Stumble Love รักสะดุดใจ

ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในย่านโรงเรียนดังในกรุงเทพฯ เจ้าของร้านแต่งเอาใจวัยทีนใสปิ๊ง ด้วยสไตล์โมเดิร์นสไตล์สดใส ตกแต่งร้านน่ารัก กระจุ๋มกระจิ๋ม มุ้งมิ้ง แบบชิค ๆ ชิลล์ ๆ แต่ชื่อร้านสุดติ่ง "ร้านคุณบังอร"

ที่นี่มีเค้กมะพร้าวอ่อนรสชาติอร่อยมาก ๆ อาหารไทยที่หากินที่อื่นได้ยาก และขนมไทยหน้าตาแปลก ๆ ชื่อเป็นมงคลมีทั้งที่ทำออกมาใหม่ ๆ สด ๆ  และขนมบางอย่างที่สามารถเก็บไว้กินยาว ๆ มากมายหลากเมนู อีกทั้งอาหารรสชาติก็ดี ราคาย่อมเยาไม่แพงอย่างที่คิด

"Hi หลิน ยังไม่กลับอีกเหรอ" เสียงใส ๆ ของ แพรวาสาวสวย ตากลมโตหุ่นกะทัดรัดสมวัย ผมดำขลับ และยาวสลวยถึงเอว แพรวาเป็นเพื่อนร่วมงานที่น่ารัก ใจดี และเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของหลิน ที่คอยเป็นห่วงเป็นใยกันเสมอ

เธอเพิ่งจะกลับมาทำงานวันแรก หลังจากลาพักไปเที่ยวกับแฟนและกลุ่มเพื่อน ๆ ของเขาที่จังหวัดภูเก็ต รีบเดินกึ่งวิ่งเข้ามาในร้านเพื่อแลกเปลี่ยนกะสลับกันกับหลิน

"จะรีบไปไหนได้ล่ะ แฟนก็ไม่มี" หลินพูดปนเสียงหัวเราะเบา ๆ

"ที่ฉันรอนี่นะ ไหนละของฝากจากภูเก็ตคะคุณแพรวา อิจฉาเธอจัง ได้ไปเที่ยวกับแฟน ลงรูปอัปสเตตัส ฉันนิ...กดไลก์จนมือหงิกแล้ว" หลินแกล้งทำหน้าเง้า แบมือเพื่อทวงถามของฝาก

"พรุ่งนี้นะคะ หลินคนสวย แพรยังไม่ได้รื้อกระเป๋าเลย ลงเครื่องปุ๊บก็รีบตรงดิ่งมาที่นี่เลยอะ" แพรวายิ้มหวานส่งมาให้แทน

"แพร เห็นในเฟซบุ๊กของแพรนะ เพื่อนพี่กฤษไปด้วยเหรอ แม้น่าอิจฉาเนอะ ท่าทางน่าสนุกจัง สามคู่สวีตตี" หลินพูดถามไปเพราะความอยากรู้ พลางถอนหายใจ บ่นพึมพำคนเดียว

"เมื่อไรหนอ ฉันจะมีแฟนหล่อ ๆ รวย ๆ แบบนี้มั่ง"

"ตื่น ๆ ฝันกลางวันอยู่หรือไง กลับไปได้แล้ว เดี๋ยวเธอต้องไปทำงานที่สถานีวิทยุต่ออีกนี่  ใช่ไหมจ๊ะ" แพรวากระเซ้า ตบหลังเพื่อนเบา ๆ พร้อมทั้งเตือนเรื่องที่ต้องไปทำงานต่ออีกที่หนึ่ง

หลินตกใจรีบวิ่งเข้าไปตอกบัตรหลังเคาน์เตอร์  ปากก็ยังบ่นไม่เลิก

"อดเมาท์เลย พรุ่งนี้เจอกันนะ คืนนี้เลิกงานแล้วไลน์คุยกันนะจ๊ะ บาย ๆ”

หลินลงจากสถานีรถไฟฟ้า ก็วิ่งตรงดิ่งขึ้นตึกของสถานี เพื่อไปยังออฟฟิศของคลื่นวิทยุ 99.95 MHz Clean Radio

"ไอ้หลินวิ่งเป็นควายเลยนะมึง มาทำงานสายได้เกือบจะทุกวัน" เสียงพี่โก้หัวหน้างานในฝ่ายเจ้าหน้าที่ควบคุมเครื่องเสียง ส่งเสียงแว้ดมาแต่ไกล

"นี่ฉันจะเบาใจให้แกทำคนเดียวได้ยังไง มันเป็นซะยังงี้ ตรู...อดพักร้อนอีกปีนี้ นี่ก็ใกล้จะสิ้นปีอยู่แล้ว ยังไม่ได้ลางานเลย"

"เฮีย บ่น บ่น บ่น ระวังนะ! จะได้เมียแก่" หลินเย้าหยอก พร้อมยกมือไหว้ วางกระเป๋าไว้บนชั้น แล้วไปนั่งข้างเฮียโก้อย่างเอาใจ ปากก็อ้อน

"หลินทำเป็นหมดแล้ว วันนี้เฮียนั่งให้สบายใจเลย จะเฟซฯ จะไลน์ จะแชทสาว ตามสบาย" ว่าแล้วก็จัดแจงเลือกเพลงตามที่ดีเจส่งลิสต์มาให้ พร้อมกับปรินต์ข่าวและสปอร์ตตัวใหม่ ที่ทางออฟฟิศใหญ่ส่งมาให้ดีเจ ส่งให้ดีเจทันก่อนออนแอร์ แบบรู้งาน

หลิน ชื่อจริง ศุภมาศ ลิ่มเจริญทรัพย์ อายุเท่ากันกับแพรวา คือ ย่างเข้ายี่สิบสามปี  เด็กสาวจากเชียงราย ผิวขาวเนียน รูปร่างดี สูงโปร่ง ผมยาวประบ่า พอรวบได้ ทำสีน้ำตาลปนทองแบบวัยรุ่นทั่วไปเขาฮิตกัน

ส่งผลให้เธอดูเด่น และน่ารัก รับกับใบหน้าที่สวย หน้าตาคล้ายดาราฮ่องกง ซึ่งเพื่อน ๆ จะล้อเลียนเสมอ เพราะว่าเธอได้เชื้อสายจีนจากคุณพ่อนั่นเอง

เธอต้องทำงานพาสไทม์สองที่ เพื่อหาเงินในการส่งเสียตัวเองเรียน ตั้งแต่เข้ามาอยู่ที่กรุงเทพฯ

ตอนเช้า หลินทำงานร้านคุณบังอร และหลังเวลาสิบเจ็ดนาฬิกา เธอทำที่สถานีวิทยุ คลื่น 99.95 MHz Clean Radio อยู่ฝ่ายเครื่องเสียง และทำงานทั่วไป ที่นี่ใคร ๆ ก็เรียกเธอว่า ‘เจเนรัลเบ๊’ ดี ๆ นี่แหละ โดยพี่ ๆ ที่สถานีเรียกใช้ ตั้งแต่ซื้อข้าว ขนม น้ำ และจิปาถะ

ที่หลินต้องทำงานสองที่ เพราะไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากทางบ้าน อยากวิ่งตามความฝันก่อนที่จะหมดอิสรภาพ รวมถึงเธออยากมาใช้ชีวิตในบางกอกเมืองศิวิไลซ์ จึงดื้อดึงไม่ยอมเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่เชียงราย ครอบครัวจึงตัดเงินเดือนที่เคยได้รับทั้งหมด

ครอบครัวตระกูลลิ่มเจริญทรัพย์ที่มีทั้งรีสอร์ตและไร่ชาที่อำเภอแม่สาย ในจังหวัดเชียงราย เหนือสุดยอดแดนสยาม รวมถึงมีกิจการปั๊มน้ำมันหลายสาขา คุณขจร ลิ่มเจริญทรัพย์มีลูกสาวสองคน หลินเป็นคนกลาง และเธอยังมีน้องสาวคนเล็กอีกคนชื่อ ‘มีมี่’ และลูกชายคนโตที่รับช่วงกิจการทั้งหมด ชื่อว่า ‘เฉิน’

เนื่องจากแม่เสียชีวิตไปแล้ว ทำให้หลินต้องรับฟังคุณพ่อ และพี่ชายที่ทำตัวเป็นเผด็จการมากที่สุดในบ้าน และนี่คือการปฏิวัติครั้งแรกของหลิน ที่ต้องการใช้ชีวิตอยู่คนเดียวลำพังนั่นเอง แต่พี่ชายและคุณพ่อก็ไม่ได้ขัดข้องถ้าคิดว่าอยู่เองได้ แต่ได้ยื่นคำขาดแล้วว่า หากเรียนจบแล้ว ไม่กลับมาช่วยทำงานที่บ้าน หลินจะไม่ได้รับอะไรเลยแม้แต่สตางค์แดงเดียว

แต่ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่รบกวนใจเธอที่สุดและหนักใจเป็นที่สุด ก็คือว่าที่เจ้าบ่าวที่ทางครอบครัวจัดเตรียมจัดหาเอาไว้ให้เรียบร้อยแล้วนั่นเองโดยที่เธอไม่สามารถที่จะปฏิเสธได้จริง ๆ ...