Sinful Passion ลับหลัง

Sinful Passion ลับหลัง

INTRO

ทุกสิ่งทุกอย่างมันมีเหตุและผลของมัน

เหตุผลของเขาทำให้เธอต้องเกลียด

เหตุผลของเธอทำให้เขาต้องจำ

เสียงเพลงและแสงสีจากหลอดไฟภายในคลับแห่งหนึ่งหรือที่เรียกกันว่า ‘Cub Zack’ Rule’ คลับชื่อดังที่มีนักท่องเที่ยวคนดังและคนมีฐานะถึงจะสามารถมานั่งที่นี่ได้ ตรงโซนวีไอพีผมที่กำลังนั่งคลอเคลียกับสาวน้อยที่นั่งอยู่ข้างกัน มือหนึ่งถือแก้วเหล้าใส่วิสกี้ผสมวอดก้าไปนิดหน่อยด้วยเพราะเหตุผลส่วนตัวที่ชอบกินเหล้าแบบนี้ สายตาของผมตวัดไปมองคนที่นั่งตรงข้ามกำลังจับจ้องมองผมด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย แต่ทว่าสีหน้าเนือยๆ ของมันก็ทำให้ผมรู้สึกไม่ชอบใจจำต้องผละจากหน้าอกหน้าใจของสาวน้อยที่ใหญ่เต็มเต้า

“มองหน้ากูเหมือนมีเรื่องจะถาม” กระดกแก้ววิสกี้กรอกผ่านลำคอพลางวางแก้วลงบนโต๊ะกระจกจนเกิดเสียงดังขึ้น “สงสัยอะไรให้ถามครับ”

“อือ” ตอบกลับมาแค่นี้ก็ตวัดขาไขว่ห้างและคีบบุหรี่เข้าปากเพื่อสูบเอานิโคตินเข้าปอด “ติดหญิง”

เลิกคิ้วขึ้นด้วยสีหน้ามึนงง ถ้าพูดเอาจริงคือผมติดผู้หญิงทุกคนที่เข้าหาหรือพร้อมจะนอนกับผมทั้งนั้น ทว่าสิ่งที่ ‘รามเกียรติ์’ เพื่อนสนิทแสนเย็นชาของผมถามขึ้นนี่สิ มันคงไม่ได้หมายถึงผู้หญิงที่ผมควงด้วยใช่ไหม

“อะไรของมึงวะ ถามก็ถามไปเลยดิ!” ผมเบนสายตาไปมองร่างสูงที่นั่งทำหน้าหงุดหงิดใส่ไอ้ราม ‘ลี้เทียน’ เพื่อนของผมที่กวักมือเรียกหญิงสาวที่นัดแนะจะไปกินตับกันคืนนี้มานั่งข้างกัน

“อะไรของพวกมึงวะเนี่ย?” เพราะเริ่มจะไม่พอใจกับสิ่งที่พวกมันสงสัย ไอ้เทียนจึงเป็นฝ่ายถามผมเอง ก็ดีนะถ้าฟังไอ้รามผมคงต้องนั่งรอมันทั้งคืนกว่าจะเปิดปากพูดได้เหมือนกลัวดอกพิกุลจะร่วง

“เห็นช่วงนี้มึงติดสาว”

“สัด!” ด่าไอ้เทียนที่อมยิ้มออกมา “กูคนไม่ใช่หมา”

“เออ” มันยกยิ้มมุมปากก่อนจะเบ้ปากชี้หน้าผมทั้งที่มือก็ถือแก้วไวน์ไว้ด้วย “น้องที่มึงไปหาบ่อยๆ อะ เวลาอยู่กับพวกกูพอน้องโทรมาก็ไปหานี่ยังไงวะ?”

พอมันพูดผมก็ยิ่งมึนหนักเข้าไปอีก พลางใช้ความคิดอยู่สักพักผมก็เบิกตาขึ้นชี้หน้าพวกมันสองตัว “อ๋อ เจ้าเอย”

“หึ” ไอ้รามหัวเราะในลำคอก่อนจะหันไปคุยอะไรกับผู้หญิงของตัวเองต่อ

“ยังไงวะ ตัวจริงอ่อ”

“ตัวจริงเหี้ยไรล่ะ! คนนั้นกูนับเป็นน้อง ไม่นับเป็นผู้หญิงควง”

“น้องที่... ท้องติดกันงี้ปะ” ไอ้เทียนยังคงดึงดันให้ผมกับเจ้าเอยเป็นแบบนั้น จนผมหยิบหมอนที่พิงอยู่ปาใส่หน้ามันด้วยความเร็วชนิดที่ว่ามันต้องคว้าไว้ไม่ทัน แต่มันดันคว้าไว้ทันไงครับ “มึงโมโห กูว่าจริง”

