Oldest brother ไร้ซึ่งความรัก

#แบล็คฝุ่น

INTRO

 ‘สีดำ’ เป็นสีแทนสัญลักษณ์ของความลึกลับน่ากลัว ความมีอำนาจ ส่วนมากจะมีความหมายไปทางลบ

ความโกรธ ความตาย การมองโลกในแง่ร้าย การบังคับควบคุม ความมืด และเขาคือผู้ชายที่มืดมน

ตระกูล ‘โภคินกิตติกุล’ เป็นนามสกุลที่ผมใช้มาตั้งแต่เกิดจนถึงปัจจุบัน ท่านดนัยกับคุณหญิงล้อมดาวเป็นพ่อกับแม่ของผม แน่นอนว่าตระกูลของเรามีบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างอุปกรณ์การตกแต่งบ้านทุกชนิดที่ส่งออกต่างประเทศและมีกิจการอยู่ในทวีปเอเชียและยุโรป

และผมเป็นลูกชายคนโตชื่อ ‘นายบุรธัช โภคินกิตติกุล’ หรือ ‘แบล็ค’ อายุ 25 ปี เกิดวันพุธ (กลางคืน) 14 ก.พ. สูง 185 ซม. 

ผมเรียนจบด้านบริหารธุรกิจแต่ไม่คิดจะสานต่องานที่พ่ออยากจะส่งต่อให้ แต่ผมกลับเป็นคนที่ชอบมีอำนาจและชอบการควบคุม ผมไม่ชอบให้ใครมาขีดเส้นทางให้แม้แต่พ่อกับแม่ ดังนั้นผมจึงผันตัวเองมาเป็นผู้มีอิทธิพลในด้านมืด แต่ไม่ใช่แบบผิดกฎหมาย ด้วยเพราะเป็นคนที่มืดมนไม่ชอบค่อยชอบแสงสว่างในตอนเช้า ผมจึงทำงานกลางคืนเปิดคลับเฉพาะที่ถูกกฎหมายและคาสิโนสำหรับคนใหญ่คนโตที่จะเข้ามาเล่นในคลับ

“พี่แบล็ค กลับมาแล้วเหรอครับ?” สายตาคมตวัดหันไปมองร่างสูงที่เตี้ยกว่าผมกำลังอุ้มสุนัขพันธุ์บีเกิ้นเพศผู้อยู่พลางส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน “ทานอะไรมาหรือยังครับ”

“ยัง” ตอบและถอดแจ็กเกตออก ล้วงเอาซองบุหรี่ออกมาพร้อมไฟแช็กก่อนจะเดินสวนไปยังโซนรับแขก “แล้วเรียนยังไงบ้าง?”

“ครับ สนุกดีครับ”

‘กรีน หรือนายกรชวัล โภคินกิตติกุล’ อายุ 20 ปี เป็นน้องชายคนเล็กของบ้าน ซึ่งเขาแตกต่างจากผมเห็นจะว่าได้ ในขณะที่ผมมืดมน แต่กรีนกลับเป็นคนอบอุ่นและจิตใจดี ราวกับได้เห็นแสงสว่างออกจากตัวของน้องชายคนนี้

“พ่อกับแม่ไปไหน?” เพราะออกไปอยู่ที่คอนโด บางครั้งผมมีเวลาก็จะกลับมาที่บ้านเพื่อมาหากรีน เด็กคนนี้จิตใจดีและไม่คิดจะออกไปไหน สำคัญคือมีเจ้าหมาน้อยที่ชื่อ ‘กรรไกร’ ต้องเลี้ยงดูอีก

“ไปอังกฤษครับ เหมือนจะไปทำธุระ”

“แล้วก็แพลนไปเที่ยว” ตอบพลางเอามือป้องไฟแช็กที่กำลังจุดต่อบุหรี่ เมื่อเห็นไฟขึ้นผมก็สูบเอานิโคตินเข้าปอดและพ่นควันออกจากริมฝีปากแดงคล้ำซึ่งเป็นแบบนี้เพราะสูบบุหรี่จัด

“พี่แบล็คทำไมรู้ล่ะครับ?” กรีนทำหน้าฉงนใจ แต่ผมก็ยักไหล่เพราะต่อให้พ่อกับแม่ไม่บอก ผมก็รู้ดีเลยล่ะพวกเราโตกันหมดแล้วถึงได้ไม่เป็นห่วงไปทำงานบวกกับไปเที่ยวด้วย

“ฮ้าว ใครโผล่มาแต่เช้าวะไอ้กรีน!”

