เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน

เสียงหัวเราะของเด็กหญิงตัวเล็กดังขึ้นท่ามกลางสายลมยามเย็น 

สนามหญ้าหน้าบ้านสองหลังที่ตั้งอยู่ติดกัน เป็นสถานที่ที่ พิมพ์ดาว ใช้เวลาส่วนใหญ่ในวัยเด็ก เด็กหญิงวัยสิบขวบวิ่งถือว่าวกระดาษอยู่ในมือ ก่อนจะสะดุดก้อนหินจนล้มลงกับพื้น

“โอ๊ย...”

พิมพ์ดาวร้องออกมาเบา ๆ พร้อมยกมือกุมหัวเข่า น้ำตาเริ่มคลอเพราะแผลถลอกที่เกิดขึ้น

ทันใดนั้น เด็กชายวัยสิบห้าปีก็รีบวิ่งเข้ามาหา

“ดาว! เป็นอะไรหรือเปล่า?”

ภาคิน ถามด้วยน้ำเสียงตกใจ เขาทรุดตัวลงตรงหน้าเด็กหญิง ก่อนมองบาดแผลที่หัวเข่าของเธอด้วยสีหน้าเป็นห่วง

พิมพ์ดาวเม้มริมฝีปาก พยายามกลั้นน้ำตาแล้วส่ายหน้า

“ไม่เป็นไรค่ะ...ดาวไม่เจ็บ”

เธอพูดทั้งที่น้ำตาไหลออกมาแล้ว มือเล็กพยายามเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากให้พี่ชายข้างบ้านเห็นว่าเธอร้องไห้

ภาคินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

“ไม่เจ็บแล้วทำไมร้องไห้ล่ะ?”

เขาพูดพลางยื่นมือไปเช็ดน้ำตาบนแก้มให้เธออย่างอ่อนโยน แววตาของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความเอ็นดู

พิมพ์ดาวก้มหน้าหลบสายตา ใบหน้าเล็กเริ่มแดงขึ้นอย่างเขินอาย

“ดาว...กลัวพี่คินดุ”

“พี่จะดุทำไม?”

ภาคินเลิกคิ้วอย่างสงสัย ก่อนยื่นมือมาขยี้ผมของเธอเบา ๆ จนผมยุ่ง

“ถ้าล้มก็ร้องไห้ได้ ไม่ต้องฝืน”

พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตากลับมีประกายสดใสขึ้นมาอีกครั้ง

“จริงเหรอคะ?”

“จริงสิ”

ภาคินยิ้ม ก่อนยื่นมือมาตรงหน้าเธอ

“ลุกขึ้น เดี๋ยวพี่พาไปทำแผล”

เด็กหญิงมองมือของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือเล็ก ๆ ไปจับอย่างว่าง่าย ตอนนั้นพิมพ์ดาวไม่รู้เลยว่า...ความรู้สึกอบอุ่นที่เกิดขึ้นในหัวใจ กำลังกลายเป็นความรักที่ติดอยู่ในใจเธอไปอีกนานแสนนาน

---

สิบสี่ปีผ่านไป

เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านในช่วงเย็น ทำให้หญิงสาวที่กำลังจัดดอกไม้อยู่ในสวนเงยหน้าขึ้น

พิมพ์ดาวในวัยยี่สิบสี่ปีหยุดมือทันที เมื่อเห็นชายหนุ่มที่คุ้นเคยก้าวลงจากรถคันหรู

ภาคินกลับมาแล้ว

ชายหนุ่มวัยยี่สิบเก้าปีสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มกับกางเกงขายาว ใบหน้าหล่อคมดูสุขุมมากขึ้นกว่าในวัยเด็ก

พิมพ์ดาวเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

“พี่คิน...”

เธอพึมพำเบา ๆ หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้

ภาคินหันมาเห็นเธอพอดี

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ

“ดาว”

เสียงทุ้มของเขาทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงกว่าเดิม พิมพ์ดาวรีบวางกรรไกรตัดดอกไม้ลง ก่อนเดินเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว

“พี่คินกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”

เธอถามด้วยน้ำเสียงสดใส ขณะที่ดวงตาเป็นประกายอย่างเห็นได้ชัด เธอพยายามเก็บความดีใจเอาไว้ แต่กลับปิดไม่มิด

ภาคินมองใบหน้าของเธอ ก่อนยกมือขึ้นแตะศีรษะเธอเบา ๆ เหมือนที่เคยทำตอนเด็ก

“เพิ่งถึงเมื่อกี้”

พิมพ์ดาวยิ้มกว้างขึ้น ก่อนถามต่ออย่างสนใจ

“ไปทำงานต่างจังหวัดตั้งหลายเดือน เหนื่อยไหมคะ?”