“ไอ้เหี้ยเทียน”

“แล้วยังไง?” เป็นไอ้รามที่เอ่ยคำพูดเนือยๆ ของตัวเองขึ้น คนอย่างมันคือเนือยทุกอย่างแม้แต่หน้าตา การกระทำแต่ยกเว้นเรื่องบนเตียงนะที่ไม่ได้เนือยอย่างที่เป็นอยู่ “ตอบดิ”

“พวกมึงจะคาดคั้นอะไรกูวะ ก็บอกอยู่ว่าน้องๆ” ผมถอนหายใจอย่างหงุดหงิดก่อนจะดันร่างที่อยู่ข้างกายออกห่าง พวกมันทำให้ผมอารมณ์เสียนะเนี่ยเอาจริง “เจ้าเอยเคยเป็นผู้หญิงที่กูอยากจะ...”

“เอา” อยากจะลุกขึ้นไปถีบปากไอ้เทียนนะเอาจริง แต่ผมก็ทำได้เพียงชูนิ้วกลางให้แทน

“ไม่ใช่” จะให้พูดยังไงดีวะ? คือเมื่อก่อนที่ไอ้วินเพื่อนในคลาสของผมอยากจะพาไปรู้จักกับเพื่อนแฟน ตอนนั้นคือเห็นเจ้าเอยก็มีความรู้สึกอยากจะจับกด แต่ไปๆ มาๆ ความรู้สึกนั้นมันก็หายไปเพราะเธอไม่เหมือนคนอื่นไง เธอไม่ได้ต้องการเข้าหาผมออกจะผลักไสด้วยซ้ำมันก็เลยกลายเป็นว่าผมไม่เคยคิดอยากจะมีเซ็กส์กับเธอ แต่รู้สึกว่าอยากจะรู้จักด้วยแค่นั้น “เจ้าเอยมีแฟนแล้ว”

“อ้าว อด” ไอ้เทียนส่าหน้าไปมาก่อนจะชูนิ้วทั้งสองข้างขึ้นทำเป็นรูปกากบาท “ลับหลังแฟนน้องเขา ก็เอาได้”

“กูไม่ใช่มึง”

“แต่ก็เคยทำ” ผมเบนสายตาไปมองไอ้รามที่ยักไหล่ก่อนจะซุกหน้าลงกับลำคอหญิงสาวข้างกายตัวเองจนผมเบ้ปาก

“มึงมากกว่าที่ทำ” พอผมพูดแบบนี้ไอ้รามก็หรี่สายตามองผมทั้งที่ริมฝีปากยังคงดูดดึงที่ลำคอของหญิงสาว “ลับหลังเมีย มึงก็ทำอยู่ตอนนี้”

“มึงพูดถูกไอ้ไฟ” รอยยิ้มของไอ้เทียนผุดขึ้นก่อนจะหยิบหมอนเขวี้ยงใส่ไอ้ราม “เมียมึงป่านนี้คงนอนร้องไห้อยู่แน่ๆ ที่ผัวมามั่วแบบนี้”

“เลิกพูด” ดูเหมือนเรื่องของเมียจะทำให้ไอ้รามรู้สึกหงุดหงิด “รำคาญ”

“ระวังเถอะ ปล่อยเมียแบบนี้หมาตัวอื่นคาบไปแดกจะรู้สึก” ผมยักคิ้วให้กับไอ้เทียนที่พูดได้ตรงใจผมมาก จนไอ้รามออกอาการไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ในบรรดากลุ่มเรามีไอ้รามคนเดียวที่มีแฟนแล้วแถมยังคบกันนานจนผมรู้สึกสงสารแฟนมันด้วยซ้ำที่ต้องทนคบกับคนเจ้าชู้แบบมัน เพราะดูแล้วไอ้รามไม่หยุดง่ายๆ ด้วยนะเหมือนกับผมและไอ้เทียนเนี่ยล่ะ

“ใครจะกล้ากับรามเกียรติ์” คำพูดที่ออกแนวหยิ่งผยองทำให้ผมเบ้ปากก่อนจะเทวิสกี้ลงแก้ว พลางล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบบ้าง “ของกู ยุ่งก็เท่ากับตาย”

“ครับๆ คุณรามเกียรติ์” ไอ้เทียนลุกขึ้นก่อนจะโค้งศีรษะให้ไอ้ราม

“แต่มึงก็เกินไป” เป็นผมบ้างที่เอ่ยคำพูดขึ้นเรียกสายตาไอ้รามให้หันมามองกัน “มองเมียเป็นของตายแบบนั้น มันโอเคเหรอวะ?”

