ย้อนเวลาไปเป็นเมียคนป่าหมื่นปี [Mpreg]

บทนำ

ตระกูลวานเดอร์ซาร์แห่งจักรวรรดิ หากเอ่ยคำนี้ในตลาด ชาวเมืองคงนึกออกเพียงวานเดอร์ซาร์เดียว นั่นคือวานเดอร์ซาร์ที่เป็นเจ้าของอู่ต่อเรือ และเป็นตระกูลบารอนอันดับหนึ่งในภาคตะวันออก ไม่ว่าจะเป็นสายหลักสายรอง คนในตระกูลวานเดอร์ซาร์ล้วนครอบครองกิจการค้าขายต่างๆ หนึ่งในสามของจักรวรรดิ

“คุณชายน้อยขอรับ ท่านไม่ไปมิได้หรือ?” ภายในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างงดงาม เมลิคหาได้สนใจคำถามคนรับใช้คนสนิทไม่ เขายังคงก้มหน้าก้มตาเก็บข้าวของเครื่องใช้ อันไหนที่นำไปได้ก็ยัดใส่หีบ หวังจะหลบหนีออกจากคฤหาสน์หลังนี้ไปให้ไว

“เจ้าไม่ต้องสนใจเรา หากท่านพ่อกลับมาก็เราไม่มีโอกาสรอบสองแล้ว!”

เมลิคคิดว่าตนวางแผนดีแล้ว เขาในตอนนี้อายุสิบเก้า ผัดผ่อนงานแต่งมาถึงสามปี ยามนี้อีกฝ่ายเร่งรัด หากผู้เป็นบิดากลับมาต้องจับเขาขายให้คนตระกูลโรซารี่นั่นแน่ๆ

“คุณชาย แล้วท่านจะให้ข้ารายงานนายท่านว่ายังไงขอรับ หากไม่มีคำว่ากล่าวข้าคงถูกฟาดโบยเป็นแน่!”

คนรับใช้ตัวน้อยหลั่งน้ำตาสะอื้น กระซิก กระซิก

คุณชายของเขาวางแผนจะหนีงานแต่ง อย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นถึงบุตรเจ้าบ้าน หากแต่เขาเป็นเพียงบ่าวไพร่ เมื่อนายใหญ่ของบ้านกลับมา ตนคงถูกโบยแล้วขายให้พ่อค้าทาสแน่ๆ

“เจ้าไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น บอกแค่ว่าเราตีเจ้าจนสลบ! มาหันหลังมา เราจะทุบท้ายทอยเจ้า!”

เมลิคเห็นคนรับใช้ยังทำสีหน้างงงวย แต่เขาไม่รอช้าจัดการคว้าแขนอีกฝ่ายกระชากหันหลัง จากนั้นใช้สันมือหวดใส่ท้ายทอยเด็กหนุ่มตัวเล็กเต็มแรง “ปึก! โอ๊ย!”

น่าเวทนาเด็กหนุ่มตัวน้อย ไม่ทันได้ตั้งหลักก็ถูกเจ้านายดื้อรั้นทุบตี รู้สึกราวฟ้าหมุนเคว้ง วิงเวียนศีรษะสุดท้ายก็สลบลงด้วยความไม่สมัครใจ

“…”

ท่าเทียบเรือสินค้าตระกูลวานเดอร์ซาร์

หีบไม้ใบใหญ่ถูกทาสร่างยักษ์ช่วยกันขนย้าย ชายหนุ่มยืนชี้นิ้วสั่งงานอย่างกระฉับกระเฉง โดยมีผู้ควบคุมเรือยืนหน้าซีดอยู่ด้านข้าง ร่ำร้องภายในใจว่าขอให้ท่านย่าของเขาเปลี่ยนใจ อย่าได้เดินทางคุมเรือสินค้าด้วยตนเองเลย

“คุณชายน้อย ท่านไปด้วยออกจะไม่เหมาะนะขอรับ” ต้นหนเรือที่ยืนอยู่ข้างๆ ออกปากอ้อนวอนอีกครั้ง

“เราหรือเจ้ากันแน่ที่เป็นนาย พวกเจ้าแค่ทำตามคำสั่งก็พอ เที่ยวนี้ท่านพ่อบอกว่าสำคัญมาก เลยให้เรามาคุมสินค้าด้วยตนเอง เอกสารคำสั่งก็ส่งให้แล้ว หรือพวกเจ้าไม่ได้อ่านกัน”