น้ำเสียงแหบพร่าดังขึ้นทำให้ผมเอี้ยวใบหน้าขึ้นไปมองบันไดทางขึ้น จึงได้เห็นชายร่างสูงที่เดินเปลือยท่อนบนก้าวลงบันไดพลางเอามือยีศีรษะตัวเองทั้งที่ตายังไม่ลืมดี “พะ พี่เรดครับ”

“อะไรของมึง!” มันตวาดกรีนจนผมนั่งไขว่ห้างและมองมันที่ลงบันไดมา “ใครโผล่ หะ หัว... พะ พี่แบล็ค!”

“เรียกน้องว่ายังไงนะ?”

หรี่สายตามองคนตรงหน้าที่ออกอาการตกใจเมื่อเห็นผม ‘เรด หรือนายเวทิศ โภคินกิตติกุล’ อายุ 23 ปี เรียนจบด้านการถ่ายภาพ แต่กลับไม่คิดจะทำงานหรือทำอะไรที่มันมีประโยชน์ให้กับตัวเองนอกจากทำตัวเล่นไปวันๆ อ่อ มีอีกอย่างที่มันชื่นชอบคือการแข่งรถที่แม่มักจะห้ามมันเสมอ แต่คนอย่างไอ้เรดไม่เคยทำตามที่แม่พูด แถมยังชอบทำตัวก้าวร้าวกับบุพการีและน้องซึ่งแน่นอนว่าผมไม่ชอบ

เราสามคนเป็นพี่น้องที่คลานตามกันมา อายุจึงไม่ได้ห่างกันมากสักเท่าไหร่ จึงสนิทกันพอควรแต่ยกเว้นไอ้เรดที่ไม่อยากสนิทกับผม เพราะมันชอบขัดคำสั่งผมในหลายๆ เรื่องอย่างเช่นเรื่องการคุยกับน้องด้วยคำหยาบคาย คนอย่างกรีนควรพูดจาดีๆ ด้วยเพราะน้องยังเด็ก สำคัญคือน้องเป็นผู้ชายที่จิตใจดีซึ่งมันต่างกับและไอ้เรดราวกับฟ้าเหว

“มันชินปากนี่นา พี่แบล็คก็น่าจะหยวนๆ ให้ผมนะ”

“มึงจะเรียกใครยังไงก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่กับกรีน” ชี้หน้าไอ้เรดที่ทิ้งตัวนั่งบนโซฟาก่อนจะคว้าเอาซองบุหรี่ของผมไปโดยยังไม่ได้รับอนุญาต พอเห็นผมนิ่งและจับจ้องมันจึงยิ้มแห้งๆ ส่งให้

“ขอมวนหนึ่ง” ทำหน้าอ้อนวอนจนผมขยับตัวและเอื้อมมือไปยังด้านหลัง “เฮ้ยๆ พี่แบล็ค แค่บุหรี่มวนเดียวถึงกับจะยิงน้องเลยเหรอวะ!”

ผมยกยิ้มมุมปากที่เห็นไอ้เรดทำหน้าซีดและหวาดกลัวขนาดนี้ ด้านหลังของผมมีปืนพก EAA Witness Elite Match สีดำ-เงินที่พกติดตัวมาตลอด เพราะทำงานด้านนี้ทำให้ผมถูกจ้องเล่นงานจากคนที่ไม่หวังดี แม้ว่าสิ่งที่ทำจะถูกกฎหมายทุกอย่าง แต่จะมีจำพวกคนที่เปิดสถานที่แบบผิดกฎหมายก็จะขาดรายได้ ทำให้พวกมันจ้องจะทำลายผมและกิจการ

“ถ้าจะยิงผม ยิงไอ้กรรไกรก่อนเลย” ไอ้เรดโบยไปที่หมาพันธุ์บีเกิ้นที่กรีนเลี้ยง

“ได้ไงล่ะครับพี่เรด เกี่ยวอะไรกับกรรไกร”

“ก็ไอ้กรรไกรมันกัดรองเท้าพี่แบล็คจนพัง มึงไม่ได้บอกพี่แบล็คหรือไง!” กรีนหันมามองผมหน้าตาเลิ่กลั่กก่อนจะยกมือไหว้ขอโทษผมแทนกรรไกร