“เรื่องของกู” มันเป็นแบบนี้เสมอเวลาที่พวกผมพูดถึงเมียมัน สิ่งที่มันทำคือการปล่อยเลยตามเลยเหมือนกับว่าเมียคือของตายที่ไม่ว่ามันจะทำอะไรอยู่ ณ เวลานี้ เมียก็คือสิ่งเดียวที่มันจะมีเธออยู่เสมอทุกที่และทุกเวลา

“สงสารแอลฉิบหายที่มีผัวแบบมึง”

“สงสารตัวเองก่อนเถอะ” ผมยิ้มขำทันทีเมื่อมองมันทั้งสองคนเถียงกันไปมา แต่เอาจริงนะ ไอ้เทียนมันจะแพ้ไอ้รามเสมอเพราะด้วยความเนือยของมันเนี่ยล่ะ “ตกลงเจ้าเอยนี่ยังไง?”

หันมาเล่นงานผมต่อเพื่อตัดบทเรื่องของตัวเองไป ผมสูบบุหรี่ก่อนจะวาดวงแขนกอดหญิงสาวข้างกายที่คืนนี้คงหนีไม่พ้นได้เสพสมกับเธอแน่นอน

“ไม่ยังไง” ตอบกลับก่อนจะกระซิบที่ข้างใบหูบอกให้เธอไปรอผมที่รถปอร์เช่สีดำเลขทะเบียน ฟฟ xxxx จากนั้นผมก็มองบั้นท้ายที่นุ่มมือเดินจากไป “เจ้าเอยเป็นแฟนกับพี่ที่รู้จักของกู”

“อ๋อ” พอตอบกลับแบบนี้ไอ้เทียนก็ถึงบางอ้อ “พี่หินใช่มะ?”

“อือ มึงคิดว่ากูจะแย่งของพี่ตัวเองได้ลงหรือเปล่าล่ะ”

“ไม่อะ เอาจริงกูก็ไม่กล้ากับพี่หิน... หุ่นหล่อล่ำขนาดนั้น” เพราะไอ้เทียนเองก็มักจะเอารถไปซ่อมที่อู่ของพี่หินบ่อยๆ จึงได้รู้จักกันผ่านผมเนี่ยล่ะ

“พี่หินคนดี” ผมสบตากับไอ้รามที่เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าฉงนใจ อาจจะเพราะทุกคนรอบข้างที่รู้จักกับเขาจะรู้ว่าพี่หินเป็นคนดีจริงๆ ดีแบบพวกเลวๆ อย่างผมอายอะ

“เรารู้จักคนดีๆ อย่างพี่หิน ทำไมไม่ซึมซับความดีพี่เขามามั้งวะ?” ข้อนี้ไอ้เทียนสงสัยก่อนจะกอดอกทำหน้าไม่เข้าใจในสิ่งที่ตัวเองตั้งคำถาม “หรือพวกเราแม่งเลวเกิน”

“มีสิทธิ์”

จากนั้นพวกเราสามคนก็นั่งคุยกันสักพัก ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง แต่พรุ่งนี้เช้าก็ต้องเจอกันอยู่ดีเพราะเรียนมหาลัยเดียวกันแถมยังคณะเดียวกันอีกต่างหาก นี่อาจจะเป็นเพราะฟ้าบันดาลล่ะมั้งที่ให้คนเลวๆ อย่างพวกผมสามคนมาเจอกัน

บนเตียงนอนที่ยับยู่ยี่ ตามด้วยเครื่องแต่งกายที่สวมใส่อยู่กระจัดกระจายอยู่รอบห้อง ผมนอนหอบหายใจก่อนจะหันไปมองสบตากับหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างกัน เมื่อฝ่ามือบอบบางกำลังเคลื่อนต่ำไปยังน้องชายของผมที่อ่อนแรงหลังจากที่จัดหนักจัดเต็มไปสองรอบ “เอาอีกนะคะพี่ไฟ”

“ไม่” ตอบกลับพลางลุกขึ้นนั่งก่อนจะยกมือเสยผมตัวเองขึ้น มองท่อนแขนของตัวเองซึ่งมีรอยสักไปถึงข้อศอกทั้งสองข้าง ไหนจะบนเรือนร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนี่อีกแทบจะไม่เหลือที่ให้เห็นเนื้อขาวๆ ของตัวเองเลย “ถุงหมดก็จบ”

“แต่ว่า...”