ผู้บัญชาการเรือที่ยืนอยู่ข้างๆ ย่อมอ่านแล้ว เขาเพียงแต่กระชากแขนต้นหนของตน ไม่ให้ต่อล้อต่อเถียงกับคนตรงหน้าอีก เมื่อเป็นคำสั่งนายท่านบารอนวานเดอร์ซาร์ แม้ไม่เต็มใจแต่พวกเขาก็คงได้แต่ทำตาม

แคว้นแอลเรียล

“อะไรนะ! เจ้าลองพูดใหม่อีกครั้งซิ!”

“ท่านหัวหน้าบุนดันใช้ผู้น้อยให้มาถามนายท่านว่า จะให้คุณชายน้อยคุมเรือสินค้าเที่ยวนี้จริงๆ หรือขอรับ?”

ภายในจุดพักม้าของตระกูลวานเดอร์ซาร์ สองพ่อลูกแทบพ่นน้ำชาออกจากปาก พวกเขาเพิ่งได้นั่งพักหลังเดินทางมาเหนื่อยๆ ผู้ดูแลกับบอกว่ามีข้ารับใช้คนหนึ่งจากจักรวรรดิมารอพบ บอกว่ามีเรื่องสำคัญคิดถามไถ่ผู้เป็นนาย

“เหลวไหล! ข้าไหนเลยเคยสั่งการเช่นนั้น เจ้ารีบกลับไปบอกหัวหน้าเดินเรืออย่าเพิ่งออกเรือ รอข้ากลับไปจัดการลูกชายตัวดีก่อน!”

ไม่ต้องคิดอ่านมากความ นายท่านวานเดอร์ซาร์ก็ปะติดปะต่อเรื่องราวได้ เขาสั่งการบุตรชายคนโตให้ล่วงหน้ากลับจักรวรรดิ ยับยั้งไม่ให้เจ้าเด็กเอาแต่ใจหนีงานแต่ง ส่วนตนเมื่อจัดการธุระทางนี้เสร็จจะรีบตามไป

ผู้เป็นพ่อจัดม้าเร็วให้บุตรชายพร้อมกับทหารรับจ้างจำนวนหนึ่ง เขาจะไม่ยอมให้บุตรคนเล็กตัวดีเล่นลูกไม้อีกแล้ว

ม้าเร็วสิบกว่าตัวควบไปตามทางน้อยจนฝุ่นตลบ อีธาน วานเดอร์ซาร์ แต่เดิมตามใจน้องชายมาโดยตลอด เขาเมื่อได้รับคำสั่งบิดาก็เพียงทำตามหน้าที่เท่านั้น ขณะเดินทางก็ยังหาเรื่องถ่วงเวลาไปเรื่อย หวังให้ผู้น้องออกเดินเรือก่อนตนจะไปถึง ช่วยส่งเสริมความตั้งใจของเขาอีกแรง

สามวันต่อมา

“ท่านลุง ท่านทำไมไม่ออกเรือ คิดขัดคำสั่งเรางั้นหรือ!”

สินค้าแพรพรรณและกระเบื้องเคลือบมากมายถูกขนใส่เรือจนเต็มลำตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว หัวหน้าบุนดันถ่วงเวลาจนสุดความสามารถ ตอนนี้เขาไม่มีเหตุผลอะไรมาเป็นข้ออ้างอีก ได้แต่ยอมรับชะตากรรมสั่งลูกเรือทั้งหมดเตรียมพร้อม ออกเรือเดินทางมุ่งหน้าสู่อาณาจักร

เรือเดินสมุทรขนสินค้าลำใหญ่เคลื่อนตัวอย่างช้าๆ ภายใต้เรือโยงจำนวนสามลำ ไม่นานก็ออกจากท่าเทียบเรือเข้าสู่ร่องน้ำลึกเชื่อมต่อออกทะเล เมลิคเมื่อเห็นโกดังเก็บสินค้าไกลออกเป็นเรื่อยๆ เขาต้องนึกชมเชยความเฉลียวฉลาดตนเอง คิดว่าโอ้อวดตนหัวดีปานนี้ ดำเนินแผนการหลบหนีได้อย่างแนบเนียนอีกครั้ง

“เหอ! เหอ! เทพเจ้าทั้งหลาย หากส่งเรามาเกิดเป็นองค์รัชทายาท เราสมควรสามารถสร้างชื่อเสียงสะท้านอาณาจักรได้ไม่ยาก!”

