กาลครั้งหนึ่งซึ่งเคยรัก

กาลครั้งหนึ่งซึ่งเคยรัก

พลอยแพรวา นักเขียน · เสร็จสิ้น · 109.8k คำ

1.1k
ยอดนิยม
1.5k
การดู
18
เพิ่มเมื่อ
เพิ่มไปยังชั้นวาง
เริ่มอ่าน
แชร์:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

บทนำ

ใครๆ ก็รู้ว่าหนังสือเล่มเดิม อ่านกี่ครั้งมันก็จบแบบเดิม แล้วถ้าหนังสือเล่มนั้นมันมีภาคต่อล่ะ ตอนจบมันจะยังเหมือนเดิมอยู่ไหม
'พี่เธีย' ผู้ชายที่ใครต่อใครเตือนฉันว่าอย่าเข้าใกล้... ฉันไม่เคยเข้าใจความหมายของคำว่าอันตรายจากตัวเขาเลย จนกระทั่ง...ได้ก้าวพลาดเข้าไปอยู่ในพื้นที่ของเขา

บท 1

บทนำ

การย้ายโรงเรียนบ่อยไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีนักหรอก เพราะมันเท่ากับว่าเราต้องเริ่มปรับตัวให้เข้ากับสิ่งรอบข้างและคนรอบตัวใหม่อีกครั้ง

สำหรับฉันนี่คงเป็นครั้งที่ห้าแล้วถ้านับตั้งแต่เข้าเรียนชั้นอนุบาล ต้องย้ายโรงเรียนตามพ่อกับแม่เพราะพวกท่านมีเหตุจำเป็นต้องย้ายสถานที่ทำงานอยู่บ่อยๆ ย้ายทีไม่ใช่แค่ต่างหมู่บ้านหรือต่างอำเภอแต่ต้องไปไกล จากเหนือลงใต้ เรียกได้ว่าย้ายไปเกือบทุกภูมิภาคมาแล้วก็ว่าได้

มันเลยกลายเป็นว่าฉันเริ่มคุ้นชินกับการที่ต้องเริ่มต้นการใช้ชีวิตใหม่ในโรงเรียนไปแล้ว แถมชีวิตนี้เลยไม่มีเพื่อนสนิทเลยสักคนเพราะเข้าเรียนที่หนึ่งก็ใช้เวลาแค่สองถึงสามปี บางที่เรียนแค่ปีเดียวเท่านั้น

ครั้งนี้มันต่างออกไปสักหน่อยตรงที่ฉันไม่ได้ย้ายตามพ่อกับแม่ เพราะมีเหตุผลคือโรงเรียนกับสถานที่ทำงานค่อนข้างห่างไกลและเดินทางลำบาก พ่อกับแม่จึงตัดสินใจให้ฉันย้ายกลับมาอยู่แถวบ้านเก่าที่เราเคยอยู่สมัยที่ฉันยังเรียนชั้นอนุบาล มาอาศัยอยู่กับป้าจันทร์พี่สาวคนเดียวของพ่อซึ่งที่นี่ก็คือบ้านของปู่กับย่า แต่ตอนนี้พวกท่านไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว

ในบ้านจึงมีสมาชิกอยู่แค่สองคนคือป้าและพี่เฟรม ลูกชายของป้าจันทร์ที่แก่กว่าฉันหนึ่งปีเราเรียนคนละที่ทำให้เจอกันแค่ตอนอยู่บ้านแต่พี่เฟรมก็เป็นคนที่ฉันสนิทที่สุดเพราะเราได้ติดต่อกันตลอดตั้งแต่สมัยเด็ก

ถึงแม้ว่าจะเป็นย่านที่เคยอยู่แต่ผู้คนที่นี่ก็ยังคงเป็นคนแปลกหน้าสำหรับฉันเพราะแทบไม่รู้จักใครเลยนอกจากญาติสองคนในบ้าน

"ไงเด็กใหม่"

ขณะที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยใครบางคนก็ทักขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี ทำให้ฉันหลุดจากความคิดแล้วหันไปมองคนคนนั้นที่กำลังยืนยิ้มอยู่อย่างกวนๆ

"คะ" ฉันโต้ตอบคำทักทายจากผู้ชายในชุดนักเรียนโรงเรียนเดียวกัน ซึ่งอยู่ ๆ เขาก็ทักทายทั้งที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน

ตอนนี้เป็นเวลาใกล้เลิกโรงเรียนแล้วแต่ฉันยังติดภารกิจสำคัญที่เพิ่งถูกครูปกครองสั่งให้ทำเมื่อตอนเที่ยงนี้

"ชื่ออะไรเรา"

ดูจากสัญลักษณ์บนป้ายชื่อแล้วเขาคงเป็นรุ่นพี่อย่างแน่นอน ท่าทางของเขาดูเป็นมิตรพอสมควรเพราะดูจากคำทักทายและแววตาที่สดใสนั่น