“ฉันไม่สดกับคนที่นอนด้วยครั้งคราว ชัดนะ” ลุกขึ้นยืนทั้งที่เปลือยเปล่าก่อนจะก้มลงเก็บเสื้อผ้าของตัวเองขึ้นมาสวมเพื่อเตรียมตัวกลับคอนโด

“งั้นพี่ไฟค้างกับจิ๊บนะ” ตวัดสายตาไปมองเธอที่นั่งเปลือยเปล่าอยู่ด้วยสีหน้าที่อ้อนวอนอย่างเห็นได้ชัด “นะคะ”

สองมือจับมือผมเขย่าไปมา จึงทำได้เพียงโน้มใบหน้าลงไปกดจูบบนหน้าผากและเคลื่อนริมฝีปากไปยังใบหูของเธอขบเม้มส่งท้ายด้วยคำพูดที่เป็นดั่งมีดแหลมๆ ทิ่มแทงตัวเธอ

“คืนนี้คืนสุดท้ายของเธอ”

“!” ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อผมขยับมาส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ทว่ากลับแฝงไปด้วยยาพิษที่เล่นงานคนตรงหน้าให้ตายทั้งเป็นได้

“ฉันเบื่อเธอแล้ว จบนะ”

เพราะผมมีกฎของตัวเองเสมอ ทุกคนรู้ดีว่าการนอนกับผมคือเป็นแค่ชั่วคราว ต้องยอมรับให้ได้ห้ามดึงดันที่จะไปต่อกับผม เซ็กส์ก็คือเซ็กส์ ไม่มีอย่างอื่นเข้ามาร่วมด้วยและผมก็ไม่ได้อยากจะสานสัมพันธ์กับใครเพียงเพราะเห็นใจหรอก

เอาจบ... เบื่อก็แค่แยกย้าย ก็เท่านั้น

ผมมาถึงคอนโดใจกลางเมืองกดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นที่สูงสุดของคอนโดที่สามารถเห็นวิวทิวทัศน์ได้รอบเมือง แสงสีจากตึกราบ้านช่องทำให้ผมปลื้มปริ่มกับการมองเห็นอะไรแบบนี้ ถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวออกจนเหลือเพียงกางเกงยีนเอวต่ำพลางเดินตรงไปยังห้องครัวแบบฝรั่งที่มีเคาน์เตอร์ อ่างล้างจานครบ ทว่าครัวกลับไม่เคยได้ใช้งานเลยสักครั้งผมเปิดตู้เย็นหยิบกระป๋องเบียร์ออกมาสามกระป๋อง สาวเท้าไปยังโซฟาเบจสีแดงเพลิงขนาดใหญ่ทิ้งตัวลงนั่งและหยิบรีโมทขึ้นมาเปิดทีวีที่กำลังถ่ายทอดสดฟุตบอลอยู่

ครืด~

สมาร์ทโฟนสีน้ำเงินรุ่นล่าสุดที่เพิ่งวางไป แต่ผมก็ได้ครอบครองเป็นเจ้าของดังขึ้นด้วยการเตือนว่ามีคนโทรเข้ามาแบบไร้เสียง ผมวางกระป๋องเบียร์ลงบนโต๊ะและหยิบขึ้นมาดูปลายสายก็ถอนหายใจกลอกตาไปมา ไม่อยากจะรับเลยเอาจริงนะ... แค่เห็นคำว่า ‘Dad’ ก็พาให้อารมณ์ที่ดีก่อนหน้านั้นหายวับไปกับตา ลุกขึ้นเดินไปหยุดที่ระเบียงกระจกก่อนจะเอนตัวพิงขอบกำแพงเลื่อนรับสายก่อนที่ปลายสายจะวางไปและอาจจะโทรกลับมาอีกหลายครั้งจนกว่าผมจะรับมัน

“อะไร?”

(“นี่คือคำทักทายของแกเหรอ”)

“อือ” ตอบกลับพลางล้วงมืออีกข้างหยิบซองบุหรี่ขึ้นมาเคาะก่อนจะคาบไว้ที่ริมฝีปากและหยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดจนเห็นแสงสีสมพร้อมกับควันที่ลอยเด่นเข้าจมูก “พูดมาดิ”

(“แก”)

“ไม่พูดจะวาง มีอะไรให้ทำเยอะแยะ”

(“กลับบ้าน”) พ่นควันบุหรี่เป็นวงกลมพลางยกยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นเงาสะท้อนของตัวเองเหมือนกับอีกด้านหนึ่งคือปีศาจร้ายที่พร้อมจะปั่นประสาทผู้เป็นบิดา

“เพื่อ?” ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเฉยเมย “กลับไปดูพ่อเอาผู้หญิงอะเหรอ”

