เศษหัวใจซาตาน

ณ ศาลาสวดอภิธรรมที่วัดกลางเมืองหลวง บรรยากาศเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจของเครือญาติ ที่ต้องสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไปอย่างกะทันหันด้วยวัยเพียงยี่สิบสองปีเท่านั้น

ไม่มีแล้วซึ่งรอยยิ้มที่สดใส...ไม่มีแล้วคำพูดคำจาหวานๆ ไพเราะน่าฟัง

ตลอดเวลาต่อหน้าแขกเหรื่อ ภีมต้องพยายามแค่ไหนที่จะไม่อ่อนแอ เขาต้องเข้มแข็งเพื่อให้คนเป็นย่าได้มีเสาหลัก การตายของน้องสาว...พิมพกานต์นั้น แม้ผู้คนทั่วไปจะคิดว่ามันคืออุบัติเหตุ

แต่สำหรับภีม เขารู้ดีว่ามันไม่ใช่!

“คุณภีมครับ ผมได้ข้อมูลมานิดหน่อย”

เสียงนักสืบรับจ้างที่ป้องปากกระซิบกระซาบปลุกชายหนุ่มให้หลุดจากภวังค์ เบาะแสนิดหน่อยที่ได้รับรู้ทำเอาคนเป็นพี่ร้อนเป็นไฟ สันกรามแข็งแกร่งขบกรอดจนน่ากลัว ยามเขาทอดสายตามองภาพถ่ายหน้าโลงของน้องสาวราวคนหัวใจสลาย

“ใครมันทำน้องพี่ พี่จะจัดการมันให้เจ็บถึงใจ!”

ใบหน้าคมคร้ามถูกซ้อนทับด้วยแว่นกันแดดราคาแพง ปกปิดนัยน์ตาอันบวมช้ำ เขาเป็นผู้ชาย...แม้ไม่อาจร้องไห้ฟูมฟายเหมือนคุณย่าหรือน้านิด แต่เขาก็เสียใจไม่แพ้ใคร

ต่อให้กฎหมายเอาผิดคนชั่วไม่ได้ แต่เขานี่แหละ...จะลงทัณฑ์ผู้หญิงชั่วช้าคนนั้น ให้สมกับที่เขาต้องสูญเสียดวงใจไปตลอดกาล

ผู้คนเริ่มทยอยกลับหลังจากงานสวดอภิธรรมคืนสุดท้ายเสร็จสิ้นลง ภีมยังคงยืนนิ่งเบื้องหน้าโลงแก้ว ที่บรรจุร่างไร้วิญญาณของน้องสาวเพียงคนเดียว มือหนาเลื่อนลูบไล้ดวงหน้าสวยที่แลดูเย็นชืดไร้ชีวิตผ่านบานกระจกใส เขาบอกลาเธอ ก่อนที่พรุ่งนี้ยอดดวงใจของเขาจะเหลือเพียงเถ้าธุลี

“หลับให้สบายนะพิมพ์ ใครที่มันทำกับพิมพ์ไว้ มันต้องได้รับบทลงโทษอย่างสาสม พี่สัญญา!” เขาจะไม่มีวันลืมคำมั่นสัญญาอันแสนเจ็บปวด ใครเล่าจะรู้ว่าวันนี้เขาเสียใจเพียงใด

ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งสัปเหร่อหยุดยืนรอปิดประตูศาลา เขาได้แต่ถอนใจ ก่อนจะทอดสายตามองภาพถ่ายของพิมพกานต์เป็นครั้งสุดท้าย

“กลับกันเถอะครับพี่ภีม”

ก้องภพ... ลูกชายคนเดียวของน้าสาว กระซิบบอกเขาเบาๆ แล้วพยักเพยิดไปทางญาติผู้ใหญ่ที่ยืนรออยู่ ภีมพยักหน้าเพียงนิด ก่อนจะตัดใจเดินจากมา

ทุกคนในครอบครัวยังคงเศร้าโศก บรรยากาศช่างชวนหดหู่ด้วยหยาดน้ำตาและเสียงสะอื้น โดยเฉพาะคุณย่าที่เลี้ยงพิมพกานต์มาตั้งแต่เล็กแต่น้อย

“อย่าเสียใจไปเลยนะครับคุณย่า ป่านนี้ยายพิมพ์คงไปอยู่กับคุณพ่อคุณแม่แล้ว”

“ยายพิมพ์ใจร้าย ยายพิมพ์ไม่คิดถึงย่าเลยหรือ ทำไมไมมารับย่าไปอยู่ด้วยกันเสียเลยเล่า”

