บทนำ
บท 1
Rrrrr Rrrrr
เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูดังขึ้นในช่วงสายของวันเสาร์ ปลุกให้ร่างสูงที่ซุกตัวอยู่ในผ้าห่มขยับตัว เจคอปลืมตาอย่างงัวเงียมือหนาจับแขนเรียวของคู่ขาสาวสวยออกจากเอว แล้วหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงมารับสาย
“ครับพ่อ..”
[เมื่อคืนนัดพ่อไว้ทำไมไม่กลับบ้าน ตอนนี้เจอยู่ไหนลูก]
“เมื่อคืนเมาหนักครับขับรถไม่ไหวเลยนอนที่คอนโด”
[ช่วงบ่ายมาที่บ้านหน่อยสิ พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย]
“ผมไปเลยก็ได้..แค่นี้นะครับ”
ตู้ด ตู้ด
เจคอปขยับลุกจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำด้วยร่างที่เปลือยเปล่า เกือบยี่สิบนาทีร่างสูงที่พันผ้าเช็ดตัวรอบเอวเพียงผืนเดียวก็เดินออกจากห้องน้ำแล้วจัดการใส่เสื้อผ้าอย่างไม่รีบร้อนนัก
“เจคอปจะกลับแล้วเหรอ ไหนบอกจะพาเตยไปกินข้าวไงคะ” สาวสวยมหาลัยเดียวกันลุกนั่งบนเตียงมองเจคอปที่กำลังแต่งตัวอย่างน้อยใจ
“พ่อโทรมาตาม ไว้ว่างๆ จะพาไป” สายตาคมปรายตามองคู่ขาเพียงนิดอย่างไม่ใส่ใจ
“เจคอปก็พูดแบบนี้ทุกที แต่สุดท้ายก็เบี้ยวเตยตลอด” หญิงสาวหน้างอ เจคอปเห็นดังนั้นก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย
“อย่าเยอะได้มั้ยวะ..ไม่ว่างก็คือไม่ว่าง..อ่ะ นี่ค่าตัวเมื่อคืนจะได้ไม่บ่นอีก”
เจคอปยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้คู่ขาก่อนเธอจะรับมานับแล้วยิ้มกว้าง ไม่ได้หัวใจได้เงินใช้ก็ยังดี ใครจะไม่อยากนอนกับเขาล่ะในเมื่อทั้งหล่อทั้งเปย์หนักแถมลีลายังเด็ดอีกต่างหาก
เจคอปค่อนข้างดังในหมู่นักศึกษาหญิง เพราะตั้งแต่เข้าเรียนปี 1 คณะเภสัชศาสตร์ ก็เป็นที่โจษขานกันว่าทั้งหล่อทั้งรวยแล้วก็ใจป้ำสุดๆ ว่าไปเพื่อนของเขาอีกสองคนก็หล่อไม่แพ้กัน แต่เจคอปจะกร้าวใจมากกว่าเพราะออกแนวแบดบอย
“ขอบคุณนะคะ..”
“อืม..ฉันไปนะ แล้วไม่ต้องแชทหาบ่อยๆ ล่ะรำคาญ ถ้าอยากเจอจะทักหาเอง และก็ไม่ต้องเสนอหน้าไปหาที่คณะ ฉันไม่อยากตอบคำถามเพื่อน”
พูดจบเจคอปก็เดินออกจากคอนโดขนาดกลางของเตยไป โดยไม่ได้หันมองหน้าหญิงสาวสักนิดว่ารู้สึกเช่นไรกับคำพูดของเขา เจคอปมักเฉยชาใส่เสมอหลังจากจบกิจกรรมเริงรักด้วยกัน ไม่เคยมีคำพูดจาแสนหวานอย่างที่ผู้หญิงต้องการ มีแต่น้ำแตกแล้วแยกทาง หากติดใจเขาจะติดต่อมาเองและเธอก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เขายอมกินซ้ำ ว่ากันว่าที่เป็นแบบนี้เพราะเจคอปหลงรักเพื่อนสนิทในกลุ่มนั่นเอง
“ถ้าไม่ใช่สายเปย์หน้าหล่อ..แม่จะด่าให้เจ็บเลย ปากจัดเหลือเกินพ่อคู๊ณ”
.
.
.
@บ้านเวชวรรณ
ร่างสูงก้าวลงจากรถคันหรูคู่ใจที่พ่อซื้อให้เป็นของขวัญวันเรียนจบมัธยมศึกษาตอนปลาย สายตาคมกวาดมองไปทั่วบริเวณบ้านที่อยู่มาตั้งแต่เด็กอย่างสำรวจ รู้สึกแปลกตากับต้นไม้ที่มีเยอะขึ้น เขาไม่ได้กลับบ้านเกือบสามเดือน เนื่องจากย้ายไปอยู่คอนโดตั้งแต่เข้าเรียนปี 1 เพราะเดินทางสะดวกกว่าที่บ้านซึ่งอยู่ห่างกับมหาลัย
“ใครวะ?”
