บทนำ
เขาเดินไปเก็บเสื้อผ้าของหญิงสาว ที่กระจายเต็มพื้นด้วยฝีมือเขา มาโยนใส่หน้าเธอ หญิงสาวหลบแทบไม่ทัน รู้สึกอับอายราวกับตัวเองเป็นผู้หญิงขายบริการที่หมดหน้าที่แล้ว แต่ค่าตอบแทบที่ตนเองได้รับ คือความแค้นที่ตัวเธอไม่ได้ก่อ
วันใหม่ก้มลงเก็บเสื้อผ้าทุกชิ้นน้ำตาก็ร่วงเผาะ เมื่อรวบรวมได้ทุกอย่างก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง โดยไม่หันมามองหน้าคนใจร้าย ที่ทำตัวเหมือนพ่อพระหยิบยื่นงานดีๆ ให้ แต่สุดท้าย... เขาเป็นยิ่งกว่าซาตานในคราบนักบุญ
“อย่าเที่ยวไปโพนทะนาบอกใครล่ะว่าเป็นเมียฉัน เพราะคนอย่างเธอเป็นได้มากสุด ก็แค่ผู้หญิงบำบัดความใคร่ ที่ฉันเหมาจ่ายเป็นเงิน!”
บท 1
ปากกาด้ามทอง Omas Pushkin Fountain Pen ราคาราวหนึ่งหมื่นสี่พันเหรียญสหรัฐ ถูกเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีสีดำที่ขัดจนขึ้นมันแวววาว ราคาค่างวดแพงระยับไม่แตกต่างกัน ภายในห้องของผู้บริหารสูงสุดของตึก ที่ตั้งตระหง่านตัดเส้นขอบฟ้า ด้านหน้าของอาคารสูงติดแม่น้ำเจ้าพระยา ด้านหลังติดถนนสายหลักของเมืองหลวง วิวทิวทัศน์รอบด้านจากห้องทำงานประดับบานกระจกนิรภัยสูงลิบนั้นช่างสวยงาม ที่เด่นชัดสะดุดตาใจกลางตึกคือตัวอักษรโลหะสีทองอร่าม ระบุชื่อบริษัทปัญจสิทธิ์ จำกัด (มหาชน) ซึ่งประกอบธุรกิจทั้งห้างสรรพสินค้านามฟอร์ อองส์เซ่ จำหน่ายสินค้าทุกอย่างที่นำเข้าจากฝรั่งเศสและอังกฤษ และโรงแรมในเครือ เลอ ฟีนิกซ์ แกรนด์ ซึ่งมีมากกว่าร้อยสาขาทั่วทุกทวีป
ไวยปัญญ์ ปัญจสิทธิ์... นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง ในนาทีนี้ไม่มีใครไม่รู้จักเขา ด้วยกิตติศัพท์ในการทำงานที่ทุกคนต้องยอมรับ ชายหนุ่มเข้ามารับตำแหน่งต่อจากคุณปู่ หนึ่งในญาติผู้ใหญ่ที่เหลืออยู่เพียงสองคนในครอบครัว ด้วยวัยเพียง 23 ปีเศษในขณะนั้น ทำให้วันแรกที่เขาขยับเท้าเข้ามายังห้องประชุม ทุกสายตาของบรรดาคณะกรรมและผู้ถือหุ้น ต่างก็มองเขาอย่างตั้งแง่ตั้งแต่เท้าจรดหัว แต่ไวยปัญญ์ก็ไม่ได้ทำให้พวกเขาเหล่านั้นดูถูกตนเองได้นาน ประธานบริษัทวัยละอ่อนขอเวลาเพียง 2 ปี เพื่อพิสูจน์ความสามารถด้วยผลงานจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง แล้วมันก็สำเร็จ ไวยปัญญ์ขยายธุรกิจภายใต้ชื่อของตระกูลปัญจสิทธิ์เรื่อยมา จาก 1 เป็น 2 จาก 2 เป็น 4 จากที่มีธุรกิจโรงแรมในทวีปเอเชียเพียง 12 สาขา และห้างสรรพสินค้าเพียง 7 สาขา แต่ในขณะนี้เขามีทั้งโรงแรมและห้างสรรพสินค้ารวมทั้งสิ้น 119 สาขาในทั่วทุกทวีป
เสียงชื่นยินดีมีให้ได้ยินทั้งจากผู้คนที่จริงใจและสวมหน้ากาก แต่เขาก็ไม่เคยเก็บมาคิด ด้วยรู้ดีว่าคนเหล่านี้จะทำให้ตนเองเข้มแข็งมากขึ้น หากเก็บลมปากหวานหูเหล่านั้นมาใส่ใจ ก็จะไม่สามารถเดินไปข้างหน้าด้วยความแข็งแกร่ง ชายหนุ่มเห็นทุกอย่างเป็นเพียงธุรกิจ ที่ต้องมีการถ้อยถีถ้อยอาศัย พึ่งพากันดุจน้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า คงไม่มีใครที่เข้ามาญาติดีกับตนโดยไม่หวังอะไรตอบแทน วงการธุรกิจที่ใครๆ ก็มองว่าสวยหรู มันก็แค่สังคมจอมปลอมในสายตาเขา
ยิ่งบรรดาผู้หญิงที่เข้ามาใกล้ชิดกับเขาแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง ก็แค่บรรดาสวยสวยรักสบายและหวังรวยทางลัดทั้งสิ้น แต่การเป็นผู้ชายไร้หัวใจและไม่มีความรู้สึกเช่นเขา ก็ไม่เคยทำให้เธอเหล่านั้นลดละความพยายามเลยสักคน จนบางครั้งไวยปัญญ์ก็ปล่อยให้เธอตบตีแย่งชิงกันไปตามนิสัยผู้หญิง แต่สุดท้ายเขาก็ไม่เลือกใคร สำหรับเขาแล้ว ผู้หญิงทุกคนก็เป็นได้แค่ ‘ของเล่นบนเตียงที่ดิ้นได้’
ทั้งดารา นางแบบ นักร้อง นักแสดง ไม่เว้นแต่บรรดาคุณหญิงคุณนายในวงสังคมไฮโซ ต่างก็เหมือนจะจับลูกสาวใส่พานประเคนให้ชายหนุ่มถึงปาก แต่ก็ไม่มีใครจับเขาได้อยู่หมัด ต่อให้ลีลาบนเตียงถึงอกถึงใจแบบที่ผู้ชายทุกคนใฝ่ฝัน แต่ก็นั่นแหละ... ใครจะเอาสาวร้อนสวาทมาเป็นแม่ของลูก ก็แค่คู่นอนข้ามคืน ที่ปรนเปรอความสุขกันข้ามวันก็เกินพอแล้ว
เสียงพ่นลมหายใจออกมาเป็นระลอก จากเจ้าของความคิดที่มีเรื่องราวมากมายอยู่ในสมอง ชีวิตวัยหนุ่มของเขาแม้จะแทบหมดไปกับการทำงาน ทำงาน และทำงาน แต่เขาก็ไม่เคยลืมคำว่าครอบครัว เพราะชีวิตนี้ตนเองเหลือเพียงแค่คุณปู่ คุณย่า และน้องสาวที่พิการตั้งแต่คลอด
‘พวกมันจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต! สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่มันทำไว้กับคุณพ่อ คุณแม่ ตารักษ์ และน้องอัน ผมขอสัญญาว่าจะเอามันมากราบขอขมาทุกคนให้ได้!’
