เสือมันร้าย

[เดี๋ยวแกถึงบริษัทแล้วโทรมานะ ฉันน่าจะประชุมเสร็จพอดี]

“ได้ ขอบใจมากนะแก ถ้าฉันได้งานนี้เดี๋ยวพาไปเลี้ยงชุดใหญ่เลย”

[เรื่องอื่นเอาไว้ว่ากันทีหลังเถอะน่า แค่นี้นะ เดี๋ยวเจอกัน] ปลายสายบอกด้วยน้ำเสียงรีบร้อนก่อนจะวางสายไป 

ยาหยีเก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋าพลางก้มมองรองเท้าแตะคู่โปรดที่เลือกจะสวมมันมาก่อนเพื่อให้เดินทางได้สะดวก ส่วนรองเท้าส้นสูงคู่เก่งก็เตรียมใส่ถุงกระดาษแยกเอาไว้ ตั้งใจจะนำไปเปลี่ยนในภายหลัง เพราะหากต้องใส่ส้นสูงเดินบนพื้นทางเท้าที่เป็นหลุมเป็นบ่อตลอดเส้นทางตั้งแต่หน้าอะพาร์ตเมนต์ไปจนถึงสถานีรถไฟฟ้า ข้อเท้าเธอคงพลิกตั้งแต่ก้าวออกจากอะพาร์ตเมนต์ได้สองร้อยเมตรแรกแน่ๆ 

“วันนี้วันดี อากาศก็ดี ฉันจะอารมณ์ดี จะไม่ใจร้อน จะได้งานใหม่ จะพบแต่เรื่องดีๆ เจอแต่คนดีๆ ที่สำคัญฉันจะร้วย!” 

สะกดจิตตัวเองด้วยการพูดแต่เรื่องดีๆ ตั้งแต่ช่วงเช้าเพราะเชื่อว่ามันจะนำพาแต่เรื่องดีๆ มาให้เธอตลอดทั้งวัน

ปัก!

“โอ๊ย!”

แต่เพราะมัวแต่จ้องมองพื้นทางเท้าที่เป็นหลุมเป็นบ่อ กลัวว่าจะสะดุดหน้าทิ่ม สุดท้ายเมื่อเงยหน้ากลับขึ้นมาอีกทีเธอก็เดินชนเข้ากับบานประตูกระจกของร้านกาแฟที่ถูกผลักออกมา แรงกระแทกทำเอาหน้าสั่น ก้าวถอยไปด้านหลังหลายก้าว

“ไอ้...” 

คำหยาบที่กำลังจะพ่นออกมาจากริมฝีปากสีพีชที่เป็นสีมงคลสำหรับวันนี้ จำต้องถูกกลืนกลับลงลำคอไปในทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ 

“วันนี้วันดี อากาศดี ฉันจะอารมณ์ดี ฉันจะไม่ใจร้อน ท่องไว้หยี ฉันจะไม่ใจร้อน” 

สะกดจิตตัวเองซ้ำๆ ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบหน้าผากที่กระแทกกับประตู อีกข้างหนึ่งลูบหน้าอกเพื่อกล่อมให้ตัวเองใจเย็นๆ ตั้งสติได้ก็กวาดสายตามองหาคนที่เปิดประตูออกมากระแทกหน้าเธอเมื่อครู่ แต่ไม่ทันเสียแล้วเมื่อผู้ชายคนนั้นวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ไม่แม้แต่จะเอ่ยคำขอโทษเธอสักคำ 

“ไอ้ตัวนำโชค!” ทำได้เพียงตะโกนไล่หลังด้วยคำเป็นมงคลเสียงดังลั่น 

มีเวลาให้หงุดหงิดไม่นานเธอก็ต้องรีบเดินทางต่อ ทิ้งทุกอย่างเอาไว้ตรงนี้ไม่อย่างนั้นอาจจะไปถึงบริษัทสายซึ่งคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ

ปัง!

แต่ก้าวต่อมาเธอก็แทบจะล้มทั้งยืน เพราะชนกับประตูบานเดิมที่มีคนเปิดมันออกมาอีกรอบ

“ปั้ดโธ่โว้ย! มันจะ...”

“ขอโทษครับ คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” น้ำเสียงนุ่มทุ้มทำให้ยาหยีที่กำลังกระฟัดกระเฟียดได้สติ รีบลืมตาขึ้นมองเจ้าของเสียงทรงพลังนั่นทันที

แล้ววินาทีแห่งความประทับใจเมื่อแรกพบก็มาถึง การได้สบสายตากับผู้ชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้าทำให้เธอตกอยู่ในภวังค์ ก้อนเนื้อในอกสั่นไหวอย่างรุนแรง ลืมความเจ็บเมื่อครู่ไปสนิท

ยาหยีจ้องมองความหล่อเหลาของเขาด้วยแววตาตกตะลึง ผู้ชายตรงหน้าสวมสูทสีเข้ม ระดับความเนี้ยบของการแต่งกายเต็มสิบให้สิบห้า ทรงผมที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าถูกจัดแต่งและเซตมาอย่างดี รวมไปถึงเครื่องหน้าแสนเพอร์เฟกต์ของเขาก็สะกดจนเธอไม่อยากจะละสายตา แววตาของเขาดูเป็นคนสุขุม คิ้วเข้มหนาเข้ากับรูปหน้าของเขาดีเหลือเกิน จมูกโด่งๆ ที่พุ่งออกมาชัดเจนอยู่เหนือริมฝีปากสีแดงที่ตัดกับสีผิวขาวแบบผู้ชายที่ใส่ใจเรื่องสุขภาพ โดยรวมแล้วคนตรงหน้านี้กำลังทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอสั่นจนลืมความโกรธ

“คุณครับ”

“อุ้ย! ฉะ ฉันไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นอะไรเลย” 

ยืนยันพร้อมกับส่งยิ้มให้เขาทั้งที่ยกมือขึ้นลูบหน้าผากป้อยๆ รู้สึกได้ว่ามันว่าปูดออกมาและเริ่มปวด แต่ช่างเถอะ เขาเองก็คงไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอหรอก 

“ขอโทษอีกครั้งก็แล้วกันนะครับ”

นอกจากจะหน้าตาดีแล้วเขาก็ยังมีความเป็นสุภาพบุรุษมากเสียด้วย 

“ไม่เป็นไรค่ะ มันก็แค่อุบัติเหตุ” เธอตอบอย่างยินดีที่จะรับความเจ็บนี้เอาไว้เอง

“ครับ ว่าแต่เมื่อครู่นี้คุณเห็นผู้ชายที่วิ่งออกมาจากร้านหรือเปล่าครับ” 

“ผู้ชายที่วิ่งออกมาก่อนหน้าคุณหรือน่ะเหรอคะ”

“ครับ มันขโมยกระเป๋าสตางค์ของผมไป”

“หา” สองตาของยาหยีเบิกโพลงขึ้นทันทีที่ได้ยิน 

มิน่าล่ะ เมื่อครู่นี้ไอ้เวรนั่นมันถึงไม่หันมาขอโทษเธอสักคำ