เมียสมรส

ตอนที่1 เจ้านาย

รินรดา

“รินเดี๋ยวช่วยเลื่อนนัดวันนี้ให้ฉันด้วยนะ” เสียงรองประธานบริษัทหรือเจ้านายของฉันเดินออกมาบอกขึ้นด้วยท่าทางรีบร้อน

“เอ่อ บอสมีธุระอะไรด่วนมากเลยเหรอคะ พอดีมีนัดของลูกค้าท่านหนึ่งที่เลื่อนไม่ได้จริงๆ น่ะค่ะ” ฉันบอกเจ้านายออกไปอย่างกังวลเพราะว่าลูกค้าท่านนี้ต้องเดินทางไปต่างประเทศพรุ่งนี้แล้ว หากต้องเลื่อนก็อาจจะเกิดปัญหาตามมาได้

“ช่างเขาไป วันนี้ฉันรีบจริงๆ” แล้วเจ้านายของฉันก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังอย่างไม่สนใจอะไรอีก พร้อมกับยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเหมือนรีบร้อนจริงๆ

“แต่...” ฉันกำลังจะแย้งอย่างไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ แต่ผู้เป็นนายก็แทรกขึ้นอย่างไม่คิดจะฟังกันเลยสักนิด

“งั้นฉันไปก่อนนะ วันนี้ไม่เข้าบริษัทแล้ว” ว่าจบเขาก็รีบเดินออกไปอย่างรีบร้อนทันที ทำให้ฉันได้แต่มองตามหลังไปอย่างจนปัญญากับเหตุการณ์นี้

เขาไม่รู้หรือไงว่าถ้าพลาดงานกับลูกค้าท่านนี้จะเกิดปัญหาอะไรขึ้น ถึงแม้จะไม่ได้ร้ายแรงถึงกับเสียลูกค้าท่านนี้ไปเลย แต่มันก็ยังคงส่งผลไม่ดีต่องานได้อย่างง่ายดาย แล้วไหนจะเรื่องที่อาจจะตามมาทีหลังอีกด้วย

“เฮ้อ! ทำไมชอบหาเรื่องให้ถูกตำหนิตลอดแบบนี้คะ” ฉันได้แต่บ่นกับตัวเองออกมาถึงคนที่พึ่งเดินออกไปด้วยความเป็นห่วงและกังวลใจไม่น้อย

ฉัน ริน หรือ รินรดา อายุ 27 ปี นิสัยของฉันก็ทั่วๆ ไป ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นหรือน่าสนใจเท่าไหร่ ไม่ค่อยสู้คนหรือชอบมีปัญหาอะไร และยังติดเป็นคนมองโลกในแง่ดีอีกต่างหาก แต่ก็ไม่ได้ซื่อบื้อจนดูโง่แล้วก็ยอมใครไปทุกเรื่องด้วยเช่นกัน

ฉันทำงานเป็นเลขาที่นี่ตั้งแต่เรียนจบใหม่ๆ ซึ่งถือว่าเจ้านายของฉันที่นี่เป็นผู้มีพระคุณของฉันเลยก็ว่าได้ เพราะตอนนั้นบ้านฉันกำลังลำบาก และเป็นช่วงที่ฉันเรียนจบใหม่ๆ กำลังหางานทำพอดี แล้วก็ได้ที่นี่รับไว้ทั้งที่ไม่มีประสบการณ์อย่างไม่อยากจะเชื่อ

ฉันอาศัยอยู่กับยายสองคน เพราะพ่อกับแม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตตอนที่ฉันสอบปลายภาคเทอมสุดท้ายพอดี คือจุดที่ทำให้ฉันตั้งตัวไม่ทันและลำบากมาก และที่เจ้าของบริษัทนี้กล้ารับฉันก็เพราะว่าพ่อฉันเคยขับรถให้ท่านประธานใหญ่ และท่านยังช่วยเรื่องทุนการศึกษาของฉันมาตลอดอีกต่างหาก ซึ่งอาจจะด้วยความซื่อสัตย์ของพ่อฉันมั้ง เลยทำให้ท่านประธานเอ็นดูและรับฉันเข้าทำงานที่นี่เลย

ฉันจัดการโทรยกเลิกพร้อมกับขอโทษขอโพยลูกค้าที่ทำการนัดไว้แล้วแท้ๆ แต่ต้องเปลี่ยนแปลง ยังดีที่ไม่ได้มีปัญหาอะไรกันเลยถือว่าแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ แต่ก็หนีไม่พ้นลูกค้าคนสำคัญที่เขาผิดหวังกับการทำงานครั้งนี้ และแน่นอนว่าเรื่องนี้คงต้องถึงหูท่านประธานอย่างแน่นอน

ครืดด!!! หลังจากจัดการเรื่องยกเลิกนัดเสร็จฉันก็นั่งทำงานต่อทันที แต่นั่งได้ไม่นานเสียงโทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น

“สวัสดีค่ะ” ฉันกรอกเสียงลงไปตามหน้าที่ และแทบไม่ต้องรอปลายสายพูดฉันก็เดาได้ว่าต้องเป็นใคร

(ริน มาหาฉันที่ห้องเดี๋ยวนี้) น้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจพร้อมไปด้วยอำนาจสั่งออกมาอย่างตรงไปตรงมา และมันก็ไม่ผิดไปจากที่ฉันคิดไว้เลยสักนิด

“ค่ะท่านประธาน” ฉันรับคำอย่างว่าง่ายก่อนจะวางสายลงแล้วถอนหายใจออกมากับความเหนื่อยหน่ายเพื่อเตรียมพร้อมกับการตอบคำถามของท่านประธานใหญ่