(“ไอ้ไฟ!”) น้ำเสียงเข้มดังแผดเข้ามาจนผมต้องยกสายออกและแนบหูตัวเองอีกครั้ง

“หมายถึงเอาผู้หญิงเข้าบ้าน?” หัวเราะออกมาเมื่อได้กวนประสาทคนเป็นพ่อที่ผม... เกลียดเขา แต่ไหนแต่ไรจนผมอายุสิบแปด ผมก็ย้ายมาอยู่ที่คอนโดของตัวเองด้วยทรัพย์สมบัติของผู้เป็นแม่ที่ทิ้งไว้ให้เยอะพอที่จะเลี้ยงผมไปจนแก่ตายด้วยซ้ำ เงินทองของพ่อ... บาทเดียวผมก็ไม่คิดจะแตะต้องด้วยซ้ำ

(“ฉันสั่ง แกต้องทำ”)

“พ่อคิดว่าพ่อเป็นใคร ถึงกล้ามาสั่งคนอย่างผม”

(“ฉันเป็นพ่อแกไง ต่อให้แกจะไม่รับฉัน... แต่แกก็ใช้นามสกุลธาดาวรากุล!”) นามสกุลที่ยิ่งใหญ่แบบนั้น ถ้าผมเลือกได้ผมก็จะไม่ใช้หรอกนะ ใช้ให้มาทวงบุญคุณกันน่ะเหรอ? เหอะ น่าขำสิ้นดี

“งั้นก็จ้างดิ” ผมกัดริมฝีปากตัวเองเมื่อปลายสายเงียบไป “จ้างกลับบ้านสักสองล้าน”

(“...”)

“ได้ใช่ไหมครับคุณชนะทิศ” พ่อยังคงไม่ตอบอะไรจนผมหัวเราะออกมาให้เขาได้ยิน “แค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอกมั้ง ให้ลูกมันไม่น่าเสียดายหรอก... ทีเอาเงินไปบำเรอพวกอีตัวไม่เห็นจะเสียดาย”

เมื่อพ่อไม่พูดอะไรผมก็กดวางสายทันทีเพราะรู้ว่าผมไม่เคยต้องการเงินของเขาหรอก และเขาก็ไม่เคยให้เงินผมสักบาทด้วยเหมือนกันอาจจะเพราะว่าต้องการให้ผมไปอ้อนวอนขอร้องเพื่อขอเงิน แต่ฝันไปเหอะพ่อ! คนอย่าง ‘ชนรพ’ ไม่มีทางอ้อนวอนขอร้องใครแม้แต่พ่อตัวเอง

มองเวลาตอนนี้ก็ตีหนึ่งกว่าแล้วพรุ่งนี้มีเรียนด้วยผมจึงอาบน้ำและสวมเพียงบ็อกเซอร์สีดำตัวเดียวเพื่อนอนพักผ่อน ทว่าก็มีเสียงกดกริ่งที่หน้าห้องดังขึ้นซะก่อน ฉงนใจนิดหน่อยว่าใครกันที่มาเอาป่านนี้ถ้าหากเป็นผู้หญิงที่ควงด้วยจะไม่มีทางมาที่นี่เด็ดขาดเพราะผมย้ำพวกเธอชัดเจน เมื่อลุกขึ้นไปยังหน้าประตูและดูตาแมวก็พบว่าเป็นนิติที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์ของคอนโดนี่นา

“มีอะไรครับ?” เปิดประตูขึ้นมองสบตากับคนตัวเล็กที่ยืนทำหน้าอึ้งอยู่ พลางใช้สายตากวาดมองไปทั่วเรือนร่างของผมที่เต็มไปด้วยรอยสักลวดลายที่ปะติดปะต่อไม่ได้ ผมอยากสักอะไรผมก็สักเติมๆ ไปมันถึงได้เยอะแบบนี้ไง

“อะ เออ... ของคุณชนรพค่ะ” ซองสีน้ำตาลถูกยื่นมาตรงหน้าผมจึงรับมาพลิกดูไปมาว่าใครกันที่ส่งเอกสารอะไรมาดึกดื่นขนาดนี้ แต่ก็ไม่มีบอก “บอกว่าเป็นของคุณชนะทิศค่ะ”

“อ๋อ” นี่เขาคิดจะเล่นอะไรอีกวะเนี่ย? ผมพยักหน้ารับก่อนจะมองใบหน้าเล็กที่ทำหน้าไม่ถูกเหมือนเห็นผมยิ้มให้ “เพิ่งมาใหม่เหรอครับ?”

“ค่ะ” ตอบกลับพลางเบือนสายตาหนีผม “ฉัน... ไปก่อนนะคะ”

“ขอบคุณนะครับ” เธอเดินจากไปด้วยความเขินอายจนผมรู้สึกดีเลยนะ “จะกินดีไหมวะ?”