เจคอปจ้องมองหญิงสาวผมยาวสลวยที่ก้มๆ เงยๆ พรวนดินต้นไม้อยู่ตรงทางเดินเข้าบ้าน ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มแดงระเรื่อมีเหงื่อเกาะปลายจมูกเพราะอากาศร้อน ผิวขาวอมชมพู ขาเรียวที่พ้นกางเกงขาสั้นออกมาก็ดูเร้าใจไม่น้อย รูปร่างอ้อนแอ้นน่ารักจนไม่สามารถถอนสายตาออกจากเธอได้
“.......”
ในจังหวะที่เธอเงยหน้าขึ้นเมื่อรู้สึกว่ามีคนจ้องอยู่ทั้งสองจึงได้สบตากัน หญิงสาวอ้าปากค้างเหมือนตกตะลึงจนเจคอปนึกขัน สภาพนี้ตะลึงความหล่อกูแน่ๆ
“เอ่อ..คุณเจใช่มั้ยคะ? ”
ร่างบางรีบลุกเดินเข้ามาหาแล้วเอ่ยถามเสียงสั่นๆ เจคอปไม่ได้ตอบคำถามในทันทีเพราะกำลังสำรวจร่างกายคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า อกเป็นอกเอวเป็นเอวเลยแม่คุณ อายุเท่าไหร่แล้ววะทำไมนมถึงได้เกินตัว ขนาดอยู่ในเสื้อยังดูใหญ่มาก เห็นแล้วของขึ้น..
“ใช่..แล้วเธอ? ” คิ้วหนาเลิกขึ้นเป็นเชิงถาม
“หนูชื่อใบบัวค่ะ เป็นลูกพ่อศาลกับแม่บุษ”
อ่อ..ลูกคนสวนกับแม่บ้านนี่เอง หึๆ กลับบ้านคราวนี้กูมีอะไรสนุกๆ ทำแล้วเว้ย
“ทำไมฉันไม่เคยเห็นเธอเลยล่ะ? ”
“บัวเพิ่งย้ายมาอยู่ได้สองเดือน”
หญิงสาวที่ใส่เพียงกางเกงขาสั้นเสื้อยืดแขนยาวสีดำยืนบิดไปมา เพราะเขินสายตาคมของลูกชายเจ้านายที่มองมายังเธอแบบเปิดเผย
'ใบบัว' เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของศาลกับบุษที่ทำงานอยู่บ้านเจคอปมาหลายปี ก่อนหน้านี้เธออาศัยอยู่กับยายและเรียนอยู่ที่จังหวัดน่าน ชีวิตของเธอก็เหมือนเด็กต่างจังหวัดทั่วไปที่พ่อแม่ต้องดิ้นรนหางานทำในเมืองหลวงแล้วส่งเงินกลับไปให้ ตั้งแต่จำความได้ก็มียายเป็นผู้เลี้ยงดูมาตลอดแทบจะไม่ได้เจอหน้าพ่อแม่เลยด้วยซ้ำ แต่ทุกวันนี้เทคโนโลยีการสื่อสารที่ดีขึ้น จึงได้วิดิโอคอลคุยกันบ้างหากพ่อแม่มีเวลาว่าง
แต่ชีวิตใบบัวก็ต้องเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เมื่อสองเดือนก่อนยายของเธอได้เสียชีวิตลง ใบบัวจึงจำเป็นต้องย้ายมาอยู่กับพ่อแม่ที่นี่ ซึ่งคุณภามพ่อของเจคอปก็เมตตาอนุญาตให้เธอได้อาศัยพักพิง แถมท่านยังเป็นธุระจัดการเรื่องย้ายโรงเรียนให้เสร็จสรรพ
ถือว่าบ้านเจคอปมีบุญคุณกับบ้านเธอเป็นอย่างมาก เพราะพ่อแม่ทำงานที่นี่มาหลายปี นอกเหนือจากเงินเดือนประจำคุณภามยังช่วยเหลือเรื่องเงินที่เป็นค่าใช้จ่ายอื่นๆ อีก เพราะช่วงก่อนยายจะเสียท่านป่วยออดๆ แอดๆ เงินที่หามาได้ก็ไม่พอในการจ่ายค่ารักษา คุณภามเป็นคนออกให้ร่วมแสนบาท ฉะนั้นใบบัวจึงยินดีช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ เมื่อว่างจากเรียนหนังสือ
“เรียนอยู่ปีไหนแล้วเรา” เจคอปถามด้วยใบหน้ากรุ้มกริ่มจนใบบัวต้องก้มหน้าหลบสายตา
“บัวเรียนมัธยมอยู่เลย”
เชี่ย..เอาไงดีวะ? ตะล่อมไปก่อนดีมั้ย หรือจะรวบรัดเลยยังไงก็คนในบ้าน เกิดอะไรขึ้นก็ค่อยเคลียร์ทีหลัง..
