรรยาที่ไม่มีใครเชื่อ
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026
คุณอาจชอบ 😍
เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์
สัญญาลับถูกร่างขึ้นพร้อมกฎเหล็กข้อสำคัญ: ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด และห้ามล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว
ในเวลางาน เขาคืออาจารย์หมอที่เย็นชาและเข้มงวดจนเธอกดดันแทบร้องไห้ แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกันในยามวิกาล เขากลับเป็นผู้ชายที่คอยต้มข้าวต้ม ดุด้วยความห่วงใย และปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนจนหัวใจสั่นไหว
เมื่อความรักเริ่มก่อตัวสวนทางกับกฎที่ตั้งไว้ ท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ปลายฝนจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรให้คู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขา และอาจารย์หมอจอมปากแข็งจะยอมทลายกำแพงเพื่อปกป้องภรรยาตัวน้อยของเขาด้วยวิธีไหน?
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
แค้นรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุดDARK )
'ดาเรนเต้ ราฟาเอลโล' มาเฟียตัวฉกาจหนึ่งในสมาชิกแก๊งค์DARK
เธอจะสามารถหลุดพ้นจากบวงแค้นนี้ได้หรือไม่?!
คลั่งรักลูกหนี้
กลางวันเธอจึงต้องทำงานในไร่
ส่วนกลางคืน
เธอต้องทำงานบนเตียง
จนกว่าเจ้าของเงินกู้ก้อนใหญ่อย่างเขา
‘จะพอใจ’
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
ล็อคหัวใจยัยช่างยนต์
รามจึงดึงเอวามาเป็นช่างประจำตัวเพื่อชดใช้ความผิด แต่ยิ่งอยู่ใกล้ เขากลับยิ่งตกหลุมรักผู้หญิงที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้เขา ขณะที่เอวาค้นพบว่าความลับในสนามแข่งอาจเกี่ยวพันกับอดีตของพ่อ และครอบครัวของชายที่เธอเกลียดที่สุด
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
เล่ห์รักซ่อนชู้
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ธิชารู้เห็นเรื่องที่ไหมเขามีชู้ แล้วธิชาก็ปิดบังพี่เรื่องนี้…ทำให้พี่เป็นไอ้โง่ถูกไหมเขาสวมเขาให้ แล้วไหนจะลูกของไอ้ชู้นั่นที่ไหมเอามายัดเหยียดให้เป็นลูกของพี่อีก…เพราะฉะนั้นธิชาก็ลองมาปิดบังไหมเขาเรื่องที่เราเป็นชู้กันให้มิดละกัน…ไม่งั้นไหมเขาคงจะเสียใจน่าดู ถ้ารู้ว่าน้องสาวมาเป็นชู้กับผัวตัวเองแบบอย่างนี้..”
“พี่มันเลว…พี่มันชั่ว…ปล่อยนะคะ ธิชาไม่อยากจะให้คนเลวๆอย่างพี่มาแตะเนื้อต้องตัวธิชาอีก…”
“ด่าผัวตัวเองอย่างนี้น่ารักเลยนะ…สงสัยต้องทำโทษสักหน่อยแล้ว…แต่พวกเขาจะสงสัยไหมว่าทำไมเราสองคนถึงได้ออกมานานแบบนี้…”
“พี่ไม่มีวันได้….อื้อ….อือ….อื้อ….ปึก เพี๊ยะ….อย่าทำแบบนี้กับธิชาอีกนะคะ ไม่งั้นอย่าหาว่าธิชาไม่เตือน”
“หึๆ…ชอบแบบตบจูบก็ไม่บอก งั้นเดี๋ยวพี่จัดให้ อยากตบพี่นักใช่ไหมหึ…จุ๊บ….อื้อ….อืม…อือ…”
ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน
ซูจิ่วหนิง อดีตนักกีฬายิงปืนระดับชาติ ไม่คิดยอมก้มหัวให้โชคชะตา เธอจะใช้ฝีมือยิงปืน ไหวพริบทางการค้า และสองมือของตัวเอง พลิกโรงเตี๊ยมซอมซ่อให้กลายเป็นกิจการที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำง่าย ๆ ต่อให้ต้องเผชิญเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล หนี้สินที่เต็มไปด้วยข้อกังขา หรือเกมสกปรกจากคนที่คิดว่าตนมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง เธอก็จะสู้จนถึงที่สุด!
แต่สิ่งที่รับมือยากที่สุดกลับไม่ใช่ศัตรู หากเป็นจ้านถิงเซียว เจ้าพ่อเหมืองทองผู้เย็นชาและคุ้นเคยกับการออกคำสั่ง ชายที่มีทั้งเงิน อำนาจ และความสามารถจะมอบทุกอย่างให้เธอได้…ยกเว้นการบังคับให้เธอรักเขา
เมื่อหญิงสาวไม่ยอมเป็นสมบัติของใคร และชายผู้เคยคิดว่าทุกอย่างซื้อได้ต้องเรียนรู้ที่จะรักโดยไม่ครอบครอง เรื่องราวของหนี้แค้น ธุรกิจ และหัวใจจึงเริ่มต้นขึ้น
เพราะตำแหน่งนายหญิงแห่งแดนเถื่อน ไม่ได้ได้มาจากการยืนข้างเจ้าพ่อ แต่ได้มาจากการสร้างอาณาจักรด้วยมือของตัวเอง!