“พี่แบล็คครับ”

“ช่างเถอะ รองเท้าพี่มีอีกเป็นร้อย” ตอบพลางส่งยิ้มให้กรีนก่อนจะลูบศีรษะน้องชายเบาๆ

“อะไรวะ! ทีกับผมจะฆ่า ด่า ไล่เตะ” ไอ้เรดทำหน้าบูดก่อนจะต่อบุหรี่สูบโดยไม่สนใจผมแล้ว “ใช่สิ เรามันไม่ใช่น้องรัก”

“อยากเป็นน้องรักกูปะละ”

“เชอะ ไม่ต้องมาง้อ” มันแลบลิ้นให้ผมก่อนจะเดินเข้าครัวไป บ้านหลังนี้มีกรีนกับไอ้เรดที่ยังอยู่ผมถึงต้องแวะเวียนมาหาน้องบ้าง แม้จะอยู่ที่คลับจนเหมือนเป็นบ้านหลังที่สามรองจากคอนโดส่วนตัว

“ไปทานข้าวกันดีกว่านะครับ พี่แบล็คต้องเข้าคลับด้วยนี่นา”

“อือ”

ผมเป็นคนที่มองโลกในแง่ร้าย เป็นคนด้านมืดที่หลายคนเกรงกลัว แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมรู้สึกดีทุกครั้งคือการได้อยู่กับน้องชายทั้งสองคน สิ่งเดียวที่ผมไม่อยากให้ใครมาทำลายคือครอบครัว

“พี่แบล็คครับ” ระหว่างที่กำลังสวมรองเท้าอยู่หน้าบ้าน เสียงเรียกของกรีนทำให้ผมหันไปมองและต้องตกใจที่เจ้ากรรไกรกระโดดมาหาผมพร้อมกับแลบลิ้นเลียมายังใบหน้า ซึ่งผมก็เอามือดันใบหน้าของมันออกไป

“ว่าไง?”

“พี่แบล็คระวังตัวด้วยนะครับ” ผมที่กำลังเล่นกับเจ้ากรรไกรถึงกับหยุดชะงักและเงยหน้ามองน้องชายตัวเองที่นั่งลงตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาดูเคร่งเครียดยังไงชอบกล “ความจริงผมไม่ชอบที่เห็นพี่แบล็คทำงานแบบนี้เลย”

“กรีน”

“ตอนนั้นที่พี่แบล็คต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะถูกยิง ผมก็รู้สึกแย่มากๆ”

“ไปนึกถึงเรื่องเมื่อหลายปีก่อนทำไม” หันไปผูกเชือกรองเท้ายี่ห้อดังสีดำราคาแพง ก่อนจะชันตัวยืนเต็มความสูงและโน้มตัวลงไปลูบศีรษะน้องชายคนเล็กที่เงยหน้ามองผม “พี่ดูแลตัวเองได้ แกน่ะตั้งใจเรียนเถอะ”

“ผมรู้ครับว่าห้ามไม่ให้พี่แบล็คเลิกกิจการไม่ได้ แต่พี่แบล็คต้องดูแลตัวเองด้วยนะครับ”

“...”

“ผม พ่อแม่และก็พี่เรดเป็นห่วง” แม้สิ่งที่ทำอยู่มันเสี่ยงอันตรายก็จริง ทำให้ครอบครัวต้องเป็นห่วงแต่ผมก็ไม่มีวันทอดทิ้งกิจการที่ตัวเองสร้างมากับมือหรอก แม้ว่าจะมีใครหลายคนต่างหมายจะเอาชีวิต แต่ผมก็ไม่ได้สนใจ... เพราะสิ่งเดียวที่สนคือการคุมคนให้อยู่ในอำนาจของตัวเอง นี่คือสิ่งที่ผมต้องการมาตลอด

“มึงอย่ามาปัญญาอ่อนเลยไอ้กรีน” มองร่างเปลือยท่อนบน แถมในมือยังถือแก้วไวน์แกว่งไปมา

“เรียกน้องยังไงนะ?” ผมพูดขึ้นก่อนจะเอื้อมมือไปด้านหลัง

“เฮ้ยๆ พี่แบล็คใจเย็นสิวะ!” ไอ้เรดทำหน้าเหวอทันทีและหลบหลังกรีน “เออน้องกรีนครับ อย่าไปห่วงพี่แบล็คเลยนะครับ มันน่ะหนังเหนียว”

“มึงอยากตายใช่ไหมไอ้เรด!”