“อย่างนั้นเหรอ?”
“ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าแล้วมองเขาอย่างสงสัย
“แล้วนี่เธอเป็นคนปลูกดอกไม้พวกนี้?” เจคอปชี้ไปรอบๆ
“ใช่ค่ะ คุณเจชอบมั้ยคะ” น้องถามอย่างพาซื่อแต่ตัวอีพี่กลับคิดอกุศล
“ชอบสิ..ขาวแล้วใหญ่ขนาดนี้ใครจะไม่ชอบ”
“คะ? ” ใบบัวเอียงคอทำหน้างงจนเจคอปหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี
..ตาแบ๋วๆแบบนี้น่าจะใสซื่อ..
“ก็ดอกไม้สีขาวอ่ะสวยดี ฉันชอบ” เจคอปขยิบตาให้บัวใบอย่างขี้เล่นจนหญิงสาวหน้าแดง
“อุ๊ย..บัวลืมเลยค่ะ คุณท่านสั่งบัวไว้ว่าถ้าคุณเจมา ท่านให้ไปหาที่ห้องทำงานได้เลยค่ะ”
ปากสีชมพูจิ้มลิ้มขยับขึ้นลงพูดประโยคที่ยาวขึ้นทำเอาเจคอปตาพร่า เลือดในกายพลุ่งพล่านจนต้องเปลี่ยนท่ายืน ชายหนุ่มจ้องหญิงสาวจนเธอต้องเบือนหน้าหนีเพราะทำตัวไม่ถูก
ด้วยความที่ไม่เคยใกล้ชิดเพศตรงข้ามมากนัก ใบบัวจึงคิดแค่ว่าเป็นเรื่องปกติที่เจคอปจะมองเธออย่างสำรวจ เพราะเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก
“โอเครับทราบ..ไว้ค่อยคุยกันนะ ฉันไปล่ะ”
เจคอปโบกมือให้หญิงสาวก่อนหมุนตัวเดินห่างออกไป แต่เหมือนคิดอะไรได้เขาก็หันกลับมามองคนที่ยืนก้มหน้าอยู่อีกครั้ง
“คืนนี้ฉันจะค้างที่นี่..สามทุ่มเอานมอุ่นๆ ขึ้นไปให้ฉันที่ห้องปีกขวามุมสุดด้วยนะ ถ้าไม่ได้ดื่มนมก่อนนอนฉันนอนไม่ค่อยหลับ หึๆ ”
รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนใบหน้าเพียงนิด แต่เมื่อหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาสบตาเจคอปก็เปลี่ยนให้เป็นปกติในทันที
“ค่ะ..บัวจะบอกแม่ให้นะคะ”
“ไม่ได้ !”
เจคอปพูดเสียงดังจนใบบัวสะดุ้ง ใบหน้าจิ้มลิ้มซีดเผือดเพราะคิดว่าโดนดุ คนตัวโตทำหน้าเซ็งจะให้บุษเอามาให้ได้ยังไง โอ๊ย..ก็เสียแผนหมดน่ะสิ
“........”
“เอ่อ..คือ ขอโทษที่ฉันเสียงดัง ส่วนเรื่องนมฉันว่าเธอควรเป็นคนทำนะเพราะสามทุ่มน้าบุษคงนอนแล้ว ฉันไม่อยากรบกวน”
แสร้งเป็นคนดีเสียหน่อยเผื่อสาวจะคล้อยตาม และดูท่าจะจริงเพราะเธอพยักหน้างึกๆ คนอะไรวะแค่พยักหน้ากูก็พาลคิดไปไกล แม่ง..น่าฟัดชิบหาย เอาไม่ได้ก็ขอล้วงหน่อยแล้วกัน
..ยินดีต้อนรับเข้าสู่เมืองกรุง..
