Heart Overload สภาวะตกหลุมรักเกินพิกัด

บทนำ ขีดจำกัดของหัวใจ

‘การแอบรักเพื่อนสนิทตัวเองมาสิบปีเป็นเรื่องที่ต้องใช้ความอดทนสูงมาก’

“มึงมองหน้ากูทำไมเนี่ยไอ้ทัพ หน้ากูมีเศษขนมติดอยู่เหรอ”

เสียงหวานใสที่ดังแทรกความเงียบขึ้นมาดึงสติทัพฟ้าให้กลับสู่โลกความเป็นจริง จอมขวัญกำลังขมวดคิ้วยุ่งพลางยกมือเรียวเช็ดมุมปากตัวเองอย่างลวกๆ หญิงสาวในชุดนักศึกษาหลุดลุ่ยนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม กลางห้องของเขา บนตักเธอมีชามมันฝรั่งทอดใบใหญ่ เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนถูกรวบเป็นมวยยุ่งเหยิง ปอยผมบางส่วนหล่นระต้นคอขาวเนียนที่ทำเอาคนมองอย่างเขารู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาดื้อๆ

“เปล่า” ทัพฟ้าตอบเสียงเรียบ สูดลมหายใจลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกที่ตีตื้นในอก “กูแค่คิดว่าเมื่อไหร่มึงจะเลิกกินแล้วกลับไปอ่านหนังสือสอบสักที”

“โห ดุเป็นหมาเลยนะมึง” คนหน้าหวานบ่นออกมาพร้อมหยิบขนมเข้าปากเคี้ยวเสียงดัง อย่างไม่เกรงใจเจ้าของห้อง “กูอ่านมาตั้งแต่เช้าแล้วปะวะ สมองมันก็ต้องการความบันเทิงบ้าง เฮียปราบยังไม่เห็นบ่นกูเท่ามึงเลย”

แค่ได้ยินชื่อของบุคคลที่สาม ร่างสูงก็ลอบถอนหายใจ เฮียปราบคือพี่ชายแท้ๆ ของจอมขวัญ เป็นคนที่รู้ความลับและมองทะลุถึงความรู้สึกเบื้องลึกในใจเขาทุกอย่าง ชายหนุ่มรุ่นพี่คนนั้นเคยเตือนเขาไว้ตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย ว่าอย่าเผลอใจล้ำเส้นคำว่าเพื่อนกับน้องสาวของตนเองเด็ดขาด เพราะถ้าวันไหนพังขึ้นมา มันจะไม่มีวันต่อติดเหมือนเดิม

“ก็เพราะเฮียปราบตามใจมึงแบบนี้ไง มึงถึงได้เหลิง” เขาก้าวเท้ายาวเข้าไปประชิดโซฟา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างคนตัวเล็กกว่าจนเบาะหนังยุบตัวตามน้ำหนัก “เอาชีตสรุปมานี่ กูจะติวให้ใหม่ทั้งหมด ถ้าสอบรอบนี้คะแนนมึงตกอีก คุณหญิงดาริกาได้เอาเรื่องมึงตายแน่”

“โอ๊ย เลิกเอาแม่มาขู่กูสักทีเถอะ” จอมขวัญโอดครวญพลางเอนหลังพิงพนักโซฟา ท่าทางเกียจคร้านเต็มทน “แล้วนี่คุณนายพิมพาโทรหามึงบ้างไหม ช่วงนี้แม่กูบ่นว่านัดกินข้าวกับแม่มึงไม่ได้เลย”

“แม่กูยุ่งเรื่องขยายสาขาร้านอาหารอยู่ มึงก็รู้” เขายื่นมือไปดึงชามขนมออกจากตักเพื่อนสนิทอย่างถือวิสาสะ มองข้ามสายตาขวางโลกที่ถูกส่งมาให้ “เลิกเปลี่ยนเรื่องแล้วหยิบหนังสือขึ้นมาจอมขวัญ ก่อนที่กูจะหมดความอดทน”

“เออ รู้แล้ว สั่งเก่งจังวะ เป็นพ่อกูหรือไง”

แม้ปากจะบ่นอุบอิบ แต่หญิงสาวก็ยอมหยิบเอกสารประกอบการเรียนขึ้นมาเปิดดูแต่โดยดี ทัพฟ้าลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่กำลังทำปากยื่นปากยาวด้วยความเอ็นดูที่ผสมปนเปไปกับความปวดร้าว ความใกล้ชิดยาวนานสิบปีทำให้พวกเขาก้าวข้ามเส้นแบ่งจนไม่มีใครแทรกกลางได้ พวกเขาแชร์ทุกอย่างร่วมกันตั้งแต่ของกินไปจนถึงความลับในชีวิต แต่มันกลับมีเพียงความลับเดียวที่เขาไม่สามารถแชร์ให้จอมขวัญรับรู้ได้

