MY DOCTOR | พี่หมอของหนู

  JEFF TALK :

  “จะไปไหนคะพี่เจฟ นี่มันจะตีสองแล้วนะ” ยู่ยี่ถามผมขึ้นหลังจากที่ผมกำลังจะเดินออกจากห้องของเธอ

  “กลับ” ผมตอบเธอออกไปสั้นๆ

  วันนี้ผมแม่งโคตรหงุดหงิดเลย อุตส่าห์ไปดื่มที่ผับเพื่อที่จะลืมอิ๊งค์สักหน่อย แต่มันกลับแย่กว่าเดิมตรงที่ผมดันเจออิ๊งค์ มากับแฟนเก่าของเธอ แถมท่าทางสองคนนั้นยังสนิทกันมากๆ ซะด้วย 

  สงสัย...จะกลับมาคบกันแล้ว

  ตอนแรกผมก็นั่งอยู่ในมุมมืดซึ่งถ้าไม่สังเกตก็คงไม่มีใครเห็น แต่พอผมเห็นอิ๊งค์มากับแฟนเก่าของเธอ ผมเลยโทรเรียกยู่ยี่ผู้หญิงที่ผมเพิ่งคุยกับเธอได้อาทิตย์กว่าๆ ให้ออกมาหาซะเลย

  ในเมื่อเลิกเจ้าชู้แล้วมันไม่มีอะไรดีขึ้น ผมว่าผมควรกลับมาเลวเหมือนเดิมน่าจะดีกว่า เป็นคนดีไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา

  ไม่ได้ทั้งตัว แล้วก็ไม่ได้หัวใจด้วย

  “ทำไมรีบกลับล่ะคะ เราสองคนยังไม่ได้...” ยู่ยี่พูดพลางยั่วยวนผมโดยการใช้ฝ่ามือลูบไล้มาที่แผงอกของผมเบาๆ

  “พี่ไม่มีอารมณ์ ไว้วันหลังแล้วกัน” ผมบอกยู่ยี่ออกไปพลางลูบหัวเธออย่างแผ่วเบาเพื่อเป็นการปลอบเมื่อเห็นสีหน้าที่เจื่อนลงของเธอ

  “อะไรกันคะ ถ้าพี่เจฟไม่อยาก แล้วพี่เจฟจะมาที่นี่กับยี่ทำไมตั้งแต่แรก” ยู่ยี่พูดขึ้นอย่างหัวเสีย

  “อย่ามาเยอะกับฉันนะ ถ้ายังไม่อยากโดนเขี่ยทิ้งตอนนี้” ผมพูดกับเธอออกไปอย่างหงุดหงิดแล้วพยายามแกะฝ่ามือเล็กมือของยู่ยี่ที่กำรอบแขนผมออก

  “พี่เจฟ พี่จะพูดแบบนี้ไม่ได้นะคะ ทำไมพี่ใจร้ายจัง”

  “แค่จูบกันไม่กี่ครั้ง อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่จะได้ไหม” ผมพูดออกไปอย่างชัดถ้อยชัดคำแล้วรีบเดินออกมาจากห้องของยู่ยี่ทันที

  ถึงผมจะเจ้าชู้ก็จริง แต่ผมก็ไม่ได้คุยกับผู้หญิงไปทั่วเพื่อหวังฟันหรอกนะ ผู้หญิงแต่ละคนมันไม่เหมือนกันไง คนไหนพูดรู้เรื่องก็ไปต่อกันได้ ส่วนคนไหนที่พูดแล้วไม่รู้เรื่อง ผมก็เลือกที่จะคุยเล่นๆเหมือนยู่ยี่นี่แหละ ทำมากสุดก็แค่กอดจูบลูบคลำกันตามประสา

  ทำไมผู้หญิงพวกนี้ถึงได้น่ารำคาญนักวะ ไม่เห็นจะมีใครเหมือนอิ๊งค์สักคน!

  คอนโดเจฟ

  “ทำไมยังไม่นอนอีก” ผมกลับเข้ามาในห้องแล้วเจอนิคนอนรออยู่ที่โซฟาพอดี ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอจะต้องมานอนรอผมทุกคืนแบบนี้ด้วย

  “นิครอนอนพร้อมพี่เจฟ” เธอตอบผมออกมาด้วยท่าทีงัวเงียพลางลุกจากโซฟาไปด้วย สงสัยอยากจะเอาใจผมมั้ง

  “ทำไมจะต้องรอ ไม่ได้นอนห้องเดียวกันสักหน่อย” ผมบอกเธอออกไปพลางกวาดสายตามองร่างบางของเธอไปด้วย

  เหมือนลูกแมวยังไงก็ไม่รู้ หน้าตาจิ้มลิ้ม ตัวบางๆ ดูนุ่มนิ่มแปลกๆ

  ตอนนี้นิคมาอยู่ที่ห้องผมได้สองเดือนแล้ว ไม่ใช่ว่าผมเต็มใจให้เธอมาอยู่นะ ผมไล่เธอแล้ว แต่เธอไม่ยอมไปเองต่างหาก 

  น่าแปลกใช่ไหมล่ะ

  ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้หน้าด้านหน้าทนขนาดนี้ ไม่ว่าผมจะไล่ จะว่ายังไงเธอก็ไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่นิดเดียว

  “ก็นิคเป็นห่วงพี่เจฟ นิคกลัวว่า…”

  “ไปนอนได้แล้ว” ผมตัดบท ก่อนที่เธอจะพูดอะไรมากไปกว่านี้ บอกตามตรงว่าวันนี้ผมไม่มีอารมณ์จะมาเถียงกับนิคหรอก มันหงุดหงิดเรื่องอิ๊งค์ซะจนไม่อยากพูดอยากคุยกับใครเลย

  “ค่ะ...” เธอรับคำอย่างว่าง่ายแล้วเดินเข้าห้องนอนของตัวเองไปทันที ผมเลยเดินเข้ามาในห้องนอนของตัวเองแล้วทิ้งตัวลงนอนอย่างเหนื่อยหน่ายใจ

  ไม่ว่าจะทำยังไง ไม่ว่าจะมีผู้หญิงอื่นมากมายสักกี่คน ผมก็ไม่เห็นว่าจะลืมอิ๊งค์ได้เลย

  ทั้งๆ ที่เธอก็เหมือนจะลืมผมได้แล้ว แต่ทำไมผม...ยังรักเธออยู่เลยวะ...

  NICK TALK :

  วันต่อมา...

  “เมื่อไหร่เธอจะย้ายออกไปสักที ห้องฉันไม่ใช่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้านะ”  ฉันละจากข้าวต้มในหม้อแล้วหันไปมองคนใจร้ายที่ถามฉันด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรำคาญทันที ดูสายตาของเขาที่มองมาสิ เหมือนอยากจะไล่ให้ฉันออกไปจากที่นี่ให้พ้นหูพ้นตาเขาไวๆยังไงอย่างนั้นเลย

  “นิคบอกแล้วไง ว่านิคไม่มีที่ไป ไหนๆ เราสองคนก็เป็น…”

  “เป็นแค่คู่นอน!” เขาพูดแทรกฉันขึ้นทันทีที่ฉันจะเอ่ยถึงความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคน

  ความสัมพันธ์ของฉันกับเขาตอนนี้น่ะเหรอ? ก็อย่างที่เขาพูดแหละ ฉันเป็นแค่คู่นอนของเขาเฉยๆ เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน

  เหอะ! แต่ฉันไม่เเคร์หรอกนะกับคำพูดพวกนั้นที่ออกมาจากปากของเขาน่ะ

  เมื่อก่อนมีอะไรกันทุกวันฉันยังทนรักเขาไปได้เลย แล้วทำไมตอนนี้ฉันจะทนกับคำพูดที่ดูถูกเหยียดหยามและการกระทำของเขาไม่ได้ล่ะ

  ตอนนี้ฉันไม่ใช่นิคคนเดิมที่คิดจะยอมเขาทุกอย่างเหมือนเมื่อก่อนหรอกนะ ที่ฉันทำลงไปทุกวันนี้เนี่ย...ฉันมีเหตุผล

  แล้วเหตุผลของฉันก็คือ...

  ฉันต้องการแก้แค้นเขา ที่เขาเขี่ยฉันทิ้งโดยที่ตอนนั้นฉันรักเขาจนหมดหัวใจ ฉันจะทำทุกอย่างให้เขาหลงฉันหัวปักหัวปำให้ได้ คอยดูเถอะ!

  ถึงก่อนหน้านี้จะมีคนจ้างให้ฉันทำให้เขากับแฟนที่เขารักมากเลิกกัน แต่งานนั้นฉันปิดจ๊อบไปแล้วไง ทำให้ตอนนี้ฉันไม่มีเงิน ฉันเลยต้องมาอาศัยเขาอยู่ที่นี่แหละ

  จริงๆ แล้วพี่เจฟเขาก็ไม่ได้เต็มใจให้ฉันอยู่นักหรอก แต่ฉันอาศัยความหน้าด้านหน้าทนของตัวเองน่ะ ทำเป็นมึนๆ ไปจนเขาขี้เกียจพูดกับฉันไปเอง

  แต่ทำไมอยู่ๆ วันนี้ถึงได้พูดออกมาแบบนี้ก็ไม่รู้ ใจคอไม่ดีเลยแหะ นี่ฉันยังทำให้เขาหลงฉันไม่ได้เลยนะเนี่ย!

  “ค่ะ เป็นแค่คู่นอน แต่นิคไม่มีที่ไปจริงๆ พี่เจฟก็รู้ เงินที่ได้จากการทำงาน นิคก็เอามาใช้จ่ายเกี่ยวกับค่าเรียนหมดแล้วนี่ยังติดค่าหน่วยกิตอีกตั้งครึ่งนึงยังไม่ได้จ่ายเลย” ฉันพยายามพูดออกไปให้น่าสงสารที่สุด เผื่อว่าคนใจร้ายอย่างเขาจะเวทนาฉันบ้าง

  ซึ่งที่ฉันบอกเขาออกไปเนี่ย ฉันไม่ได้โกหกเลยนะ ฉันพูดความจริง

  ฉันไม่มีพ่อแม่ มันเลยทำให้ฉันต้องดิ้นรนมากกว่าคนอื่น ถึงจะมีญาติแต่ก็เป็นญาติห่างๆ ที่เขาไม่ได้คิดจะสนใจใยดีอะไรฉันอยู่แล้ว ฉันเลยออกมาอยู่คนเดียวตั้งแต่อายุ16

  เมื่อก่อนนี้ตอนที่ฉันยังเช่าหออยู่ ฉันต้องทำงานพาร์ทไทม์ถึงสองที่ บอกตามตรงว่าตอนนั้นเหนื่อยมาก แต่ว่าฉันต้องทำไง เพราะฉันไม่มีทางเลือก

  ฉันเลือกเกิดไม่ได้ก็จริง แต่ฉันว่าเป็นแบบนี้ก็ยังดีกว่าต้องไปอาศัยบ้านญาติอยู่ ไหนจะโดนกดดันสารพัดอีกล่ะ

  อยู่กับพี่เจฟเนี่ย สบายจะตาย เงินที่ได้จากงานพาร์ทไทม์ ฉันก็สามารถเอามาใช้ได้เต็มที่ แถมไม่ต้องทำงานสองที่แบบเมื่อก่อนแล้วด้วย มีเวลาอ่านหนังสือขึ้นเยอะเลย ไม่ต้องกลัวว่าจะสอบตกแบบที่ผ่านมาแล้ว

  “ค้างค่าหน่วยกิต?” พี่เจฟเขาพูดพลางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างสงสัย

  “ค่ะ” ฉันตอบเขาออกไป

  “เท่าไหร่?” เขาถามขึ้นอีกครั้ง

  “5,500 ค่ะ” ฉันตอบเขาออกไปเสียงอ่อยๆ

  “เอาไปจ่ายซะ!” เขายื่นเงินมาให้ฉันจำนวนหนึ่ง แต่ว่าฉันไม่กล้ารับหรอก ฉันกลัวว่าถ้าฉันรับมา เขาจะยื่นข้อเสนอให้ฉันต้องย้ายออกจากห้องเขาน่ะ

  “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเงินเดือนก็ออกแล้ว นิคไม่รบกวนพี่เจฟดีกว่า” ฉันบอกเขาออกไป

  “รอเงินเดือนออกแล้วเมื่อไหร่จะได้จ่าย” เขาถามขึ้นพลางเดินเข้ามาประชิดตัวฉัน

  “ก็สิ้นเดือนไงคะ ทยอยจ่ายได้ ที่ม.นิคไม่ว่าหรอก นิคทำเรื่องผ่อนผันไว้แล้ว” ฉันพูดขึ้นพลางคนข้าวต้มหมูในหม้อไปด้วย

  "บอกให้เอาไปจ่ายก็เอาไปเถอะ ไว้เงินออกค่อยเอามาใช้ฉันก็แล้วกัน" เขาพูดขึ้นแล้ววางเงินไว้ที่เคาเตอร์ครัว จากนั้นเขาก็เดินออกจากห้องไปเลย

  “อ้าว! พี่เจฟ แล้วไม่กินข้าวต้มก่อนเหรอคะ....”