ตั้งคำถามกับตัวเองพลางปิดประตูลงเปิดซองเอกสารล้วงเอาของข้างในออกมาก็พบกับเช็คเงินสดจำนวนสองล้านบาทลงชื่อกำกับเรียบร้อยเพื่อพร้อมนำไปขึ้นเงิน ผมเบ้ปากก่อนจะยัดเช็คเงินสดลงกลับไปตามเดิม มองตัวเองในกระจกสะท้อนที่มันบ่งบอกเลยว่าตอนนี้ผมกำลังรู้สึกยังไงกับสิ่งที่พ่อทำในตอนนี้

“โอเค ไปก็ไป”

แล้วเจอกันพ่อ... อยากเจอผมนักใช่ไหม? ได้เจอสมใจแน่

“มึงกับไอ้รามเข้าเรียนก่อนเลย พอดีกูมีธุระต้องกลับบ้านหน่อยอะ” เช้านี้ผมแต่งตัวด้วยชุดนักศึกษาแบบไม่เป็นระเบียบตามสไตล์ของตัวเองคือเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอกและปลดกระดุมลงสามเม็ด สวมกางเกงยีนเอวต่ำสีดำรองเท้าผ้าใบสีขาวก่อนจะถือปลายสายคุยกับไอ้เทียนที่สงสัยถึงมหาลัยแล้ว ระหว่างที่เดินออกจากคอนโดผมก็หันไปฉีกยิ้มให้กับพนักงานสาวคนใหม่ที่น่ากิน เธอยิ้มกลับให้ผมก่อนจะก้มหน้าลงทำงานราวกับเขินอาย

เรื่องอ่อยแบบตรงๆ ผมถนัดนักล่ะ! ผู้หญิงทุกคนพร้อมจะเดินตามด้วยซ้ำ ยกเว้นเพียงเจ้าเอยคนเดียว

(“กลับบ้าน? กูถามจริง”) ไอ้เทียนตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อสักเท่าไหร่ ก็แหงสิ มันรู้ดีว่าผมกับพ่อไม่ลงรอยกันนี่นา (“มึงคงไม่ไปกวนประสาทคุณลุงอีกนะ”)

“ไอ้เทียน มึงเห็นกูเป็นยังไงเนี่ย”

(“เป็นคนเหี้ย”) ตอบแบบไม่มีคิดสักนิดจนผมถึงกับอยากจะหักเลี้ยวรถไปมหาลัยทันทีเพื่อไล่เตะมัน (“เออ ตามนั้น... คืนนี้เจอกันปะ”)

“ได้ คลับเฮียตามเดิม”

เมื่อวางสายจากไอ้เทียนไปรถของผมก็ขับเลี้ยวเข้ามาในซอยที่จะเข้าบ้าน บ้าน... ที่ผมไม่อยากกลับมาเพราะเหตุผลหลายๆ อย่าง หนึ่งในนั้นอาจจะเป็นเพราะว่าพ่อและบ้านหลังนี้มันไม่มีความสุขอีกต่อไปสำหรับผมนะ ทันทีที่รถจอดลงผมก็หรี่สายตามองรถตู้และลุงเข้มที่กำลังขนกระเป๋าสัมภาระของใครก็ไม่รู้เยอะแยะเต็มไปหมดลงจากรถ

“ของใครครับลุงเข้ม?” ร่างสูงผอมหันมามองผมพลางฉีกยิ้มให้อย่างดีใจก่อนจะเดินตรงมาหา

“คุณไฟ ลุงดีใจจังครับที่คุณไฟมา” ผมทำได้เพียงยิ้มอ่อนให้กับท่านที่ตั้งแต่เด็กคงจะมีลุงเข้มกับป้าแต้วล่ะมั้งที่ดูแลผมมากกว่าพ่อแท้ๆ ของตัวเอง “ของ... คุณผู้หญิงคนใหม่ของคุณท่านครับ”

“อ๋อ” แบบนี้เองสินะถึงได้ให้ผมมาที่บ้าน เมื่อได้ฟังคำตอบก็เดินตรงเข้าบ้านแน่นอนว่าผมขึ้นบันไดไปด้านบนเพราะไม่ได้อยากจะเห็นผู้หญิงคนใหม่ของพ่อสักเท่าไหร่ ผู้หญิงที่เข้ามาไม่มีใครอยู่อึดอยู่ทนสักทีเพราะพ่อเองก็ไม่ได้ต่างจากผมนักหรอกนะ