แม้เรื่องราวจะผ่านพ้นมากว่ายี่สิบปี แต่ความแค้นในหัวใจไม่เคยจืดจางเลยสักวินาที ดวงตาสีน้ำตาลเข้มวาวโรจน์ ปากสีแดงเข้มเม้มเข้าหากันด้วยความแรงแค้นความโกรธเกลียด เขาจดจำวันที่ต้องสูญเสียทุกคนไปอย่างไม่มีวันหวนกลับได้ดี ในวันนั้นเด็กชายอายุเพียง 9 ขวบต้องเดินขึ้นไปบนศาลา มือน้อยบรรจงจุดธูป 3 ดอก แล้วปักลงกลางกระถางธูปเบื้องหน้ารูปถ่ายของคุณพ่อ คุณแม่ และน้องชายคนกลาง ในขณะที่น้องสาวคนเล็กต้องอยู่ในตู้อบหลายเดือนกว่าจะอาการปลอดภัย ผู้เป็นพี่ได้แต่นั่งมองน้องผ่านกระจกกั้น... เขาทำได้เพียงแค่นั้น
ผลจากการฉีดยาเร่งคลอด ในขณะที่มารดาไม่มีแรงเบ่ง ทำให้คนป่วยอ่อนแรงลงทุกที กราฟคลื่นหัวใจค่อยๆ อ่อนลง พร้อมกับลมหายใจที่แผ่วเบาลงเรื่อยๆ กว่าหมอจะตัดสินใจผ่าตัดทำคลอด มารดาตนก็อาการเข้าขั้นวิกฤต น้องสาวที่อยู่ในท้องนั้นโชคดีแค่ไหนที่ยังมีชีวิตรอด ทุกคนคิดว่าจะต้องสูญเสียไปพร้อมๆ กันแล้ว ในขณะที่คุณพ่อซึ่งขับรถไปรับน้องชายจากโรงเรียน และจวนเจียนจะถึงโรงพยาบาลอยู่รอมร่อ แต่เมื่อท่านทราบข่าวว่าคุณแม่ได้จากไปแล้ว สติสัมปชัญญะที่เคยจดจ่อกับพื้นถนน กลับพลันเหม่อลอยเคว้ง ตามด้วยอุบัติเหตุร้ายแรง ที่พรากชีวิตคุณพ่อและน้องชายของเขาไปตลอดกาล
ความสดใสร่าเริงในวัยเด็กหดหายไปจากชีวิตชายหนุ่ม ในเมื่อชีวิตนี้ไม่มีใครแล้ว นอกจากคุณปู่ คุณย่า และน้องสาว เขาต้องมุมานะเรียนอย่างหนัก และศึกษางานที่บริษัทไปด้วยจนกระทั่งเรียนจบ เขาเห็นว่าคุณปู่ก็แก่มากแล้ว จึงขันอาสารับตำแหน่งประธานบริษัทในทันที เพราะอยากทำให้ทุกคนยอมรับในความสามารถ แม้เสียงคัดค้านในห้องประชุมจะมีมากกว่าครึ่ง แต่คุณปู่ที่เลี้ยงดูเขามากลับยอมอนุมัติ เพราะท่านรู้จักหลานชายตัวเองดี
บทล่าสุด
#99 บทที่ 99 EP. 99
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026#98 บทที่ 98 EP. 98
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026#97 บทที่ 97 EP. 97
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026#96 บทที่ 96 EP. 96
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026#95 บทที่ 95 EP. 95
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026#94 บทที่ 94 EP. 94
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026#93 บทที่ 93 EP. 93
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026#92 บทที่ 92 EP. 92
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026#91 บทที่ 91 EP. 91
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026#90 บทที่ 90 EP. 90
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026
คุณอาจชอบ 😍
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
ดวงใจรักนักรบ
Vs
หฤทัย สิริโสกุล สาวน้อยวัยกระเตาะเจ้าของโรงเรียนอนุบาลป้ายแดง ชีวิตของเธอเหมือนจะดี๊ดี ชอบมองโลกในแง่บวกเสมือนเจ้าของทุ่งดอกลาเวนเดอร์มาเอง หากหัวใจเจ้ากรรมต้องกระตุกเต้นแรง เมื่อดันมาสปาร์กกับพ่อลูกอ่อนจอมเย็นชาเข้าเต็มเปา ทว่าอ่อยเบอร์แรงสักแค่ไหน เขาก็เฉยซะจนน่าระเหี่ยใจ แต่อย่าหวังว่าเธอจะถอย ก็เจ้าลูกชายก็น่ารักน่าฟัด น่าสมัครเป็นแม่เลี้ยงเป็นที่สุด ส่วนคนเป็นพ่อก็มีเสน่ห์เหลือล้นน่าดามใจซะขนาดนี้ มารยาทุกเล่มเกวียนที่มีเธอจะขุดขึ้นมาใช้ให้หมด อยากรู้นักว่าเขาจะเป็นเจ้าพ่อน้ำแข็งไปได้นานสักแค่ไหน!
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