เมลิค วานเดอร์ซาร์ ยืนอยู่ข้างกราบเรือ เขาสวมชุดรัดกุมราวกับโจรสลัด หว่างเอวสะพายดาบหัวตัด ศีรษะก็โพกผ้า ไหนเลยมองออกว่าเป็นใครมาจากไหน

นับตั้งแต่รู้ความ เขาก็ทราบแล้วว่าตนเองมีคู่หมั้น เพียงแต่เจ้าผู้นั้นไม่ถูกใจเขาสักนิด ตอนเจอกันครั้งแรกก็พยายามแสดงออกว่าเป็นเจ้าของ ทั้งยังต้องการให้เขาอ่อนน้อม อยู่เหย้าเฝ้าเรือน สั่งสอนว่าอย่างเขาไม่สมควรทำการค้า ทั้งยังส่งหนังสือจริยะมาให้อ่านอีกด้วย

ใช่แล้ว เจ้าหมอนั่นเป็นบุตรชายท่านเอิร์ล บิดาต้องการให้เขาแต่งออกไปกับตระกูลเอิร์ล อุตส่าห์มอบเงินทองดูแลตระกูลสามีในอนาคตของเมลิคมากมาย ทั้งยังยกกิจการค้าขายให้บางส่วน ตอนแต่งออกยังจะมอบสินเดิมก้อนโต ซึ่งเขาเคยค้านหัวชนฝา แต่ท่านพ่อก็ไม่ยินยอมเปลี่ยนใจ เพียงเพื่อจะได้ดองกับตระกูลท่านเอิร์ล

เมลิคไหนเลยต้องยินยอม เขาชอบทำการค้า ต่อให้ฟาดเขาให้ตายก็ไม่ยอมรับเจ้าคุณชายนั่น สุดท้ายจึงวางแผนผัดผ่อนงานแต่งครั้งแล้วครั้งเล่า

คฤหาสน์ตระกูลวานเดอร์ซาร์

กลางวันแสกๆ ภายในห้องนอนอีธาน บนเตียงนอนหรูหรา สะใภ้ใหญ่หลั่งเหงื่อโทรมกายอยู่ใต้ร่างสามี หล่อนถ่างสองขาออกจนกว้าง ข้อเท้าถูกฝ่ายชายจับแยกชูขึ้นฟ้าจนสูง เอวสอบก็ออกแรงกระแทกรัวเร็ว ราวกับตายอดตายอยากมาจากที่ไหน

“อ๊ะ! อ่า! ท่านพี่ ให้เมลิคออกเรือไปเช่นนี้จะดีหรือ หากท่านพ่อรู้ว่าเรามีส่วนร่วม ข้าเกรงว่าพวกเราเองก็จะมีจุดจบไม่ดีสักเท่าไร!”

สองเต้าอวบสั่นไหวตามแรงกระแทก สะใภ้ใหญ่จิกเล็บใส่ผ้าห่มเหนือศีรษะ หล่อนทั้งครางทั้งเสียว แต่ปากก็ยังถามไถ่เรื่องราวสามีไปเรื่อย

อีธานอดอยากมากจริงๆ พอกลับมาถึงบ้านก็กระชากตัวภรรยาขึ้นเตียง ระบายอารมณ์ที่อดกลั้นใส่เรือนร่างหล่อนก่อน เรื่องวุ่นวายต่างๆ เอาไว้ควบขับสาวงามเสร็จแล้วค่อยว่ากันภายหลัง

“เจ้าไม่บอกข้าไม่บอกใครจะรู้! แต่ตอนนี้เจ้าอ้าปากก่อนเถอะ ข้าจะเสร็จอยู่แล้ว!”