"พราว...ค่ะ"

ฉันตอบแล้วยิ้มให้นิดหนึ่งตามมารยาท จากนั้นก็รดน้ำดอกไม้ตรงหน้าโรงเรียนที่ตอนนี้เริ่มผลิดอกให้เห็นแต่ยังไม่บานสะพรั่ง คาดว่าคนปลูกคงเตรียมการมาอย่างดีเพื่อให้มันเบ่งบานในช่วงงานเทศกาลสานสัมพันธ์กับอีกหลายโรงเรียน

"มาไม่กี่วันโดนทำโทษละ" เขาพูดพร้อมกับติดหัวเราะตรงท้ายประโยค

"มาสายค่ะ" ยอมรับว่ามันเป็นความผิดของตัวเองเพราะวันนี้ฉันมัวแต่ยุ่งกับเรื่องคนอื่นจนต้องเข้าโรงเรียนเกือบเที่ยง

ก็คุณยายที่ชอบมานั่งขายขนมตรงปากซอยใกล้ๆโรงเรียน วันนี้แกรถล้มเลยขนของลำบาก ฉันเลยอาสาไปช่วยจนลืมดูเวลาเข้าโรงเรียน คุณยายเขารับขนมจากป้าจันทร์ไปขายแถมแกยังถูกลูกๆทิ้งให้อยู่คนเดียว จะให้ฉันใจดำกับแกได้ยังไง...

"ออ ซ่าน่าดู"

ฉันไม่ได้ตอบกลับคำพูดนั้นของเขา แต่ก็ยิ้มเพียงนิดเพื่อไม่ให้เสียมารยาท พักหนึ่งเขาก็วิ่งกลับไปยังสนามบอลที่ถูกเพื่อนเรียกอยู่

ฉันเดินไปยังก๊อกน้ำที่ติดกับด้านในรั้วซึ่งห่างจากผู้ชายคนนั้นที่อยู่ฝั่งด้านในโรงเรียนไม่กี่เมตร ด้วยความขี้เกียจจึงแอบขโมยสายยางความยาวเพียงหนึ่งเมตรกว่าของลุงภารโรงมาด้วยจะได้ไม่ต้องเดินอ้อมเข้าไปเติมน้ำใส่ฝักบัวด้านในโรงเรียน แค่เอื้อมมือผ่านรั้วเข้าไปต่อสายยางเข้ากับก๊อกน้ำแล้วเติมจากด้านนอก เดี๋ยวก็คงได้กลับบ้านสักที

ซ่า~

"เฮ้ย! เชี่ยไรวะเนี่ย"

ขณะที่ต่อสายยางเข้ากับก๊อกน้ำและมั่นใจว่ามันคงแน่นพอที่จะไม่หลุดจากกันจึงเปิดน้ำจนสุด แต่นอกจากน้ำจะไม่ไหลมาตามสายแล้วหัวก๊อกน้ำยังหลุดออกจากข้อต่อจนน้ำพุ่งไปอีกฝั่งหนึ่งด้านในโรงเรียนที่มีพุ่มไม้เรียงกันเป็นแถว

"ชิบหายแล้ว!" ฉันเผลอพูดหยาบคายออกมาเพราะตกใจกับน้ำที่พุ่งแรงไปข้างหน้าแต่ไม่เท่ากับที่มันดันไปโดนใครสักคนที่น่าจะอยู่อีกฝั่งหนึ่งของพุ่มไม้นั่น

ทำไงดีวะพราว!

สมองของฉันประมวลผลได้ไม่นานหันซ้ายหันขวาหาทางออก ขณะเดียวกันก็ปรากฏเงาของผู้ชายคนหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นผู้เสียหายจากเหตุการณ์นี้รวมไปถึงเพื่อนๆของเขาที่พากันเดินตามมาดูเริ่มขยับยั้วเยี้ยออกมาจากอีกฝั่งของพุ่มไม้

สัญชาตญาณความเอาตัวรอดของฉันทำงานโดยอัตโนมัติด้วยการรีบหมอบอยู่ตรงริมรั้วซึ่งครึ่งหนึ่งจะก่ออิฐหนาทึบไม่มีช่องว่างให้มองเห็นภายนอก

"ใครทำวะ! ถ้ามึงไม่ออกมากูตามไปกระทืบแน่"! น้ำเสียงดุๆทำเอาฉันต้องหลับตาปี๋ ต่อให้หน้าใสๆที่ไม่เคยมีสิวขึ้นจะต้องแปดเปื้อนดินทรายฉันก็ยอม

ฟังเสียงดุๆนั่นแล้วภาพจินตนาการของผู้ชายคนนั้นคือหมีควายชัดๆ แถมยังขู่ว่าจะกระทืบอีก

ใครยอมรับก็บ้าแล้ว!

