ช่างไม้ทะลุมิติ mpreg (ยุค70)

ณ โรงงานเฟอร์นิเจอร์ชื่อดังแห่งหนึ่งที่มี

“เฮ้ย! ไปแจ๊บ วันนี้ไปหาน้องนวลไหมมึง” นุตะโกนถามเพื่อนพ่วงตำแหน่งเจ้านาย

“คงไม่ได้ไปว่ะ ช่วงนี้งานกูเยอะมาก ไม่รู้ลูกค้ามาหลงอะไรกันนักกันหนา กูทำงานจนเหนื่อยจะตายแล้ว” แจ๊บตะโกนตอบกลับเพื่อน แจ๊บเป็นช่างไม้ที่ขึ้นชื่อเรื่องงานละเอียดเรียบร้อยและสวยงามและอายุเพียงสามสิบห้าปีเท่านั้น แจ๊บนั้นเป็นเจ้าของโรงงานไม้เล็กแห่งนี้ต่อจากผู้เป็นพ่อที่ล่วงลับไป

“เออสู้ ๆ มึงใครใช้ให้มึงทำงานละเอียดจนราคาพุ่งสูงขนาดนี้ละวะ ยังไงก็อย่าหักโหมมากละ เดี๋ยวกูจะไปหาน้องชินของกูก็แล้วกันวันนี้ แต่กูว่าน้องปรางนวลดูแปลก ๆ นะมึงก็เห็นน้องไปกับผู้ชายคนอื่น มึงก็ระวัง ๆ ไว้ด้วย เดี๋ยวประวัติศาสตร์ซ้ำรอย”

“เออไปเถอะ กูจะทำงานเพิ่มอีกหน่อย ส่วนปรางนวลมึงไม่ต้องเป็นห่วง น้องเขาเรียบร้อยออกขนาดนั้น” แจ๊บพูดเสร็จมาจัดการไม้ที่จะต้องประกอบเป็นเก้าอี้โซฟาที่มีลวดลายของล้อเกวียน ที่อยู่ ๆ ช่วงนี้ก็เกิดฮิตขึ้นมาจนแจ๊บแทบจะไม่มีเวลาไปหาน้องปรางนวลเลย และเพราะที่โรงงานนี้มีแจ๊บคนเดียวที่แกะสลักสวยและประณีตที่สุด

“อึก...” แต่ในระหว่างที่แจ๊บกำลังไสไม้ให้เรียบอยู่นั้น เขาก็รู้สึกแน่นหน้าอกจนหายใจไม่ออก และสิ้นลมไปในเวลาต่อมา

“ใช่คนนี้แน่นะ” ชายชุดดำผู้เป็นยมทูตเอ่ยถามหญิงชราที่มารับวิญญาณที่ตนทำสูญหายไปหลายร้อยปี

“คนนี้แหละข้าจำได้ ตอนที่ข้าไปรับมาเขามีปานแดงที่หู” หญิงชราตอบกลับ

“ดูจากดวงของไอ้หนุ่มนั่นนักเลงพอสมควร เจ้าระวังโดนมันต่อยเอาล่ะ” ยมทูตเอ่ยเตือนหญิงชราที่มาจากอีกมิติ เพื่อมารับดวงวิญญาณที่สูญหายจากความไม่สงบเมื่อหลายร้อยปีก่อน

“ขอบใจที่ช่วยข้าหาเขาจนเจอ”

“อืม ที่เหลือเจ้าจัดการเองก็แล้วกัน” หลังจากที่พูดจบยมทูตก็เลือนหายไป เหลือเพียงหญิงชราและแจ๊บที่วิญญาณออกจากร่างพอดี

“เชี่ย นี่กูตายแล้วเหรอ” หลังจากที่วิญญาณออกจากร่าง แจ๊บก็ได้แต่ตกใจที่ตนเห็นร่างของตัวเองนอนหมดลมอยู่ที่พื้น

“ใช่ เจ้าตายแล้ว” หญิงชราตอบให้อย่างใจดี

“กรี๊ดดดดดดดดดดด ผีหลอก!” แจ๊บเห็นหญิงชราตอบก็หันมอง พอเห็นว่าไม่มีขาก็กรี๊ดแตกวิ่งหนีด้วยความตื่นกลัวจนลืมตัวว่าตัวเองนั้นก็ตายไปแล้ว แต่ดวงวิญญาณที่เพิ่งตายจะหนีไปไหนได้ไกล ออกห่างร่างไม่กี่เมตรก็วนลูปกลับมาที่เดิม

“เฮ้ย เจ้าก็ตายไปแล้ว จะมากลัวอะไรข้า” หญิงชรามองผีร่างยักษ์ใจมดที่วิ่งหนีออกไป ถึงจะวิ่งออกไปไกลแค่ไหนก็โดนดูดกลับมาอยู่ดี หญิงชรายื่นมือไปดึงไหล่ของวิญญาณร่างยักษ์ใจมดเข้าหาตัว

“จ๊ากกกก อย่ามาจับ ๆ ๆ เดี๋ยวผมจะทำบุญไปให้” แจ๊บไหว้ท่วมหัวแล้วท่องนะโมซ้ำ ๆ ด้วยความเคยชิน

