บทนำ
หญิงสาวแสนสวย แต่ชีวิตของเธอได้ผกผัน องุ่นจึงเลือกทำอาชีพแม่ค้าขายอาหารตามสั่ง ซึ่งร้านของเธอไม่เล็กไม่ใหญ่มาก บรรดาลูกค้าต่างก็ชื่นชอบ ในรสชาติของอาหารที่เธอทำ ซึ่งส่วนมากลูกค้าประจำจะเป็นหนุ่มสาวโรงงาน เมื่อแม่ค้าเป็นหญิงสาวแสนสวยทำอาหารอร่อย แถมเธอยังโสด ที่สำคัญเงินที่เธอเอามาลงทุนนั้น กำลังจะถูกชายหนุ่ม ตามทวงคืนทบต้นทบดอก
บท 1
วันเวลาที่มันล่วงเลย ทำให้ชีวิตของเธอได้ผกผัน องุ่นได้กลายเป็นแม่ค้าไปโดยปริยาย หญิงสาวในวัยยี่สิบแปดปี ขาวสวยหมวยหุ่นเซ็กซี่ นั่นคงเป็นเพราะว่าเธอเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของนายกริช เจ้าของนักธุรกิจที่ปัจจุบันเขามีกิจการหลายอย่าง แต่ก็ไม่เคยกลับมาดูแลหรือเหลียวแลสองแม่ลูกเลยสักครั้ง ซึ่งองุ่นเองก็ไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากบิดา เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอกของพ่อเป็นยังไงกอดอุ่นหรือเปล่า
ปัจจุบันหญิงสาวได้เปิดร้านขายอาหารตามสั่งเล็กๆ อยู่ที่ต่างจังหวัด จนกระทั่งวันหนึ่ง มีคนรู้จักที่ค่อนข้างจะสนิทกันพอสมควร ญาติของเขาต้องการเซ้งร้าน เมื่อลูกสาวลูกชายของเขาเรียนจบ จึงอยากกลับมาใช้ชีวิตที่ต่างจังหวัด ทำให้องุ่นกำลังคิดหนัก เพราะตัวเธอเองก็อยากกลับไปใช้ชีวิตที่กรุงเทพฯ เนื่องจากเติบโตมาจากที่นั่นความผูกพันก็ย่อมมี แต่ถ้าถามว่าอยู่ที่นี่ดีไหม เธอก็ขอตอบกลับไปอย่างไม่ลังเลเลยว่าดีมาก
"ไม่เหนื่อยหรือไงทำงานมาทั้งวัน มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ ทำไมไม่รู้จักไปหลับไปนอน จะได้พักผ่อนให้เพียงพอ พรุ่งนี้ต้องตื่นไปตลาดแต่เช้าไม่ใช่เหรอ" นางมะปรางเดินลงมาจากชั้นบนของบ้าน ก่อนจะนั่งลงข้างๆ ลูกสาวแล้วถามออกไปด้วยความห่วงใย
"แม่คิดว่าเราควรเซ้งร้านต่อจากเขาดีไหมคะ" หญิงสาวเอ่ยถามมารดาออกมา ขณะที่สายตาของเธอยังคงเหม่อลอย เพราะถ้าหากเธอเซ้งร้าน นั่นก็หมายความว่าหญิงสาวจะต้องเริ่มต้นเก็บเงินใหม่ เพื่อเก็บเอาไว้คืนให้กับตุลา เงินสองแสน ที่เขาเคยเขียนเช็คให้กับเธอมาในวันนั้น ป่านนี้ดอกเบี้ยของมันคงเท่าตัวแล้วมั้ง เพราะตั้งแต่มีคลิปฉาว หญิงสาวและมารดาของเธอก็หนีมาตั้งหลักที่ต่างจังหวัด องุ่นตัดสินใจใช้เงินของตุลาในการรักษามารดาจนดีขึ้น ถือว่าหายดีเลยก็ว่าได้ ส่วนที่เหลือก็เอามาลงทุน เปิดร้านอาหารตามสั่งและจ่ายค่าเช่าบ้าน