บทล่าสุด

คุณอาจชอบ 😍

ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน

ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน

1.1k การดู · เสร็จสิ้น · นิราวดี บุญครอง
ทะลุมิติมาทั้งที ดันต้องรับมรดกเป็นโรงเตี๊ยมใกล้เจ๊งกับหนี้ก้อนโตในดินแดนเถื่อนที่คนมีปืนมีสิทธิ์พูดมากกว่าคนมีเหตุผล!

ซูจิ่วหนิง อดีตนักกีฬายิงปืนระดับชาติ ไม่คิดยอมก้มหัวให้โชคชะตา เธอจะใช้ฝีมือยิงปืน ไหวพริบทางการค้า และสองมือของตัวเอง พลิกโรงเตี๊ยมซอมซ่อให้กลายเป็นกิจการที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำง่าย ๆ ต่อให้ต้องเผชิญเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล หนี้สินที่เต็มไปด้วยข้อกังขา หรือเกมสกปรกจากคนที่คิดว่าตนมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง เธอก็จะสู้จนถึงที่สุด!

แต่สิ่งที่รับมือยากที่สุดกลับไม่ใช่ศัตรู หากเป็นจ้านถิงเซียว เจ้าพ่อเหมืองทองผู้เย็นชาและคุ้นเคยกับการออกคำสั่ง ชายที่มีทั้งเงิน อำนาจ และความสามารถจะมอบทุกอย่างให้เธอได้…ยกเว้นการบังคับให้เธอรักเขา

เมื่อหญิงสาวไม่ยอมเป็นสมบัติของใคร และชายผู้เคยคิดว่าทุกอย่างซื้อได้ต้องเรียนรู้ที่จะรักโดยไม่ครอบครอง เรื่องราวของหนี้แค้น ธุรกิจ และหัวใจจึงเริ่มต้นขึ้น

เพราะตำแหน่งนายหญิงแห่งแดนเถื่อน ไม่ได้ได้มาจากการยืนข้างเจ้าพ่อ แต่ได้มาจากการสร้างอาณาจักรด้วยมือของตัวเอง!
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก

So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก

350.5k การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
ทั้งที่เธอแค่แอบรักเขาที่เป็นเหมือนเพื่อนสนิทแต่แล้ววันหนึ่งเขากลับย่ำยีเธอจนแหลกละเอียด
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์

So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์

255.2k การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
"คุณ! ข่มขืนฉัน!"
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
เล่ห์รักซ่อนชู้

เล่ห์รักซ่อนชู้

57.1k การดู · เสร็จสิ้น · รินธารา
“ทำไมพี่คีรินต้องใจร้ายกับธิชาแบบนี้ด้วยคะ…พี่ไหมมีชู้แล้วมันเกี่ยวอะไรกับธิชาด้วย”
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ธิชารู้เห็นเรื่องที่ไหมเขามีชู้ แล้วธิชาก็ปิดบังพี่เรื่องนี้…ทำให้พี่เป็นไอ้โง่ถูกไหมเขาสวมเขาให้ แล้วไหนจะลูกของไอ้ชู้นั่นที่ไหมเอามายัดเหยียดให้เป็นลูกของพี่อีก…เพราะฉะนั้นธิชาก็ลองมาปิดบังไหมเขาเรื่องที่เราเป็นชู้กันให้มิดละกัน…ไม่งั้นไหมเขาคงจะเสียใจน่าดู ถ้ารู้ว่าน้องสาวมาเป็นชู้กับผัวตัวเองแบบอย่างนี้..”
“พี่มันเลว…พี่มันชั่ว…ปล่อยนะคะ ธิชาไม่อยากจะให้คนเลวๆอย่างพี่มาแตะเนื้อต้องตัวธิชาอีก…”
“ด่าผัวตัวเองอย่างนี้น่ารักเลยนะ…สงสัยต้องทำโทษสักหน่อยแล้ว…แต่พวกเขาจะสงสัยไหมว่าทำไมเราสองคนถึงได้ออกมานานแบบนี้…”
“พี่ไม่มีวันได้….อื้อ….อือ….อื้อ….ปึก เพี๊ยะ….อย่าทำแบบนี้กับธิชาอีกนะคะ ไม่งั้นอย่าหาว่าธิชาไม่เตือน”
“หึๆ…ชอบแบบตบจูบก็ไม่บอก งั้นเดี๋ยวพี่จัดให้ อยากตบพี่นักใช่ไหมหึ…จุ๊บ….อื้อ….อืม…อือ…”
จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ

จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ

746 การดู · เสร็จสิ้น · นิราวดี บุญครอง
กู้ฉางเฟิง จอมยุทธ์หนุ่มผู้รักสุราและอิสรภาพ มีฝีมือสูงส่งแต่ไม่สนใจชื่อเสียงหรือตำแหน่ง จนกระทั่งได้พบกับไป๋รั่วหลี แม่นางกระบี่ผู้เย็นชา วาจาคมกริบ และไม่ยอมให้บุรุษคนใดเข้ามาก้าวก่ายชีวิต

คนหนึ่งชอบหยอกเย้า อีกคนชอบตอกกลับ จากการร่วมทางอย่างไม่เต็มใจ ทั้งสองกลับต้องเผชิญเรื่องราวในยุทธภพด้วยกัน ตั้งแต่เหล่าจอมยุทธ์ผู้หยิ่งผยอง ไปจนถึงกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นธรรมต่อสำนักเล็ก

ยิ่งเดินทาง กู้ฉางเฟิงยิ่งมองเห็นบาดแผลที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาของนาง ส่วนไป๋รั่วหลีก็เริ่มพบว่า บุรุษเจ้าสำราญผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือและวาจาชวนหงุดหงิด แต่ยังรู้จักเคารพการตัดสินใจของนาง ไม่คิดครอบครองหรือบังคับให้นางเปลี่ยนแปลงตัวเอง

ทว่า สำหรับสตรีที่รักอิสระยิ่งกว่าชีวิต การเปิดใจให้ใครสักคนกลับยากยิ่งกว่าการรับมือกับยอดฝีมือ และสำหรับบุรุษที่ไม่เคยคิดผูกมัดตัวเอง การรักใครโดยไม่เหนี่ยวรั้งอาจเป็นบทเรียนที่ยากที่สุด

เมื่อจอมยุทธ์เจ้าสำราญต้องรับมือกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ ศึกครั้งนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน ระหว่างคมกระบี่ที่ไร้ความปรานี กับหัวใจที่เริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว?
คลั่งรักลูกหนี้

คลั่งรักลูกหนี้

43.7k การดู · เสร็จสิ้น · ฟินน่า
เพราะถูกแม่แท้ๆ หลอกมาใช้หนี้ขัดดอก
กลางวันเธอจึงต้องทำงานในไร่
ส่วนกลางคืน
เธอต้องทำงานบนเตียง
จนกว่าเจ้าของเงินกู้ก้อนใหญ่อย่างเขา
‘จะพอใจ’
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์

โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์

154.2k การดู · เสร็จสิ้น · CORDIA/เดือนสิบ
"ครั้งเดียว...ท้องได้ไงวะ น้ำยาของเขามันแรงจริง ๆ"
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก

I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก

1m การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
ผู้หญิงเรียบร้อยคือผู้หญิงที่ผมรู้สึกขัดตาที่สุด เจอกับตัวมาเยอะแล้วครับที่เรียบร้อย อ่อนหวาน แต่สุดท้ายก็...ไม่ได้แรดหรอกเรียกว่า ร่าน เลยดีกว่า
โซ่สวาทร้อนรัก

โซ่สวาทร้อนรัก

551.5k การดู · เสร็จสิ้น · รินธารา
“ใครบอกให้คุณแต่งตัวแบบนี้หึ อยากจะโชว์ให้คนอื่นเห็นหรือไง ว่านมตัวเองมันใหญ่น่ะห้ะ”
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”

คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
สูตรรักศาสตราจารย์

สูตรรักศาสตราจารย์

124.9k การดู · เสร็จสิ้น · oiloiloil253
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"

ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ

"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"

พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~

"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~

"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"

"อื้อ แกรู้จักหรือ"

"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"

"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"

"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"

"ฉิบหายล่ะ"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
รักซึมร้าย NC 25++

รักซึมร้าย NC 25++

416.4k การดู · เสร็จสิ้น · เอลยา
ร่างเพรียววิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปในลิฟต์หลังจากได้ยินเสียงเอ็ดตะโรลั่นมาในโทรศัพท์ เจ้าของเสียงกำลังอารมณ์บ่จอยเป็นอย่างยิ่งอยู่ในห้องพักส่วนตัวชั้นยี่สิบของโรงแรมห้าดาวที่ตนเป็นเจ้าของ

ห้องที่หญิงสาวกำลังขึ้นไปนี้มีลักษณะเป็นห้องชุดรอยัลสวีท สุดหรู มีสองห้องนอน ห้องนอนใหญ่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้านายใหญ่ยามที่ต้องมาค้างที่นี่ อีกห้องเป็นห้องนอนขนาดเล็กกว่าหน่อย เอาไว้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญ ด้านนอกมีห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ เมื่อไปถึงเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต
Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด

Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด

42.6k การดู · เสร็จสิ้น · ณดารินทร์
“ถ้าไม่ยอมแต่งงานกับผมแทนพี่สาวคุณ ก็เตรียมตัวล้มละลายกันได้เลย”