“ก็ได้ค่ะ..บัวจะจัดการให้นะคะ”
“สามทุ่มห้ามเลท เพราะฉันต้องดื่มนมก่อนนอนเวลานี้เป๊ะๆ”
"ค่ะ..คุณเจ"
บทล่าสุด
#58 บทที่ 58 THE END
อัปเดตล่าสุด: 4/13/2026#57 บทที่ 57 พ่อเจ
อัปเดตล่าสุด: 4/13/2026#56 บทที่ 56 อย่าทอดทิ้งเรา
อัปเดตล่าสุด: 4/13/2026#55 บทที่ 55 คลั่งรัก
อัปเดตล่าสุด: 4/13/2026#54 บทที่ 54 อย่ากดหัว
อัปเดตล่าสุด: 4/13/2026#53 บทที่ 53 ไม่ต้องการ
อัปเดตล่าสุด: 4/13/2026#52 บทที่ 52 ตื่นได้แล้วครับ
อัปเดตล่าสุด: 4/13/2026#51 บทที่ 51 ได้โปรด
อัปเดตล่าสุด: 4/13/2026#50 บทที่ 50 ใครทำ
อัปเดตล่าสุด: 4/13/2026#49 บทที่ 49 จะไม่มีผม
อัปเดตล่าสุด: 4/13/2026
คุณอาจชอบ 😍
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
The High States เดิมพันรักพยศใจ
สำหรับเซญ่าชีวิตคือการดิ้นรนจากบ้านไม้เก่าๆ สู่แสงสีในคลับหรูเพื่อหาเงินมาต่อลมหายใจให้ป้าอันเป็นที่รัก แต่สำหรับเลโอเพลย์บอยทายาทสนามแข่งรถผู้เย็นชาและดุร้าย เธอเป็นเพียงของเล่นชิ้นยากที่เขาตั้งเป้าจะบดขยี้ให้จมดินเพียงเพราะความสะใจ
ยิ่งเธอพยศ เขายิ่งอยากเอาชนะ... ยิ่งเธอผลักไส เขายิ่งอยากครอบครอง
ทว่าในคืนที่โชคชะตาต้อนจนมุมท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำซัด เซญ่ากลับต้องแบกศักดิ์ศรีที่บอบช้ำไปหาเขาถึงโรงแรม พร้อมยื่นข้อเสนอที่แลกด้วยทั้งชีวิตเพียงเพื่อรักษาป้าที่กำลังวิกฤต
"ฉันยอมนายทุกอย่างแล้วเลโอ... อยากทำอะไรก็ทำ อยากย่ำยีฉันแค่ไหนก็เชิญตามสบาย ขอแค่นายทำตามสัญญาว่าจะช่วยเหลือฉันแบบไร้เงื่อนไข"
เมื่อผู้ล่าที่มองเห็นทุกอย่างเป็นเพียงเกมเดิมพัน ต้องมาเจอกับเหยื่อที่ยอมถูกไฟเผาเพื่อให้คนที่รักรอด... เดิมพันครั้งนี้ใครจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน
อริรักท่านประธาน
ส่วนเธอ...คู่แข่งตัวเล็กๆที่เกลียดชังเขาเพราะถูกเขากลั่นแกล้ง
เมื่อคู่อริอย่างเธอและเขาที่ชังกันมาตลอด....แต่จู่ๆในวันหนึ่งต้องมานอนเตียงเดียวกัน...เรื่องราวต่อไปจะเป็นเช่นใด!?
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
ความทรงจำในรอยใจ
เขา—วิศวกรหนุ่มรูปหล่อ ผู้มีชื่อที่แปลว่า “พระอาทิตย์”
ส่วนเธอ “เดือน”
คนที่พยายามจะลืมพระอาทิตย์ดวงนั้น…แต่ไม่เคยลืมได้เลย
ในอดีต เขาเข้าหาเธอเพียงเพราะคำพนันกับเพื่อน
แล้วครั้งนี้…จุดมุ่งหมายของเขาคืออะไรกันแน่?
“กูถามมึงจริงๆ นะซัน
ตอนที่มึงจีบน้องเดือน เพื่อเอาชนะพนันกับไอ้เมศร์
ตกลงตอนนั้น…มึงชอบน้องเดือนบ้างหรือยัง
หรือทั้งหมดมันก็แค่เพราะมึงไม่อยากให้ไอ้เมศร์จีบติดเท่านั้น?”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
เด็กเลี้ยงอาจารย์หมอวินท์
แต่กลับเลือกเดินจากไปในวันที่กำลังจะมีเจ้าก้อนน้อย
สองปีผ่านไป...
เธอกลับมาในฐานะเด็กฝึกงาน
และเขาอยู่ในฐานะคุณหมอเจ้าของไข้ลูกชายของเธอ
เรื่องราวจะลงเอยอย่างไร จบลงแบบไหน
ติดตามได้ใน... เด็กเลี้ยงอาจารย์หมอวินท์