"อยู่ที่ไหนก็ได้ขอแค่ไม่มีองุ่น แม่เชื่อมั่นในการตัดสินใจของลูกนะ" "เห็นเขาบอกว่าร้านอาหารอยู่ตรงข้ามกับโรงงานเฟอร์นิเจอร์ ขายดีมากเลยนะจ๊ะแม่ เพราะรู้สึกว่าโรงงานนั้น เขาจะให้พนักงานออกมาทานข้าวข้างนอกได้ คงจะเป็นการเกื้อกูลกันละมั้ง เพราะร้านก็อยู่ถนนฝั่งตรงข้ามโรงงานขนาดนั้น" หญิงสาวพูดออกมาพร้อมกับนั่งคิดทบทวนตามคำบอกเล่าของเพื่อนบ้าน ที่สำคัญพนักงานในโรงงานนั้นมีเป็นร้อยเป็นพันคน ถ้าเธอขายดีอาจจะมีเงินใช้หนี้ตุลาเร็วขึ้นกว่านี้ก็ได้
"ถ้าองุ่นคิดว่าดี แม่ก็ว่าดีจ๊ะ"
"องุ่นอยากมีเงินเก็บไปคืนตุลาเร็วๆ นี่มันก็แปดเก้าปีแล้วนะจ๊ะแม่ ไม่ใช่ดอกเบี้ยเท่าตัวแล้วเหรอ" หญิงสาวพูดพร้อมกับทำหน้าเศร้า เพราะถ้าไม่ได้เงินจากตุลาในวันนั้น ป่านนี้เธอกับมารดาคงกลายเป็นคนเร่ร่อนไปแล้วก็ได้ เธอยังคงรู้สึกสำนึกในบุญคุณของเขาทุกวี่ทุกวัน เพียงแค่ยังไม่กล้าที่จะไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม โดยที่ยังไม่มีเงินไปใช้หนี้
"แม่ขอโทษนะจ๊ะ ที่ช่วยอะไรลูกมากไปกว่านี้ไม่ได้ ขอโทษที่ทำให้หนูเกิดมาลำบาก" นางมะปรางพูด พร้อมกับโน้มตัวลูกสาวเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ทุกวันนี้ที่นางอยากมีชีวิตอยู่ก็เพื่อองุ่นเท่านั้น แต่บางครั้งก็คิดว่าไม่น่าทำตัวเป็นภาระให้กับลูกเลย
"ใครบอกว่าหนูลำบาก หนูได้มีโอกาสพิสูจน์ตัวเองต่างหาก อุปสรรคแค่นี้ทำอะไรองุ่นไม่ได้หรอกจ้ะแม่ คอยดูนะหนูจะเป็นแม่ค้าขายอาหารตามสั่งที่สวยและรวยที่สุดในโลก" องุ่นพูดพร้อมกับซุกใบหน้าเข้าหาอกนุ่มนิ่มของมารดา เธอรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งเมื่ออยู่ภายใต้อ้อมกอดนี้ คำพูดของลูกสาวกับรอยยิ้มที่เปื้อนใบหน้า ทำให้นางมะปรางเองก็พลอยฉีกยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกสุขใจ
"เราไม่จำเป็นต้องรวยที่สุด แค่มีความสุขที่สุดก็พอแล้ว แม่รักหนูนะองุ่น"
"หนูก็รักแม่จ้า รักมาก มากที่สุดในโลกเลย จุ๊บ!" หญิงสาวพูดพร้อมกับจุ๊บลงไปที่แก้มของมารดาฟอดใหญ่
"ปากหวานจังเลยนะเราเนี่ย เมื่อไหร่จะมีแฟนกับเขาสักที แม่อยากจะเลี้ยงหลานเต็มแก่แล้ว" นางมะปรางพูดเย้าแหย่ลูกสาวออกไป ใช่ว่าองุ่นไม่มีใครมาจีบ แต่ดูเหมือนว่าเธอนั้นจะปิดประตูหัวใจเอาไว้ เพื่อรอใครบางคน
"แม่ขา... โสดแบบนี้ก็ดีแล้ว ถ้ามีลูกมีผัวคงชีวิตคงวุ่นวายน่าดู ใช้ชีวิตกับแม่แฮปปี้กว่าเยอะเลย"
"เดี๋ยวก่อนนะ ก่อนที่คิดจะมีลูก หาแฟนให้ได้ก่อนดีไหม"
"แม่อ่ะ...."
ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ในเวลานี้บ้านเช่าหลังเล็กๆ แต่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของสองแม่ลูก ชีวิตที่เลือกเกิดไม่ได้แต่ก็สามารถที่จะเลือกออกแบบให้อยู่อย่างมีความสุขได้ แม้ว่าเธอจะยังมีหนี้สินติดค้างตุลา แต่องุ่นก็เชื่อว่าอีกไม่นานเธอจะสามารถปลดหนี้ให้กับตัวเองได้สำเร็จ
"แม่ว่าเราขึ้นไปนอนเถอะดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ค่อยมาวางแผนกันใหม่ว่าจะเอายังไงกับชีวิตดี แต่แม่ขอให้ลูกรู้เอาไว้ แม่อยู่ที่ไหนก็ได้ขอแค่มีองุ่น" คำพูดและน้ำเสียงของมารดาช่างอบอุ่น จนทำให้องุ่นไม่ต้องการความรักจากบิดา เธอไม่เคยโหยหาอะไรจากเขาแม้แต่น้อย ต่อให้เขารวยจนล้นฟ้ามีทรัพย์สินที่ประเมินมูลค่าไม่ได้ สำหรับองุ่นแล้วมันไม่มีค่าใดๆ เมื่อเขาไม่เคยใส่ใจไม่เคยคิดว่าเธอกับมารดายังมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ด้วยซ้ำ เกรซยังทำให้เธอชอกช้ำ แถมคอยเหยียบลงซ้ำทั้งที่เธอนั้นไม่เคยต้องตอบกลับไป แต่บิดาก็ได้ยืนมองไม่คิดจะทำอะไร เขาทำเหมือนกับว่าเธอนั้นไม่ใช่ลูกในไส้ แล้วทำไมเธอต้องแคร์
"ถ้าเรากลับไปอยู่กรุงเทพฯ หากบังเอิญเจอกับผู้ชายคนนั้นอีก แม่จะทำยังไงคะ หวังว่าเขากับลูกสาวคงไม่ตามราวีเราเลยเราสองคนอีก" นั่นคือเหตุผลที่องุ่นกำลังกังวลในเวลานี้ เพราะเธอรู้ดีว่าโลกใบนี้มันกลมจะตาย
"ต่อไปนี้เราก็ทำเป็นไม่รู้จักเขา เพราะเขาเอง ก็ไม่ได้เห็นเราสองคนอยู่ในสายตาอยู่แล้ว ที่สำคัญองุ่นไม่ได้ใช้ทุนนั่นเรียน แม่ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องแคร์เขาจะเหมือนกัน"
"แต่เทอมแรกองุ่นก็เรียนไปแล้วนะจ๊ะแม่ แล้วเขาก็จ่ายค่าเทอมไปแล้วด้วย ถ้าเรียนไม่จบเขาจะปรับแล้วเราต้องคืนเงินทุนนั้นให้กับเขาไป องุ่นคิดว่าจะเก็บเงินทุนคืนเขาก่อน ส่วนตุลาเอาไว้คืนทีหลังดีไหมจ๊ะ" หญิงสาวถามความเห็นมารดา เพราะเธอไม่ต้องการค้างคาใจหรือมี บุญคุณติดค้างกับผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดา
"โอเคจ้า ไปนอนเถอะดึกแล้ว" สองแม่ลูกส่งยิ้มให้กัน จากนั้นทั้งคู่จึงขึ้นไปบนห้อง หญิงสาวจะรู้หรือเปล่าว่าชีวิตของเธอกำลังจะเจอกับอะไร เพราะการกลับไปใช้ชีวิตที่กรุงเทพฯ คราวนี้ เธอคงต้องเจอกับเรื่องวุ่นๆ อีกแน่นอน แต่หญิงสาวก็จำใจที่จะต้องกลับไป เพราะเธออยากหาเงินไปใช้หนี้บิดาและตุลา เพราะเธอไม่อยากติดค้างใครไปตลอดชีวิต
บทล่าสุด
#91 บทที่ 91 Chapter 91