พี่ชายสุดวิเศษของเมลิคร่อนบั้นท้ายจนขาเตียงสั่นไหว ราวกับคันกั้นน้ำทะลัก ความจริงตนก็รำคาญปากจิ้มลิ้มของภรรยาอยู่แล้ว พอสัญญาณแห่งการพังทลายมาถึงจึงไม่รอช้า ชักแท่งลำออกด้วยความเร็ว โดดขึ้นมาคร่อมใบหน้าหญิงสาวไว้ บีบปากยัดแท่งเนื้อเข้าไปปลดปล่อยในนั้นเสียเลย “…”

“อ็อก! อ็อก!” เอเลียน่าผู้เป็นภรรยาดิ้นทุรนทุราย ลำคออัดแน่นไปด้วยลำเนื้อ สำลักครั้งแล้วครั้งเล่าจนน้ำตาไหล ไม่เข้าใจทำไมสามีรุนแรงกับหล่อนเช่นนี้

“แฮก! แฮก! เจ้าอย่าได้พูดให้เล็ดลอดออกไปว่าเรามีส่วนร่วม เพียงบอกท่านพ่อว่าข้ากลับมาไม่ทันก็พอแล้ว ที่เหลือก็โยนความผิดทั้งหมดให้เมลิคไป หนึ่งปีให้หลังเขากลับมาเดี๋ยวท่านพ่อก็หายโกรธเอง!”

เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคนทั้งสองดังยิ่งนัก อีธานมองสภาพอเนจอนาถของภรรยาก็รู้สึกสะใจอยู่บ้าง ยามนึกถึงตอนแย่งชิงตัวหล่อนมาจากคู่หมั้น ยิ่งทำให้ทุกครั้งที่ได้รังแกหล่อนบนเตียง ตนต้องรู้สึกฮึกเหิมมากกว่าเดิม

หลายวันต่อมา

ผ่านพ้นน่านน้ำทะเลจักรวรรดิ เมลิคราวกับได้รับอิสระอย่างแท้จริง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาออกเรือไปทำการค้า แต่เป็นครั้งแรกที่ข้ามสมุทรไปยังอาณาจักร ที่ทุกคนเรียกขานกันอย่างสมชื่อว่า โกลเด้นแลนด์

“คุณชายน้อย ท่านเข้ามาด้านในเถอะขอรับ ลมทะเลจะทำให้ผิวกายท่านเสียหายได้!”

เสียงเรียกจากลูกเรือชราผู้หนึ่ง คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนงานของบิดาเขา ตอนเด็กเมลิคมักติดสอยห้อยตามท่านพ่อไปทั่ว ดังนั้นจึงรู้จักมักคุ้นกับคนทั้งหมด ยิ่งตอนที่มีอายุได้สิบสาม เขาก็เริ่มขอท่านพ่อทำการค้า ไม่ว่าจะเป็นแพรไหมเครื่องเทศปรุงรส ล้วนเป็นเขาเองที่มักจะออกหน้าไปคัดสรรเอาบนเรือ

เมลิคเริ่มติดต่อค้าขายตั้งแต่เด็ก ภายใต้เงินทุนสองหมื่น เพียงปีเดียวเขาทำให้เพิ่มเป็นห้าหมื่น อีกสองปีต่อมาจึงได้กำไลสิบเท่า นำเงินสองแสนกลับไปคืนบิดาตนเอง

ทั้งมารดาและพี่ชายเขายินดีอย่างมาก แต่ผู้เป็นพ่อไม่แสดงสีหน้าสักนิด เขาเหมือนไม่พอใจที่เมลิคมีหัวค้าขาย พออายุสิบหกก็ถูกสั่งห้าม ยึดเอาร้านค้าสิบกว่าร้านของเขาคืนไป

ปีนั้นเมลิคร่ำไห้สุดเสียง เพียงแต่ไม่ได้ร้องให้กับเงินทองที่เสีย เป็นท่านแม่ของเขาจากไปกะทันหัน โดยที่แต่ละคนในบ้านไม่ทันได้ตั้งตัว

สายลมทะเลตีใส่ใบหน้าหวานของเมลิค หากแต่เส้นผมของเขาไม่กระดิกสักนิด เพราะที่ศีรษะมีผ้าโพกผมพันเอาไว้ คิดอ่านวางแผนคาดการล่วงหน้า ว่าหากถึงโกลเด้นแลนด์แล้วจะทำเช่นไรถึงจะหาสามีที่ตนต้องตากลับมาด้วยได้