พ่อเป็นยังไงผมก็เป็นแบบนั้นล่ะ... เชื้อมันไม่ทิ้งแถว ลูกไม้ก็หล่นไม่ไกลต้น คำพวกนี้ใช้ได้หมด

ผมไม่เคาะประตูห้องทำงานของพ่อเลยเปิดประตูเข้าไปจึงได้เห็นร่างสูงใหญ่ที่แม้จะอายุห้าสิบสามปีแล้ว ทว่าความหนุ่ม ความหล่อแบบฉบับหนุ่มใหญ่ยังคงอยู่ สายตาของเขาตวัดมองผมขณะกำลังเซ็นเอกสารแฟ้มสุดท้ายและโยนไปบนพื้นข้างตัว “ไม่มีใครสอนมารยาทหรือไงว่าเข้าห้องคนอื่นต้องเคาะก่อน?”

“พอดีแม่ตายก็ไม่เลยไม่มีใครสอน” ตอบกลับและทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา “ส่วนพ่อก็...”

“อะไร?” ผมยักไหล่ไหวพลางหยิบคุกกี้บนโต๊ะมากินและเทชามะลิหอมๆ เพราะตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยนะ “แกผอมลงหรือเปล่า”

“ปกติ” เรียกมาเพื่อมาทักกันแบบนี้เนี่ยนะ “ไม่ต้องกลัวติดโรคหรอก ผมป้องกัน ตรวจสุขภาพทุกเดือน”

“ฉันไม่ได้หมายถึงแบบนั้น” เสียงถอนหายใจแบบเหนื่อยหน่าย ตามด้วยแว่นสายตาที่ถอดออกก่อนจะยกนิ้วชี้กับนิ้วโป้งนวดไปยังขมับของตัวเอง “แกไปสักอะไรมาเยอะแยะแบบนั้น สกปรกจริงๆ”

“เรื่องของผม ร่างกายผม พ่อเฉยๆ เหอะ” พอไม่รู้จะพูดต่อว่าอะไรผมพ่อก็พยักหน้าแบบเสียไม่ได้ “ว่าแต่ที่เรียกผมมาคือมาให้รู้จักกับเมียใหม่หรือไง?”

“...”

“พ่อรู้ใช่ปะว่าผมไม่ได้ยินดีเลยถ้าพ่อจะมีเมียใหม่หรือมีเมียอีกกี่คน ถ้าจะเรียกมาดูทีหลังแค่บอกก็พอ เสียเวลาไปเรียน” ตะคอกพ่อด้วยสีหน้าหงุดหงิดก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“แกไม่คิดบ้างเหรอว่าที่ฉันเรียกแกมาเพราะว่าเป็นห่วง” ผมชะงักเท้าที่กำลังจะเดินไปหน้าประตู รู้สึกถึงริมฝีปากของตัวเองที่เจ็บและรสชาติฝาดๆ ของเลือด คิ้วของผมกระตุกเข้าหากันก่อนจะหลับตาลงไล่ความรู้สึกนั้นออกไป

“ห่วงเหรอ? นี่อย่าบอกนะว่ากำลังคิดว่าตัวเองอยากจะเล่นบทบาทเป็นพ่อที่ดีขึ้นมางั้นสิ” หันไปมองสบตากับพ่อที่จับจ้องผมไม่วางตา สายตาที่มองผมตั้งแต่หัวจรดปลายเท้ามันเป็นสายตาที่เรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความห่วงใย ผมรู้สึกแบบนั้นได้ยังไงกันวะ! ไม่ดิ สายตาแบบนั้นมันคือสายตาที่เฉยชาของเขาต่างหาก “หยุดเล่นละครเป็นพ่อดีเด่นสักทีเหอะ”

“...”

“มันน่าสมเพช” แต่ก่อนที่ผมจะเดินออกไปจากห้องผมก็ไม่ลืมที่จะล้วงกระเป๋าเสื้อตัวเองหยิบเอาเช็ดเงินสดไปวางบนโต๊ะคืนให้กับเขา “เอาไปเหอะ ผมไม่ได้ต้องการ”

“แต่แกบอก” ผมเลิกคิ้วขึ้นส่ายหน้าไปมา “แกจะเอายังไงไฟ?”

“ไม่เอาไง” ยกแขนพาดอกยักไหล่ไหวพร้อมด้วยริมฝีปากที่ยกขึ้น “แค่เลิกยุ่งกับผม ให้ผมอยู่ตัวคนเดียวก็พอ”

“แต่แกเป็นลูกฉัน!”