ความลับที่ว่าเขารักเธอจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูกลิ่นพีชลอยแตะจมูกทุกครั้งที่คนข้างกายขยับตัว เป็นกลิ่นที่เขาคุ้นเคยดี กลิ่นที่ตามป่วนปั่นความรู้สึกของเขามาตลอด ชายหนุ่มพยายามเพ่งสมาธิไปที่ตัวหนังสือบนหน้ากระดาษ แต่สายตากลับทรยศ เลื่อนไปจ้องริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่กำลังขยับบ่นขมุบขมิบเรื่องทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ที่เจ้าตัวไม่เข้าใจ

“ทัพ มึงดูตรงนี้ดิ กราฟนี้มันหมายความว่าไงวะ กูงงไปหมดแล้ว”

จอมขวัญขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่ทันระวัง ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนไหล่แทบจะเกยกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอเป่ารดต้นแขนของเขา ทัพฟ้ารู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจตัวเองที่เต้นรัวเร็วขึ้นจนน่ากลัว กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายตึงเครียดขึ้นมาอัตโนมัติ ความอดทนที่เคยสร้างไว้เป็นกำแพงสูงชันกำลังถูกสั่นคลอนอย่างหนัก

“มึงก็ดูตรงแกนเอ็กซ์สิ” เขาฝืนเปล่งเสียงให้เป็นปกติที่สุด พลางชี้นิ้วลงบนกระดาษ พยายามรักษาระยะห่างไม่ให้เธอสังเกตเห็นความผิดปกติ “ถ้าอุปสงค์มันเพิ่ม กราฟมันก็ต้องเลื่อนไปทางขวา”

“อ้อ เข้าใจละ” เธอพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะหันมาส่งยิ้มกว้างให้เขา เป็นรอยยิ้มสว่างไสวที่สลายความขุ่นมัวในใจคนมองได้ในพริบตา “ขอบใจนะมึง มึงนี่เก่งจังวะ ถ้าไม่มีมึงกูต้องตายแน่ๆ”

คำพูดไร้เดียงสานั้นราวกับคมมีดกรีดลึกลงไปในแผลเดิม ประโยคนี้อาจจะฟังดูซาบซึ้งสำหรับสถานะเพื่อนสนิท แต่มันกลับเป็นกำแพงเหล็กกล้าที่กักขังทัพฟ้าไว้ในเฟรนด์โซนอย่างถาวร จอมขวัญมองเขาเป็นเพียงที่พึ่งพา เป็นเพื่อนตายที่ไม่มีวันเปลี่ยนสถานะเป็นอย่างอื่นได้

“อืม รู้ตัวก็ดี” เขาตอบรับสั้นๆ ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ไม่กล้าสบตากับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความจริงใจนานเกินไป เขากลัวเหลือเกิน กลัวว่าความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ข้างในจะทะลักออกมาผ่านสายตา

บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงพลิกหน้ากระดาษเบาๆ ทัพฟ้านั่งพิงพนักโซฟา หลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า การต้องใช้ชีวิตอยู่ใกล้ชิดคนที่รักแต่ครอบครองไม่ได้คือการทรมานตัวเองอย่างช้าๆ ทุกครั้งที่เธอออดอ้อน ทุกครั้งที่เธอสัมผัสตัว หรือแม้แต่รอยยิ้มที่ส่งมา มันล้วนพังทลายความอดทนของเขาลงทีละนิด

เขาไม่รู้เลยว่าจะทนรักษาสถานะเพื่อนสนิทจอมปลอมนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน วันหนึ่งเมื่อขีดจำกัดของหัวใจพังทลาย เขาอาจจะสูญเสียจอมขวัญไปตลอดกาล หรือบางทีการยอมเสี่ยงบอกความจริงออกไป อาจจะเป็นหนทางเดียวที่ช่วยปลดแอกความทรมานสิบปีนี้ให้จบสิ้นลงเสียที

ทัพฟ้าลืมตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าของหญิงสาวอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและปรารถนาอันแรงกล้า

สภาวะตกหลุมรักเกินพิกัดกำลังจะถึงจุดวิกฤต และเขารู้ดีว่าเมื่อถึงเวลานั้น ไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นไร โลกของเขากับจอมขวัญจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป