บทนำ
เขมมิกายิ้มเซ็กซี่ด้วยการกระตุกมุมปากชม้ายชายตาเล่นหูเล่นตากับดนัยณุ เธอแอ่นอกให้เขาลูบไล้และบีบขยำ ทรวงอกอวบไม่เคยเสริมดันเพราะกลมใหญ่สวยดึงดูดสายตาและได้ใจชายอยู่แล้ว ยอดถันแข็งชันดันผ้าถึง 2 ชั้น ออกมาครูดมือใหญ่
“แต่ครั้งนี้เฮียเก้าให้เขมเยอะมาก ค่าตัวเขมอาจจะไม่พอ เขมไม่มีค่ามากขนาดนั้น”
“อย่าคิดมากสิเขม เฮียให้เพราะความพอใจ ปลดกระดุมเสื้อออกซิเขม เฮียชอบมองเขมแก้ผ้าเอง”
บท 1
เขมมิกา กัลป์ยาศิลป์ หยุดปลายเท้าชะงักอยู่ที่หน้าประตูห้อง 1505 เพื่อตัดสินใจเป็นครั้งสุดท้ายหลังใช้ความคิดและความรู้สึกควบคู่กันไปในระหว่างที่ลิฟต์จะขึ้นมาถึงชั้นที่ 15 ของคอนโดหรูบนถนนสายธุรกิจซึ่งมีราคาที่ดินแพงระยับ เธอยกมือขึ้นกดออดที่ติดอยู่ด้านขวาแล้วหยุดรอด้วยใจเต้นระทึก การตัดสินใจครั้งนี้เป็นการตัดสินใจครั้งสำคัญเหมือนดังเช่นทุกครั้งที่เธอต้องเจอเขา
ดนัยณุ ภักดีอุรารมย์ เขาคือผู้ชายที่เธอสูญเสียกำลังใจทุกครั้งยามเจอหน้า หัวใจมักจะสั่นคลอนราวกับแผ่นดินไหว 7.8 ริกเตอร์ ดวงตาคมของคนอวดดีที่มีดีให้อวดเป็นเหมือนเครื่องพันธนาการหัวใจของเธอให้อยู่หมัด ริมฝีปากค่อนข้างหนาหยักลึกร้อนระอุดุจไฟเผา เป็นเครื่องรางชั้นดีที่เธอร่ำหาทุกครั้งยามสิ้นหวัง รสจูบของเขาแฝงไปด้วยมนต์เสน่ห์ที่มีรสชาติอันโอชะ และอวัยวะที่ซ่อนอยู่ในนั้นช่างเต็มไปด้วยพิษสงยิ่งกว่างูเห่า ไม่ใช่แค่กัดและตาย แต่ยังดิ้นเร่าด้วยความทรมานที่ทำให้เลือดเดือดพล่าน
เธอกลั้นใจเมื่อประตูเปิด ร่างสูงตระหง่านในสภาพเพิ่งจะตื่น หัวหูยุ่งเหยิง สีหน้าไม่สบอารมณ์ แต่แววตาแจ่มจรัสทันทีที่เห็นเธอ ดนัยณุยิ้มออก ไม่คิดว่าเขมมิกาจะอยู่ตรงหน้าประตูแต่เช้า นี่สวรรค์ปลุกเขาให้ตื่นขึ้นมามีความสุขรับอรุณสินะ ถึงส่งเขมมิกามายืนอยู่ตรงหน้าตั้งแต่ไก่โห่
“อรุณสวัสดิ์เขม ถ้ารู้ว่าเขมจะมาแต่เช้า เฮียจะรีบตื่นให้เร็วกว่านี้”
“10 โมงแล้ว ยังใช้คำว่าอรุณสวัสดิ์ได้อีกหรือคะเฮียเก้าถ้าเขมรู้ว่าวันนี้เฮียจะตื่นสาย เขมจะไม่มารบกวนแต่เช้าแบบนี้หรอกค่ะ”
ดนัยณุเปิดประตูออกกว้างแล้วเบี่ยงตัวเปิดทางให้เขมมิกาเข้าไปข้างใน เขมมิกาเหลือบตามองกางเกงบ็อกเซอร์ผ้ายืดลายทางขาวดำนิดหน่อย เธอเมินตาหลบแต่แอบลอบยิ้มแล้วยิ้มกว้างขึ้นเมื่อทิ้งสะโพกลงนั่งบนโซฟาเดี่ยว
“รบกงรบกวนอะไรกันเขม ระหว่างเราไม่น่าจะใช้คำนั้นแล้วนะ”