“กลัวแล้วโว้ย” มันวิ่งหนีผมไปทันทีทำให้รอยยิ้มผุดขึ้น แต่พอมองไปยังร่างของน้องชายคนเล็กที่เงยหน้ามองผมอยู่ก็พาให้อารมณ์ที่หงุดหงิดจากไอ้เรดดีขึ้น

“แกน่ะอ่อนโยนและเข้มแข็ง เพราะงั้นเชื่อที่พี่พูด”

“...”

“สัญญาว่าจะไม่โดนยิง” ผมสัญญากับกรีน แม้ว่ามันจะเป็นแค่คำลวง แต่ผมก็อยากให้น้องสบายใจซึ่งเห็นรอยยิ้มที่อบอุ่นส่งมาให้ ในขณะที่ผมมืดมน ไอ้เรดร้อนดั่งไฟ แต่กรีนกลับทำให้ผมมีแสงสว่าง ทำให้ไอ้เรดใจเย็นลง น้องชายที่ผมห่วงใยที่สุด กรีนเหมือนมาเติมเต็มให้ผมกับไอ้เรดที่ต่างกันสุดขั้วให้ได้มาเผชิญหน้ากันได้ แม่เคยบอกว่ากรีนเป็นลูกคนเล็กที่ทำให้ครอบครัวมีความสุขและรอยยิ้ม ซึ่งผมคิดว่ามันคือเรื่องจริง “ไปล่ะ ไปนะเจ้ากรรไกร”

ลูบศีรษะเจ้าหมาบีเกิ้นตัวแสบ “ถ้ากัดรองเท้าฉันอีก คราวนี้ฉันจะยิงแก”

เป็นคำขู่ที่ได้ผล แม้แต่หมายังหวาดกลัวคนอย่างผมเลย แล้วคนล่ะถ้าเห็นผมไม่กลัวจนหัวหดหรือไง? และปัจจุบันมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ 

ณ คลับ Dark Black

เป็นคลับที่ผมตั้งใจทำขึ้นมาด้วยสองมือและหัวของตัวเอง เป็นสถานที่มาผ่อนคลาย ดื่มด่ำกับเสียงดนตรีและเครื่องดื่มหลายชนิด ภายในกว้างขวางมีฟอว์ลไว้สำหรับนักดนตรี ดีเจหรือแม้แต่โชว์เด็ดจากทางคลับซึ่งโชว์จะจัดอยู่ในช่วงเวลาเกือบตีหนึ่งถึงตีสองเท่านั้น คลับของผมจะอนุญาตเพียงแค่แขกที่อายุยี่สิบปีขึ้นไป ต่ำกว่านั้นจะให้นั่งกินน้ำผลไม้อยู่หน้าร้านซึ่งตกแต่งด้วยดอกไม้นานาชนิดและบ่อปลาที่สามารถให้อาหารได้

ด้านหลังของคลับจะเป็นโซนสำหรับผู้ใหญ่มีเงินหนัก คนดังที่อยากจะเสียเงินคือการเปิดคาสิโนอย่างถูกกฎหมาย ผมควบคุมที่นี่ราวกับคืออณาจักรของตัวเอง ลูกน้องของผมจะอยู่ตามทุกมุมเพราะฉะนั้นมีเรื่องชกตีจึงไม่มี หรือถ้าลวนลามก็จะจัดการคนนั้นและไม่ให้มาเหยียบที่นี่อีก ถึงจะเป็นคลับที่ถูกกฎหมายและเถื่อนสักหน่อย แต่ผมก็ทำมันอยู่ในกฎเกณฑ์ที่จะไม่ทำให้ผมต้องเสียชื่อเสียง

“คุณแบล็คครับ” เมื่อกำลังจะเปิดประตูห้องส่วนตัวก็ต้องชะงักเมื่อคนของผมที่ชื่อว่า ‘เขต’ เขาเป็นคนสนิทของผมที่ไว้ใจได้มากที่สุดความจริงผมมีคนสนิทสองคน อีกคนนั้น... “คุณเมษามาครับ”

“มา?” ดึงสติผมด้วยชื่อที่ทำให้ต้องขมวดคิ้ว “มาให้เป็นข่าวหรือไง”

“ผมห้ามแล้วครับ บอกแล้วว่าคุณแบล็คไม่อยู่ แต่เธอบอกจะรอ” ผมพยักหน้ารับก่อนจะเปิดประตูห้องเข้าไปแต่ก็หันไปมองเขตอีกครั้ง

“ไปที่นั้นมายัง”

“ครับ ตามที่คุณแบล็คสั่ง” เขตสบตากับผมก่อนจะถอนหายใจออกมา ผมจึงวางมือไปบนบ่าและบีบเพื่อให้กำลังใจ

“มันผ่านมาล่ะ”

ปกติผมจะไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น แต่เพราะมันมีเรื่องให้ต้องคิดไม่ตกต่างหากจึงลืมมันไปไม่ได้ยิ่งกรีนมันตอกย้ำผมตอนที่โดนยิงแล้ว ก็พาให้คิดมันอยู่เรื่อยๆ ประตูห้องปิดลงสายตาของผมกวาดมองไปยังร่างสวยบอบบางที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงมุมโซฟาด้วยชุดเดรสสีแดงแหวกข้างโชว์เรียวขาสวย ใบหน้าสวยแต่งแต้มอย่างดี ริมฝีปากแดงส่งยิ้มให้กับผม ใบหน้าแบบนี้ที่เห็นได้ตามทีวี หนังสือแฟชั่นหรือแม้แต่โฆษณา เธอก็คือ ‘เมษา’ ดาราในบทบาทนางร้ายสุดเซ็กซี่และโด่งดังที่สุด ณ เวลานี้

“มาทำไมไม่โทรหาฉัน” ถามกลับไปเสียงแข็ง ก่อนจะหยิบบุหรี่จุดสูบขณะยืนพิงขอบโต๊ะทำงาน

“คิดถึงค่ะ ถ่ายละครเสร็จก็รีบมาเลย” เธอลุกขึ้นยืนบนส้นสูงสีดำขนาดสี่นิ้ว สาวเท้าตรงมาหาผมและกวาดนิ้วเรียวมาตามรอยแยกเสื้อของผม “แบล็คคิดถึง ฉันรู้ค่ะ”

“หึ” ผมยกยิ้มมุมปาก เธอเป็นผู้หญิงที่ผมควงด้วยในตอนนี้เนื่องจากผลประโยชน์ด้านธุรกิจเพราะเธอทำให้คลับของผมมีแขกเข้าออกมากจนรายได้มากมายมหาศาล การเป็นข่าวกับเธอมันโคตรดีเลยที่จะโปรโมทคลับและถึงคนใหญ่คนโตให้มาที่นี่ สำคัญคือพ่อของเธอเป็นตัวแปรสำคัญด้วยที่ทำให้ธุรกิจของผมไปได้ดี แม้จะแสร้างไม่อยากเป็นข่าวว่ามันคือทริคที่ผมมักใช้กับเธอก็เท่านั้น “มาแบบนี้ระวังเป็นข่าว”

“ก็ดีสิคะ คนในวงการที่มาจีบฉันจะได้รู้ว่าคนที่ฉันทำความรู้จักอยู่... โหดแค่ไหน” ผมยักไหล่ก่อนจะจิ้มบุหรี่ลงที่เขี่ย พลางโอบแขนทั้งสองรัดเอวเธอให้ขยับมาใกล้ชิดกัน

“ฉันไม่ชอบเป็นข่าว” แค่คำโกหกน่ะ เพราะผมชอบที่นักข่าวมาทำข่าวที่คลับของตัวเองเหมือนกับโปรโมทไปในตัวโดยไม่ต้องเสียเงินสักบาทเดียว

“รู้ค่ะ ถ้านักข่าวเข้ามาจริงป่านนี้คนของแบล็คคงจัดการเรียบ” เธอยิ้มมุมปากพลางกดจูบมายังหน้าอกของผม “อยากแล้วค่ะ”

สีหน้าของเธออ้อนวอนจนผมยกยิ้มมุมปาก ผมพลิกตัวกดเธอลงกับโต๊ะทำงานและกวาดเอกสารทั้งหมดลงยกขาทั้งสองข้างแยกออกจากกันและทาบทับส่วนล่างลงไป “หยิบถุงยางแปบ”