“เจ้าตั้งสติ แล้วมองดี ๆ ได้ไหม เจ้าก็เป็นผีไม่ต่างกับข้า” หญิงชราเขกเข้าที่หัวของแจ๊บไปอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้

“โอ๊ย! เจ็บนะยาย” แจ๊บลูบหัวปอย ๆ พลางมองไปรอบ ๆ ก็เห็นว่าตัวเองนั้นนอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นจริง ๆ นั่นหมายความว่าตนนั้นตายไปแล้วอย่างที่ยายคนนั้นบอก

“จะ...จริงเหรอเนี่ย ผมตายแล้วเหรอ ฮื้อออออออ น้องปรางนวลของพี่แจ๊บ พี่ตายแบบนี้แล้วน้องจะเสียใจมากแค่ไหน” พอแจ๊บรู้ว่าตัวเองตายแล้วก็นั่งร้องไห้เสียใจเพราะปรางนวลเพิ่งจะรับรักเขามาเอง ทำไมโชคชะตาถึงได้ทำร้ายเขาขนาดนี้ มีเมีย เมียก็หนีไปหาคนอื่น ต้องโทษเขาเองที่คิดว่าเมียคบกับสาวสองคงไม่มีอะไร มันก็ไม่มีอะไรจริง ๆ นั่นแหละ แต่กะเทยนั่นกลับพาเมียเขาไปหาผู้ชายคนอื่น

“นังเด็กผู้หญิงคนนั้นน่ะเหรอ มันตั้งใจมาหลอกเอ็งนะสิไม่ว่า”

“ยายอย่ามากล่าวหาน้องปรางนวลของผมนะ น้องปรางนวลเป็นคนเรียบร้อยทั้งยังน่ารักอีกด้วย”

“ถ้าอย่างนั้นข้าจะพาเจ้าไปดูให้เป็นบุญตาก็แล้วกัน” หญิงชราสะบัดมือวูบเดียวก็โผล่มาที่ห้องพักของปรางนวลที่อยู่ไม่ไกล แต่ห้องที่หญิงคนนั้นพามากลับไม่ใช่ห้องที่ตนมาบ่อย ๆ

“คอยให้เสียเงียบแล้วเราค่อยเข้าไปก็แล้วกัน เขาคงยุ่งกันอยู่” หญิงชราบอกกับวิญญาณร่างยักษ์ เพราะเสียงร้องในห้องนั้นช่างดังเหลือเกินเธอขนลุกไปหมดแล้ว โดนเชือดหรือเปล่าก็ไม่รู้

“นี่มัน...เสียงน้องปรางนวลของพี่แจ๊บนี่” แจ๊บมือสั่นไปหมดเมื่อได้ยินเสียงคนที่เป็นแฟนหมาด ๆ ของตัวเอง ร้องอยู่ในห้องเสียงคนบ่งบอกได้แบบไม่ต้องคิดว่าทำอะไรกันอยู่ คนในห้องนั้นทำกิจกรรมกันสักพักเสียงร้องครวญครางก็หายไปวิญญาณสองตนเลยเข้าไปในห้อง

“แล้วเรื่องไอ้โง่นั่นว่ายังไงละ เรียบร้อยไหม” ชายหนุ่มที่นอนกอดหญิงสาวผู้เป็นที่รักของแจ๊บเอ่ยถาม ไอ้โง่ที่พูดถึงไม่ต้องเดาก็รู้ได้ว่าเป็นตัวเขาแน่นอน

“ฉันตกลงกับมันแล้วจ้ะพี่ มันเชื่อสนิทใจเลยจ้ะว่าฉันรักมัน ฮ่า ๆ ๆ ” หญิงสาวตอบพลางหัวเราชอบใจ ที่จริงแจ๊บก็หล่อกว่าผัวของเธอเสียอีก แต่เงินของเขานั้นน่าสนใจกว่าหน้าตาเพราะมันทั้งซื่อแล้วก็โง่

“หลอกมันให้หมดตัวเลยนะ พ่อของมันทิ้งมรดกเอาไว้เยอะเลยละ แค่นี้เราก็สบายไปทั้งชาติแล้ว” ชายคนนั้นพูดกับปรางนวล

พรึ่บ!!

“กรี๊ดดดด พี่! ไฟดับ”

“ไอ้เชี่ย! พวกมึงรวมหัวหลอกกูเหรอ!” พอได้ยินแบบนั้นแจ๊บก็โมโหจนเลือดขึ้นหน้า ทำให้ไฟทั้งตึกดับไปเลย และปรี่จะเข้าไปทำร้ายทั้งสองคนนั้น

“ใจเย็น ๆ ก่อน เดี๋ยวก็เป็นวิญญาณร้ายกันพอดี เจ้ามีค่ามากกว่าที่จะมาทิ้งทุกอย่างไว้กับคนชั่วสองคนนั้น” หญิงชราปรามเจ้ายักษ์ใจมดที่ตอนนี้ตาเปลี่ยนเป็นสีแดง ถ้าเธอไม่ห้ามคงเข้าไปทำร้ายสองคนนั้นแล้ว