ภาคินถอนหายใจเล็กน้อย สีหน้าที่เคร่งเครียดจากการทำงานดูผ่อนคลายลงเมื่อได้เห็นเธอ

“เหนื่อยนิดหน่อย”

เขาหยุดพูด ก่อนมองหญิงสาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“แต่ดูเหมือนดาวจะโตขึ้นเยอะเลยนะ”

พิมพ์ดาวนิ่งไปทันที แก้มของเธอร้อนขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

“พี่คินก็...พูดอะไรไม่รู้”

เธอหลบสายตาอย่างเขินอาย นิ้วมือกำชายเสื้อแน่นเพื่อซ่อนอาการประหม่า

ภาคินหัวเราะเบา ๆ

“พี่พูดความจริง”

หัวใจของพิมพ์ดาวสั่นไหว เธออยากบอกเขาเหลือเกินว่า...เธอไม่ได้แค่โตขึ้น แต่เธอรักเขามากขึ้นทุกวันด้วย ทว่าความรู้สึกนั้น เธอไม่เคยกล้าพูดออกไป เพราะสำหรับภาคิน...เธอเป็นเพียงน้องสาวข้างบ้าน

---

คืนนั้น หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จ พิมพ์ดาวกำลังจะเดินขึ้นห้อง แต่เสียงของบิดากลับเรียกเธอเอาไว้

“ดาว เดี๋ยวก่อน”

หญิงสาวหยุดเดินแล้วหันกลับมา

“มีอะไรหรือคะพ่อ?”

เธอถามพลางเดินกลับมานั่งลงตรงข้ามบิดา สีหน้าสงสัยเมื่อเห็นว่าพ่อดูจริงจังกว่าปกติ

ชายวัยกลางคนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนพูดออกมา

“พ่อมีเรื่องสำคัญจะบอก”

พิมพ์ดาวขมวดคิ้วเล็กน้อย หัวใจเริ่มรู้สึกไม่ดี

“เรื่องอะไรคะ?”

บิดามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปทางประตู

“พ่ออยากให้ดาวรู้จักคนสองคน”

สิ้นเสียง ประตูบ้านก็เปิดออก หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมหญิงสาวหน้าตาสะสวยที่มีอายุไล่เลี่ยกับพิมพ์ดาว

พิมพ์ดาวมองคนทั้งสองด้วยความสงสัย ก่อนที่พ่อของเธอจะพูดประโยคหนึ่งออกมา ซึ่งทำให้โลกของเธอเริ่มเปลี่ยนไปนับจากวินาทีนั้น

“นี่คือคุณมณี...ภรรยาใหม่ของพ่อ”

พิมพ์ดาวนิ่งค้าง ทรอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไป แต่สิ่งที่ทำให้เธอพูดไม่ออกยิ่งกว่าเดิม คือประโยคต่อมา

“และนี่คือมีนา...ลูกสาวของเธอ”

มีนายิ้มหวานทันที ก่อนก้าวเข้ามาหาพิมพ์ดาว

“สวัสดีค่ะพี่ดาว”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน พร้อมยื่นมือออกมา แต่แววตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มนั้นกลับยากจะอ่านออก

พิมพ์ดาวมองมือที่ยื่นมาตรงหน้า ก่อนฝืนยิ้มและยื่นมือไปจับ

“สวัสดีจ้ะ”

เธอตอบอย่างสุภาพ แม้ในใจจะเต็มไปด้วยคำถามมากมาย

ทำไมพ่อไม่เคยบอกเธอ?

ทำไมทุกอย่างถึงเกิดขึ้นกะทันหันแบบนี้?

และผู้หญิงสองคนนี้กำลังจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเธอในฐานะอะไร?

พิมพ์ดาวยังไม่รู้เลยว่า...นับจากคืนนี้เป็นต้นไปบ้านที่เคยเป็นสถานที่เดียวที่เธอรู้สึกปลอดภัย กำลังจะกลายเป็นสถานที่ที่ทำให้เธอเจ็บปวดที่สุดในชีวิต และผู้หญิงที่กำลังยิ้มให้เธออย่างอ่อนหวาน...กำลังจะค่อย ๆ แย่งทุกสิ่งที่เป็นของเธอไปทีละอย่าง รวมถึงหัวใจของผู้ชายที่เธอรักมาตลอดชีวิต

ภาคิน