Hidden Fire เพลิงพรางใจ

บทที่ 1 รอยร้าวในเงาเพชร

มือหนากำก้อนพลอยดิบสีแดงก่ำไว้แน่นจนเส้นเลือดบริเวณหลังมือปูดโปน ความสากระคายของหินไม่ได้ทำให้ ภูผา อัศวานนท์ชาญนุกุล รู้สึกเจ็บปวด ชายหนุ่มเจ้าของอาณาจักร ดิ นิลกาล ผู้กุมบังเหียนธุรกิจอัญมณีระดับประเทศทอดสายตามองคนงานนับร้อยชีวิตเบื้องล่างด้วยแววตาว่างเปล่าและเยียบเย็น ความแข็งแกร่งของหินผาในมือเปรียบได้กับหัวใจของเขาที่ถูกหล่อหลอมด้วยความแค้นมานานนับสิบปี ภาพความทรงจำอันขมขื่นย้อนกลับมาทิ่มแทงความรู้สึก ภาพบิดาที่จบชีวิตตัวเองด้วยความสิ้นหวังและมารดาที่ตรอมใจตายตามไปหลังจากถูกเพื่อนรักหักหลังจนหมดตัวยังคงฉายชัดอยู่ในหัว มันคือความเจ็บปวดที่กาลเวลาไม่เคยช่วยเยียวยา

เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลังทำให้ชายหนุ่มดึงสติกลับมา เขาไม่ได้หันกลับไปมองเพียงแค่ปรายตาบอดี้การ์ดคนสนิทด้วยท่าทีสงบนิ่ง

“ทุกอย่างเรียบร้อยตามที่คุณภูผาสั่งครับ”

เสียงรายงานดังขึ้นด้วยความนับถือ ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ผู้เป็นนาย ภูผาหย่อนพลอยดิบลงกระเป๋าเสื้อก่อนจะรับแฟ้มนั้นมาเปิดดู สายตาคมกริบไล่อ่านตัวอักษรและตัวเลขบนกระดาษอย่างละเอียด ริมฝีปากหยักลึกค่อยๆ เหยียดยิ้มร้ายกาจ เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความปรานี มีเพียงความสะใจอันเยียบเย็น

“บริษัท ดีฟเลอร์คีย์เจมส์ กำลังเข้าสู่ภาวะวิกฤตทางการเงินขั้นวิกฤตครับ ธนาคารระงับการปล่อยสินเชื่อทั้งหมด และเจ้าหนี้นอกระบบกำลังตามทวงเงินก้อนใหญ่ที่เกรียงไกรไปกู้มาหมุนเวียน”

ลูกน้องคนสนิทรายงานสถานการณ์ปัจจุบันของศัตรู ภูผาปิดแฟ้มเอกสารในมือเสียงดังสนั่นท่ามกลางความเงียบของห้องทำงานส่วนตัว เขาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับทิวทัศน์ของเหมืองพลอย เบื้องหน้าคืออาณาจักรที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ แต่เบื้องหลังความสำเร็จคือหลุมพรางขนาดมหึมาที่เขาขุดเตรียมไว้ฝังกลบคนตระกูลวรเอกวัฒนาให้จมดิน

“ดีมาก”

คำสั้นๆ ที่หลุดออกจากริมฝีปากนั้นหนักแน่นและทรงพลัง ภูผาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินไปหยุดที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ ดวงตาคมกริบจ้องมองไปข้างหน้าคล้ายจะส่งกระแสความเกลียดชังข้ามผ่านระยะทางไปให้ถึงศัตรู

“ถึงเวลาที่พวกมันต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำไว้กับครอบครัวของฉัน สิ่งที่เกรียงไกรสร้างขึ้นมาจากการเหยียบย่ำคนอื่น ฉันจะบดขยี้มันให้แหลกคามือ”