หลังจากนั้นคงไม่ต้องพูดถึงว่าจะเกิดอะไรขึ้น ระหว่างผมกับเมษามันก็แค่ผลพลอยได้ ผมไม่ได้รู้สึกรักหรือต้องการให้เธอมายืนข้างๆ เพราะผมไม่เคยต้องการให้ใครมายืนข้างกัน สิ่งเดียวที่ต้องการคือการเอาชนะทุกคนและให้พวกนั้นสยบอยู่แทบเท้า แน่นอนว่าเมษาคือหนึ่งในนั้นที่ยอมอยู่ในกำมือของผม

ใครขัดคำสั่งผมแม้แต่นิด... อย่าหวังว่าจะมีที่ยืน

เช้ามืดหลังจากจัดการเมษาที่นอนสลบอยู่ในห้องพักกึ่งห้องทำงานของผม จึงออกมานั่งดูรายละเอียดของกิจการต่อ กระทั่งเสียงประตูหน้าห้องดังขึ้น เป็นเขตที่เดินเข้ามาหาผมด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “มีอะไรแต่เช้า?”

เพราะนี่ก็เป็นเวลาเกือบเจ็ดโมงเช้าแล้ว “มีคนมาสมัครงานที่คลับครับ”

“แล้วยังไง” ปกติเรื่องนี้ผมจะไม่ยุ่งเพราะมันจะเป็นหน้าที่ของเขตที่ต้องจัดการ และส่งประวัติของคนที่มาสมัครให้ผมอีกทีเนื่องจากเราต้องคัดกรองคนที่จะมาทำงานที่นี่ ต้องไม่ใช่คนของศัตรูที่ส่งมาเพื่อทำลายชื่อเสียงที่นี่

“เธอเป็นเด็กอายุแค่สิบแปดครับ” มือที่กำลังจับปากกาเซ็นเอกสารถึงกับชะงักและเงยหน้าสบตากับเขต “แปลกใช่ไหมครับ? ทั้งที่คลับเราไม่รับพนักงานที่ต่ำกว่ายี่สิบปี”

“...”

“อีกทั้งตอนนี้เราไม่ได้เปิดรับสมัคร แต่เธอขอมาทำที่นี่” ใช่แปลกมาก แปลกจริงๆ นั่นแหละ “ราวกับว่า...”

“จงใจมาที่นี่ตั้งแต่แรก”

ผมวางปากกาลงทันทีและครุ่นคิดเรื่องนี้ไม่ตก ความจริงมันมีเยอะมากคนของฝั่งตรงข้ามถูกส่งมาเพื่อสืบและจ้องจะทำลายชื่อเสียงของ Dark Black แต่ผมก็จัดการได้หมด “เธอ นายกำลังหมายถึงผู้หญิง”

“ครับ” เป็นอีกเรื่องที่ต้องคิดเพราะว่าปกติสายสืบพวกนี้มักจะเป็นผู้ชายที่ฝั่งตรงข้ามส่งมา แต่คราวนี้เป็นผู้หญิงอายุแค่สิบแปดเองงั้นเหรอ? เพิ่งจะจบมัธยมปลายชัดๆ “เอาไงดีครับ หรือพวกมันคิดจะเอาเด็กผู้หญิงมาล่อคุณแบล็ค”

“คิดว่าล่อได้หรือไง?” ผู้หญิงสำหรับผมถ้าไม่มีผลประโยชน์ก็อย่าหวังว่าแบล็คคนนี้จะสนใจ “ไปพามา”

“ครับ? คุณแบล็คเอาจริงเหรอ” เขตทำหน้ามึนงงไม่น้อย โดยปกติถ้าสืบได้จะจัดการแต่ครั้งนี้ผมอยากจะรู้ว่าไอ้ ‘เซ้นส์’ มันคิดจะเอาชนะผมทางไหนถึงได้ส่งเด็กผู้หญิงคนนี้มาในถ้ำเสือ

“ก็ในเมื่อเด็กมันอยากลองของ ก็ลองดู” ยกยิ้มมุมปาก เขตจึงโค้งศีรษะให้ผมและออกจากห้องไป ผมหมุนเก้าอี้ไปยังหน้าต่างที่ถูกปิดตายแต่ทว่ากลับเอารูปวิวเมืองนอกมาติดแทนเพราะผมไม่ค่อยชอบแสงอาทิตย์ในตอนเช้า สิ่งที่ผมชอบคือความมืดมิดที่มีแสงสว่างสลัวๆ ก็เท่านั้น

ส่วนคนที่มันส่งมาผมจะดูแลเป็นอย่างดีเอง...

“คิดจะขี่หลังเสือ แค่คิดจะลงก็ยากแล้ว”