บทนำ
"แต่กิเป็นเจ้าของของเล่น กิมีสิทธิ์สั่งอะไรก็ได้!" เธอเป็นฝ่ายลุกขึ้นมาอย่างเหนือกว่า มือเรียวบีบแก้มสากเบาๆ "ขอสั่งให้ถอยออกไปตอนนี้ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว" ก๊วยเจ๋งยอมถอยออกไปพร้อมกับยกมือขึ้นเหนือศีรษะเป็นการยอมแล้วหันหลังเดินเข้าห้องน้ำไป
"..." มิกิก้าวลงจากเตียงนอน แล้วเดินไปที่ห้องแต่งตัวเมื่อนึกอะไรออก เธอหยิบสร้อยคอที่มีจี้ปีกนกขึ้นมามองอย่างพิจารณา "สัตว์เลี้ยงที่มีเจ้าของ ก็ต้องมีปลอกคอสินะ คนอื่นจะได้รู้ว่ามันมีเจ้าของแล้ว" เธอเก็บมันใส่กล่องไว้แล้วเดินออกมา ก่อนจะเก็บมันไว้ในกระเป๋าสะพายข้างใบหรู
บท 1
บทนำ
กริ่ง!!..
นาฬิกาปลุกที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงแผดเสียงร้องดังขึ้นเมื่อถึงเวลาที่ตั้งไว้ เสียงของมันช่วยปลุกให้ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าคมคายตื่นขึ้นมา ใบหน้าเกลี้ยงเกลาบิดเบี้ยวด้วยความรำคาญก่อนที่จะยื่นมือไปปิดมัน
"อื้อ~ เจ๋งจะรีบลุกไปไหนคะ นอนต่อสิ" เสียงหวานใสของคนข้างกายเขาเอ่ยถามในตอนที่ก๊วยเจ๋งลุกขึ้น ชายหนุ่มปรายตามองเจ้าของคำถามนั้นด้วยหางตา ก่อนจะดึงสายตากลับมาแล้วขยับไปนั่งพิงหัวเตียงในท่ายกเข่าขึ้นชันข้างหนึ่ง เขาหยิบบุหรี่ในซองขึ้นมาคาบไว้
"กลับไปได้แล้ว วันนี้ฉันมีธุระ"
"เสร็จแล้วก็จะไล่แบบนี้เลยเหรอคะ" อิงฟ้ามองเจ้าของคำพูดแสนเย็นชาด้วยความน้อยใจ เธอกอดคอก๊วยเจ๋งไว้หลวมๆ แล้วก้าวขึ้นไปนั่งคร่อมหน้าตักชายหนุ่มในขณะที่ร่างกายของทั้งสองเปลือยเปล่าเหมือนกัน หวังจะใช้ร่างกายรั้งชายหนุ่มไว้
"ออกไป"
"ทำไมล่ะคะ เมื่อคืนเราก็สนุกด้วยกันจนถึงเช้านิ~"
"..." ก๊วยเจ๋งปรายตามองอิงฟ้าเพียงนิด ก่อนจะดันตัวเธอออกไปแล้วก้าวลงจากเตียง เขาหยิบผ้าขนหนูที่พาดอยู่บนเก้าอี้มาพันรอบเอวสอบอย่างหมิ่นเหม่แล้วเดินอ้อมไปอีกฝั่ง หยิบโทรศัพท์มือถือและบุหรี่เดินออกไปหน้าตาเฉยโดยไม่พูดอะไร
"เดี๋ยวสิคะ ใจคอจะทิ้งกันไปแบบนี้จริงๆเหรอ" อิงฟ้ารีบวิ่งไปกอดชายหนุ่มไว้ในตอนที่เขาจะเดินออกไปจากห้องนอน ทำให้ก๊วยเจ๋งต้องหยุดชะงักฝีเท้า เขาค่อยๆหันกลับไปมองอิงฟ้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า แล้วพิงกรอบประตูยกมือขึ้นมากอดอกมองเธอ
"ทะ..ทำไมคะ"
"เธอควรจะรู้ไว้นะ"
"...อะไรคะ" อิงฟ้าถามกลับอย่างสงสัย เพราะมันเป็นครั้งแรกที่เธอได้เจอกับก๊วยเจ๋งหลังจากที่เพื่อนสาวแนะนำให้รู้จักกับเขาที่ผับเมื่อคืนนี้
"หึ!" ก๊วยเจ๋งแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันแล้วยื่นมือไปลูบแก้มนวลเบาๆ ทำให้อิงฟ้าเคลิ้มไป
"อ๊ะ!!" ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกมือหนาบีบแก้มปากอย่างแรงจนต้องยกมือขึ้นมาแกะมือหนาออกแต่ก๊วยเจ๋งกลับไม่ยอมปล่อย
"ฉันไม่ชอบกินของซ้ำสอง" ว่าจบก็สะบัดมืออย่างแรงจนใบหน้าสวยของอิงฟ้าสะบัดไปด้วย
ปึก!