“ท่านประธานรออยู่แล้ว เข้าไปเลยจ้ะ” เสียงของพี่เพียงแขเลขาของท่านประธานพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเหมือนปกติหลังจากเห็นหน้าฉันอย่างรู้กัน

“ค่ะ” ฉันตอบกลับด้วยรอยยิ้มแห้งๆ ที่แสนจะฝืนเฝื่อนออกมา ก่อนจะตรงไปเคาะประตูห้องเป็นการขออนุญาต และก็ตามมาด้วยเสียงจากเจ้าของห้องที่ดังออกมาฉันจึงเปิดประตูเข้าไปก่อนจะเดินก้มหน้าตรงไปหยุดหน้าโต๊ะ มือประสานกันไว้ด้านหน้าจนแทบจะลืมหายใจ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองท่านประธานด้วยซ้ำ

“รู้ใช่ไหมว่าฉันเรียกมาทำไม” ท่านประธานถามขึ้นอย่างเข้าประเด็นทันที เพราะไม่มีเรื่องไหนจะรอดพ้นหูตาของท่านประธานใหญ่ไปได้ง่ายๆ

“ทราบค่ะ” ฉันตอบรับเสียงเบานิดหน่อยเหมือนเป็นความผิดของตัวเอง แล้วเรื่องที่ว่าก็ไม่ใช่อะไรหรอก มันเรื่องที่บอสของฉันไม่ได้ไปพบลูกค้าคนสำคัญแล้วหนีงานไปไหนก็ไม่รู้ยังไงล่ะ

“แล้วมันไปไหน” ท่านประธานถามขึ้นอีกครั้งถึงบุคคลที่เรากำลังพูดถึงอยู่

แล้วที่ใช้สรรพนามแบบนี้ไม่ต้องตกใจหรอก ก็บอสของฉันมีสถานะเป็นลูกชายคนโตของท่านประธานใหญ่นั่นเอง หรือพูดง่ายๆ บอสของฉันทำงานในตำแหน่งรองประธานอยู่ตอนนี้

“ไม่ทราบค่ะ บอสบอกแค่ว่ามีธุระสำคัญมากแล้วก็รีบออกไป” ฉันบอกท่านออกไปตามตรงเพราะเจ้านายฉันก็รู้ดีเหมือนกันว่าฉันต้องรายงานพ่อของเขา ทำให้บางเรื่องยิ่งไม่เกี่ยวกับเรื่องงานเขาจะไม่พูดบอกฉันเลย ทิ้งภาระมาให้ฉันหาข้ออ้างและข้อแก้ตัวต่อหน้าท่านประธานด้วยตัวเองบ่อยๆ แบบนี้

“ทีหลังเรื่องสำคัญขนาดนี้ต้องบอกฉัน เข้าใจไหม” ท่านประธานพูดขึ้นอีกครั้งเหมือนบอกเล่าแต่คนฟังอย่างฉันกลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกตำหนิยังไงก็ไม่รู้

“ค่ะ หนูต้องขอโทษท่านด้วยนะคะ” ฉันยกมือไหว้ท่านออกไปพร้อมคำขอโทษราวกับตัวเองทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอและเป็นคนผิด

ก็อย่างที่บอกว่าจริงๆ ฉันก็ต้องรายงานการทำงานให้ท่านประธานทราบทุกครั้งที่ท่านต้องการรู้นั่นแหละ แต่บอสสั่งไว้ว่าห้ามบอกอะไรท่านประธานถ้าไม่อยากเดือดร้อน ให้ฉันหาข้ออ้างที่ไม่ส่งผลต่อเขาเอาเอง

อีกอย่างเรื่องลูกค้าของบอสก็มักเป็นความรับผิดชอบของบอสด้วยตัวเอง จริงๆ ท่านประธานมักจะไม่ค่อยเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยเท่าไหร่เพราะหลายอย่างเจ้านายฉันก็ทำงานได้อย่างดีมีความน่าเชื่อถือ เพียงแต่ลูกค้ารายนี้บังเอิญเป็นคนสนิทกับท่านประธานด้วยไง เรื่องนี้ก็เลยมาถึงหูท่านประธานเข้าแบบนี้

“เอาเถอะ มันไม่ใช่ความผิดเธอหรอก ฉันรู้จักสันดานลูกชายฉันดี” ท่านประธานพูดขึ้นอย่างตัดบทรู้กัน เพราะฉันเองก็ไม่ได้มีสิทธิ์ไปบงการอะไรเขาได้จริงๆ นั่นแหละ

“.....” ฉันก้มหน้ารับฟังท่านแต่โดยดีไม่รู้จะพูดอะไร

“กลับไปทำงานได้แล้ว” เมื่อท่านไม่ได้คำตอบที่ต้องการก็ไล่ฉันกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองคืนอย่างไม่ได้กล่าวโทษอะไรฉันมาก

“ค่ะ” ฉันก้มหัวให้ท่านประธานก่อนจะเดินออกจากห้องมาด้วยจังหวะที่มั่นคงทั้งที่อยากจะวิ่งหนีออกมามากแค่ไหนก็ตาม

แต่อย่างน้อยก็ดีที่ท่านประธานเป็นคนมีเหตุผลเสมอแม้ท่าทางภายนอกของท่านจะดูน่ากลัวไปนิดหนึ่งก็ตาม แต่ท่านก็ไม่เคยดุว่าตำหินฉันพร่ำเพรื่อเพียงเพราะไม่พอใจหรือทำงานพลาด แต่ท่านเลือกจะโทษต้นเหตุอย่างลูกชายท่านแทน