“เพิ่งจะคิดได้หรือไง?!” เป็นผมบ้างที่ตะคอกเขากลับ พ่อลุกขึ้นเท้ามือลงกับโต๊ะสะดุ้งตกใจกับการกระทำของผมบ้าง “เมื่อก่อนทำอะไรไว้บ้าง คิดดิ! แล้วตอนนี้จะยังอยากเป็นพ่ออ่อ ฝันอยู่หรือไงคุณชนะทิศ”

“ไอ้... ไฟ”

“สนใจเมียใหม่ของตัวเองเหอะ” ผมหันหลังเปิดประตูออกไปก็พบเข้ากับร่างบอบบางตรงหน้า เธอคนนี้สวยใช้ได้เลยล่ะแต่อายุก็น่าจะประมาณสามสิบกว่าๆ ยืนจับจ้องผมพลางกลืนน้ำลายลงคอ ข้างกันมีป้าแต้วยืนทำหน้าไม่ดีอยู่ด้วย

“พิม” พ่อเดินแทรกผมไปหาผู้หญิงคนนั้น ภาพตรงหน้าที่เห็นทำให้ผมรู้สึกแค้นใจอย่างมาก... แค้นเขาที่ตอกย้ำภาพเดิมๆ ให้ผมจดจำ เขาไม่เคยสนใจใครหรอกนอกจากตัวเองแม้แต่แม่ของผมก็เถอะ “ชอบห้องของเราไหมครับ?”

ถามกลับแต่ผู้หญิงที่ชื่อพิมไม่ตอบอะไรเอาแต่จับจ้องมองผมที่ยกยิ้มมุมปากพลางเหยียดสายตามองหล่อนตั้งแต่หัวจรดเท้า “เดี๋ยวนี้ตาต่ำถึงขนาดไปคว้าเอาผู้หญิงหากินมาทำเมียแล้วเหรอ?”

“อะ ไอ้ไฟ!” เพราะการเห็นเขาเป็นแบบนี้มันคือความสุขอย่างหนึ่งของผม การได้เอาคืนในสิ่งที่เขาทำไว้กับแม่แค่นี้มันน้อยไปด้วยซ้ำนะ “แก... จะไปไหนก็ไปเลยไป!”

“อะไรของพ่อวะ เรียกมาเสร็จก็ไล่กลับ” ผมเท้าเอวมองเขาอย่างเอาเรื่อง “เรียกมาโชว์เมียใหม่ให้ดูไม่ใช่เหรอ?”

“คุณไฟคะ” ป้าแต้วเดินมาทาบมือลงบนท่อนแขนผม พลางส่ายหน้าไปมาจำต้องเบือนหน้าหนีเพราะอย่างน้อยผมก็เกรงใจป้าแต้วคนของแม่ที่ดูแลผมและแม่เป็นอย่างดีมาตลอด “ไปเรียนนะคะ”

ผมดุนดันลิ้นในโพรงปากก่อนจะเดินหนีพวกเขาออกไป ทั้งที่ใจมันเจ็บหนึบกับการกระทำของเขา ก่อนจะลงบันไดก็หันไปมองกรอบรูปของแม่ที่ยังคงติดอยู่ จึงเบนสายตาไปมองพ่อที่เดินจูงมือเมียใหม่มาผมก็คว้ารูปของแม่ขนาดใหญ่ลงมา “ไอ้ไฟ แกจะทำอะไร?!”

“รูปแม่ จะติดไว้ทำซากไรวะถ้าจะทำตัวแบบนี้อยู่อะ!”

“คุณไฟ อย่านะคะ!”

เพล้ง

บนพื้นเต็มไปด้วยเศษกระจกแตกกระจายละเอียดเต็มพื้น ผมเงยหน้าสบตากับพ่อที่กำมือเข้าหากันสีหน้าแดงก่ำไปด้วยความโกรธ แต่ผมก็ก้มลงดึงรูปภาพของแม่ออกมาม้วนๆ ถือไว้ในมือเพื่อนำไปติดไว้ที่คอนโดของตัวเอง

“น้าพิมคะ” น้ำเสียงใสดังขึ้นจากด้านหลัง ผมค่อยๆ หันหน้ากลับไปมองคนที่มาเยือนอีกคน ทว่า... ร่างบอบบางที่อยู่ในชุดนักศึกษา ผมสีดำยาว ใบหน้าสวยคมแต่กลับไร้ซึ่งความรู้สึก จับจ้องมองไปยังพื้นและเลื่อนสายตามามองผม ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นไม่ต่างจากผมเลยสักนิด

หัวใจเต้นแรงอยู่แล้ว ณ เวลานี้กลับเต้นแรงขึ้นกว่าเดิมเมื่อได้เห็นหน้าของคนที่มาเยือน

หึ ให้ตายเหอะไฟ... มีอะไรให้เล่นสนุกอีกแล้วสิ!