"หมดหน้าที่เธอแล้ว" ซองสีน้ำตาลถูกโยนลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงอย่างไม่มีเยื่อใยก่อนที่เจ้าของการกระทำแสนเย็นชาจะเดินไปนั่งสูบบุหรี่บนโซฟาอย่างสบายใจเฉิบ เขาไม่ได้เดินเข้าไปหาผู้หญิงคนนี้ เป็นเธอเองต่างหากที่เดินเข้ามาเสนอตัวให้เขา ควันสีขาวถูกพ่นออกมาลอยคลุ้งในอากาศ ก๊วยเจ๋งปรายตามองอิงฟ้าเพียงนิด ในขณะที่หญิงสาวกำหมัดแน่นอย่างเคียดแค้นกับสิ่งที่เขาทำกับเธอ
"เฮ้อ~" ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกอย่างเบื่อหน่าย มือหนายกขึ้นมานวดคลึงขมับเบาๆ ทอดสายตามองไปข้างนอกระเบียงอย่างไร้จุดหมาย "น่าเบื่ออะไรแบบนี้วะ!" กรามแกร่งขบเข้าหากันจนขึ้นสัน
@สนามแข่งรถ
"โว่ว!!" เสียงกรีดร้องสอดประสานเสียงโห่ร้องดังก้องสนามแข่งรถ คนดูข้างสนามต่างร้องเรียกชื่อนักแข่งที่ตัวเองชอบและต่างชูป้ายชื่อเชียร์สุดฤทธิ์ ในขณะที่รถยนต์หรูขับเคลื่อนเข้ามาประจำจุดสตาร์ท ทั้งหมดเกือบสิบคันด้วยกัน
กึก!
เสียงหน้ากากบังลมถูกปิดลงอย่างแรง พร้อมกับสายตาโฉบเฉี่ยวที่จ้องมองไฟสัญญาณตรงหน้า ขณะเดียวกันเท้าก็เหยียบคันเร่งไปด้วย มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังกำพวงมาลัยแน่น เสียงพ่นลมหายใจดังขึ้นเบาๆ ภายในรถยนต์ที่ภายในมีเพียงเบาะที่นั่งคนขับที่เดียวเท่านั้น
ติ๊ง!
บรึ้น!!...
ทันทีที่เสียงสัญญาณดังขึ้นรถแข่งทุกคนก็ต่างออกตัวไปด้วยความเร็ว ต่างคนต่างเร่งความเร็วเพื่อจุดหมายเดียวคือเส้นชัยและต่างต้องการทำเวลาให้น้อยที่สุด แข่งทั้งห้ารอบด้วยกัน
"..หึ!" เสียงแค่นหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบาๆ ภายในรถสปอร์ตหรูคันสีแดงที่ขับนำมาเป็นคันแรกด้วยความเร็ว
"โว่ว..!!" เสียงโห่ร้องยังคงดังก้องสนามเมื่อรถแข่งทั้งหมดเข้ารอบที่สามแล้ว และยังคงเป็นรถสปอร์ตคันสีแดงที่นำเพื่อนอยู่
บรึ้น!...
"โว่ว!!" เสียงโห่ร้องตะเบ็งเซ็งแซ่ขึ้นอีกครั้งเมื่อการแข่งขันจบลง โดยรถสปอร์ตคันสีแดงเข้าเส้นชัยไปก่อนเพื่อน ธงลายหมากรุกสะบัดไปมาเบาๆ เมื่อรถทุกคันเข้าเส้นชัย รถแข่งทุกคันถูกขับไปจอดเรียงกันอยู่หลังเส้นชัย
"เฮ้อ~" ร่างบอบบางก้าวลงจากรถพร้อมเสียงถอนหายใจเบาๆ เธอถอดหมวกกันน็อกออกจากศีรษะทำให้ผมดกดำสยายออกจากกัน เรียกเสียงกรีดร้องจากผู้ชมข้างสนาม มือเรียวหยิบแว่นตากันแดดสีดำสนิทขึ้นมาสวมใส่แล้วเดินถือหมวกกันน็อกไปหาพี่เลี้ยงที่อยู่ขอบสนาม
"ไง.." เสียงเข้มของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น เขาโยนขวดน้ำดื่มให้หญิงสาว ก่อนจะเดินไปสวมกอดเธอและประคองใบหน้าสวยไว้
"อืม~ เป็นเพื่อนกันเขาทักทายกันด้วยการจูบเหรอ?"