น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้าน ภูผาไม่ได้ต้องการแค่ให้ธุรกิจของเกรียงไกรที่ล้มละลาย แต่เขาต้องการเห็นความพินาศของครอบครัวนั้น ต้องการให้พวกมันดิ้นทุรนทุรายเหมือนที่เขาเคยเจอเมื่อสิบปีก่อน และเป้าหมายแรกในการชำระแค้นครั้งนี้คือดวงใจเพียงดวงเดียวของศัตรู ลูกสาวที่เกรียงไกรรักและหวงแหนยิ่งกว่าชีวิต

“แล้วเรื่องลูกสาวของมัน สืบได้ความว่ายังไง”

“มินตรา วรเอกวัฒนา ตอนนี้ทำงานเป็นดีไซเนอร์อิสระครับ เธอใช้นามแฝงรับงานและดูเหมือนจะไม่ค่อยรู้เรื่องธุรกิจสีเทาของพ่อตัวเองเท่าไหร่ ชีวิตของเธอเรียบง่ายและอยู่ในกรอบมาตลอดครับ”

ภูผาแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาวาวโรจน์ด้วยความสมเพช ผู้หญิงที่เติบโตมาบนกองเงินกองทองจากการโกงกินคนอื่นจะบริสุทธิ์ได้แค่ไหนกัน ภาพใบหน้าหวานละมุนของรุ่นน้องที่เคยแอบมองเขาด้วยสายตาเขินอายสมัยมหาวิทยาลัยผุดขึ้นมาในหัว แม้เวลาจะผ่านไปหลายปีแต่เขายังจำดวงตาใสซื่อคู่นั้นได้ดี ดวงตาที่เขาเคยคิดว่างดงาม แต่ตอนนี้เขามองเห็นมันเป็นเพียงเศษแก้วไร้ค่าที่รอวันถูกบดขยี้ให้แหลกละเอียด

“จะรู้หรือไม่รู้ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ เพราะสุดท้ายเธอก็ต้องรับผลกรรมแทนพ่อของเธออยู่ดี เตรียมรถให้พร้อม ฉันจะเข้ากรุงเทพเย็นนี้ เกมล่าเหยื่อกำลังจะเริ่มแล้ว”

บรรยากาศภายในห้องทำงานเงียบลงอีกครั้งเมื่อลูกน้องถอยออกไป ทิ้งให้ภูผาจมอยู่กับความคิดของตัวเองเพียงลำพัง เขาหยิบกรอบรูปตั้งโต๊ะที่คว่ำหน้าอยู่ขึ้นมาดู ภาพพ่อกับแม่ที่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุขทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขากระตุกวูบ นิ้วหัวแม่มือไล้ไปบนใบหน้าของครอบครัวอย่างแผ่วเบา เขาขอสาบานด้วยชีวิตว่าจะทวงคืนความยุติธรรมกลับมาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร หรือต้องทำลายชีวิตใครให้พังทลาย เขาก็พร้อมจะทำโดยไม่ลังเล

ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตรใจกลางเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ในสตูดิโอออกแบบขนาดกะทัดรัดที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวสะอาดตา มินตรา วรเอกวัฒนา หญิงสาวร่างบางในชุดเดรสยาวสีครีมกำลังก้มหน้าทำงานอยู่ที่โต๊ะตัวใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยแบบร่างเครื่องประดับ แสงสว่างที่ลอดผ่านม่านตกกระทบเส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่รวบไว้หลวมๆ ขับเน้นให้ใบหน้าหวานซึ้งดูละมุนละไมราวกับภาพวาด

มือเรียวบางตวัดปลายดินสอลงบนกระดาษอย่างคล่องแคล่ว ทุกเส้นสายเต็มไปด้วยความตั้งใจ สร้อยคอรูปทรงหยดน้ำที่กำลังปรากฏรูปร่างคือผลงานชิ้นล่าสุดที่เธอทุ่มเทสร้างสรรค์เพื่อส่งประกวดในงานระดับนานาชาติ ดวงตากลมโตจ้องมองผลงานด้วยความภาคภูมิใจ รอยยิ้มหวานปรากฏขึ้นที่มุมปากเมื่อจินตนาการถึงวันที่ผลงานชิ้นนี้สำเร็จสมบูรณ์