ดนัยณุเปิดตู้เย็นหยิบเบียร์กระป๋องออกมาแล้วเปิดดื่ม ก่อนจะยื่นอีกกระป๋องให้หญิงสาว แล้วเดินไปยืนริมหน้าต่างกระจกบานยาว
“ยังไงเฮียเก้าก็มีพระคุณกับเขม ถ้าไม่ใช้คำนั้นแล้วจะให้เขมใช้คำว่าอะไรล่ะคะ”
เขมมิกาดื่มเบียร์กระป๋องอึกยาวๆ เธอตวัดขาขึ้นมาไขว่ห้าง กระโปรงนักศึกษาร่นขึ้นสูงอวดเรียวขาขาวผุดผาด ดนัยณุตวัดตามองชุดนักศึกษารัดรูปแล้วเกิดอาการคอแห้งผาก เขาไม่เคยพิศวาสนักศึกษาทุกสถาบันด้วยความเคารพสถาบันการศึกษาอันทรงคุณค่า แต่กับเขมมิกาเขาไม่เคยห้ามใจตัวเองได้เลย
สายตาโลมเลียจาบจ้วงตั้งแต่หัวจรดเท้าปั้นรอยยิ้มหวานๆ ของเขมมิกาได้ฉับพลัน เธอมาที่นี่เพื่อการนี้ มาเพื่อยั่ว มาเพื่อปลุกปั่น มาเพื่อสนองตัณหา และมาเพื่อ...สนองความคิดถึง
“ต้องการอะไรรึเขม”
เขมมิกายิ้มหวานกระดกเบียร์พรวดเดียวหมดกระป๋อง เธอดื่มเบียร์ไม่บ่อยมากนัก ดื่มเป็นกระสัยแค่กระป๋องสองกระป๋องแค่นั้น พอเลือดสูบฉีดหน้าตาร้อนผะผ่าวแดงระเรื่อขึ้นแล้ว กระป๋องเบียร์เปล่าก็ถูกวางบนโต๊ะ
ดนัยณุโลมเลียเรือนร่างอวบอิ่มด้วยวัยสาวอย่างไม่คิดจะครองความเป็นสุภาพบุรุษ เขากับเธอจบกันด้วยเรื่องบนเตียงมาหลายต่อหลายครั้งตลอด 2 ปีที่ผ่านมา เขาหิวกระหายในตัวเธอ ทรวงอกคู่นั้นแทบจะผลิดันเสื้อนักศึกษาให้กระดุมขาดผึง เขารู้ดีว่าในนั้นซุกซ่อนอะไรเอาไว้มากมาย พันธุ์เนื้อนมไข่คงจะเหมาะกับคำจำกัดความเป็นเธอมากที่สุด
“พ่อกับแม่ของเขมเหนื่อยมาจนแก่แล้ว เขมไม่อยากเห็นพ่อกับแม่ต้องเหนื่อยอีก ถ้าพ่อกับแม่เลิกทำนาได้ก็ดี”
“เขมอยากได้อะไรบอกเฮียมาตรงๆ ดีกว่า”
เขมมิกาเดินไปเกาะกระจกมองลงไปเบื้องล่าง เธอคิดดีแล้วที่มาหาเขา ดนัยณุเป็นคนเดียวที่จะช่วยเธอได้เหมือนที่เขาช่วยเหลือเกื้อกูลเธอมาตลอด 2 ปี แม้จะแลกด้วยร่างกาย การเมคเลิฟที่ร้อนแรงแผดเผา เมื่อจบสิ้นอะไรที่เธอต้องการเธอจะได้มันกลับไป
ที่ผ่านมาเขมมิกาไม่เคยขออะไรมากมายนอกจากเงินค่าเทอม ค่ากิจกรรม ค่าอุปกรณ์การเรียน ค่าใช้จ่ายส่วนตัว ซึ่งอย่างหลังสุดเธอก็ได้เป็นรายเดือน เดือนละ 20,000 บาท ซึ่งก็นับว่าไม่น้อยเลย แต่จนบัดนี้เธอกำลังจะเรียนจบ อีกไม่กี่วันก็สอบเทอมสุดท้าย เธอเคยคิดว่าเมื่อเรียนจบเธอจะไปจากเขา ในเมื่อความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นไม่มีความรักเข้ามาเกี่ยวข้อง การจากลาก็ไม่ได้ยากเกินจะทำ
มันก็แค่...เจ็บจี๊ดๆ ลึกตรงขั้วหัวใจ!
แต่เรื่องไม่ได้จบง่ายๆ เมื่อได้คุยกับพ่อวันก่อนแล้วรู้ว่าแม่เป็นลมระหว่างดำนาข้าวที่เช่าที่คนอื่นทำ เขมมิกาก็ถึงกับนอนไม่หลับอยู่หลายคืน จนตัดสินใจจะมาขอความช่วยเหลือจากดนัยณุในวันนี้
“เขมอยากให้พ่อกับแม่เลิกทำนา เขมอยากให้เฮียเก้าช่วย”
“แล้วเขมอยากให้พ่อกับแม่ทำอะไรล่ะ ถ้าไม่ทำนาแล้วมีความคิดว่าจะทำอะไรต่อไป หรืออยากให้อยู่เฉยๆ”
“ไม่ค่ะ พ่อกับแม่เขมไม่ใช่คนชอบอยู่เฉยๆ เขมอยากมีร้านมินิมาร์ท อยากให้พ่อกับแม่ค้าขาย มันไม่น่าจะเหนื่อยเท่าทำนา”
“ได้สิ เฮียรู้จักกับเจ้าของแฟรนไชส์ร้านสะดวกซื้อ เฮียจะซื้อแฟรนไชส์และลงทุนทุกอย่างให้เอง พ่อกับแม่เขมแค่เข้าไปตรวจความเรียบร้อยและเก็บเงินอย่างเดียว ดีมั้ยเขมหรือถ้ายังกังวลใจ เฮียจะหาคนที่ไว้ใจได้ไปทำงาน เรื่องเงินๆ ทองๆ จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง และจะเพิ่มตำรวจไว้รักษาความปลอดภัยให้ด้วย โอเคมั้ยเขม”
บทล่าสุด
#86 บทที่ 86 เงาราคะ 32
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2025#85 บทที่ 85 เงาราคะ 31
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2025#84 บทที่ 84 เงาราคะ 30
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2025#83 บทที่ 83 เงาราคะ 29
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2025#82 บทที่ 82 เงาราคะ 28
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2025#81 บทที่ 81 เงาราคะ 27
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2025#80 บทที่ 80 เงาราคะ 26
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2025#79 บทที่ 79 เงาราคะ 25
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2025#78 บทที่ 78 เงาราคะ 24
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2025#77 บทที่ 77 เงาราคะ 23
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2025
คุณอาจชอบ 😍
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย้ำรักเลขา NC-20
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
พยศรักร้ายนายมาดนิ่ง
“ฉันไม่ได้แอบ”
“แต่เธอได้ยิน”
“ช่วยไม่ได้นายกับแฟนนายอยากจะคุยเรื่องลับๆ ของพวกนายตรงนี้เอง และฉันขอบอกไว้ตรงนี้ว่าไม่ได้แอบฟัง”
“ใครสน” โรมไม่พูดเปล่าแต่มือหนากับหยิบแว่นตาทรงกลมออกจากใบหน้าของคนตัวเล็ก กลิ่นน้ำหอมเจือจางที่ลอยมาแตะจมูกของคนตัวโต ยัยพิษสุนัขบ้านั้นตัวหอมชะมัด สายตาคมคู่ดุจ้องมองใบหน้าสวยใสไร้กรอบแว่นตาอย่างใกล้ชิดพิจารณา ราวกับถูกใบหน้าสวยหวานตรงหน้านั้นต้องมนต์สะกดเข้าอย่างจัง
“แว่นฉันนั้นนายจะเอาไปไหน เอาคืนมานะ”
“รับปากกับฉันว่าเธอจะไม่เอาเรื่องที่ได้ยินไปพูดที่ไหน ห้ามเอาเรื่องของฉันไปเผยแพร่เด็ดขาด” โรมเอ่ยกับคนตรงหน้าเสียงเข้ม
“ทำไมรับไม่ได้ อายเหรอ” นานิลเอ่ยอย่างเชิดหน้า นี้เหรอโรม บริหารปี 3 ที่สาวๆ คลั่งไคล้นักหนา แต่น่าเสียดายหน้าตาก็ดี แต่ไม่คิดจะหน้าตัวเมีย
“ไม่ใช่...เรื่องของเธอ แค่ทำตามที่ฉันสั่ง”
“เป็นใครมาสั่งฉัน” เธอสวนกลับเขาทันที แต่นั้นกับถูกฝ่ามือหนาบิดเข้าที่เอวเล็ก นานิลถึงกับรู้สึกได้
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”