"กับเพื่อนคนอื่นอาจจะแค่จับมือ แต่สำหรับกิพีไม่อยากจับ แต่อยากจูบมากกว่า" ภารันแสยะยิ้มมุมปากก่อนจะรับหมวกกันน็อกจากมือมิกิมาถือเอง
"เมื่อไหร่จะเลิกมาแข่งรถแบบนี้สักที พีเป็นห่วงนะ มันอันตรายมากด้วย" ภารันหย่อนสะโพกพิงกระโปรงรถ กอดอกมองหน้ามิกิ ในขณะที่เธอยืนเท้าเอวมองไปที่รถแข่งคู่ใจก่อนถอนหายใจเบาๆ แล้วเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อภารันขึ้นมา
"อื้อ~" ไม่เปิดโอกาสให้ภารันได้พูดอะไร มิกิก็โน้มตัวลงไปจูบกลีบปากหยักได้รูปเบาๆ แล้วเลื่อนแว่นตาลงจนทั้งสองได้สบตากันตรงๆ
"ถ้าอยากเป็นเพื่อนกันอยู่ พีอย่าพูดคำนั้นกับกิอีก.." มิกิแสยะยิ้มมุมปากแล้วค่อยๆปล่อยคอเสื้อภารัน เธอเสยผมขึ้นลวกๆ แล้วเอี้ยวหน้ากลับไปมองภารันอีกครั้ง "ตอนเย็นเจอกันที่เดิมนะ อยากไปนั่งฟังเพลง"
"หึ..ได้ถ้าเพื่อนต้องการแบบนั้น"
"หึ.."
บทล่าสุด
#92 บทที่ 92 ตอนพิเศษ 5
อัปเดตล่าสุด: 11/22/2025#91 บทที่ 91 ตอนพิเศษ 4
อัปเดตล่าสุด: 11/22/2025#90 บทที่ 90 ตอนพิเศษ 3
อัปเดตล่าสุด: 11/22/2025#89 บทที่ 89 ตอนพิเศษ 2
อัปเดตล่าสุด: 11/22/2025#88 บทที่ 88 ตอนพิเศษ 1
อัปเดตล่าสุด: 11/22/2025#87 บทที่ 87 The end
อัปเดตล่าสุด: 11/22/2025#86 บทที่ 86 ทที่ 85 หมั้นหมาย
อัปเดตล่าสุด: 11/22/2025#85 บทที่ 85 บทที่ 84 ว่าที่คู่หมั้น
อัปเดตล่าสุด: 11/22/2025#84 บทที่ 84 บทที่ 83 จัดฉาก
อัปเดตล่าสุด: 11/22/2025#83 บทที่ 83 บทที่ 82 พ่อตา vs ลูกเขย
อัปเดตล่าสุด: 11/22/2025
คุณอาจชอบ 😍
ภรรยา(เก่า)ของมาเฟีย - เมีย (น้อย) ของมาเฟีย
"ไง ไม่ได้เจอกันหลายปี" เสียงทักทายแสนเย็นชานั้นทำเอาเธอยืนขาแข็งไปหมด
"ทำไมถึงจับฉันมาล่ะ"
"ไม่รู้สินะ ก็แค่มีเรื่อง...อยากเคลียร์นิดหน่อย"
MY HONEY ของรักวิศวะ
“มันไม่รับหรอก ก็ว่าทำไมไม่บอกว่าของข้างในเป็นอะไร ที่แท้ก็เอาแฟนกับรถมาลงเดิมพัน หึ…ตลกดี”
“ไม่ใช่!”
“งั้นก็ลองโทรหามันดูสิ ถ้ามันรับฉันจะส่งเธอหามัน แต่ถ้าไม่…ก็ช่วยไม่ได้”
“พี่เจฟเป็นแฟนเมล แฟนเมลไม่ทำแบบนั้นแน่นอนค่ะ”
“หึ เออเอา แล้วแต่เธอเลย แต่ฉันจะเอารถคันนี้กลับ”
เมล รีบเดินอ้อมมาหาซาน เอาตัวเองดันตัวเขาออกห่างจากรถแล้วกางมือออกห้ามไว้
“ไม่ได้ค่ะ รถแฟนเมล”
ซานยกมือขึ้นเกาหางคิ้วเบาๆ มองท่าทางดื้อดึงอีกฝ่ายอย่างถอดใจ
“มันเอารถคันนี้เดิมพัน…รวมถึง เธอ ด้วย”
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
หวงรักเมียวัยเยาว์
และทุกอย่างเป็นความลับ!!!
เด็กเนิร์ด - มาเฟียกับเมียเด็กแว่น
แต่ใครจะไปรู้ภายใต้เด็กหนุ่มใส่แว่นถ้าเป็นผู้ชายที่ทั้งหุ่นดีและเซ็กซ์จัด
"ปากดีนัก ทีนี้จะกล้าล้อฉันว่าเป็นเด็กเนิร์ดอีกมั้ย หื้มม...."
กับดักรักท่านประธาน
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
เจ้าพ่อมาเฟีย
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี