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#90 บทที่ 90 Chapter 90
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#89 บทที่ 89 Chapter 89
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#88 บทที่ 88 Chapter 88
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#87 บทที่ 87 Chapter 87
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#86 บทที่ 86 Chapter 86
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#85 บทที่ 85 Chapter 85
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#84 บทที่ 84 Chapter 84
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#83 บทที่ 83 Chapter 83
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026#82 บทที่ 82 Chapter 82
อัปเดตล่าสุด: 1/11/2026
คุณอาจชอบ 😍
รักระรินใจ
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
เมียเด็กของท่านประธานร้ายรัก
เธอเป็นเพียงนักศึกษาฝึกงานธรรมดา ส่วนเขาคือท่านประธานผู้สูงส่ง เย็นชา และอันตรายเกินกว่าที่หัวใจดวงเล็ก ๆ ของเธอจะรับมือไหว
น้ำขิงไม่เคยคิดเลยว่า การเข้ามาฝึกงานในบริษัทวัฒนากร กรุ๊ป จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาลเพราะเพียงคืนเดียว...เธอกลายเป็นผู้หญิงของเขา
ภูริช วัฒนากร คือผู้ชายที่ใคร ๆ ก็เกรงกลัว
เขาร้าย เขาเย็นชา เขาไม่เคยอ่อนข้อให้ใคร แต่กับเด็กฝึกงานตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ เขากลับทั้งหวง ทั้งหึง ทั้งร้ายกาจ และไม่ยอมปล่อยมือ
“เธอเป็นของฉัน น้ำขิง จำไว้ให้ดี”คำพูดของเขาเหมือนโซ่ตรวนผูกเธอไว้กับความรักที่ทั้งหวาน ทั้งเจ็บ และหนีไม่พ้น
ทว่าเมื่อความลับและคำกล่าวหาร้ายแรงถาโถมเข้ามาผู้ชายที่เคยกอดเธอแน่น กลับเป็นคนเดียวกันที่ทำให้เธอเจ็บจนแทบขาดใจ เธอไม่ได้ต้องการเงินของเขาไม่ได้ต้องการตำแหน่งเมีย ท่านประธาน เธอต้องการเพียงความเชื่อใจจากผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจแต่เมื่อเขาไม่ฟัง...เธอจึงเลือกจากไป
พร้อมหัวใจที่แตกสลาย และอีกหนึ่งชีวิตน้อย ๆ ที่เขายังไม่รู้ว่ามีอยู่จริง
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
รักไม่หลอก
รีเทิร์นรักแฟน(เก่า)จอมปลอม
"..." ผมปล่อยมือเธอแล้วนิ่งเงียบฟังเสียงเธอโวยวายอยู่แบบนั้นอย่างจำนน
เจ็บฉิบหาย...ทำไงดีวะ...ทำยังไง
"อย่ามาหึง เราไม่ได้เป็นอะไรกัน หรือพี่จะแพ้ไอ้กฎนั่นที่พี่ตั้ง?"
"..." ผมยังคงเงียบไม่กล้าโต้ตอบอะไรที่มันจะไปเป็นเชื่อเพลิงให้เธอโกรธไปมากกว่านี้
ปกติผมไม่ยอมใคร แต่วันนี้...ถ้าผมยังคงคิดแต่จะเอาชนะ กีต้าร์จะหายจากผมไปแบบที่ไอ้เพื่อนผมมันสุมหัวด่าแน่
"พอแล้ว..ต้าร์พอกับพี่แล้ว ต้าร์เหนื่อย เข้าใจไหม!?"
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
หลังคืนหนึ่งกับอัลฟ่า
ฉันคิดว่าฉันกำลังรอคอยความรัก แต่กลับกลายเป็นว่าฉันถูกอสูรร้ายย่ำยี
โลกของฉันควรจะเบ่งบานในเทศกาลคืนจันทร์เต็มดวงที่อ่าวมูนเชด แชมเปญซาบซ่านอยู่ในสายเลือด ห้องพักในโรงแรมที่จองไว้เพื่อให้ฉันกับเจสันได้ข้ามเส้นความสัมพันธ์นั้นเสียทีหลังจากรอมาสองปี ฉันสวมชุดชั้นในลูกไม้ตัวสวย แง้มประตูทิ้งไว้ แล้วเอนกายลงบนเตียง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า
แต่ชายที่ปีนขึ้นมาบนเตียงของฉันไม่ใช่เจสัน
ภายในห้องที่มืดสนิท อบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศร้อนแรงชวนมึนหัว ฉันรู้สึกถึงมือคู่หนึ่ง...ร้อนรุ่มและเร่งเร้า...ที่ลูบไล้แผดเผาผิวของฉัน แก่นกายร้อนผ่าวที่กำลังตุบๆ ของเขากดเบียดอยู่กับความอ่อนนุ่มที่เปียกชื้นของฉัน และก่อนที่ฉันจะทันได้อ้าปากคราง เขาก็กระแทกกายเข้ามาอย่างแรง ฉีกกระชากความบริสุทธิ์ของฉันอย่างไร้ความปรานี ความเจ็บปวดแผดเผาไปทั่ว ช่องทางของฉันบีบรัดแน่นขณะที่ฉันจิกเล็บลงบนบ่าที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กของเขา พยายามกลั้นเสียงสะอื้น เสียงเฉอะแฉะดังก้องไปกับทุกจังหวะการสอดใส่ที่รุนแรง ร่างกายของเขาโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้งจนกระทั่งเขากระตุกเกร็ง ปลดปล่อยความอุ่นร้อนเข้ามาลึกล้ำในตัวฉัน
“สุดยอดไปเลยค่ะ เจสัน” ฉันเปล่งเสียงออกไปอย่างยากลำบาก
“เจสันคือใครวะ”
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ แสงไฟสาดส่องใบหน้าของเขา—แบรด เรย์น อัลฟ่าแห่งฝูงมูนเชด เป็นคนหมาป่า ไม่ใช่แฟนของฉัน ความหวาดผวาจุกอยู่ที่ลำคอเมื่อฉันตระหนักได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป
ฉันวิ่งหนีสุดชีวิต!
แต่หลายสัปดาห์ต่อมา ฉันก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับทายาทของเขาในครรภ์!
ว่ากันว่าดวงตาสองสีของฉันเป็นเครื่องหมายบ่งบอกว่าฉันคือ ‘ทรูเมท’ ที่หาได้ยาก แต่ฉันไม่ใช่หมาป่า ฉันเป็นแค่แอล คนธรรมดาจากเขตมนุษย์ ที่ตอนนี้ต้องมาติดอยู่ในโลกของแบรด
สายตาเย็นชาของแบรดตรึงฉันไว้ “ในตัวเธอมีสายเลือดของข้า เธอเป็นของข้า”
ฉันไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากยอมรับกรงขังนี้ ร่างกายของฉันเองก็ทรยศ มันกลับโหยหาสัตว์ร้ายที่ทำลายชีวิตฉัน
คำเตือน: เหมาะสำหรับผู้ใหญ่อายุ 18 ปีขึ้นไป
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
องค์หญิงเข็มพิษ กับท่านอ๋องไร้หัวใจ
"ทำไมข้าต้องแต่งเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับเขา เพียงเพื่อระงับสงครามงั้นหรือ เขาที่เรียกว่าปิศาจไร้หัวใจคนนั้น" จ้าวซีเฟย
"ทำไมข้าต้องแต่งกับนาง สตรีไร้มารยาท หลงตัวเอง เย่อหยิ่งแบบนี้ นั่นไม่ใช่สตรีที่ข้าต้องการ" ถังมู่เหริน
............."ส่งตัวเข้าหอ".............
"ข้าจะแยกห้องกับเจ้า"
"ข้าดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น"
"งั้นก็ตกลงตามนี้ เราสองคน ต่างคน ต่างอยู่"
"ย่อมได้ รับพระบัญชาเพคะ"
......................................................
"นี่ ไม่ใช่นางนี่ คนที่ข้าพบครั้งก่อน ข้าแต่งกับใครกันแน่"
นางไม่ได้สวย ดูสง่างาม และดูสงบนิ่งแบบนี้ หรือข้าจะแต่งพระชายามาผิดคน หรือว่าข้าเองที่เข้าใจผิด
"ไหนบอกว่าเขาเป็นราชาปิศาจไร้หัวใจไง แต่ทำไม เป็นบุรุษหนุ่มหน้าตาคมคาย รูปงามเช่นนี้ล่ะ"
หรือว่าข่าวที่ได้ยินมาจะผิด เขาดูเป็นหนุ่มเจ้าสำอาง มากกว่าจะเป็นคนที่โหดเหี้ยมนั่นได้
""นี่มันอะไรกัน""
พันธะร้ายท่านประธานปล้นรัก
เขาคือผู้ชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจ และเป็นผู้ชายคนเดียวกันที่เธอเชื่อว่า…เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี
แปดปีก่อน อธิชาเดินออกจากชีวิตชยุตม์ด้วยน้ำตา ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่ว่า “เราไม่เหมาะกัน”
โดยไม่รู้เลยว่า ผู้ชายที่เธอคิดว่าไร้หัวใจ ไม่เคยหยุดตามหาเธอแม้แต่วันเดียว
แปดปีต่อมา เธอกลับมาเจอเขาอีกครั้ง
ไม่ใช่ในฐานะคนรัก แต่ในฐานะ “ลูกหนี้”และเขา…คือเจ้าหนี้คนเดียวที่มีสิทธิ์กำหนดชีวิตเธอ
“แต่งงานกับฉันสามปี แล้วหนี้ทั้งหมดของครอบครัวเธอจะจบลง”
ข้อเสนอของชยุตม์เย็นชา ร้ายกาจ และไร้ทางถอย อธิชาจึงต้องยอมสวมแหวนของผู้ชายที่เธอเกลียด ยอมเป็นภรรยาตามสัญญาของท่านประธานผู้ขึ้นชื่อว่าเพลย์บอยที่สุดในวงการธุรกิจ
เขามีข่าวกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ยิ้มเก่ง หว่านเสน่ห์เก่ง ปากร้าย และทำให้เธอเจ็บได้ทุกครั้งที่เข้าใกล้ แต่ในคืนที่เธอกลัว เขากลับนั่งเฝ้าอยู่หน้าประตูทั้งคืนในวันที่ครอบครัวเธอล้ม เขากลับเป็นคนยื่นมือมาช่วยโดยไม่เคยเอ่ยความดีและในวันที่เธอพยายามเกลียด เขากลับทำให้หัวใจเธอทรยศตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า