คนสูงวัยต่อว่าต่อขานพลางสะอื้นไห้ ก้องภพรู้สึกราวถ้อยประโยคเหล่านั้นมันเสียดความรู้สึกเขาจนเจ็บแปลบ คุณหญิงพิมพ์ศรีเป็นลมนับครั้งไม่ถ้วนตั้งแต่สูญเสียพิมพกานต์ ภีมต้องรบกวนให้น้านิดช่วยดูแลท่านอีกแรง เพราะเกรงว่าจะล้มป่วยไปเสียก่อน

ตั้งแต่ที่บิดาและมารดาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุพร้อมกัน ภีมก็กลายเป็นหัวหน้าครอบครัว ดูแลกิจการทั้งโรงแรมและไร่สวน จนแทบจะไม่มีเวลาให้คนเป็นย่า ก็มีแต่พิมพกานต์ที่อายุห่างกับเขาถึงสิบเอ็ดปีเต็มเป็นเพื่อนแก้เหงา ทำให้ย่าหลานตัวติดกันเสียยิ่งกว่าอะไร ชีวิตของหญิงชราวัยเจ็ดสิบปีต้องเจ็บช้ำเพียงใดที่ต้องสูญเสียคนรักคนแล้วคนเล่า ภีมเดินมาโอบกอดคุณย่าของเขาไว้

“คุณย่ายังมีผมนะครับ”

คำปลอบใจของเขา แม้จะไม่ได้ทำให้คนสูงวัยคลายเศร้าได้ในปัจจุบันทันด่วน แต่อย่างน้อยท่านก็ยังอบอุ่นใจมากขึ้น มือเหี่ยวย่นเอื้อมขึ้นลูบหน้าคมคร้ามเบาๆ

“ภีมต้องอยู่กับย่านะลูก ภีมไม่ทิ้งให้ย่าอยู่คนเดียวนะ” เขาพยักหน้ารับ กอดท่านไว้แน่น มันช่างเป็นภาพอันน่าหดหู่ยามใครบางคนมองมาเห็น

มือบางยกขึ้นเช็ดน้ำตา ภาพตรงหน้าของเธอแม้จะไกลออกไป แต่เธอก็รับรู้ได้ว่าครอบครัวของคนตายเสียใจมากเพียงไร ชลธิดาต้องซ่อนตัวในมุมมืด ด้วยไม่รู้จะบอกกับญาติผู้เสียชีวิตว่าเธอเป็นใคร เธอกลืนน้ำลายอย่างหวาดกลัวทุกครั้ง ที่มีโอกาสได้เห็นใบหน้าคมคร้ามของผู้ชายคนนั้น คนที่ยืนอยู่บนศาลาเป็นคนสุดท้ายก่อนประตูจะปิดลง

เมื่อผู้คนทยอยออกไปจนหมดศาลา หญิงสาวค่อยๆ เดินออกมาจากซอกหลืบ ทอดสายตามองเข้าไปด้านใน ผ่านซี่ประตูเหล็กม้วน ดวงตาสวยเปียกเปื้อนด้วยธารน้ำตาที่รินลงอาบแก้ม เธอทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า ปรายตามองภาพถ่ายล้อมกรอบด้วยดอกไม้สดสีขาว ก่อนที่เสียงฝีเท้าของใครบางคน จะมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังโดยที่เธอไม่ทันได้รู้ตัว

“เป็นเพื่อนคนตายเหรอหนู”

“...” หญิงสาวได้แต่สะอื้นไห้ ก่อนจะเม้มปากสนิท ด้วยไม่รู้จะตอบคำถามนั้นอย่างไรดี

“จะเข้าไปไหว้คนตายใกล้ๆ ไหมล่ะ เดี๋ยวลุงเปิดประตูให้”

“ขอบคุณค่ะลุง” ชลธิดาพนมมือไหว้เขาอย่างซาบซึ้งใจ

เมื่อประตูเปิดออก ร่างบางเดินเข้าไปในศาลาราวคนละเมอ หญิงสาวนั่งลงตรงหน้าที่เก็บร่างที่ไร้วิญญาณ พนมมือขึ้นไหว้ด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

“ลูกน้ำขอโทษ ลูกน้ำไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ตั้งใจให้คุณต้องตาย ลูกน้ำไม่ได้ต้องการแบบนี้...ยกโทษให้ลูกน้ำนะคะ”

ถ้อยประโยคขออโหสิกรรมขาดห้วงตามแรงสะอื้น เธอร้องไห้จนตัวโยน ใครจะเชื่อบ้างว่าเธอไม่ได้ตั้งใจให้ทุกอย่างลงเอยแบบนี้ ถึงแม้ข่าวทุกช่องจะบอกว่ามันเป็นอุบัติเหตุ แต่เธอก็รู้อยู่แก่ใจดีว่าเพราะอะไร รถของพิมพกานต์ถึงได้ฝ่าไฟแดงออกไปเช่นนั้น